chelsea19201

Όπως και πέρσι, το "όνειρο" της Forest για μια καλή πορεία στο FA Cup σταμάτησε στο Stamford Bridge απέναντι στην Chelsea, με το ίδιο μάλιστα σκορ (2-0). Εντάξει, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη φυσικά. Και στο κάτω κάτω, είναι δικαίωμα του Sabri Lamouchi να μη χτυπήσει το συγκεκριμένο παιχνίδι με όλες του τις δυνάμεις, αφού με δεδομένη την ποιότητα των αντιπάλων μας ακόμα και αυτό δεν θα μας έδινε σοβαρές ελπίδες για πρόκριση. Έτσι δέκα από τους έντεκα παίκτες που ξεκίνησαν απέναντι στη Blackburn την Πρωτοχρονιά δεν ταξίδεψαν καν στο Λονδίνο. Μόνο ο Tobias Figueiredo πήγε, ξεκίνησε και βγήκε στο ημίχρονο...

Και πού βρήκαμε παίκτες, θα πείτε. Έξι από τους επτά αναπληρωματικούς της Τετάρτης πατούσαν χορτάρι στο πρώτο σφύριγμα του Peter Bankes: o Jordan Smith, o Carl Jenkinson, o Michael Dawson, o João Carvalho, o Alfa Semedo και ο Albert Adomah. Έξι, και ο Figueiredo επτά. Στις υπόλοιπες θέσεις καλωσορίσαμε γερό και ετοιμοπόλεμο και πάλι τον Yuri Ribeiro, επανήλθε μετά από έναν αγώνα στην κερκίδα ο Ryan Yates, εμφανίστηκε μπροστά μας μετά από καιρό ο Brennan Johnson και έκανε το full ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα (παίζοντας δηλαδή από την αρχή) ο Alex Mighten, που είχε πάρει το βάπτισμα του πυρός πάλι στο Λονδίνο, στον αγώνα του League Cup απέναντι στην Arsenal. O 17χρονος εντυπωσίασε τους πάντες, ταλαιπώρησε αφάνταστα με το πείσμα του τον (διεθνή με την Ανδρών της Αγγλίας πια, μην ξεχνάμε) Fikayo Tomori και αν ήταν λίγο πιο τυχερός θα μπορούσε να βάλει τη σφραγίδα του φαρδιά πλατιά στο ματς, όπως θα δούμε παρακάτω. Στον πάγκο ξαναβρέθηκαν μετά από κάπου μια αιωνιότητα ο Yohan Benalouane και ο Michael Hefele (ο πρώτος αντικατέστησε τον Figueiredo στην ανάπαυλα και έδειξε κοντά στον παλιό καλό εαυτό του) ως... παιδονόμοι, τριγυρισμένοι από αμούστακα παιδιά. Οκέι, κάποιοι θα ξέρετε τον Jordan Gabriel που είχε παίξει και εναντίον της Arsenal, να σας πληροφορήσω όμως ότι ο George Shelvey είναι τερματοφύλακας (καλά ρε Sabri, χάθηκε να δώσεις την εμπειρία στον Μάριο Σιαμπάνη;) και οι Tyrese Fornah και Yassine En-Neyah που ντεμπουτάρισαν με την πρώτη ομάδα μέσοι, όπως άλλωστε και ο Liam Sole που δεν έβγαλε τη φόρμα. Έτσι για να μαθαίνουμε...

Και πάμε τώρα στην Chelsea, που επέλεξε να ξεκινήσει φέτος στη διοργάνωση φορώντας τη ρετρό εμφάνιση που βλέπετε στη φωτογραφία, με κίτρινους "παλιακούς" αριθμούς και κάλτσες, με το παλιό της σήμα στο στήθος και με τα λογότυπα του προμηθευτή αθλητικού υλικού και του χορηγού της φανέλας να αχνοφαίνονται μόνο από πολύ κοντινή απόσταση. Ήταν ο τρόπος των Blues να τιμήσουν την ομάδα που κατέκτησε το FA Cup το 1970 και την αμέσως επόμενη χρονιά και το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης απέναντι στη Real Μαδρίτης, σε διπλό μάλιστα τελικό που έγινε επί ελληνικού εδάφους, στο παλιό Στάδιο "Γ. Καραϊσκάκης" (1-1 ο "κανονικός" τελικός και 2-1 ο επαναληπτικός μετά από δύο μέρες). Άλλες εποχές, χωρίς πολλή τηλεόραση, χωρίς τρελά συμβόλαια, χωρίς rotation ούτε κατά διάνοια και φυσικά... χωρίς VAR.

Το γεγονός, βλέπετε, ότι παίξαμε σε γήπεδο Premiership μας επιφύλαξε την "τιμή" να χρησιμοποιηθεί το γνωστό ηλεκτρονικό σύστημα με την κάθε άλλο παρά καθολική αποδοχή για πρώτη φορά σε αγώνα μας. Ήταν διαθέσιμο και με την Arsenal τον Σεπτέμβριο, αλλά δεν χρειάστηκε καθόλου. Αυτή τη φορά χρειάστηκε δύο φορές, συμπληρώνοντας μαζί με το rotation την εικόνα αυτού του περίεργου οξύμωρου απέναντι στις εμφανίσεις των '70s. Και στις δύο περιπτώσεις η Forest ήταν η μεγάλη χαμένη, καθώς οι αποφάσεις ήταν οριακές: στο 22', στο 1-0 δηλαδή, ο Mighten ανατράπηκε στην περιοχή από τον Tomori και ο Bankes καταλόγισε πέναλτι, το πήρε όμως πίσω (μετά από αρκετή ώρα, η φωτογραφία είναι από τις διαβουλεύσεις) όταν το VAR αποφάνθηκε ότι το γόνατο του νεαρού όταν δέχθηκε τη μπάλα από τον Adomah ήταν κάτι χιλιοστά πιο μπροστά από το πόδι του τελευταίου αμυντικού. Και στο 67', σε φάουλ του Carvalho από τα αριστερά, ο Yates με κεφαλιά πίστεψε πως μείωσε σε 2-1 και το πανηγύρισε, αλλά το VAR ακύρωσε το γκολ ως οφσάιντ. Σωστή ήταν κι αυτή η απόφαση, αλλά μιλάμε πάλι για χιλιοστά. Τι να πούμε; Απλώς οφείλουμε να δεχθούμε ότι αφ' ης στιγμής το συγκεκριμένο σύστημα χρησιμοποιείται δεν υπάρχει πια η έννοια του "οριακού". Ακόμα κι ένα χιλιοστό ανατρέπει τα δεδομένα...

Ο Frank Lampard έδειξε περισσή θέληση να μας νικήσει για πρώτη φορά στην προπονητική του καριέρα, αφού απέτυχε δύο φορές πέρσι που καθόταν στον πάγκο της Derby. Κατέβασε μια ενδεκάδα με μεγάλη εμπειρία (Willy Caballero, Ross Barkley, Emerson, Pedro, Jorginho, Mateo Kovačić) και σε αντίθεση με εμάς είχε και επιπλέον αξιόπιστα όπλα στον πάγκο (Antonio Rüdiger, Willian, César Azpiliqueta, Olivier Giroud, Mason Mount). Αφ' ενός ο "Frankie" θυμόταν ότι πέρσι η Chelsea είχε ζοριστεί πολύ πριν τελικά μας υποτάξει στο δεύτερο ημίχρονο με δύο γκολ του φευγάτου πλέον Álvaro Morata, αφ' ετέρου προέρχεται από ποδοσφαιρική οικογένεια της παλιάς σχολής και σέβεται τον θεσμό, αφού τόσο ο ίδιος με την Chelsea όσο και ο πατέρας του (Frank Lampard senior) με τη West Ham έχουν κατακτήσει το τρόπαιο. Έδωσε εντολή στους παίκτες του να πιέσουν ψηλά και να καθαρίσουν το ματς νωρίς και το πέτυχε μέσω του κορυφαίου (μακράν) παίκτη του, του Callum Hudson-Odoi. Μόλις στο 6' ο 19χρονος δέχθηκε τη μπάλα από τον Pedro, ντρίμπλαρε τον Ribeiro και με δυνατό αριστερό σουτ έστειλε τη μπάλα στην κλειστή γωνία του Smith, που θα μπορούσε ίσως να πέσει και λίγο νωρίτερα αφού φαινόταν τι θα κάνει ο εξτρέμ των γηπεδούχων. Και στο 32', πάλι ντρίμπλα στον Πορτογάλο στην περιοχή, σουτ στην απέναντι γωνία αυτή τη φορά, ο Smith δεν γινόταν να μπλοκάρει και απέκρουσε ασθενώς, δίνοντας την ευκαιρία στον Barkley να σκοράρει στο ριμπάουντ. 

Με όλα αυτά φυσικά δεν θέλω να πω ότι είχαμε κάποια πιθανότητα να χτυπήσουμε στα ίσια το ματς. Άλλωστε σε 90 και βάλε λεπτά εκτός των φάσεων του πέναλτι και του ακυρωμένου γκολ προσωπικά κατέγραψα στο ενεργητικό των Reds μόνο μια ωραία προσπάθεια και συρτή σέντρα από αριστερά του Mighten που δεν βρέθηκε κανείς να σπρώξει στο τέρμα με τον Caballero εξουδετερωμένο (42'), ένα σουτ του Carvalho λίγο έξω από την περιοχή πάνω στον Αργεντίνο γκολκίπερ (56') και ένα ακόμα καλοχτυπημένο φάουλ του Πορτογάλου στο οποίο ο En-Neyah δεν πρόλαβε να κάνει την προβολή για να στείλει τη μπάλα μέσα (88'). Αντίθετα η Chelsea είχε έναν Michu Batshuayi που έχανε τα άχαστα (9', 28', 45+1', 70') χαραμίζοντας τις ασίστ του Hudson-Odoi και δείχνοντας γιατί η Chelsea κινείται για επιθετικό ενώ ο ίδιος πάει για δανεισμό (ίσως στην Aston Villa). Έχασαν κι άλλες ευκαιρίες οι Λονδρέζοι, αλλά ας μείνουμε στη δική μας αξιοπρεπή εμφάνιση, την πολύ μεστή παρουσία του Mighten και τις ελπιδοφόρες επανεμφανίσεις των Ribeiro, Jenkinson και Benalouane.

Η εξέδρα μας ήταν πάλι συγκινητική. Τραγουδούσε από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, αποθέωνε Lamouchi και παίκτες, τα έχωνε και στους Tomori και Mount λόγω του περάσματός τους από τη Derby. Το ευχαριστήθηκαν το ταξίδι στην πρωτεύουσα, και μάλλον το απόλαυσαν και οι παίκτες - κάτι που δεν είχε συμβεί με την Arsenal. Ενδεικτικά αναφέρω τη φάση του 83', όταν ο Adomah έκανε τέσσερις πολύ κλειστές ντρίμπλες στο κέντρο πριν τελικά του γίνει φάουλ... Ήταν μια καλή εμπειρία πριν επιστρέψουμε στις σημαντικές υποχρεώσεις μας (Σάββατο 11/1 με τη Reading στο Madejski), και ας ελπίσουμε να ξαναβρούμε μπροστά μας του χρόνου την Chelsea, για τρίτη σερί σεζόν, αλλά σε αγώνα... πρωταθλήματος!

Chelsea: Caballero, James, Christensen, Tomori, Emerson, Barkley, Jorginho, Kovačić (Mount 69'), Hudson-Odoi, Pedro (Lamptey 76'), Batshuayi.
Forest: Smith, Jenkinson, Dawson, Figueiredo (Benalouane 46'), Ribeiro, Yates, Semedo (Fornah 69'), Carvalho, Johnson (En-Neyah 81'), Adomah, Mighten.
Σκόρερς: Hudson-Odoi 6', Barkley 33'.
Διαιτητής: Peter Bankes. Κίτρινες: James 66' - Yates 77'.
Θεατές: 40.492 (Forest: 2.788).

Sabri Lamouchi: "Θέλω να είμαι θετικός. Δώσαμε 90 λεπτά σε παίκτες όπως οι Jenkinson, Ribeiro, Yates, Dawson και η έκπληξη, ίσως για σας αλλά όχι για μένα, ήταν οι νεαροί. Ο Johnson, που έπαιξε σε διάφορες θέσεις, αλλά κυρίως ο Mighten, που έκανε πολλές κούρσες και 'ενόχλησε' τους αντιπάλους, οπότε τα συμπεράσματα είναι πολύ θετικά. Οι Carvalho, Semedo, Adomah έχουν την εμπειρία ώστε να βοηθήσουν τους μικρούς. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για την εμφάνισή μας, είναι ωραίο να παίζεις με τέτοιο χαρακτήρα και θέλω να πω ότι η Forest διαθέτει καλές ακαδημίες και πολύ καλούς νεαρούς παίκτες. Ο Gary Brazil και οι προπονητές των ακαδημιών παράγουν ταλαντούχους παίκτες και θέλουμε να τους δίνουμε την ευκαιρία να παίζουν, την κατάλληλη βέβαια στιγμή. Δεν νομίζω ότι το VAR διαμόρφωσε αποτέλεσμα, αλλά στην Championship το σκορ θα ήταν 2-2. Δεν είναι δίκαιο να παίζεις χωρίς VAR στο πρωτάθλημα και με VAR στο Κύπελλο. Ή παίζεις σε κάθε ματς με αυτό, ή χωρίς αυτό. Πρέπει να ισχύουν οι ίδιοι κανόνες για όλες τις ομάδες. Αν είναι οφσάιντ, είναι οφσάιντ. Δεν έχω δει το βίντεο, οπότε εμπιστεύομαι τον διαιτητή και το VAR. Αν δινόταν πέναλτι και σκοράραμε, θα γινόταν το 1-1. Τέλος πάντων, η Chelsea είναι μεγάλη ομάδα και είχε τον έλεγχο του παιχνιδιού, έπαιξε στον ρυθμό που ήθελε και όταν ο ρυθμός άλλαξε βρήκε τις λύσεις. Είμαι περήφανος που προπονώ αυτή την ομάδα και αυτούς τους παίκτες που ήρθαν εδώ, έπαιξαν με τέτοιο χαρακτήρα και προσωπικότητα, προσπάθησαν, πάλεψαν, έτρεξαν ως το τέλος και έδωσαν μάχη για να ξαναμπούν στο ματς".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post