millwall17181

Αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, τότε μια χαρά θα πάμε. Όχι. δεν τρελάθηκα, φυσικά και η Forest δεν έπαιξε καλά. Φοβερά αγχωμένη μέσα σ' ένα κατάμεστο City Ground και απέναντι σε νεοφώτιστους, είχε την τύχη με το μέρος της (οι Λονδρέζοι θα πουν "και τη διαιτησία", αλλά δεν συμφωνώ) και εκεί πάει το σχόλιο. Το ματς ήταν "πάρε τους τρεις βαθμούς και φεύγα". Με βάση την εικόνα του, μια ήττα με 3-1 θα ήταν μάλλον δίκαιο αποτέλεσμα - για όποιον τουλάχιστον βλέπει καθαρά. Αλλά δεδομενου ότι έτσι κι αλλιώς η ομάδα θέλει δουλειά ακόμα, πιο καλό το ξεκίνημα με το δεξί.

Και μόνο το γεγονός ότι ένας από τους κορυφαίους του γηπέδου ήταν ο Jordan Smith λέει πολλά. Ο νεαρός δεν καταλαβαίνει από φήμες για απόκτηση γκολκίπερ (τελευταία αυτή του Σουηδού Kristoffer Nordfeldt από τη Swansea) και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρσι. Δύο φανταστικές αποκρούσεις, στο 23' όταν έβγαλε σουτ του Lee Gregory μέσα από την περιοχή και στο 64' όταν αρνήθηκε το γκολ στον Jed Wallace στο τετ α τετ, ήταν οι καλύτερες στιγμές του στον αγώνα. Και όταν δεν μπορούσε αυτός, τον έσωζε είτε το οριζόντιο δοκάρι (σουτ του γερόλυκου Steve Morison σε φάση διαρκείας από κόρνερ στο 13') είτε η απίστευτη έλλειψη συγκέντρωσης των επιθετικών του Neil Harris, με κορυφαία την περίπτωση του Gregory που στο 51' με το τέρμα κενό και τους Smith και Joe Worrall νικημένους μετά από σφάλμα του γκολκίπερ μας έστειλε τη μπάλα πάνω από τα δοκάρια. Η Millwall είχε και αρκετές ακόμα ευκαιρίες για γκολ, από τις οποίες θα αναφέρουμε τις πιο χαρακτηριστικές: τις κεφαλιές του Aiden O'Brien στο 18' και του Fred Onyedinma στις καθυστερήσεις άουτ από πολύ καλές θέσεις και με εξουδετερωμένη όλη την "Κόκκινη" άμυνα. Και φυσικά ένα γκολ του Morison στο 76', το οποίο ο διαιτητής Peter Bankes σκέφτηκε αρκετή ώρα πριν ακυρώσει για φάουλ στον Smith. Ο Harris χτυπιόταν στον πάγκο, οι παίκτες του στο γήπεδο και οι οπαδοί της ομάδας του πίσω από το τέρμα μας, αλλά το βίντεο του αγώνα δικαιώνει τον διαιτητή καθώς στη σέντρα του Wallace o Gregory γκρεμίζει τον Smith μέσα στη μικρή του περιοχή και τον καπακώνει με το σώμα του, με αποτέλεσμα να μη μπορεί ο γκολκίπερ μας να αντιδράσει στο πλασέ του Morison.

Από την παρουσία των Reds στην πρεμιέρα θα θυμόμαστε τρία πράγματα. Πρώτον, τη φιλοσοφία του "κορεό" που προφανώς αντέγραψαν οι φίλοι της ομάδας από τον Ολυμπιακό με άκρως εντυπωσιακό αποτέλεσμα πριν την έναρξη του αγώνα. Δεύτερον, το κα-τα-πληκ-τι-κό γκολ με το οποίο ο Barrie McKay συστήθηκε στο κοινό της Forest στο 41' (ο Σκοτσέζος μεσοεπιθετικός ελίχθηκε από τα αριστερά, πέρασε έναν αντίπαλο και από τα 25 μέτρα έστειλε έναν κεραυνό που χτύπησε στο κάθετο δοκάρι του Jordan Archer και κατέληξε στα δίχτυα του). Τρίτον, την πολύ καλή παρουσία του νεοφερμένου Kieran Dowell, που με την είσοδό του έδωσε πνοή στην επίθεση και έδειξε να συνεργάζεται άψογα με τον Zach Clough. Από συνδυασμό των δυο τους μάλιστα ο Clough πέτυχε γκολ στο 81', όμως διαιτητής και βοηθός το ακύρωσαν ως οφσάιντ (εδώ δεν υπήρξαν σχεδόν καθόλου διαμαρτυρίες). Κατά τα άλλα, λίγα πράγματα: μια επικίνδυνη σέντρα-σουτ του Ben Brereton στο 38' και μια κόντρα του James Meredith στον ίδιο παίκτη που ήταν έτοιμος να σκοράρει στο πρώτο λεπτό της επανάληψης.

Από τις επιλογές των νέων αποκτημάτων στην ενδεκάδα ο Mark Warburton δικαιώθηκε μόνο για τον McKay και τον Tendayi Darikwa, που ήταν πολύ επικίνδυνος στις κατεβασιές του από τα δεξιά. Ο Daryl Murphy, νικητής στην πρώτη από τις πολλές άτυπες μάχες για τη θέση του σέντερ φορ απέναντι στον Απόστολο Βέλλιο και τον Jason Cummings, δεν πρόσφερε και πολλά και μάλιστα στο τέλος αντικαταστάθηκε από τον Matt Mills, όταν η Millwall πίεζε για την ισοφάριση. Όσον αφορά τους παλιούς, κάπου μου δημιουργείται η εντύπωση πως ο Mark προσπαθεί να χωρέσει με το ζόρι στην ενδεκάδα τον Ben Osborn, και επειδή τώρα στα αριστερά υπάρχει ο McKay τον βάζει δίπλα στον David Vaughan ως δεύτερο ανασταλτικό χαφ. Έμπνευση που είχε αποτύχει επί Stuart Pearce, και δεν βλέπω το λόγο να πετύχει τώρα. Το κατάλαβε μάλλον και ο ίδιος ο μάνατζερ, που έβγαλε τον περσινό "Ironman" της Forest (σε 49 από τα 50 ματς της σεζόν έπαιξε ο "Super Ben") και έβαλε τον Chris Cohen αρκετά νωρίς (59'). Την Τρίτη απέναντι στη Shrewsbury στο League Cup αναμένονται κάποιες ακόμα δοκιμές, όμως τα περιθώρια δεν είναι μεγάλα με ματς-φωτιά να ακολουθούν και μέσα στον ίδιο τον Αύγουστο (Brentford εκτός, Middlesbrough και Leeds εντός). Είναι πολύ νωρίς ακόμα για στενοχώριες, όμως ποτέ δεν είναι νωρίς για επαγρύπνηση και σίγουρα το γεγονός ότι μια νεοφώτιστη ομάδα μάς έκανε 22 τελικές (11 εμείς) οφείλει να μας προβληματίσει.

Forest: Smith, Darikwa, Worrall, Mancienne, Traoré, Vaughan, Clough, Osborn (Cohen 59’), McKay, Brereton (Dowell 59’), Murphy (Mills 77’).
Millwall: Archer, McLaughlin, Meredith, Hutchinson, Cooper, Wallace, Williams (Elliott 83’), Saville, O’Brien (Onyedinma 67’), Morison, Gregory (Ferguson 78’).
Σκόρερ: McKay 41'.
Διαιτητής: Peter Bankes. Κίτρινη: Saville 89'.
Θεατές: 28.065 (Forest: 26.287).

Mark Warburton: "Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στη Millwall. Της άξιζε τουλάχιστον να πάρει κάτι από το παιχνίδι γιατί ήταν πολύ καλή. Και δεν θα πω ότι εμείς ήμασταν κακοί γιατί θα ήταν έλλειψη σεβασμού προς τον αντίπαλο που ήταν καλός. Ξέραμε τι θα κάνουν όταν έρθουν εδώ, και το έκαναν. Ήταν άμεσοι και αποτελεσματικοί στο παιχνίδι τους και κέρδισαν πολλές πρώτες μπάλες. Δημιούργησαν ευκαιρίες, έπεφταν με δύναμη στη μπάλα και ήταν άτυχοι απόψε. Από τη δική μας πλευρά, θα ήταν πολύ εύκολο να πούμε πως οι προσδοκίες βάρυναν τις πλάτες των παικτών μας. Τα παιδιά απλώς είναι πανευτυχή που αυτός ο πρώτος αγώνας βγήκε από τη μέση. Το ίδιο πιστεύω ότι νιώθουν και οι φίλοι μας, που ήταν καταπληκτικοί. Ήμασταν καλοί όταν κυκλοφορούσαμε τη μπάλα, αλλά ήμασταν απρόσεκτοι όταν την είχαμε, τη χάναμε εύκολα και δεν επωφεληθήκαμε όσο έπρεπε από τα καλά μας διαστήματα. Αφού παίζοντας έτσι πήραμε τρεις βαθμούς, μόνο ανακούφιση μπορούμε να αισθανόμαστε".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.