Παρά την εμφανή βελτίωση σε σχέση με τον αγώνα του Old Trafford πριν από ένα μήνα και κάτι, η Forest γνώρισε πάλι την ήττα από τη Manchester United, μέσα στο City Ground αυτή τη φορά, σαν με καρμπόν (copy-paste για να είμαστε και μοντέρνοι): με το ίδιο σκορ, με το ίδιο σκορ στο ημίχρονο, με το τρίτο γκολ να μπαίνει στις τελευταίες στιγμές του ματς και με ένα δικό της γκολ ακυρωμένο μέσω VAR. Ίδια γεύση σε τελική ανάλυση, κι ας μας έδωσε ελπίδες η εμφάνιση της ομάδας σε κάποιες περιόδους του αγώνα, κι ας έσπρωξε ο κόσμος όσο μπορούσε. Η ουσία είναι ότι είμαστε ακόμα μακριά από την πρώτη ταχύτητα...

Η βραδιά έτσι κι αλλιώς είχε ξεκινήσει με κακούς οιωνούς, με μια τηλεόραση που αρνήθηκε να συνεργαστεί, με αποτέλεσμα μετά από πολλές άκαρπες προσπάθειες να δούμε τον αγώνα από την οθόνη ενός κινητού (πάλι καλά δηλαδή που βρέθηκε κι αυτό). Ο πιο κακός οιωνός, πάντως, για να μιλήσουμε και λίγο σοβαρά, ήταν ο υπέρμετρος σεβασμός που δείξαμε και πάλι στην έτσι κι αλλιώς μεγάλη μας αντίπαλο. Γιατί άραγε; Το City Ground είχε βάλει τα καλά του, οι 29.325 θεατές αποτελούν ρεκόρ όχι μόνο για φέτος αλλά έχω την εντύπωση τουλάχιστον για την τελευταία δεκαετία, o Βαγγέλης Μαρινάκης ήταν εκεί έχοντας γύρω του πολύ εκλεκτούς καλεσμένους, ανάμεσα στους οποίους οι προπονητές των Εθνικών ομάδων της Αγγλίας Gareth Southgate, της Σκοτίας Steve Clarke και ο ο τέως του Βελγίου και νυν της Πορτογαλίας Roberto Martínez. Και οι Reds, με τέσσερις αλλαγές στη σύνθεσή τους σε σχέση με το παιχνίδι στο Bournemouth (οι αναγκαστικές του Danilo αντί του τραυματία Ryan Yates και του Sam Surridge αντί του Chris Wood που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, η μάλλον προληπτική του Scott McKenna αντί του Willy Boly που το Σάββατο δεν έβγαλε όλο το ματς και η τακτική του Gustavo Scarpa αντί του Orel Mangala) βρήκαν τη στιγμή να ξεχάσουν τη συνήθεια που έχουν αποκτήσει τον τελευταίο καιρό: να ξεκινούν τους αγώνες τους με το πόδι στο γκάζι και με φουλ επιθετικό πνεύμα.

Και βέβαια όταν απέναντί σου έχεις την πιο φορμαρισμένη μετά την Arsenal ομάδα στην Αγγλία, που μάλιστα προερχόταν από ήττα στο ντέρμπι από τους Gunners την Κυριακή και ήθελε να βγάλει αντίδραση, και τον πιο φορμαρισμένο μετά τον... κανένα παίκτη στο νησί, τον Marcus Rashford, δε λέει καθόλου να ξεκινάς έτσι. Έξι λεπτά χρειάστηκε μόνο ο υπ' αριθμόν ένα πονοκέφαλος κάθε άμυνας για να πετύχει το δέκατο γκολ του στους 11 τελευταίους αγώνες του στο League Cup (!) και εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την άμυνά μας να σηκώσει μπροστά μας ένα βουνό που τελικά δεν ανεβήκαμε ποτέ. Παρέλαβε τη μπάλα από τα πόδια του Casemiro κάτω από το κέντρο (ακούγεται γελοίο, αλλά ο Βραζιλιάνος πιστώθηκε ασίστ), ξεκίνησε το σπριντ του, στην πορεία με ντρίμπλες απαλλάχτηκε από την ενοχλητική παρουσία του Joe Worrall και του Remo Freuler, μπήκε στην περιοχή και πριν προλάβει να τον φτάσει από την άλλη πλευρά ο McKenna είχε στείλει με άνεση τη μπάλα στα δίχτυα του Wayne Hennessey, κερνώντας τον φαρμάκι για τα χθεσινά 36α γενέθλιά του. Μάλιστα ο αγώνας θα μπορούσε να είχε τελειώσει από πολύ νωρίς, αν δύο λεπτά αργότερα ο Antony, που απέφυγε εξαιρετικά τον συμπατριώτη του Renan Lodi, δεν έστελνε το φαλτσαριστό του σουτ να περάσει εκατοστά έξω από το δεξί δοκάρι του Ουαλού τερματοφύλακα. (Θα επιχειρούσε το ίδιο ακριβώς και στο 13', με πολύ κακό σημάδι πάντως.)

Μετά το αρχικό σοκ, οι Reds ανασκουμπώθηκαν και αποφάσισαν επιτέλους να βγουν μπροστά. Εκεί βρέθηκαν αντιμέτωποι με την... τεχνολογία, που όπως και στο Old Trafford τους στέρησε για ελάχιστα εκατοστά ένα γκολ. Ο Danilo έκοψε μια μπαλιά των φιλοξενουμένων και έβγαλε ωραία μπροστά στον Morgan Gibbs-White, που ξεχύθηκε στην επίθεση και άνοιξε αριστερά του στον Surridge, ο οποίος μπήκε στην περιοχή από αριστερά και με ωραίο διαγώνιο πλασέ νίκησε τον David De Gea. Όπως όμως και του Yates στο Manchester, τα πανηγύρια του Sam βγήκαν χωρίς αντίκρισμα, αφού η αδυσώπητη ετυμηγορία του VAR ήταν ότι ο Victor Lindelöf είχε προλάβει στο τσακ να τραβηχτεί και να τον βγάλει οφσάιντ. Η Forest δεν πτοήθηκε, συνέχισε και στο 26' κέρδισε κόρνερ όταν σε σέντρα του Scarpa από αριστερά ο Σουηδός αυτή τη φορά έχασε τη μπάλα μέσα από τα πόδια του και χρειάστηκε να βάλει τα δυνατά του ο Lisandro Martínez για να προλάβει τον Gibbs-White πριν πυροβολήσει εξ επαφής. Μετά την εκτέλεση και την απομάκρυνση της άμυνας, ο Scarpa έπιασε το μονοκόμματο αριστερό σουτ και ο De Gea. που είχε πολύ κόσμο μπροστά του, κατάφερε να αποκρούσει δύσκολα και να ξαναστείλει τη μπάλα έξω από την τελική γραμμή. Μια ακόμα ωραία κόντρα των Reds στο 28' κατέληξε σε μπαλιά του Scarpa στον Brennan Johnson, που φυσικά στο σπριντ νίκησε τον Aaron Wan-Bissaka, όμως το σουτ που επιχείρησε ήταν μάλλον εύκολο για τον De Gea που έπεσε και μπλόκαρε. Το πιο καλό διάστημα για τη Forest στο ματς ολοκληρώθηκε στο 31', με τον Gibbs-White να βγάζει τον Johnson μπροστά και τον Ουαλό να αποφεύγει περίτεχνα κατά σειρά τον Casemiro, τον Christian Eriksen και τον Martínez και να σουτάρει ψηλά, προς απογοήτευση του κόσμου. 

Στο τέλος του πρώτου μέρους η United πήρε και πάλι τα ηνία του αγώνα και δυστυχώς τον "κλείδωσε". Μετά την προειδοποιητική φάση του 32', όπου ο Antony έπαιξε όμορφα το "1-2" με τον άρτι αποκτηθέντα με δανεισμό από τη Burnley Wout Weghorst και βγήκε απέναντι στον Hennessey που απέκρουσε με το πόδι, το 0-2 έγινε στο σημείο που πονάει πιο πολύ, λίγο δηλαδή πριν ο Michael Oliver στείλει τις δύο ομάδες στα αποδυτήρια. Μια πάσα του Casemiro βρήκε μέσα στο "D" τον Antony, που σούταρε δυνατά, ο Hennessey παρά το περιορισμένο οπτικό του πεδίο κατάφερε να αποκρούσει, αλλά στην επαναφορά οι αμυντικοί της Forest έχασαν τον Weghorst που είχε εύκολη δουλειά. 

Ας μη γελιόμαστε, από κει και πέρα η διαχείριση του ματς δεν ήταν εύκολο πράγμα. Μπήκαμε πάλι μουδιασμένα, και για καλή μας τύχη στο 47' ο McKenna με τάκλιν αυτοθυσίας κατάφερε να κοντράρει σε κόρνερ τον Weghorst, τελικό αποδέκτη της μπάλας μετά από ένα λάθος του Danilo, όπως και στο 55' το πολύ ωραίο σουτ του Eriksen από το ύψος της περιοχής τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Hennessey. Λίγο μετά την αποχώρηση του Rashford που είχε χτυπήσει και την είσοδο του Alejandro Garnacho, που στα 18 του είναι ήδη κόκκινο πανί για την κερκίδα μας εξαιτίας του πέναλτι που εφηύρε υπέρ του ο διαιτητής του περσινού τελικού του Κυπέλλου των Κ18, ο Danilo πήγε στον πάγκο αφήνοντας τη θέση του στον Jack Colback. Για κανένα δεκάλεπτο οι Reds πήραν πάλι τα πάνω τους, και στο 60' ο Gibbs-White έκλεψε από τον Tyrell Malacia και μέσα από την περιοχή σούταρε φαλτσαριστά στέλνοντας τη μπάλα ελάχιστα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Τρία λεπτά αργότερα, σε σέντρα του Serge Aurier, ο Scarpa σούταρε με τη μία και η μπάλα σίγουρα θα πήγαινε στο τέρμα αν ο Wan-Bissaka δεν έβαζε το κορμί του για να τη βγάλει κόρνερ.   

Μετά άρχισαν οι αλλαγές. Η διπλή για τη Forest στο 64', με τους Jesse Lingard και Emmanuel Dennis αντί των Scarpa και Surridge, ήταν ήδη ένα βήμα πίσω: ο πρώτος όχι ακόμα πανέτοιμος μετά τον τραυματισμό του, ο δεύτερος όπως πάντα τσακωμένος με την ουσία. Μια δεύτερη διπλή αλλαγή στο 77' (έξοδος του Gibbs-White μετά από έναν μικροτραυματισμό, αλλά και του Lodi, για να μπουν ο Lewis O'Brien και ο Neco Williams που έπαιξε αριστερά) ήταν σαν το πέταγμα της πετσέτας στο ρινγκ. Η Forest δεν απείλησε ξανά. Αντίθετα, οι αναπληρωματικοί της United μπήκαν με διάθεση να δημιουργήσουν προβλήματα. Στο 78' ο Fred, σκόρερ του τρίτου γκολ στο Old Trafford πάλι από τον πάγκο, σούταρε πάνω από τα δοκάρια και σχεδόν αμέσως μετά η κεφαλιά του Weghorst στη σέντρα του νεαρού Ουρουγουανού Facundo Pellistri ήταν από καλή θέση μεν, κακή δε. Οι δύο νεοεισελθόντες συνδυάστηκαν στο 88', με τον Fred να βγάζει την κάθετη και τον Hennessey να προλαβαίνει με μεγάλη δυσκολία τον Pellistri. Αλλά το γκολ στο τέλος δεν το αποφύγαμε. Ήρθε στο 89', με κακή απομάκρυνση σε μία ακόμα κάθετη που επιχείρησε η ομάδα του Erik ten Hag, τον Williams να μπερδεύεται και τον Bruno Fernandes να σουτάρει ολομόναχος λίγο μέσα από τη γραμμή της περιοχής και να εκτελεί τον Hennessey, που δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. 

Και τώρα τι κάνουμε; Εντάξει, μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, η ρεβάνς είναι μια τυπική διαδικασία. Η United είναι με το ενάμισι πόδι στο Wembley, όπου θα την περιμένει πιθανότατα η Newcastle, που νίκησε χθες στο St. Mary's τη Southampton των δέκα παικτών με 1-0. Τι ομάδα θα κατεβάσουμε, τη στιγμή που τέσσερις μέρες αργότερα θα έχουμε ένα ματς-φωτιά στο City Ground με τη Leeds, ένα ακόμα "εξάποντο" με ομάδα που βρίσκεται πίσω μας στη βαθμολογία; Όσο και να μας πειράζει, όλους εμάς που αγαπάμε τους θεσμούς των Κυπέλλων, δεν υπάρχει άλλη λύση από εκτεταμένο rotation, ελεύθερο παιχνίδι και ό,τι βγει, απέναντι σε μια ομάδα που έχει ήδη προκριθεί και θα κάνει μάλλον και η ίδια πολλές αλλαγές. Κανείς δεν πρόκειται να κατηγορήσει τον Steve Cooper, που μας πήγε στα ημιτελικά του "δικού μας" Κυπέλλου μετά από 31 ολόκληρα χρόνια. Αν αυτή η πορεία συνδυαστεί με την παραμονή στη μεγάλη κατηγορία, θα μιλάμε για σούπερ σεζόν για μια νεοφώτιστη ομάδα με ένα σωρό νέα πρόσωπα στο ρόστερ της.

Forest: Hennessey, Aurier, Worrall, McKenna, Lodi (Williams 73'), Danilo (Colback 58'), Freuler, Scarpa (Lingard 64'), Gibbs-White (O'Brien 73'), Johnson, Surridge (Dennis 64').
Manchester United: De Gea, Wan-Bissaka, Lindelöf, Martínez, Malacia, Casemiro, Eriksen (Fred 71'), Antony (Pellistri 71'), Fernandes, Rashford (Garnacho 57'), Weghorst (Elanga 85').
Σκόρερς: Rashford 6', Weghorst 45', Fernandes 89'.
Διαιτητής: Michael Oliver. Κίτρινη: Pellistri 84'.
Θεατές: 29.325.

Steve Cooper: "Μας απογοητεύει πολύ το τελικό σκορ. Το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να πας στο Old Trafford με αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά και τα γκολ που δεχθήκαμε ήταν σκέτη στενοχώρια, από τη χρονική στιγμή μέχρι τον τρόπο που μπήκαν. Ο Rashford είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους πιο φορμαρισμένους παίκτες στη χώρα, οπότε ήταν πολύ απογοητευτικό που τον αφήσαμε να κάνει αυτό που έκανε. Το δεύτερο γκολ μάς έβγαλε εντελώς από τα σχέδια που είχαμε για τον αγώνα εξαιτίας της στιγμής που μπήκε και του τρόπου που μπήκε. Ξέρω ότι παίξαμε καλό ποδόσφαιρο στο πρώτο ημίχρονο και είχαμε ένα γκολ που οριακά δεν μέτρησε. Ίσως όμως να έπρεπε να μην είχαμε βγει οφσάιντ, αφού είχαμε και χώρο και χρόνο να κάνουμε την επίθεσή μας σωστά. Δεν πρόκειται να παραβλέψω ότι κατά διαστήματα τα πήγαμε καλά και στο δεύτερο καταφέραμε να ισορροπήσουμε την κατάσταση. Όμως η αφέλειά μας στην άμυνα και οι χρονικές στιγμές που δεχθήκαμε τα γκολ κάνουν τη δουλειά μας στη ρεβάνς απίστευτα δύσκολη". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.