chelsea18191

Κάποιος δημοσιογράφος, πριν την έναρξη του σημερινού αγώνα στο Stamford Bridge, θέλοντας προφανώς να δείξει σε πόσο δυσθεώρητο πλάτος έχει φτάσει το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ των ομάδων της Premiership που διεκδικούν τουλάχιστον μια θέση στο Champions League και της Championship, κάθισε και υπολόγισε... την αξία του σημερινού πάγκου της Chelsea. Παρ' όλο που ο Maurizio Sarri -προς τιμήν του- κατέβασε εναντίον μας πολύ δυνατή ομάδα, οι επτά παίκτες που είχε δίπλα του είχαν κοστίσει για να αποκτηθούν κάπου 235 εκατομμύρια λίρες...

Νούμερα απίστευτα, ασύλληπτα για μια ομάδα με το βαλάντιο της δικής μας - να θυμίσουμε, αυτής που πρώτη σε όλη τη Βρετανία έδωσε ένα εκατομμύριο λίρες το 1979 για να αποσπάσει την υπογραφή του Trevor Francis. Πόσα όμως έχουν αλλάξει από τότε... Η έλευση της αυτοκρατορίας του Rupert Murdoch με τη μορφή του καναλιού Sky και η καθιέρωση της Premier League στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν η χαριστική βολή στο αγγλικό ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε όσοι ήμασταν παιδιά την εποχή της μεγάλης Forest. Ο πακτωλός δεν έχει από τότε σταματήσει να ρέει, η τηλεόραση κάνει λάστιχο το αγωνιστικό πρόγραμμα για τις δικές της ανάγκες (ρε παιδιά, και το δεύτερο ματς με τη Derby ΔΕΥΤΕΡΑ ΒΡΑΔΥ; Ήμαρτον!), οι απολαβές των παικτών (που δεν συγχρωτίζονται πια μετά το ματς στην παμπ με τους κοινούς θνητούς...) έχουν ανεβεί σε γελοία ύψη και οι ελπίδες μιας ομάδας να κάνει την έκπληξη στο θεσμό του Κυπέλλου απέναντι σε ένα μεγαθήριο έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Ειδικά όταν αγωνίζεται εκτός έδρας...

Πώς μου ήρθαν όλα αυτά, Σάββατο βράδυ, μετά από έναν αγώνα που δεν δικαιολογεί κανενός είδους πικρία, εφόσον η Forest ήταν μια κλάση κάτω και δίκαια έχασε με (το τιμητικό, μη ντρεπόμαστε) 2-0 από την ομάδα που κάποτε είχαμε για διασκέδαση (Forest-Chelsea 7-0, 1991) και σήμερα λόγω Roman Abramovich διεκδικεί ό,τι υπάρχει ενώ εμείς μιζεριάζουμε 21 χρόνια εκτός σαλονιών; Μου ήρθαν γιατί κάτι δε μου πήγαινε καλά, ρε αδερφέ. Τον παλιό καιρό στην Αγγλία τα "μηνύματα" μέσα στο γήπεδο δίνονταν με "ψιλές", τάκλιν που έσπαζαν πόδια και τσαμπουκάδες που έσπαζαν δόντια, και καταντώ σήμερα να αναριωτιέμαι τι τελικά προτιμώ: εκείνα τα βάρβαρα ήθη ή τα σημερινά "υφάκια" των βεντετών που δημιούργησε η εισβολή της τηλεόρασης. Να βλέπεις δηλαδή τον Álvaro Morata να μπλέκει τα πόδια του με τον Claudio Yacob σε μια κάθετη μπαλιά (ναι, οκ, τον τράβηξε και λίγο ο δικός μας) και να κάνει με τα χέρια του το σχήμα της τηλεόρασης, ζητώντας... VAR για να πετύχει την αποβολή του αντιπάλου του στο 15ο λεπτό! Ή το μειράκιο των 18 ετών, τον Callum Hudson-Odoi, να κοιτάζει με περιφρονητικό χαμόγελο τον Saidy Janko μετά από ένα αμφισβητούμενο πλάγιο - περίσσιο θράσος σίγουρα ορμώμενο από το εννεαψήφιο νούμερο που έχει καταθέσει στο τραπέζι η Bayern Μονάχου για να τον αποκτήσει από την Chelsea στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου...

Φευ, αυτά τα κακομαθημένα πλάσματα είναι συγχρόνως και παιχταράδες, βέβαια. Και για κακή τύχη δική μου που τους έβριζα μπροστά στην αναμμένη τηλεόραση (λες και μ' άκουγαν), ήταν οι κύριες αιτίες της σημερινής (ξαναλέω, τιμητικής) ήττας της Forest στο Λονδίνο, που σήμανε και τον άμεσο αποκλεισμό της από το φετινό FA Cup. Δύο σέντρες του δεύτερου, δύο τελειώματα του πρώτου, που ενισχύοντας την άποψή μου γι' αυτή τη σιχαμένη "μπλαζεδιά" ούτε καν πανηγύρισε. Έμοιαζε καβάλα σ' ένα δικό του συννεφάκι ο Ισπανός, να ατενίζει αδιάφορα τον κόσμο γύρω του - πράγμα που φάνηκε και τη στιγμή της αλλαγής του. Τι να πω, εύχομαι να μην είχε κανένα προσωπικό πρόβλημα ο άνθρωπος και φανώ εντελώς γελοίος!

Αν οι Morata και Hudson-Odoi φταίνε κατά 70-80% για τον αποκλεισμό μας, το άλλο 20% πηγαίνει δικαιωματικά στην κακοδαιμονία μας στο κέντρο της άμυνας. Στην αρχή της σεζόν λέγαμε τι θα τους κάνουμε τόσους σέντερ μπακ που μαζέψαμε. Και ξαφνικά, με τους Michael Dawson, Tobias Figueiredo και Michael Hefele να τίθενται διαδοχικά εκτός μάχης, αναγκάσαμε τον Yacob να γίνει στόπερ στα γεράματα, και μάλιστα να αντιμετωπίσει ως προσωπικός αντίπαλος έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς της Ευρώπης (ναι, τέτοιον θεωρώ τον Morata κι ας μου τη σπάει η στάση του). No chance. Και στα δύο γκολ τον έχασε από τα μάτια του και το πληρώσαμε. Άλλη μια φορά ο Ισπανός ξέφυγε τελείως από τον Αργεντίνο και κατάφερε σχεδόν από τη γραμμή να στείλει τη μπάλα πάνω από τα δοκάρια (άσχετα αν ήταν ένα μέτρο οφσάιντ που δεν υποδείχθηκε, αλλά γι' αυτά δε ζητάμε VAR). Φυσικά και δεν ζητάω ευθύνες από τον Yacob, που άλλωστε κέρδισε και πολλές μάχες από τον Morata μέσα στο ματς. Ο Aitor Karanka είχε ένα δίλημμα: να βάλει είτε τον Yacob, είτε τον 19χρονο Anel Ahmedhodzic, που -αν και αναμφισβήτητο ταλέντο και βασικός στην Κ19 της Σουηδίας- έχει στην πρώτη ομάδα της Forest μόλις μία 6λεπτη συμμετοχή την περίοδο... 2016-'17. Εσείς δηλαδή ποιον θα βάζατε;

Άφησε, λοιπόν, ο Βάσκος τους Jack Robinson και Joe Lolley να ξεκουραστούν, ξεκίνησε τον Janko και τον Ben Osborn, έδωσε όπως αναμενόταν τα γάντια του τερματοφύλακα στον Luke Steele με παγκίτη τον Jordan Smith (o Costel Pantilimon έχει ένα προβληματάκι στη μέση και προτιμήθηκε να μείνει στο Nottingham για θεραπεία), έβαλε στη 18άδα έξι παίκτες που προέρχονται από την ακαδημία του συλλόγου (Matty Cash, Osborn, Smith, Ryan Yates, Ahmedhodzic, Arvin Appiah) και κίνησε με βάρκα την ελπίδα. Βλέπετε, παρά τις πέντε σερί νίκες που έχει εναντίον μας η Chelsea και το γεγονός ότι έχουμε να τη νικήσουμε από τον Ιανουάριο του 1995, παρά γενικώς τη χαώδη διαφορά που μας χωρίζει, υπήρχαν και κάποια στοιχεία που άφηναν να αχνοφαίνεται φως στο τούνελ της απαισιοδοξίας. Πρώτον, η Forest είχε κληθεί έξι φορές στο παρελθόν να αναμετρηθεί με την κάτοχο του τροπαίου και είχε προκριθεί τις πέντε (με τελευταίo τέτοιο κατόρθωμα το περσινό επί της Arsenal), και δεύτερον, οι Reds δεν έχουν πάρει και λίγα σκαλπ ομάδων της Premiership σε θεσμούς Κυπέλλων τα τελευταία χρόνια. Σαν σήμερα, άλλωστε, πριν από πέντε χρόνια, η West Ham επισκεπτόταν το City Ground, πάλι στον τρίτο γύρο του FA Cup, και έφευγε με ένα μεγαλοπρεπέστατο 5-0 στην πλάτη, ενώ τα δύο τελευταία χρόνια η Newcastle ακούει Forest κι αλλάζει τετράγωνο.

Το ποτάμι σήμερα, πάντως, ήταν εξαρχής κατηφορικό. Ο Sarri, παρά τις σοβαρές δικές του απουσίες (Olivier Giroud, Willian, Pedro) και τις δύσκολες επόμενες υποχρεώσεις του (ημιτελικός League Cup την Τρίτη με την Tottenham), θέλησε να εκμηδενίσει τις πιθανότητες να την πατήσει σαν τον Arsène Wenger και έριξε στο γήπεδο ό,τι καλύτερο μπορούσε. Μέσα στο πρώτο ημίωρο πρέπει να περάσαμε μία ή δύο φορές τη σέντρα, αφού δε μπορούσαμε να κρατήσουμε μπάλα ούτε για αστείο. Παρ' όλα αυτά, η ομάδα αμυνόταν με νύχια και με δόντια, και τηρουμένων των αναλογιών καλά. Ο Steele πήρε μια γεύση από το χορτάρι του Stamford Bridge μόλις στο 4', όταν χρειάστηκε να πέσει στην αριστερή γωνία του και να αποκρούσει το σουτ του Davide Zappacosta. Στο 6' σε επικίνδυνο γύρισμα του Emerson ο Cesc Fàbregas δεν έπιασε καλά το σουτ και ο Janko έδιωξε. Στο 13' ο Steele έκανε μια φοβερή επέμβαση, αποκρούοντας την εξ επαφής κεφαλιά του Morata από τη σέντρα του Zappacosta. Σωτήρια ήταν και η προβολή του Yacob σε σουτ του Hudson-Odoi στο 18'. Άλλο ένα σουτ του Zappacosta στο 21' βρήκε στον Danny Fox, κρέμασε τον Steele αλλά ευτυχώς έφυγε λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι.

Ο αρχηγός μας δεν ήταν όμως τόσο τυχερός στο 30', όταν ο Ruben Loftus-Cheek του τσίμπησε τη μπάλα μέσα στην περιοχή κι αυτός άπλωσε το πόδι και τον σήκωσε στον αέρα. Αναμφισβήτητο το πέναλτι (μάλιστα ο Άγγλος διεθνής θα αποχωρούσε πριν το ημίχρονο, αφού το πρόβλημα που είχε ήδη στη μέση μάλλον επιδεινώθηκε με την πτώση), και ο Fàbregas, με το περιβραχιόνιο στο χέρι, είχε την ευκαιρία να αποχαιρετήσει το κοινό της Chelsea με γκολ, αφού έχει βουίξει ο κόσμος ότι οσονούπω εντάσσεται στο δυναμικό της Monaco με προπονητή τον παλιό του συμπαίκτη στην Arsenal Thierry Henry. Ο Καταλανός όμως πήγε να κάνει μια μαγκίτσα από αυτές που συνήθιζε στα μέρη μας ο Νίκος Αναστόπουλος και θεωρητικά σήμερα απαγορεύεται: σταμάτησε πριν φτάσει στη μπάλα και προσποιήθηκε για να κάνει τον Steele να πέσει από κάπου και να πλασάρει στην άλλη γωνία. Ο δικός μας, σπεσιαλίστας στις αποκρούσεις των πέναλτι όπως ξέραμε και από τη θητεία του στην Ελλάδα, δεν μάσησε, κι όταν ο Fàbregas τελικά σούταρε έπεσε κι έδιωξε σε κόρνερ. Η Chelsea δεν απείλησε ξανά πριν την ανάπαυλα αν εξαιρέσουμε ένα ακόμα σουτ του δραστήριου Zappacosta στο 37' (κόρνερ ο Steele), ενώ, ω του θαύματος, στο 42' είχαμε κι εμείς την πρώτη μας τελική, με τον Adlène Guédioura να σουτάρει δυνατά αλλά άστοχα από αρκετά μακριά.

O Sarri όμως ήταν αποφασισμένος να τελειώνει (το είχε δείξει άλλωστε περνώντας στη θέση του τραυματία Loftus-Cheek τον "πολύ" Eden Hazard), και προχώρησε σ' ένα κολπάκι που αποδείχθηκε σοφό. Άλλαξε πλευρά στον Hudson-Odoi, που ζοριζόταν με τον Tendayi Darikwa, και τον έβαλε στα δεξιά, πάνω στον Janko. O Ελβετός τα είχε πάει πολύ καλά στο πρώτο ημίχρονο προσπαθώντας να βγαίνει και μπροστά, αλλά δυστυχώς σε δύο φάσεις ο πιτσιρικάς τού πήρε την ταυτότητα και φάγαμε ισάριθμα γκολ. Στο 49' έβγαλε δυνατή χαμηλή σέντρα, και ο Morata, πιο γρήγορα στη μπάλα από τον Yacob, εκτέλεσε τον Steele από κοντά, ενώ στο 59' η σέντρα του ήταν ψηλή, αλλά και πάλι ο Ισπανός δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να καθηλώσει τον Αργεντίνο στο έδαφος και να σκοράρει με κεφαλιά δίπλα στο δεξί δοκάρι μας (εδώ ο Steele ίσως μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από το να το φάει όρθιος, αλλά μου έδωσε την εντύπωση ότι περίμενε να βγει η μπάλα έξω). Ενδιάμεσα στα δύο γκολ η Chelsea έγινε και πάλι απειλητική με το σουτ του Hudson-Odoi στο 54' (νέα απόκρουση του Steele) και την ευκαιρία που δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει με τον Morata, που λέγαμε προηγουμένως (58'). Η Forest βγήκε από το καβούκι της, είχε άλλο ένα μακρινό σουτ του Guédioura στο 54' (μπλόκαρε ο Willy Caballero) και στο 55' την κορυφαία ίσως ευκαιρία της, όταν σε σέντρα του Cash o Daryl Murphy, από καλή θέση και σχεδόν χωρίς πίεση, έστειλε τη μπάλα πάνω στον Αργεντίνο γκολκίπερ. Ήταν η τελευταία ουσιαστικά ενέργεια του Matty στο ματς, αφού στο 57' οι Reds έκαναν τη μοναδική τους αλλαγή, με τον Lolley να παίρνει τη θέση του.

Μετά το 2-0 η Forest επιτέθηκε πιο πολύ, δεδομένου ότι και οι γηπεδούχοι κατέβασαν ταχύτητα. Στο 63' σε σέντρα σουτ του Darikwa o Lolley έβαλε το πόδι του και μπέρδεψε αρχικά τον Caballero, που όμως έβαλε τα δυνατά του και έδιωξε σε κόρνερ, από το οποίο ο Murphy και πάλι σε καίρια θέση αστόχησε στην κεφαλιά του. Στο 65' φοβερό σουτ του Osborn έφυγε μόλις άουτ και στο 67' από πάσα του Lolley και προσποίηση του João Carvalho o βετεράνος Ιρλανδός φορ έκανε στροφή γύρω από τον εαυτό του αλλά το σουτ του δεν βρήκε στόχο. Ήταν η τελευταία καλή στιγμή μας στον αγώνα. Όσο για την Chelsea, είχε ακόμα ένα καλό σουτ από τον Fàbregas λίγο πιο ψηλά απ' όσο έπρεπε (71'), ένα άλλο από τον Ross Barkley σε γύρισμα του Zappacosta με τον Steele να δηλώνει ξανά παρών και πρόθυμος να πάρει επιτέλους ευκαιρίες και στο πρωτάθλημα (77'), και με τον κουρασμένο Hudson-Odoi μετά την κάθετη του Hazard να σουτάρει πάνω στον τερματοφύλακά μας (82'). Στο 85' ο Fàbregas παρέδωσε το περιβραχιόνιο στον César Azpilicueta, που είχε πάρει νωρίτερα τη θέση του Morata, χαιρέτησε όποιον αντίπαλο βρήκε μπροστά του δια χειραψίας, χαιρέτησε τον κόσμο, χαιρέτησε τον N'Golo Kanté που τον αντικατέστησε, αγκαλιάστηκε με τον Sarri και τον... Karanka και έγραψε όπως του άξιζε τους τίτλους τέλους της καριέρας του στο Λονδίνο.

Συμπεράσματα; Μάλλον θετικά, ως πολύ θετικά. Καμιά σχέση με το περσινό 1-5 για το League Cup, όπου δεν υπήρχαμε στο γήπεδο. Νομίζω ότι το χάρηκαν και οι παίκτες (όπως άλλωστε είπε και μετά ο Steele, αυτός που είχε δηλαδή την πιο πολλή δουλειά), και οι τρεις χιλιάδες παρά κάτι φίλοι της Forest, που ήταν οι μόνοι που ακούγονταν σε όλο το ματς απέναντι στους υπερδωδεκαπλάσιους των "Μπλε", και έμειναν με το παραπονάκι ότι ο Karanka δεν έβαλε στο τέλος κάποιον μικρό (Yates, Ahmedhodzic ή Appiah), έτσι για να του δώσει τη χαρά να παίξει για λίγα λεπτά σ' αυτό το γήπεδο - το οποίο σημειωτέον προβλέπεται να ανοικοδομηθεί την περίοδο 2021-'24. Α, και ο Βαγγέλης Μαρινάκης που ήταν παρών για μόλις δεύτερη φορά από τότε που αγόρασε την ομάδα! Οι Reds αποχαιρετούν το FA Cup με το κεφάλι ψηλά και αφοσιώνονται πλέον στο ματς του ερχόμενου Σαββάτου με τη Reading, στο οποίο ελπίζουμε ότι όλο και κάποιος από τους σέντερ μπακ θα έχει γυρίσει...

Chelsea: Caballero, Zappacosta, Christensen, Luiz, Emerson, Ampadu, Fàbregas (Kante 85'), Barkley, Loftus-Cheek (Hazard 42'), Hudson-Odoi, Morata (Azpilicueta 75'). 
Forest: Steele, Darikwa, Yacob, Fox, Janko, Guedioura, Colback, Cash (Lolley 57'), Carvalho, Osborn, Murphy.
Σκόρερ: Morata 49', 59'.
Διαιτητής: Andrew Madley. Κίτρινες: Barkley 41' - Colback 67'.
Θεατές: 40.544.

Aitor Karanka: "Ο αντίπαλος παραήταν καλός, αλλά το πιο σημαντικό για μένα ήταν πως η ομάδα, ακόμα και στα τελευταία λεπτά και με το σκορ 2-0, έπαιζε όπως θα το έκανε υπό κανονικές συνθήκες και πήγαινε να πρεσάρει ψηλά. Προσπαθήσαμε να παίξουμε μπάλα, αλλά η Chelsea είναι πολύ καλή ομάδα. Ήταν δύσκολα τα πράγματα για μας, που παίζαμε το πέμπτο ματς σε δύο εβδομάδες, και οι περισσότεροι παίκτες είχαν αγωνιστεί σε όλα αυτά, οπότε μπορείτε να φανταστείτε πόσο κουρασμένοι ήταν, και όχι μόνο σωματικά. Τελειώσαμε κατάκοποι το παιχνίδι με τη Leeds και μετά ακολουθούσε η Chelsea, κι όμως οι παίκτες προσπαθούσαν ως το τέλος. Δοκίμασα να αλλάξω κάτι στην τακτική μας στο δεύτερο ημίχρονο και αρχίσαμε να παίζουμε όπως ξέρουμε, αλλά το γκολ μάς δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο. Από σήμερα πρέπει να κρατήσουμε μόνο τα καλά, και το σπουδαιότερο είναι ότι έχουμε μια ομάδα αποφασισμένη να μάχεται μέσα στο γήπεδο".

Υ.Γ.: Κύριον Μιχάλη Τσώχο, ενταύθα: Μου είστε πολύ συμπαθής και στενοχωριέμαι που εκτίθεστε, γι' αυτό καλο είναι να μας διαβάζετε πού και πού. Δύο φορές είπατε στον αέρα ότι ο Karanka δεν υπολογίζει τον Karim Ansarifard, αγνοώντας προφανώς ότι ο παίκτης βρίσκεται στα Εμιράτα με την Εθνική Ιράν, που μεθαύριο ξεκινάει τις υποχρεώσεις της στα τελικά του Κυπέλλου Εθνών Ασίας. Να ενημερώνεστε παρακαλώ...

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.