derby18192

Περίεργο είναι να γράφεις για ένα παιχνίδι που τελείωσε πριν από σχεδόν 24 ώρες (ας είναι καλά οι μακρινοί "οικοδεσπότες" μας, που παρά τις αντιρρήσεις μας αποφάσισαν να αναβαθμίσουν την ιστοσελίδα μας ακριβώς πάνω στο "El Cloughico"), αλλά έχει και τα καλά του. Βλέπεις τα πράγματα πιο ήρεμα, πιο καθαρά, και ξεπερνώντας την κάψα σου για το Brian Clough Trophy, που είχε να κατοικοεδρεύσει στο City Ground από τον Νοέμβριο του 2015 (πάλι 1-0, πάλι γκολ νωρίς, στο 5' από τον νυν αντίπαλο με τη Reading Nélson Oliveira), αναζητάς τους λόγους που σε οδήγησαν σε μια μεγάλη νίκη.

Τι άλλαξε σε σχέση με τα τριάμισι, σχεδόν, τελευταία χρόνια; Κινδυνεύοντας να θεωρηθώ κλισέ ή γραφικός, το μάτι που γυάλιζε σε χορτάρι και εξέδρα. Είναι ίσως υπεραπλουστευτικό, αλλά έχει βάση. Θυμηθείτε όταν η Derby μας νικούσε στο γήπεδό μας με δέκα παίκτες, όταν μας έριχνε πεντάρα στο δικό της, όταν μας καθάριζε στο ρελαντί, όταν ακόμα και στις κακές της μέρες έπαιρνε την ισοπαλία και κρατούσε το τρόπαιο στο Pride Park. Τι είδαμε φέτος; Μια άμυνα να μασάει σίδερα (μια φορά εκτέθηκε κι αυτή με μεγάλη δόση τύχης) και να υποχρεώνει τους Rams μακράν στην πιο ακίνδυνη εμφάνισή τους στα χρόνια που τουλάχιστον εγώ παρακολουθώ στενά τα ντέρμπι των Midlands (και πιστέψτε με, είναι αρκετά). Παίκτες να πέφτουν λυσσασμένοι στη μπάλα και να μην αφήνουν τίποτα να πάει χαμένο. Από το 1' ως το 96', κανένας να μην υστερεί ούτε να δείχνει ότι ξέμεινε από δυνάμεις. Και κάθε φορά που κάτι καλόπαιδα σαν τον Richard Keogh προσπαθούσαν να το γυρίσουν... αλλού, όλοι να τρέχουν να κάνουν φράχτη γύρω από τον συμπαίκτη. Στη χθεσινή Forest δε θα μπορούσε να κάνει bullying ούτε η Leeds του Don Revie! Και όσοι θυμούνται πώς έπαιρνε τους τίτλους εκείνη η ομάδα καταλαβαίνουν τι εννοώ...

Σιγά σιγά η Forest πετάει το soft προσωπείο της και δείχνει μια σκληράδα που ο κόσμος χαίρεται και επικροτεί. Και αν την τακτική αναλαμβάνει ο Martin O'Neill, σ' αυτό σίγουρα έχει βάλει το χεράκι του ο Roy Keane. Από την πρώτη μας κιόλας χειμωνιάτικη μεταγραφή έδειξε πού πήγαινε το πράγμα. Ο Yohan Benalouane δεν είναι φοβερά προικισμένος τεχνικά, αλλά ακόμα και με την προστατευτική μάσκα στο πρόσωπο έχει κάτι που κόβει το αίμα και τα γόνατα των επιθετικών. Μάταια περιμέναμε από περιέργεια να δούμε πότε θα χάσει μια μονομαχία, μια κεφαλιά ρε αδερφέ. Ο εξυπνάκιας Martyn Waghorn, που σήμερα αποφάνθηκε ότι η Forest "δεν τον εντυπωσίασε" παρ' όλο που κανονικά θα έπρεπε να κρύβεται που έχασε το άχαστο, μάλλον ξέχασε ότι τα είχε κάνει ελαφρώς πάνω του και γύριζε κάτω από το κέντρο να πάρει μπάλα! Και το ωραίο είναι ότι ο πληθωρικός Γαλλοτυνήσιος έχει παρασύρει στον ανελέητο ρυθμό του όχι μόνο τον ήδη επιρρεπή σε κάτι τέτοια Jack Robinson, αλλά και τον αρκετά πιο ελαφρύ σωματικά Alex Milošević! Μέχρι και ο Tendayi Darikwa αρχίζει να υιοθετεί το macho παιχνίδι!

Οι Reds, λοιπόν, παρά τις απουσίες του Lewis Grabban (πρόβλημα στον αχίλλειο) και του Matty Cash (γύρισε ήδη στις προπονήσεις), δεν επέτρεψαν στη Derby να μπει στιγμή στο παιχνίδι. Ακόμα κι όταν οι Rams του Frank Lampard είχαν την κατοχή της μπάλας, στις κινήσεις τους φαινόταν πόσο έτρεμαν την κόντρα. Ειδικά τις επελάσεις του Joe Lolley, που μέχρι τις καθυστερήσεις δημιουργούσε προβλήματα! Τόσο ο Keogh, όσο και ο Fikayo Tomori πρέπει να έφυγαν με αρκετές μελανιές από τις προσωπικές μονομαχίες τους με τον γερο-Daryl Murphy, που μέχρι να αντικατασταθεί τους είχε γίνει κακός μπελάς. Όσο τον κρατούσαν τα πόδια του, ο έτερος γερόλυκος Ben Watson ήταν η ήρεμη δύναμη μπροστά στα σέντερ μπακ μοιράζοντας τη μπάλα με ψυχραιμία (βρε, μπας και τελικά αυτός είναι ο ρόλος που του ταιριάζει;) και στο τέλος αξιώθηκε να σηκώσει αυτός το τρόπαιο, παρά το ότι είχε αφήσει από το 70' το περιβραχιόνιο στο "μαύρο σκυλί" που ακούει στο όνομα Jack Colback (εδώ θα γίνω Έλληνας και θα πω: "Βαγγέλη, ξέρεις". Με τίποτα να μη χαθεί αυτός ο τύπος το καλοκαίρι). 

Η Derby έκανε ό,τι μπορούσε για να δικαιώσει τον... Kenny Burns, που λίγες μέρες πριν από το ματς είχε πει πως "όπως τα κάνει κάθε χρόνο μαντάρα, έτσι θα τα κάνει και φέτος". Ειδικά από τη στιγμή που αποχώρησε με πρόβλημα τραυματισμού ο Andy King (μπερδεύτηκε και πάτησε άσχημα μετά από μια έξοδο του Costel Pantilimon που τον πρόλαβε), στην ουσία δεν ανησυχήσαμε ξανά. Ομάδα που στηρίζεται υπερβολικά στους δανεικούς της (και με πρώτο σκόρερ τον Harry Wilson, τον οποίο βαφτίσαμε όλοι μαζί "Ζαχαρένιος" από την ευκολία με την οποία έπεφτε), έχει ορισμένους παίκτες με προσωπικότητα, αλλά το σίγουρο μονοπάτι προς την επάνοδο στην Premiership (όπου η αποψινή νίκη της Huddersfield επί των Wolves εξασφάλισε ότι για μία ακόμα χρονιά οι Rams θα κατέχουν το απόλυτο αρνητικό ρεκόρ με 11 βαθμούς σε μία σεζόν) δεν το έχει βρει. Ήταν η δεύτερη σερί ήττα της ομάδας του Lampard, μετά το σοκ από τη Millwall στο Pride Park πριν από λίγες μέρες.

Τώρα περιγραφή του αγώνα θέλετε, έστω και μπαγιάτικη; ΟΚ. Εγώ σοβαρές φάσεις μέτρησα μόλις οκτώ, τις οποίες και σας μεταφέρω.

  • 2' (για την ακρίβεια, 74ο δευτερόλεπτο): Ο Lolley εκτελεί φάουλ από δεξιά, με το αριστερό. Δεύτερο δοκάρι, ο Jayden Bogle με κεφαλιά αντί να απομακρύνει τη μπάλα τη σηκώνει, ο Murphy πιάνει δεύτερη κεφαλιά παράλληλα στο τέρμα, άπαντες αγάλματα και ο Benalouane ορμάει, προλαβαίνει τον Ashley Cole και σπρώχνει τη μπάλα στα δίχτυα. Το πρώτο γκολ του -αναμφισβήτητου για μένα- Man of the Match, που αυτή τη φορά δεν πήρε κάρτα (!), με την κόκκινη φανέλα.
  • 14': Δεν ξέρω τι ακριβώς πήγαινε να κάνει ο Duane Holmes, αλλά πέρασε τη μπάλα από την τρύπα της βελόνας (εδώ συμπαίκτης του έπεσε με τάκλιν απελπισίας μπας και τη σταματήσει) για να βρει με κάθετη για σεμινάριο τον Waghorn, που για εκατοστά γλίτωσε το οφσάιντ. Ο σέντερ φορ της Derby μπήκε στην περιοχή, αλλά σα να τρόμαξε που είδε μπροστά του τον τεράστιο όγκο του Pantilimon (είχε κάνει πολύ γρήγορη έξοδο) και πέρασε τη μπάλα από πάνω του μεν, αρκετά έξω από το τέρμα δε. Η πιο καλή ευκαιρία που έχασε η Derby στο ματς, μακράν της δεύτερης.
  • 16': Λάθος του Tomori, o Lolley κλέβει και ανοίγει "πάρε-βάλε" στον Murphy, ο οποίος κάνει κακό πρώτο κοντρόλ και επιτρέπει στον Kelle Roos, που είχε ήδη βγει, να πέσει και να καπακώσει τη μπάλα.
  • 34': Φοβερή προσπάθεια του Robinson δίκην εξτρέμ, ο αριστερός μπακ της Forest σεντράρει, ο Lolley πιάνει το μονοκόμματο σουτ που δείχνει να αστοχεί πολύ, ο Ryan Yates βάζει στην πορεία της μπάλας κεφάλι και ώμο μαζί και τη στέλνει ξυστά έξω από το δεξί δοκάρι του Roos!
  • 49': O Florian Jozefzoon, που έχει μπει στην ανάπαυλα, ξεφεύγει από τον Darikwa και πιάνει το δεξί διαγώνιο σουτ, αλλά ο Pantilimon είναι προετοιμασμένος, απλώνει το χέρι και διώχνει σε κόρνερ.
  • 53': Ανάλογη ατομική ενέργεια του Lolley, δυνατό αριστερό σουτ, ο Roos πέφτει αλλά δε μπορεί να διώξει και η μπάλα περνάει ελάχιστα άουτ.
  • 90': Σέντρα του Holmes, o Pantilimon διώχνει με γροθιά, ο Bradley Johnson (μόνος παρών μαζί με τον Keogh τον Νοέμβριο του 2015, ενώ από τη Forest έχει μείνει μόνο ο Ben Osborn) πιάνει απευθείας γυριστό σουτ αλλά στέλνει τη μπάλα ψηλά.
  • 92': Ο Lolley νικάει και την κούραση και κάνει την τελευταία κούρσα από δεξιά, σεντράρει στην περιοχή αλλά ο Léo Bonatini, αντικαταστάτης του Murphy, δεν προλαβαίνει να κάνει την προβολή.

Δικαιότατη νίκη, λοιπόν, και η Forest πάει με άλλον αέρα το Σάββατο στο Stoke, έχοντας μειώσει τη διαφορά της από την έβδομη Derby στον έναν βαθμό και από την έκτη Bristol City στους τρεις. Αν και οι Robins έχουν ένα ματς λιγότερο, αυτή η διαφορά παρέμεινε κι απόψε, μετά τη νίκη της Birmingham μέσα στο Ashton Gate με 2-1! Εντάξει, οι Blues μας έπιασαν και πάλι, αλλά μικρό το κακό. Κάπου αρχίζουν και εμφανίζονται δειλά δειλά κάποιοι που μιλάνε πάλι για εξάδα... Απόψε, σε άλλα εξ αναβολής παιχνίδια, η Leeds παρέμεινε στην τρίτη θέση χάνοντας 1-0 στο Λονδίνο από την QPR, ενώ Hull και Sheffield Wednesday επικράτησαν εντός 2-1 της Millwall και 2-0 της Brentford αντίστοιχα.

Forest: Pantilimon, Darikwa,Milošević, Benalouane, Robinson, Watson (Guédioura 71'), Colback, Yates, Osborn (Wagué 94'), Lolley, Murphy (Bonatini 85').
Derby: Roos, Bogle, Keogh, Tomori, Cole, Huddlestone (Jozefzoon 46'), King (Johnson 53'), Holmes, Wilson (Bennett 71'), Marriott, Waghorn.
Σκόρερ: Benalouane 2'.
Διαιτητής: Rob Jones. Κίτρινες: Yates 29', Colback 82' - Wilson 26', Holmes 29', Tomori 95'.
Θεατές: 29.421 (Forest: 27.431).

Martin O'Neill: "Μεγάλη νίκη. Κάναμε ένα φανταστικό ξεκίνημα, μετά η Derby είχε μια μεγάλη ευκαιρία να σκοράρει κι εμείς αντίστοιχες για να βάλουμε και δεύτερο. Η μόνη έκπληξη απόψε είναι ότι το ματς τελείωσε 1-0. Φυσικά είμαι πολύ ικανοποιημένος που νικήσαμε. Ήταν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια από την ομάδα. Πιστεύω πως τα πήγαμε περίφημα και αξίζαμε τη νίκη γιατί ήμασταν πολύ δυνατοί. Στην άμυνα ήμασταν εξαιρετικοί, παρά την αδράνεια στην ευκαιρία της Derby, και αρκετοί παίκτες έκαναν μεγάλη εμφάνιση. Χρειάζεται να βελτιωθούμε ακόμα. Το μόνο βέβαιο για την ομάδα απόψε είναι ότι έδειξε αλύγιστο χαρακτήρα. Αυτό άλλα παιχνίδια θα τα κερδίσει για λογαριασμό μας και άλλα όχι, αλλά πρέπει να βελτιώσουμε την κατοχή της μπάλας και τη διαχείριση του αγώνα. Το City Ground ήταν απόψε ένα καζάνι που έβραζε, και υπήρχε πάθος μέσα κι έξω από το γήπεδο. Ο κόσμος ήταν εκπληκτικός, μας έδωσε φόρα για το ξεκίνημα, και εξίσου σημαντικό ήταν και ότι οι παίκτες ήταν κι αυτοί αποφασισμένοι για καλή εμφάνιση. Προς το τέλος, όταν κουραστήκαμε προσπαθώντας να αντέξουμε, να βγάλουμε το ματς χωρίς απώλειες, ο κόσμος ήταν πάλι φανταστικός. Παίκτες και φίλαθλοι τροφοδοτούσαν οι μεν τους δε".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.