rotherham20212

To New York Stadium δεν το είχαμε "κατακτήσει" ακόμα. Άνοιξε τις πύλες του το 2012, και οι Reds δεν είχαν φύγει ποτέ από εκεί με το τρίποντο. Εδώ που τα λέμε, στα εννέα τελευταία ματς της Forest στο Rotherham (ακόμα και στο παλιό Millmoor) τα οκτώ είχαν λήξει ισόπαλα (ναι, ακόμα κι εκείνο όπου ο Απόστολος Βέλλιος είχε σκοράρει με απίθανο ανάποδο ψαλίδι) και το ένατο το είχαν πάρει οι Millers. Απόψε ήταν ώρα να μας παραδοθεί και αυτό. Έστω και με γκολ που αμφισβητούν οι γηπεδούχοι, έστω και με αρκετά μεγάλη δόση τύχης στις καθυστερήσεις, όπου το οριζόντιο δοκάρι μάς φύλαξε από την επιστροφή στις παλιές κακές συνήθειες...

Έχω μεγάλη λατρεία για το παλικάρι της φωτογραφίας και ειλικρινά ούτε που σκέφτηκα να βάλω άλλη από τον πανηγυρισμό του. Ο Ryan Yates γύρισε από το κρεβάτι του πόνου μόλις πριν από τρεις μέρες, μπαίνοντας αλλαγή στο παιχνίδι με τη Blackburn. Είμαι βέβαιος (αν και δεν το κοίταξα, ομολογώ) ότι στην ανακοίνωση της ενδεκάδας απόψε, με το όνομά του να φιγουράρει στη θέση τού ήδη (και δίκαια) αγαπημένου της κερκίδας James Garner, οι haters του ξεσπάθωσαν και πάλι ("τρέχει εδώ κι εκεί χωρίς νόημα", "πασάρει συνέχεια προς τα πίσω" και άλλα λαϊκά). Το γκολ και το βραβείο τού Man of the Match ήταν ο δικός του τρόπος να τους φωνάξει για πολλοστή φορά "σκάστε και στηρίξτε την ομάδα". Πάντα με το χαμόγελο. Και χαμογελάει και ωραία ο μπαγάσας...

Σε ένα ματς που είχε χαρακτηριστεί "εξάποντο" για τη μάχη της παραμονής (μην ξεχνάμε και τα δύο λιγότερα ματς που έχει η Rotherham από εμάς) και απέναντι όχι μόνο στους γηπεδούχους, αλλά και στη βροχή και στον άνεμο που σάρωνε το γήπεδο και ώρες ώρες έκανε τη μπάλα να πηγαίνει όπου να 'ναι, αλλάζοντας μάλιστα συνέχεια φορά ώστε να μη μπορεί να πει καμιά ομάδα με σιγουριά ότι για κάποιο διάστημα τον είχε "δικό της", οι Reds κατέγραψαν το 11ο φετινό τους clean sheet, πράγμα πολύ σημαντικό σε μια χρονιά που ξεκίνησε τόσο άσχημα. Επίσης πέτυχαν την τέταρτη νίκη τους στα έξι τελευταία παιχνίδια, και -άκουσον άκουσον!- έχουν πλέον ίση απόσταση από ουρά και εξάδα! Δέκα βαθμούς, για την ακρίβεια, και πάντα με την επιφύλαξη της υπόλοιπης αγωνιστικής που θα γίνει αύριο. Εντάξει, ίσως το γκολ να μην έπρεπε να μετρήσει, ίσως αν υπήρχε VAR να το ακύρωνε. Θέλετε να πούμε για αποφάσεις που με VAR θα ήταν σαφώς υπέρ μας τα δύο τελευταία χρόνια ή δεν έχετε πρόχειρο ποπ κορν και να συνεχίσουμε με τον αγώνα;

Η Forest έπαιξε με τακτική, με συνοχή, με αρκετά καλή για άλλη μια φορά κυκλοφορία, και ήταν σχεδόν άψογη στην άμυνα, απέναντι σε μια ομάδα που έχει νεύρο και τσαγανό και -αν θέλετε θα διακινδυνέψω και την πρόβλεψη- παρά το ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην 22η θέση είμαι βέβαιος ότι θα σωθεί. Οι Millers πέρασαν από δύσκολο λούκι, ο προπονητής τους Paul Warne προσβλήθηκε (όπως και η μισή ομάδα άλλωστε, εξ ου και τα αναβληθέντα ματς) από κορονοϊό και για κάποιο διάστημα κοουτσάριζε από... την αποθήκη της αυλής του, την πάτησε από την ασθένεια της εποχής μας και ο βασικός τους γκολκίπερ Jamal Blackman και επιστρατεύτηκε ο αποκτηθείς το καλοκαίρι ως ελεύθερος από τη Leicester Viktor Johansson (μια χαρά τα πήγε απέναντί μας ο 22χρονος Σουηδός και χωρίς αυτόν το σκορ θα ήταν μάλλον μεγαλύτερο). Βρίσκονται σε φάση παραπατήματος, αλλά για μένα το πιο πιθανό είναι να συσπειρωθούν και πάλι, να κάνουν ένα από τα γνωστά ξεσπάσματά τους στο φινάλε και να είναι και του χρόνου μαζί μας.

Όπως είπαμε, ο Chris Hughton ξεκίνησε τον Yates αντί του Garner, αλλά και επανέφερε τον Gaëtan Bong αντί του Yuri Ribeiro (o Πορτογάλος δεν ήταν καν στην 20άδα και ίσως έχει κάποιο πρόβλημα που δεν ξέρουμε, αλλά ο Καμερουνέζος έκανε ένα από τα καλύτερα φετινά του παιχνίδια και το κενό δεν φάνηκε) και τον Luke Freeman αντί του Alex Mighten. O Glenn Murray σήκωσε και πάλι το βάρος της επίθεσης, αφού ο Lewis Grabban μάθαμε μεν ότι είναι καλύτερα, μάλλον όμως ο μάνατζερ προτίμησε να τον αφήσει να ξεκουραστεί λίγο ακόμα. Αυτή η ομάδα, λοιπόν, πέρασε με επιτυχία την αρχική πίεση των γηπεδούχων και ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ανέπτυξε... σταλινικά ποσοστά κατοχής, που σε κάποιο σημείο έφτασαν και το 70%. Και φυσικά, όπως σε όλα σχεδόν τα τελευταία παιχνίδια της, έχασε τις καλύτερες ευκαιρίες. Οι Millers, που με 3-5-2 και με τη βοήθεια και του ανέμου επένδυσαν πολύ στα δυνατά πλάγια του Wes Harding (αργότερα τους μιμηθήκαμε κι εμείς με τον Cyrus Christie) δεν κατάφεραν να μετουσιώσουν την αρχική υπεροχή τους παρά μόνο σε μια ψηλοκρεμαστή κεφαλιά του αρχηγού τους Michael Ihiekwe (6') και ένα σουτ του Michael Smith στην κόντρα (20'), που πέρασαν άουτ με τον Brice Samba να ελέγχει απόλυτα την πορεία της μπάλας και στις δύο περιπτώσεις.

Παρ' όλο που οι Reds αναπτύσσονταν γενικά καλά και δούλευαν σωστά την κόντρα (δύο παίκτες των γηπεδούχων "κιτρινίστηκαν" στο πρώτο ημίχρονο προσπαθώντας να αποτρέψουν τον αιφνιδιασμό), απείλησαν για πρώτη φορά μόλις στο 23', όταν ένα κόρνερ του Anthony Knockaert από δεξιά έφτασε στο δεύτερο δοκάρι στον Joe Worrall, που σέντραρε, o Filip Krovinović έπιασε το απευθείας βολέ με το αριστερό, άστοχο καθώς φαινόταν, το μόνιμο... μαμούνι που χώνεται στις φάσεις μέσα στην περιοχή Yates παρεμβλήθηκε, βρήκε μπάλα, δεν βρήκε εστία αλλά ήταν και οφσάιντ. Όπως ήταν και στο 30' ο Murray, που πέτυχε ωραίο γκολ με κεφαλιά μετά από σέντρα του Freeman από αριστερά, αλλά ήταν εμφανώς μπροστά από την άμυνα. Λίγο πριν (27') ένα πολύ δυνατό σουτ του Christie έξω από την περιοχή (με το αριστερό παρακαλώ) έκανε τον Johansson να ιδρώσει αρκετά, αλλά έφυγε λίγους πόντους έξω από το αριστερό δοκάρι του. Ένα ακίνδυνο σουτ του Lewis Wing πάνω στον Samba στο 40' ήταν η τελευταία φορά που μας απασχόλησαν οι Millers στο πρώτο μέρος, και χρειάστηκε μια καταπληκτική επέμβαση του Johansson σε πανέμορφη εκτέλεση φάουλ του Knockaert που πήγαινε κατευθείαν στο "Γ" του (45') για να μην πάνε με μειονέκτημα στα αποδυτήρια.

Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε με ένα... σβηστό εικοσάλεπτο, στο οποίο καμιά εστία δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Οι Reds συνέχισαν στον ίδιο ρυθμό, με αλάνθαστη αλληλοκάλυψη στην άμυνα και αρκετή δραστηριότητα από τη σέντρα και κάτω, όπως στη φάση του 65' όπου ο Christie με συρτή μπαλιά-μισό γήπεδο κατευθείαν μετά από αναχαίτιση μιας επίθεσης έβγαλε μπροστά τον Knockaert, που απέφυγε έναν αντίπαλο, έκανε αυτό που λέγαμε τρία χρόνια "κίνηση Joe Lolley" και σούταρε με δύναμη με το αριστερό, για να οριζοντιωθεί πάλι ο Johansson και να διώξει. Αμέσως μετά μπήκε ο ίδιος ο Lolley, που άλλαξε θέσεις με τον Γάλλο ο οποίος πήγε αριστερά, αντί του κουρασμένου Freeman που βγήκε, και στο 67' ήρθε το γκολ. Ο Knockaert χτύπησε κόρνερ πλασαριστά στον Christie, που έκανε αμέσως τη σέντρα, ένας αμυνόμενος απέκρουσε άτσαλα προς τα πίσω, ο Tobias Figueiredo πήρε την κεφαλιά και ο Yates, το μαμούνι που λέγαμε, εκτέλεσε τον ανυπεράσπιστο Johansson. Στο ριπλέι ο Ryan τη στιγμή της κεφαλιάς του Πορτογάλου φαίνεται κάτι εκατοστά πιο μπροστά από τον προσωπικό του αντίπαλο, και μάλλον η Rotherham έχει δίκιο που διαμαρτύρεται, αλλά ο Matt Donohue, που διαιτητεύει από τα 14 (πώς είπατε;) και στο πρώτο ημίχρονο είχε κόψει ένα τετ α τετ του Krovinović που έμπαινε κατά μέτωπο για να σφυρίξει ένα ανύπαρκτο φάουλ υπέρ του Ben Wiles, μέτρησε το γκολ. Ανθρώπινα τα λάθη, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο οριακή φάση, χωρίς μάλιστα να λάβουμε καν υπόψη τη θέση της κάμερας. 

Η αντίδραση των γηπεδούχων ήταν άμεση, και στο 70' μια πολύ επικίνδυνη συρτή σέντρα-σουτ του Wiles πέρασε άουτ, χωρίς να καταφέρει να επωφεληθεί ο περσινός πρώτος σκόρερ της ομάδας του Freddie Ladapo, που είχε μπει στον αγώνα λίγο νωρίτερα. Και η μεγαλύτερη ως εκείνη τη στιγμή ευκαιρία για τη Rotherham χάθηκε στο 74', με τον Harding να εκτελεί φάουλ από πολύ μακριά βαθιά στην περιοχή μας, τον Ihiekwe να πιάνει πάλι την πρώτη κεφαλιά, τον Ladapo να διστάζει όσο έπρεπε για να βρει ελάχιστα ο Worrall τη μπάλα και να του πάρει τη μπουκιά από το στόμα (για να πούμε το σωστό, ίσως άξιζε να είναι αυτός ο MotM, αφού ήταν ανίκητος παντού και στην κυριολεξία δεν άφηνε να περάσει κουνούπι) και τον Christie να ξαπλώνει με αυτοθυσία μπροστά στον Clark Robertson που τη δέχθηκε μπροστά του στη μικρή περιοχή και να τον κοντράρει αποτελεσματικά. 

Στο 79' έγινε μια περίεργη φάση στην αντίπαλη περιοχή, όπου βγήκαν τρεις δικοί μας απέναντι στον Johansson και το γκολ ήταν σχεδόν βέβαιο, αλλά ο Donohue διέκοψε το ματς λόγω του ότι ο Figueiredo και ο Angus MacDonald ήταν πεσμένοι στην περιοχή και αντάλασσαν "ψιλές"! Εισέπραξαν και οι δύο από μια κίτρινη για την κοκορομαχία, αλλά με τα παροιμιώδη νεύρα του ο "Figs" (που παρεμπιπτόντως έχει αναγεννηθεί δίπλα στον Worrall και ήταν και πάλι πολύ καλός, και στον αέρα και στο έδαφος) μάς στέρησε τη δυνατότητα να καθαρίσουμε το ματσάκι νωρίτερα. Ήδη είχε μπει ο Lyle Taylor αντί του Murray που σαφώς και δεν βγάζει ακόμα 90λεπτο, και στο 85' λίγο έλειψε να το καθαρίσει αυτός, αφού από βαθιά μπαλιά του Krovinović πήρε την κεφαλιά από τον MacDonald και ξεχύθηκε προς την περιοχή, έκανε άλλή μια ντρίμπλα στον σέντερ μπακ της Rotherham και σούταρε με δύναμη με το αριστερό από τη γραμμή της περιοχής, για να δει τη μπάλα να γλείφει το δεξί δοκάρι και να φεύγει άουτ. Και στο 92', ενώ ο Hughton είχε αποσύρει Knockaert και Krovinović για να βάλει Garner και Tyler Blackett (ο οποίος τείνει να γίνει σπεσιαλίστας στον ρόλο του αριστερού εξτρέμ που μόνη του δουλειά είναι να ροκανίζει δευτερόλεπτα κρατώντας τη μπάλα στο αντίπαλο κόρνερ), λίγο ήθελε να γίνει η ζημιά. Σε ένα ακόμα μακρινό πλάγιο του Harding, o Ihiekwe (και ενώ είχε προηγηθεί ξεκάθαρο φάουλ από συμπαίκτη του στον Yates) πήγε πάλι πρώτος στη μπάλα με το κεφάλι και την έστειλε προς τη μικρή μας περιοχή, όπου ο ολίγον ατσούμπαλος Smith βλέποντας και τον Samba να βγαίνει με φόρα μάλλον ούτε το σκέφτηκε να κάνει χαμηλή κεφαλιά και πήγε να τον κρεμάσει, με τη μπάλα να χτυπάει στο οριζόντιο δοκάρι και να απομακρύνεται από την άμυνά μας.

Το 0-1 παρέμεινε δίχως άλλα καρδιοχτύπια και έφερε τη Forest στη 15η θέση, την καλύτερή μας για φέτος αν θυμάμαι καλά, πάντα βέβαια με την επιφύλαξη των αυριανών αγώνων, σε απόσταση όπως είπαμε 10 βαθμών από την 22η Rotherham αλλά και την 6η Bournemouth. Οι Reds πάνε λοιπόν με το ηθικό ψηλά την Παρασκευή το βράδυ στο Pride Park για να κοντράρουν τη Derby και να διατηρήσουν το Brian Clough Trophy στο Nottingham. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί οι Rams του Wayne Rooney μετά από ένα κακό ξεκίνημα είναι πλέον από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες της Championship, και απόψε πέτυχαν την έκτη νίκη τους στα τελευταία οκτώ ματς, στην έδρα τους απέναντι στην έτσι κι αλλιώς παραπαίουσα Huddersfield (2-0). Βυθίζεται και η Birmingham που έχασε εντός (1-3) από τη Norwich, η οποία είναι πια δέκα βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Brentford έστω και με ματς παραπάνω (πάλι 90 λεπτά ο Δημήτρης Γιαννούλης, δύο γκολ ο Teemu Pukki που έχασε και πέναλτι). Στα άλλα αποψινά ματς: Middlesbrough-Bristol City 1-3, Luton-Millwall 1-1 και Wycombe-Reading 1-0 (η μεγάλη έκπληξη από τους τίμιους Chairboys που έπαιζαν με δέκα από το 69', ενώ μετά την αποβολή οι δύο ομάδες έχασαν από ένα πέναλτι!). Η 32η αγωνιστική ολοκληρώνεται αύριο το βράδυ με τους αγώνες Barnsley-Stoke, Brentford-Sheffield Wednesday, Swansea-Coventry, Blackburn-Watford, Bournemouth-Cardiff και Preston-QPR.

Rotherham: Johansson, A. MacDonald, Ihiekwe, Robertson, Harding, Wiles (Sadlier 80'), Barlaser (Giles 80'), Wing, Olosunde (Ladapo 66'), Smith, Crooks.
Forest: Samba, Christie, Figueiredo, Worrall, Bong, Cafú, Yates, Freeman (Lolley 66'), Krovinović (Garner 87'), Knockaert (Blackett 87'), Murray (Taylor 75').
Σκόρερ: Yates 67'.
Διαιτητής: Matt Donohue. Κίτρινες: Ihiekwe 26', Smith 42', A. MacDonald 79' - Figueiredo 79'.
Θεατές: -

Chris Hughton: "Παλέψαμε πολύ για να νικήσουμε απόψε, αλλά το περιμέναμε ερχόμενοι εδώ. Ίσως το μόνο πράγμα που θα έδινε στον αγώνα διαφορετική μορφή ήταν αν πετυχαίναμε ένα γρήγορο γκολ - ίσως τότε να άνοιγε το παιχνίδι λίγο παραπάνω. Όσο έμενε το 0-0, η Rotherham συνέχιζε να παίζει με τον ίδιο τρόπο, που έχει αποδειχθεί αποτελεσματικός γι' αυτήν. Έπρεπε να παίξουμε με τουλάχιστον την ίδια δύναμη με εκείνους και το κάναμε, ενώ θα μπορούσαμε να είμαστε λίγο πιο καλοί με τη μπάλα στα πόδια από ό,τι ήμασταν απόψε. Μόνο με ένα γκολ από νωρίς θα μπορούσε να ανοίξει το ματς, γιατί η Rotherham παίζει μεταφέροντας γρήγορα τη μπάλα μπροστά και σ' αυτό το στυλ παιχνιδιού τα καταφέρνει καλά. Στο δεύτερο ημίχρονο καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε τα άκρα, ειδικά με τον Christie, και αυτό το οποίο πρέπει να κρατήσουμε είναι οι αρετές που δείξαμε στην άμυνα και το γεγονός ότι διατηρήσαμε την εστία μας ανέπαφη, αφού η Rotherham είναι ομάδα που πρεσάρει πολύ καλά και παντού στο γήπεδο. Ήταν σημαντικό που επέστρεψε στην ομάδα ο Yates, αφού ήταν σταθερός στην ενδεκάδα πριν τον τραυματισμό του και έπαιζε πολύ καλά. Μας προσφέρει ακόμα μεγαλύτερο ανταγωνισμό στο κέντρο, και ξέροντας τι είδους αγώνα θα βλέπαμε απόψε χρειαζόμασταν τη δύναμή του στον αέρα. Το κερασάκι στην τούρτα της απόδοσής του ήταν το γκολ, και νομίζω ότι το άξιζε. Είναι καλό να υπάρχει ανταγωνισμός για τις θέσεις στην ενδεκάδα, και πάντα θέλεις οι παίκτες σου να θέλουν απεγνωσμένα να μπουν σ' αυτή. Είναι δύσκολο για τα παιδιά να έχουν πάντα καλή απόδοση με τόσα συνεχόμενα ματς, και μέρος της δουλειάς μου ως μάνατζερ είναι να παίρνω τις σωστές αποφάσεις. Όταν παίρνεις το αποτέλεσμα η απόφασή σου αποδεικνύεται σωστή, αλλά πολλές φορές παίρνεις αυτές τις αποφάσεις και τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα θέλεις. Εμείς έχουμε μια ομάδα που αυτή τη στιγμή παλεύει πολύ σκληρά, και είμαστε πολύ χαρούμενοι που κρατήσαμε την εστία μας ανέπαφη για τέταρτη φορά στα πέντε τελευταία ματς. Είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού, και το σίγουρο είναι ότι, είτε βρίσκεσαι στην κορυφή είτε στην ουρά της βαθμολογίας, αν διατηρείς το μηδέν πίσω θα έχεις περισσότερες νίκες παρά ήττες. Την Παρασκευή μάς περιμένει μια γερή δοκιμασία στο Derby, όπως και την άλλη Τρίτη με αντίπαλο τη Luton, οπότε ελπίζω να καταφέρουμε να πετύχουμε κάποια γκολ παραπάνω για να ελαφρύνουμε την πίεση που θα δεχθούμε. Περιμένω πώς και πώς την Παρασκευή γιατί ξέρω πόσο σημαντικό είναι το συγκεκριμένο παιχνίδι για τους οπαδούς μας, και είναι κρίμα που δεν θα μπορούν να είναι εκεί, γιατί τους βεβαιώνω ότι το ίδιο σημαντικό είναι και για μας".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.