keane returns

Το δεύτερο μέρος της μεγάλης επιστροφής ολοκληρώθηκε. Ο Roy Keane ήταν παρών στη σημερινή προπόνηση της Forest, αφού συμφώνησε σε όλα με τον σύλλογο, και στο εξής θα κάθεται δίπλα στον Martin O'Neill στον πάγκο (ή πιο συχνά στη γραμμή του πλαγίου!). Μόλις για δύο μήνες έμειναν χώρια, από την αποχώρησή τους δηλαδή τον Νοέμβριο από την τεχνική ηγεσία της Εθνικής Ιρλανδίας. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Roy τον τελευταίο καιρό (έγινε λόγος για ασθένεια του πατέρα του) ξεπεράστηκαν, και όπως δήλωσε και ο ίδιος είναι έτοιμος να ριχτεί με ενθουσιασμό στη δουλειά.

Πάνω από 25 χρόνια είχε ο Keane να πατήσει στο City Ground ως μέλος της "κόκκινης" οικογένειας. Από τότε, δηλαδή, που η Manchester United είχε δώσει 3,75 εκατομμύρια λίρες για να τον αρπάξει από την αγκαλιά του μέντορά του Brian Clough (που τον είχε φέρει πιτσιρίκι ακόμα από την Ιρλανδία και τους Cobh Ramblers), μετά από μόλις τρία χρόνια παρουσίας, 154 συμμετοχές και 32 γκολ με τους Reds. Προϊόντος του χρόνου, ο σκληροτράχηλος μέσος έγινε αρχηγός των "Κόκκινων Διαβόλων" του Sir Alex Ferguson, σάρωσε ό,τι κούπα υπήρχε εντός και εκτός συνόρων (7 πρωταθλήματα, 4 Κύπελλα, 1 Champions League), συμπλήρωσε 67 συμμετοχές στην Εθνική της πατρίδας του με παρουσία σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (στην ιστορία έχει μείνει το επεισόδιο το 2002 στην Ιαπωνία, όπου ζήτησε να φύγει γιατί η ομάδα έκανε... κακή προετοιμασία και τελευταία στιγμή τον έπεισε να μείνει ο ομοσπονδιακός προπονητής Mick McCarthy), έπαιξε και λίγο στη Celtic στα τελειώματα της καριέρας του (λίγο μετά την αποχώρηση του σημερινού του προϊσταμένου από τον πάγκο της) κατακτώντας ένα ακόμα νταμπλ και... το γύρισε αμέσως στην προπονητική. Η επιτυχία του στην πρώτη κιόλας χρονιά του να ανεβάσει τη Sunderland στην Premiership (2007) και να την κρατήσει εκεί προοιώνιζε ένα λαμπρό μέλλον και στους πάγκους. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι. Από τους Black Cats έφυγε το φθινόπωρο του 2008, και από τότε η μόνη ομάδα που ανέλαβε ήταν η Ipswich, στο τέλος της ίδιας σεζόν (είχε φέρει μάλιστα δανεικό από τη Sunderland τον νεαρό Jack Colback). Έμεινε στο Portman Road μέχρι τον Ιανουάριο του 2011, αποτυγχάνοντας να επαναλάβει τον άθλο του 2007. Έμεινε δύο χρόνια εκτός (κάποιες φορές ερχόταν και στο City Ground, καθώς το όνομά του "έπαιζε" κάθε φορά που η Forest χρειαζόταν μάνατζερ), πριν βρεθεί το 2013 στο πλάι του O'Neill στην Εθνική Ιρλανδίας, προσθέτοντας στο βιογραφικό του την πρόκριση των "πράσινων" στο Euro του 2016.

Παιχταράς με τα όλα του ο Keane, αλλά και γνωστός για τον δύστροπο και εκρηκτικό του χαρακτήρα. Λέγεται ότι από τον Clough είχε φάει μπόλικες μπουνιές, όμως ο "Old Big 'ead" απαντούσε σ' αυτές τις "κατηγορίες με χιούμορ: "Μόνο μια φορά τον είχα χτυπήσει. Και μάλλον όχι δυνατά, γιατί σηκώθηκε αμέσως". Αργότερα βέβαια έσταζε δηλητήριο για τον πρώην παίκτη του, αγανακτισμένος από τις πολλές κάρτες που δεχόταν: "Πώς να κουραστεί; Αφού από τις τιμωρίες ένα ματς παίζει και τρία κάθεται". Κάποτε ο πρώην συμπαίκτης του στη Forest Alf-Inge Håland, ως παίκτης πια της Manchester City, έκανε το λάθος, με τον Keane πεσμένο στο χορτάρι, να σταθεί από πάνω του και να τον αρχίσει στα "γαλλικά", υπονοώντας ότι παρίστανε τον τραυματία. Η εκδίκηση του Keane ηρθε σε ένα άλλο ντέρμπι του Manchester, όταν χτύπησε με φόρα και με τις τάπες τον Håland στο γόνατο -κόβοντάς του στην ουσία τη μπάλα- και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό τριών αγωνιστικών και πρόστιμο 5.000 λιρών. Μάλιστα στην αυτοβιογραφία του, έναν χρόνο αργότερα, παραδέχθηκε ότι το είχε κάνει επίτηδες - άλλες πέντε αγωνιστικές και 150.000 πρόστιμο!

Ο χαρακτήρας του Keane είναι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια διαθέτει μια αυστηρή παρουσία που κόβει κάθε διάθεση για χαβαλέ και χαλάρωση, από την άλλη όμως δείχνει να χρησιμοποιεί "δικτατορικές" μεθόδους που δεν πολυαρέσουν στους παίκτες, όπως άφησαν να εννοηθεί και κάποιοι Ιρλανδοί διεθνείς. Λέγεται ότι μόλις μαθεύτηκε η παραίτησή του το 2008, στα αποδυτήρια της Sunderland στήθηκε πανηγύρι! Η συμπεριφορά του προς διαιτητή και βοηθούς στη διάρκεια των αγώνων επιδέχεται κι αυτή μεγάλη βελτίωση, για να το πούμε κομψά. Όμως ο O'Neill δεν ανησυχεί, δηλώνοντας πως έχει βρει τα κουμπιά του συνεργάτη του και δεν θα υπάρξουν προβλήματα. Μακάρι!

Να και οι πρώτες του δηλώσεις: "Χαίρομαι που γύρισα. Τα πράγματα προχώρησαν γρήγορα το Σαββατοκύριακο και... να 'μαι. Ξέρω καλά τον μάνατζερ και τον σέβομαι, ξέρω τι πρόκληση έχουμε μπροστά μας και την περιμένω πώς και πώς. Χρειάζομαι μόνο μια-δυο μέρες για να εγκλιματιστώ. Έχω πάντα τον σύλλογο στην καρδιά μου γιατί μου έδωσε την πρώτη μου ευκαιρία. Έχω δει την ομάδα αρκετές φορές τα δύο τελευταία χρόνια και θα είναι δύσκολη η προσπάθειά μας, αλλά με μια-δυο μεταγραφές και λίγη τύχη είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.