Η μεταγραφική περίοδος του χειμώνα ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ, και το φινάλε της βρήκε τρία νέα πρόσωπα στις τάξεις της Forest. Μετά τους Gustavo Scarpa, Danilo και Chris Wood, καλωσορίζουμε στο City Ground τους Felipe, Jonjo Shelvey και Keylor Navas. Τρεις παίκτες με πατημένα τα τριάντα και πολύ ενδιαφέροντα βιογραφικά, που ελπίζουμε να δώσουν στην ομάδα αυτό που χρειάζεται για την παραμονή στη μεγάλη κατηγορία, συνεχίζοντας την επιτυχημένη ιστορία που ξεκίνησε πέρσι τον Ιανουάριο, όταν ήρθαν οι Steve Cook, Keinan Davis και Sam Surridge και βοήθησαν πολύ τους Reds να κατακτήσουν την άνοδο.

Επειδή αυτές οι τρεις τελευταίες μεταγραφές, δύο κανονικές και ένας δανεισμός, οριστικοποιήθηκαν πολύ αργά χθες το βράδυ, επιχειρούμε σήμερα, με το φως του ήλιου και καφέ, να κάνουμε μια πρώτη γνωριμία με τα νέα μεταγραφικά μας αποκτήματα, με τη σειρά που ανακοινώθηκαν. 

Felipe

Δεν είναι αυτό που λέμε "household name", παγκοσμίως γνωστός δηλαδή, αλλά στα 33 του (γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1989 στο Mogi das Cruzes του São Paulo) ο Felipe Augusto de Almeida Monteiro μπορεί να περηφανεύεται για έξι τίτλους. Με την Corinthians (2012-2016), στην οποία πήγε στα 23 του από την ομάδα της πόλης του União Mogi, κατέκτησε το πρωτάθλημα Βραζιλίας στην πιο μεστή δική του χρονιά, το 2015, και επίσης το πρωτάθλημα Paulista το 2013, το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων το 2012 και το Super Cup της Νότιας Αμερικής και το Recopa Sudamericana το 2013, χωρίς όμως σε αυτά τα τέσσερα τρόπαια να έχει μεγάλη συμμετοχή. Η παρουσία του στην Corinthians, όμως, ήταν αρκετή για να του εξασφαλίσει το άλμα στην Ευρώπη με τη μεταγραφή του στην Porto (2016-2019). Με τους "Δράκους" στέφθηκε πρωταθλητής Πορτογαλίας το 2018 και συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ενδεκάδα της Primeira Liga. Την ίδια χρονιά η Porto πήρε και το Super Cup στην Πορτογαλία, ενώ την επόμενη ο Felipe έβαλε τα δυνατά του να τη βοηθήσει να κατακτήσει και το Κύπελλο, σκοράροντας στην παράταση του τελικού και ισοφαρίζοντας σε 2-2, αλλά στη διαδικασία των πέναλτι το τρόπαιο κατέληξε στη Sporting. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια (2019-2023) τον βρήκαν στην Atlético Μαδρίτης του Diego Simeone, η οποία έσπασε το δίδυμο Real-Barcelona και πήρε το πρωτάθλημα στην Ισπανία το 2021, με τον Felipe βασικό, όπως ήταν άλλωστε συνέχεια μέχρι τη φετινή σεζόν, στην οποία περιορίστηκε σε τρεις μόνο συμμετοχές στο πρωτάθλημα και μία στο Champions League, όπου έχει συνολικά (με Porto και Atlético) 48 συμμετοχές και 4 γκολ. Στην Εθνική Βραζιλίας έχει αγωνιστεί δύο φορές, το 2018 και το 2020, κατά σύμπτωση σε αγώνες που τελείωσαν αμφότεροι με 5-0 υπέρ της Seleçao, απέναντι στο Σαλβαδόρ και στη Βολιβία. 

Σύμφωνα με όσα αλιεύσαμε, ο Felipe είναι δυνατός και καλός στο ψηλό παιχνίδι (τον βοηθάει και το μπόι του, 1,90 μ.), μπορεί να παίξει και στις δύο θέσεις των σέντερ μπακ και του αρέσει να προωθείται και να σκοράρει (στην καριέρα του έχει 24 γκολ σε 398 αγώνες). Γρήγορος για σέντερ μπακ, αν και λογικά έχει αρχίσει να χάνει κάπως σ' αυτόν τον τομέα λόγω ηλικίας. Όπως σχεδόν όλοι οι Βραζιλιάνοι αμυντικοί, μπορεί να κάνει ένα σπουδαίο παιχνίδι και να το καταστρέψει με μια γκάφα, ενώ έχει και την πολύ κακή συνήθεια να δέχεται κόκκινες κάρτες τα τελευταία χρόνια και κάρτες γενικώς. Στην Αγγλία θυμούνται δύο κόκκινες που πήρε στην ίδια περίοδο (2021-'22), μια απευθείας για σκληρό φάουλ στον Sadio Mané της Liverpool και δύο κίτρινες για ισάριθμα μαρκαρίσματα στον Phil Foden της Manchester City. Έχει τον ίδιο ατζέντη με τον Danilo (Bertolucci Sports), ο οποίος προσπάθησε να μας φέρει και τον νεαρό επιθετικό της FC Cincinnati Brenner, αλλά οι απαιτήσεις της ομάδας του MLS ήταν μεγάλες και η μεταγραφή δεν προχώρησε.

"Ήταν πάντα όνειρό μου να παίξω στην Premier League, και είμαι ενθουσιασμένος που βρίσκομαι σε έναν υπέροχο σύλλογο που αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Είναι μεγάλη πρόκληση για μένα και θέλω να γίνω μέρος της ιστορίας του", ήταν οι πρώτες δηλώσεις του Felipe, που ξαναβρίσκει τον πρώην συμπαίκτη του στην "Atléti" Renan Lodi και μαζί με τους Scarpa και Danilo ανεβάζει πλέον τα μέλη της βραζιλιάνικης παροικίας σε τέσσερα... Το συμβόλαιό του είναι μέχρι το καλοκαίρι του 2024. Το ποσό που δαπανήθηκε για την απόκτησή του δεν ανακοινώθηκε επίσημα, αλλά το Transfermarkt το ορίζει στα 2,3 εκατομμύρια ευρώ.

Jonjo Shelvey

Η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχουμε από αυτόν τον τύπο με το κεφάλι χωρίς καθόλου μαλλιά (έπαθε αλωπεκίαση μετά από ένα ατύχημα που είχε πολύ μικρός) είναι από ένα "τρελό" παιχνίδι στο City Ground στις 3 Δεκεμβρίου 2016, επί Philippe Montanier, τη χρονιά δηλαδή που η (τότε και μέχρι χθες ομάδα του) Newcastle μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Championship ανέβηκε ξανά στην Premier League. Τότε που οι Magpies έμειναν με εννέα παίκτες και εμείς χάσαμε δύο πέναλτι, αλλά τελικά καταφέραμε να νικήσουμε με 2-1 χάρη σε αυτογκόλ του πρώην δικού μας Jamaal Lascelles! O Shelvey ήταν ο πρώτος παίκτης της Newcastle που αποβλήθηκε για χτύπημα εκτός φάσης στον Henri Lansbury, αλλά μετά από λίγες μέρες η EFL ακύρωσε την κάρτα, όπως και αυτή του συμπαίκτη του Paul Dummett! Ο Jonjo ήταν αρχηγός της Newcastle, ένα αξίωμα που είχε αποκτήσει με σχετική απόφαση του Steve McClaren (τον θυμάστε;) έναν μήνα περίπου μετά την απόκτησή του από τη Swansea αντί 12 εκατομμυρίων λιρών και μια εβδομάδα πριν τα 24α γενέθλιά του! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Γεννήθηκε στο Romford, στο ανατολικό Λονδίνο, στις 27 Φεβρουαρίου 1992, και πιτσιρικάς γύρισε πέρασε από Arsenal και West Ham πριν καταλήξει στην Charlton, με την οποία έγινε ο μικρότερος σε ηλικία παίκτης που αγωνίστηκε ποτέ σε επίσημο ματς (ήταν 16 ετών και 59 ημερών στις 26 Απριλίου του 2008, όταν οι Addicks έχασαν εκτός με 3-0 από τη Barnsley στην Championship). Μάλιστα ο προηγούμενος παίκτης που κατείχε το ρεκόρ ήταν ένας παλιός μας γνώριμος, ο αριστερός μπακ Paul Konchesky. Έγινε επίσης ο νεαρότερος παίκτης που σκόραρε ποτέ για την ομάδα του Λονδίνου, με το γκολ που πέτυχε στο 1-1 με τη Norwich για το FA Cup στις 3 Ιανουαρίου 2009 (τη μέρα του εκκωφαντικού 3-0 της Forest εκτός έδρας επί της Manchester City, δηλαδή). 54 μέρες μετά έκλεισε τα 17 και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, αλλά όλοι το έβλεπαν ότι δεν θα έμενε πολύ στην Charlton. Τον "τσίμπησε" η Liverpool τον Μάιο του 2010, δίνοντας 1,7 εκ. λίρες. Τον Σεπτέμβριο έκανε το ντεμπούτο του σε έναν τραυματικό για τους Reds αγώνα, όπου στον τρίτο γύρο του League Cup αποκλείστηκαν μέσα στο Anfield στα πέναλτι από τη Northampton της League Two (ο ίδιος πάντως έβαλε το δικό του). Έμεινε τρία χρόνια, πηγαίνοντας και δανεικός για λίγο στη Blackpool (με την οποία πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ), σκόραρε και στην Premier League απέναντι στην Chelsea, πήγε στον τελικό του FA Cup το 2012 (οι Reds έχασαν από την Chelsea), γνώρισε και τον από χθες προπονητή του που εργαζόταν στις μικρές ομάδες της Liverpool και έφυγε για την Ουαλία και τη Swansea μετά από 69 εμφανίσεις και 7 γκολ (47 και 2 είχε στην Premier League και 14 και 4 στο Europa League).

H Swansea είχε ανεβεί στην Premier League το 2011 (αποκλείοντας τη Forest στα ημιτελικά των πλέι-οφ) και έκανε καλή δουλειά. Ο Shelvey πήγε εκεί για μόλις 5 εκατομμύρια και κατά σύμπτωση σκόραρε για πρώτη φορά απέναντι... στη Liverpool και έδωσε και την ασίστ για το άλλο γκολ, όμως είχε ευθύνη και στα δύο γκολ που περιόρισαν την ομάδα του στην ισοπαλία (2-2)! Εκεί άρχισαν να φαίνονται και οι μπελάδες από τον δυναμικό χαρακτήρα του μέσου, που άρχισε να μαζεύει κάρτες ("από τεμπελιά", όπως έλεγε ο τότε προπονητής του Garry Monk) και να εμπλέκεται σε φασαρίες. Παρ' όλα αυτά, στη Newcastle έφτανε η γενναιότητα που έδειχνε μέσα στον αγώνα και η πληθωρική παρουσία του στο κέντρο για να τον αποκτήσει τον Ιανουάριο του 2016. Τέσσερις μέρες αργότερα έκανε ντεμπούτο απέναντι στη West Ham και βγήκε Man of the Match! Η ομάδα έπεσε κατηγορία, αλλά ο ίδιος καθιερώθηκε. Τα παρατράγουδα συνεχίστηκαν (το 2016 έφαγε τιμωρία πέντε αγωνιστικών για ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι στον Μαροκινό Romain Saïss των Wolves, που κατά κάποιους υπήρξε επίσης μεταγραφικός μας στόχος αυτόν τον Ιανουάριο), αλλά το ίδιο και η ηγετική παρουσία, καθώς οι Magpies ανέβηκαν ξανά στην Premier League με τον ίδιο να πετυχαίνει 5 γκολ σε 47 εμφανίσεις. Γενικά, με εξαίρεση την περίοδο 2018-΄19, όταν έχασε αρκετούς αγώνες λόγω τραυματισμού, και τη φετινή, ο Shelvey ήταν από τους κινητήριους μοχλούς της Newcastle. Αν πιστέψουμε τον Eddie Howe, στενοχωρήθηκε πολύ που τον αποχωρίστηκε, αλλά ο παίκτης ήθελε χρόνο συμμετοχής και δεν τον έβρισκε στην ομάδα που φέτος ρολάρει και πάει φουλ για έξοδο στο Champions League. Σίγουρα στενοχωρήθηκαν οι οπαδοί Geordies, που γέμισαν τα social media με ευχές. Σε σχεδόν επτά χρόνια στην ομάδα τους, ο Shelvey είχε 202 συμμετοχές και 18 γκολ (426 και 49 αντίστοιχα σε όλη την καριέρα του).

Παρ' όλο που μπορούσε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Σκοτίας και της Ιρλανδίας, ο Shelvey τελικά επέλεξε την Αγγλία. Έχει περάσει από όλες τις "μικρές" Εθνικές ομάδες, από την Κ16 (όπου τον πρωτοκάλεσε ο παλιός μπακ της Forest Kenny Swain) μέχρι και την Κ21, καταγράφοντας 30 συμμετοχές και 11 γκολ. Στη "μεγάλη" Εθνική κλήθηκε το 2012, επί Roy Hodgson, και ως το 2015 συμπλήρωσε έξι συμμετοχές με το εθνόσημο χωρίς να σκοράρει, αλλά μόνο σε δύο ήταν βασικός. Κατά σύμπτωση (βλέπε Felipe παραπάνω) έκανε κι αυτός ντεμπούτο σε μια νίκη με 5-0 (απέναντι στο Σαν Μαρίνο). Δεν συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Euro 2016, παρ' όλο που είχε παίξει στα προκριματικά. 

Ο Jonjo μ;aς έρχεται και... λίγο τραυματίας, και όπως υπολογίζεται -αφού πέρασε τα ιατρικά τεστ- θα χρειαστεί κάπου δέκα μέρες για να είναι σε θέση να αγωνιστεί. Αναμένεται να δώσει δύναμη στο κέντρο μας, που την είχε ανάγκη μετά τις ατυχίες του Cheikhou Kouyaté και εσχάτως του Ryan Yates. Ας ελπίσουμε όχι... υπερβολική δύναμη! Ούτε γι' αυτόν ανακοινώθηκε κόστος μεταγραφής (είναι άλλωστε γνωστή η πολιτική του συλλόγου), και θα μείνει μαζί μας, αν όλα πάνε καλά, μέχρι τον Ιούνιο του 2025. Επέλεξε το Νο 6, που φορούσε στην Κ21 της Liverpool, όταν δηλαδή γνωρίστηκε με τον Cooper: "Ήξερα πόσο καταπληκτικός προπονητής είναι, εκτός από τα καλά λόγια που μου είπε γι' αυτόν ο Howe, αλλά από την πρώτη συνάντηση μαζί του στη Forest έμεινα ενθουσιασμένος. Μου είπε τι περιμένει από μένα και πόσο υψηλές προδιαγραφές βάζει. Ελπίζω να ανταποκριθώ και να βοηθήσω την ομάδα. Έχω πολλά χρόνια στην Premier League, ξέρω τι χρειάζεται για να αποκτήσει χημεία μια ομάδα και για να παραμείνει. Θα παλέψω από την αρχή για να μπω στην ομάδα και να καθιερωθώ. Ξέρω ότι ο συναγωνισμός είναι μεγάλος, αλλά έτσι προχωράει μια ομάδα".

Keylor Navas

Ο άνθρωπος που μπήκε ανάμεσα στην Εθνική Ελλάδας και τα όνειρά της για πρόκριση στους "8" του κόσμου το 2014 στη Βραζιλία, κάνοντας απίστευτες επεμβάσεις όταν η ομάδα του έμεινε με δέκα και αποκρούοντας το πέναλτι του Φάνη Γκέκα, δεν χρειάζεται, νομίζω, ιδιαίτερες συστάσεις. Αν και προερχόμενος από μια μικρή χώρα της Κεντρικής Αμερικής, την Κόστα Ρίκα, έχει κατακτήσει σε συλλογικό επίπεδο σχεδόν τα πάντα. Και έστω στα 36 του (γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1986 στο Pérez Zeledón), έστω και έχοντας χάσει τη θέση του βασικού στην Paris Saint-Germain από τον Luigi Donnarumma, συμπλήρωσε στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο 110 εμφανίσεις με την Εθνική της Κόστα Ρίκα, ως αρχηγός φυσικά, και, πέρα από την τρικυμία της πρεμιέρας απέναντι στην Ισπανία στην οποία όλη η ομάδα έπαθε μπλακ-άουτ, στη συνέχεια με τις επεμβάσεις του θύμισε τον καλό του εαυτό και κατάφερε να κρατήσει μια μάλλον αδύναμη ομάδα στο παιχνίδι της πρόκρισης μέχρι το τέλος.

Πέρα από τους πολλούς τίτλους που έχει κατακτήσει στη χώρα του με τη Deportivo Saprissa (συμπεριλαμβανομένου και του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της CONCACAF το 2005, όπου όμως δεν έπαιξε), η πλούσια καριέρα του Navas (454 αγώνες σε συλλογικό επίπεδο) είναι γεμάτη τρόπαια από την εποχή που αποφάσισε να μετακομίσει στην Ευρώπη. Ξεκίνησε το 2010 από τη δεύτερη κατηγορία της Ισπανίας με την Albacete και συνέχισε στη La Liga με τη Levante πριν κάνει το άλμα και αποκτηθεί από τη Real Μαδρίτης το 2014 έναντι 10 εκ. ευρώ. Με τους Merengues κατέκτησε σχεδόν ό,τι υπήρχε: πρωτάθλημα και Super Cup Ισπανίας το 2017 ως βασικός, τρία σερί Champions League (2016, 2017, 2018), τρία ευρωπαϊκά Super Cup (2014, 2016, 2017) και τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων (2014, 2016, 2017, 2018). Και όταν η έλευση του Thibaut Courtois στη "Βασίλισσα" τον περιόρισε σε ρόλο αναπληρωματικού, πήγε στο Παρίσι (15 εκ. ευρώ έδωσε η PSG) και άρχισε να μαζεύει κι εκεί: δύο πρωταθλήματα (2020, 2022, σε αμφότερα βασικός), δύο Κύπελλα Γαλλίας (2020, 2021), ένα League Cup (2020), δύο Super Cup (2020, 2022), ενώ έφτασε και στον τέταρτό του τελικό του Champions League το 2020, με την Paris όμως να χάνει 1-0 από τη Bayern. Από ατομικές διακρίσεις, όρεξη να έχετε να μετράτε: Κορυφαίος τερματοφύλακας του Πρωταθλήματος της CONCACAF, γνωστού και ως Gold Cup (2009), Παίκτης της Χρονιάς στην CONCACAF (2014, 2017) και καλύτερος γκολκίπερ της συνομοπονδίας (2016, 2017, 2018), Τερματοφύλακας της Χρονιάς στο Champions League (2018) και στο γαλλικό πρωτάθλημα (2021), παρουσία στην κορυφαία ενδεκάδα της CONCACAF την περίοδο 2011-'20 και πολλές ακόμα. Μέχρι και ντοκιμαντέρ (Hombre de Fe, ο Άντρας που Πίστευε) έχει γυριστεί για τη ζωή του το 2017. Μετά από τόσα χρόνια στην Ισπανία έχει αποκτήσει πια την ισπανική υπηκοότητα (άρα παίζει ως κοινοτικός και όχι ως ξένος), ενώ αποδείχθηκε και... διαβαστερό παιδί, αφού το 2022 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Johann Cruijff με δίπλωμα στο Sports Management. 

Δίκαια θεωρείται ένας από τους κορυφαίους γκολκίπερ στον κόσμο. Διακρίνεται για την ενέργειά του, την ευλυγισία του, τα αθλητικά του προσόντα, τα γρήγορα αντανακλαστικά του και τις πολύ καλές τοποθετήσεις του, που αντισταθμίζουν τη σχετική έλλειψη ύψους (είναι μόλις 1,85 μ., μπόι που σήμερα για τερματοφύλακα δεν θεωρείται επαρκές). Επίσης δείχνει γενικά να "φτιάχνεται" από τα κρίσιμα παιχνίδια, όπου δίνει τον καλύτερό του εαυτό. "Θεαματικός στο τέρμα, γενναίος, με καλή τεχνική, πολύ σβέλτος, συγκεντρωμένος στο παιχνίδι και πανέξυπνος", είχε πει γι' αυτόν το 2017 ένας τερματοφύλακας που έχει φάει την Premier με το κουτάλι, ο Ισπανός Manuel Almunia. 

O ιδιαίτερα θεοσεβούμενος Navas έρχεται για πρώτη φορά στην Αγγλία και φιλοδοξεί να καλύψει το κενό που αφήνει ο τραυματισμός του Jordan Henderson (η ψήφος εμπιστοσύνης στον Wayne Hennessey δεν ήρθε ποτέ), αλλά μόνο ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν, αφού σίγουρα η Forest θέλει να εξετάσει το ενδεχόμενο απόκτησης του "Hendo" με κανονική μεταγραφή το καλοκαίρι (δεν ακούστηκε κάτι για οψιόν αγοράς). Είχε τεράστιες αποδοχές στην Paris, γι' αυτό και η μεταγραφή του πέρασε από πολλές φάσεις (σε κάποια στιγμή μάλιστα ακούστηκε ότι χάλασε και στη Forest θα ερχόταν ο τρίτος γκολκίπερ της γαλλικής ομάδας, ο Sergio Rico, που έχει σηκώσει δύο Europa League με τη Σεβίλλη) ώσπου να βρεθεί μια φόρμουλα με τους Γάλλους, που ανέλαβαν τελικά να πληρώνουν ένα μέρος του μισθού του. Λόγω του ότι οι διαπραγματεύσεις και οι ιατρικές εξετάσεις έγιναν στο Παρίσι, δεν υπάρχουν ούτε δηλώσεις του, ούτε φωτογραφίες του με τη φανέλα της Forest. 

Κατά τα άλλα...

Μιλούσαμε τις τελευταίες μέρες για "μαζική έξοδο" για να ελευθερωθούν θέσεις στο ρόστερ για τους νεοφερμένους, όμως τελικά στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου αποχώρησαν μόνο επτά παίκτες ως δανεικοί μέχρι το τέλος της σεζόν: ο Josh Bowler (από τον Ολυμπιακό στη Blackpool), o Loïc Mbe Soh (Guingamp), o Brandon Aguilera (Estoril) και οι πιτσιρικάδες Dale Taylor (Burton), Aaron Donnelly (Port Vale), Ateef Konaté (Oxford) και Lewis Salmon (Telford). Κανείς δηλαδή με ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής. Όπως είναι γνωστό, είχε διακοπεί από την αρχή του μήνα ο δανεισμός του Loïc Βadé από τη Rennes (πήγε επίσης δανεικός στη... Σεβίλλη χωρίς να έχει παίξει ούτε ένα επίσημο ματς!), και με τον ίδιο τρόπο έχει γυρίσει από τη Sheffield Wednesday o Alex Mighten, που απέτυχε να εντυπωσιάσει στη League One. Την τελευταία στιγμή η Forest ακύρωσε τον δανεισμό του Harry Toffolo στην Anderlecht, αφού ο Omar Richards προφανώς δεν δείχνει ακόμα έτοιμος να επιστρέψει, ενώ το "πακέτο" του, ο Lewis O'Brien, βρέθηκε κοντά στη West Brom του μέχρι πέρσι προπονητή του Carlos Corberán και στη Blackburn (έγινε λόγος για ιατρικά χθες το βράδυ), αλλά παραμένει. Όπως παραμένει και ο Cook, τον οποίο ήθελαν αρκετές ομάδες της Championship με πρώτη τη Stoke, αλλά ο ίδιος αποφάσισε "να μείνει και να παλέψει για τη θέση του" παρά την απόκτηση του Felipe... Δεν έφυγε ο Emmanuel Dennis, τον οποίο σύμφωνα με το ρεπορτάζ ήθελαν ομάδες του MLS (όπως και τον Ui-Jo Hwang που είναι ανεπιθύμητος στον Ολυμπιακό), παρ' ότι εμφανιζόταν με το χέρι στην πόρτα της εξόδου. Δεν αποδεσμεύθηκαν οι Jordan Smith (UPDATE: την Τετάρτη ανακοινώθηκε ότι πήγε δανεικός ως το τέλος της σεζόν στη Huddersfield, μάλλον ως ρεζέρβα του Tomáš Vaclík που έφυγε από τον Ολυμπιακό), Lyle Taylor και Cafú (για τον τελευταίο υπήρχε ενδιαφέρον από τη Reading). Όμως υπάρχουν και άλλες αγορές στις οποίες γίνονται ακόμα μεταγραφές (π.χ. Τουρκία), οπότε ας περιμένουμε να δούμε και τη συνέχεια. Το μόνο βέβαιο φαίνεται ότι θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε τον... Harry Arter για να μην παίζει πια ούτε με την Κ21!

* Οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη ιστοσελίδα και τον λογαριασμό του συλλόγου στο Twitter.