brentford17181

Σε τρεις διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας, στην Αθήνα, στην Πάτρα και στη Βέροια, τρεις τύποι χαμογελούν ευτυχισμένοι. Είναι οι ίδιοι που βρέθηκαν τον Απρίλιο του 2015 στις εξέδρες του Griffin Park και είδαν το 0-2 να γίνεται 2-2 από το 80' και μετά. Οι ίδιοι που παρακολουθούσαν από τον υπολογιστή, το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, τη Forest να χάνει στο 90φεύγα από μια Brentford που έπαιζε με δέκα παίκτες. Γύρω στις 7, χθες το βράδυ, το χαμόγελό τους έφτασε μέχρι τ' αυτιά. Οι κατάρες είχαν σπάσει όλες μαζί. Χάρη (και) σ' έναν δικό μας! Αυτό πάλι πού το πάτε;

Από τον Απρίλιο του 2007 κρατούσε για τους Reds η φαγούρα του Griffin Park. Τότε είχαμε νικήσει 4-2 απέναντι στην καταδικασμένη σε υποβιβασμό από τη League One Brentford. Αλλά αυτή η κακή παράδοση δεν ήταν η μόνη που έσπασε χθες. Αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα, η νίκη μας ήταν η πρώτη μακριά από το City Ground μέσα στο 2017 (!) και η πρώτη μετά τον Νοέμβριο του 2016! Ήταν επίσης η πρώτη ήττα της Brentford μετά από τέσσερις σερί νίκες σε ξεκινήματα σεζόν στο Griffin Park. Δεν τελειώσαμε, υπάρχει κι άλλο: πάει και η γρουσουζιά της μπλε φανέλας! Όσοι θυμόμασταν ότι δύο σεζόν επί Fawaz Al-Hasawi (που την είχε υιοθετήσει λόγω της μπλε εμφάνισης της Εθνικής Κουβέιτ) δεν είχαμε σταυρώσει νίκη εκτός έδρας φορώντας τη, τρομοκρατηθήκαμε από την παρουσίασή της κιόλας. Την είδαμε και χθες και τρελαθήκαμε (ιδίως οι τρεις ήρωες της ιστορίας μας, που είδαν το υπέρ μας 2-0 να ανατρέπεται με την τελευταία κεφαλιά του αγώνα ενώ παίζαμε πάλι με τα μπλε). Όλοι αυτοί οι δαίμονες ξορκίστηκαν χάρη σε τρεις ανθρώπους που σκόραραν για πρώτη φορά με τα χρώματα της Forest, με Man of the Match έναν δικό μας, Έλληνα!

Ας ξεκινήσουμε από τον Daryl Murphy. Στα 34 του, ο άνθρωπος έχει ακόμα μεγάλη όρεξη για μπάλα. Τον είχα δει με τη Millwall, να χάνει τη μπάλα από τάκλιν έξω από την αντίπαλη περιοχή και να τρέχει σαν παλαβός να καλύψει τον αντίπαλο που σπρίνταρε μέχρι τη δική μας άμυνα. Τον είδα και χθες (προφανώς εμπνευσμένο αυτόν από τη φανέλα, που θα του θύμισε την κορυφαία μάλλον σεζόν της καριέρας του με την Ipswich) να βάζει με μαεστρία το κορμί του μπροστά στους αμυντικούς για να προστατέψει και να "σπάσει" τη μπάλα. Και τον είδαμε όλοι φυσικά να οσμίζεται το γκολ και να βρίσκεται στην κατάλληλη θέση για να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα. Ναι, ο γεννημένος σκόρερ το κάνει ΚΑΙ αυτό. Και τα "tap-in" που λένε οι Άγγλοι για γκολ μετράνε...

Ας πάμε στον Kieran Dowell. Για μένα ήταν η κίνηση του Mark Warburton (στην επιστροφή του στο γήπεδο όπου αγαπήθηκε) που καθόρισε την εξέλιξη του ματς. Βγάζοντας τον φανερά εκτός παιχνιδιού Zach Clough και περνώντας τον πιτσιρικά από την Everton, ο μάνατζερ της Forest πέτυχε τον απόλυτο αιφνιδιασμό ανατρέποντας εντελώς τα δεδομένα στο χώρο του κέντρου. Αποτέλεσμα: πριν ακόμα οι Bees καταλάβουν τι συμβαίνει, είχαν φάει μέσα σε τρία λεπτά δύο τετ α τετ και ένα γκολ! Ο μικρός ανταμείφθηκε για τους κόπους του και την καλή του απόδοση με το γκολ στο 83', που έμελλε να είναι και το νικητήριο για μας.

Κι ας έρθουμε και στον δικό μας. Τον Ανδρέα Μπουχαλάκη, που χθες έκλεισε με πάταγο όσα στόματα τον λοιδορούσαν όσο καιρό δοκιμαζόταν από την ομάδα και τον αποκαλούσαν "τον άχρηστο που θέλει να ξεφορτωθεί ο Ολυμπιακός και τον έστειλε σε μας". Δεν ήταν μόνο τα δύο γκολ, το ένα πιο όμορφο από το άλλο, δυο άπιαστα σουτ όμοια με μπαλωθιές σε γάμο της ιδιαίτερης πατρίδας του, που έκαναν τον Άγγλο σπίκερ να ξεστομίζει όλα τα επιφωνήματα του ρεπερτορίου του. Ήταν η αρχοντική παρουσία του στο κέντρο, που οδήγησε κάποιους (υπερβολικούς και βιαστικούς, μην τρελαινόμαστε) οπαδούς της Forest να τον παρομοιάζουν με τον Andrés Iniesta. Έπαιζε με (τραβηγμένη) κίτρινη από το 28', αλλά δεν πτοήθηκε. Μασάνε μωρέ τα παλικάρια;

Είχα γράψει μετά το ματς με τη Millwall ότι ο Warburton είναι έξυπνος άνθρωπος και θα καταλάβει ότι η θέση του Ben Osborn δεν είναι δίπλα στον David Vaughan, αλλά στα άκρα. Το κατάλαβε όντως, και γύρισε το σύστημα σε 3-4-2-1, βάζοντας τον Matt Mills δίπλα στον Michael Mancienne και τον Joe Worrall στα μετόπισθεν, αναθέτοντας ρόλους "wing-back" στον Tendayi Darikwa και τον Osborn (η καλύτερή τους και των δύο) και αφήνοντας τον Μπουχαλάκη να επιτηρεί το χώρο γύρω και μπροστά από τον κύκλο της σέντρας και να προωθείται. Τον εμπιστεύτηκε παρά το πέναλτι που έκανε στον αγώνα με τη Shrewsbury (το οποίο προσωπικά μου φάνηκε πολύ αυστηρό, αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα) και δικαιώθηκε απόλυτα. Όσοι είδαν στην τηλεόραση πώς τον κοιτούσε όταν τον έκανε αλλαγή θα κατάλαβαν τι είδους εκτίμηση τρέφει ο Mark για τον Κρητικό μέσο, που μακάρι να βρει στο Nottingham ό,τι δε βρήκε στον Πειραιά - και μακριά από τραυματισμούς...

Μιλώντας για τηλεόραση, της Nova μάλλον γεννάνε και τα κοκόρια της. Επέλεξε να ξεκινήσει τις μεταδόσεις της από την Championship, λίγες μέρες μετά την απόκτηση των δικαιωμάτων αυτού του τόσο σκληρού και συναρπαστικού πρωταθλήματος, με μια ματσάρα να την πιεις στο ποτήρι. Όπου μπήκαν επτά γκολ και η μπάλα ανεβοκατέβαινε δαιμονισμένα. Πιο καλή διαφήμιση πού θα έβρισκε; Έπαιξε και κέρδισε, και την ευχαριστούμε που ξαναφέρνει τη Forest στα σπίτια μας μετά από πολλά χρόνια που πέρασαν από την αλήστου μνήμης εποχή της ΕΤ3...

Πολυλογώ όμως και δεν έχω πει και πολλά για το ίδιο το ματς και τις καλύτερες στιγμές του. Όπως αναμενόταν, η Brentford μπήκε πολύ δυνατά με τη φόρα από τον αέρα που μας είχε πάρει τόσα χρόνια και έκανε μάνι μάνι δύο καλές φάσεις, στο 6' όταν από λάθος του Mancienne o Florian Jozefzoon βρέθηκε σε καλή θέση αλλά πλάσαρε πολύ ψηλά και στο 11' με τον Αγγλοκύπριο Nico Yennaris να βγάζει τον Lasse Vibe σε θέση βολής και τον Jordan Smith καλά τοποθετημένο να αποκρούει δύσκολα το σουτ του Δανού. H Forest αντιδρούσε σπασμωδικά στα κύματα των αντίπαλων επιθέσεων απομακρύνοντας τη μπάλα όπως να 'ναι και εισπράττοντας την κοροϊδία της κερκίδας ("hoof! hoof! hoof!"). Την πρώτη μας φάση την κάναμε στο 24', όταν ο Barrie McKay απέφυγε τον αντίπαλό του με ωραία εναέρια ντρίμπλα, μπήκε στην περιοχή, γύρισε για τον Murphy αλλά ο Andreas Bjelland πρόλαβε και απομάκρυνε. Στο 33' από φάση διαρκείας στην περιοχή μας ο μόνιμος δήμιός μας τα τελευταία χρόνια Jota έπιασε μια αδύναμη κεφαλιά που ο Smith μπλόκαρε εύκολα. Το ίδιο αδύναμη ήταν και η κεφαλιά του αρχηγού των Bees John Egan στη σέντρα του Jozefzoon στο 38', όμως ήταν ψηλοκρεμαστή και πέρασε πάνω από τον Smith που είχε βγει, χτύπησε στο δεξί δοκάρι του και πέρασε τη γραμμή. Για το γκολ μοιράζονται την ευθύνη ο γκολκίπερ μας και ο Mills, που δεν σηκώθηκε καν για κεφαλιά κάνοντας τη δουλειά του Egan πιο εύκολη. Ήταν ο μοναδικός "λεκές" σε μια άψογη εμφάνιση από τον 31χρονο στόπερ, που ήταν ο κορυφαίος της αμυντικής τριάδας.

Οι γηπεδούχοι έκαναν το λάθος να επαναπαυτούν και να μας δώσουν χώρο, και πριν καν λήξει το πρώτο ημίχρονο το είχαν ήδη πληρώσει ακριβά. Στο 41' ο Osborn εκτέλεσε φάουλ, η άμυνα δεν απομάκρυνε, παίχτηκε λίγο... κεφαλοβόλεϊ και η μπάλα κατέληξε στον Μπουχαλάκη στο "D" της μεγάλης περιοχής. Ο Κρητικός δεν το σκέφτηκε καθόλου: απευθείας βολέ-κεραυνός με το δεξί, ο Daniel Bentley που είχε κόσμο μπροστά του το έφαγε όρθιος, 1-1. Δύο μόλις λεπτά αργότερα, από πάσα του Ανδρέα ο Darikwa μπήκε στην περιοχή, νίκησε τον Bentley με αριστερό σουτ, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι και ο Murphy που καραδοκούσε την έστειλε στο άδειο τέρμα. Πλήρης ανατροπή δεδομένων και οι Reds πήγαν στα αποδυτήρια προηγούμενοι.

Ακολούθησε η κίνηση-ματ του Warburton με τον Dowell, που δεν άργησε να δείξει γιατί είχε μπει. Δευτερόλεπτα μετά τη σέντρα η μπάλα έφτασε ανέλπιστα στον Worrall που βγήκε τετ α τετ με τον Bentley, όμως ως αμυντικός δεν πλάσαρε εντελώς σωστά και η μπάλα έφυγε βασανιστικά δίπλα από το απέναντι δοκάρι. Στο 47', όμως, ο Μπουχαλάκης έριξε τη δεύτερη μπαλωθιά του. Πήρε τη μπάλα από τον McKay και, βλέποντας ότι δεν τον μάρκαρε κανείς (καλά, δεν ήξεραν;) έπιασε το αριστερό σουτ έξω από την περιοχή και κάρφωσε τη μπάλα στο "Γ" του Bentley, που δεν μπορούσε να αντιδράσει με τίποτα. Η Forest δεν πιανόταν πια και λίγο έλειψε να κάνει και το 1-4 στο 48', όταν από φανταστική μπαλιά του Dowell ο McKay βγήκε απέναντι στον Bentley, αλλά πλάσαρε με το "κακό" του δεξί και ο γκολκίπερ έδιωξε.

Μοιραία η Brentford (καλή ομάδα, μην ξεγελιέστε) ξαναβρήκε τον εαυτό της και στο 51' ένα σουτ-φάουλ του Jozefzoon βρήκε το δεξί δοκάρι του Smith και έφυγε άουτ. Ο Dean Smith έκανε δύο μαζεμένες αλλαγές πριν ακόμα φτάσει το 60' και η πίεση συνεχίστηκε. Στο 63' ο δικός μας Smith έσωσε με τα πόδια το πλασέ του Jota από θέση γκολ και στο 71' σε αντεπίθεσή μας ο McKay σέντραρε και ο Darikwa από καλή θέση σούταρε απελπιστικά άουτ. Ήταν η τελευταία ενέργεια του McKay, που αντικαταστάθηκε αμέσως από τον Mustapha Carayol, ο οποίος πρόσφερε επίσης πολύ όσο αγωνίστηκε. Στο 78' βγήκε και ο Μπουχαλάκης μέσα σε αποθέωση από τους οπαδούς της Forest αφήνοντας τη θέση του στον Armand Traoré (o Osborn πήγε πιο μπροστά γιατί είχε κουραστεί), αλλά δυστυχώς στην επόμενη φάση η Brentford ξαναμπήκε στο ματς. Σέντρα του Jota, κεφαλιά του Bjelland πάλι χωρίς επαρκές μαρκάρισμα και σχεδόν από τη μικρή περιοχή, ο Smith άγγιξε τη μπάλα που όμως πέρασε τη γραμμή παρά την προσπάθεια του Mills.

Από το μπλέξιμο φάνηκε να μας γλιτώνει οριστικά ο Dowell. Στο 83' μετά από εκπληκτική ενέργεια του Traoré που ελίχθηκε σαν χέλι με ντρίμπλες μέσα στην περιοχή και σούταρε αλλά τον κόντραραν οι αμυντικοί, ο νεαρός μέσος πήρε το ριμπάουντ, σούταρε αμέσως και με τη βοήθεια του Bjelland που δεν πρόλαβε να βγάλει το πόδι του η μπάλα ξεγέλασε τον Bentley και αναπαύτηκε στα δίχτυα του για τέταρτη φορά. Όμως Forest είσαι, δεν καθαρίζεις έτσι έύκολα! Αφού χρειάστηκε να κάνει ο Smith την επέμβαση του ματς στο 85' σε δυνατό σουτ του Ollie Watkins που είχε χτυπήσει μάλιστα και στον Mancienne, στο 92' ένας ακόμα αναπληρωματικός, ο Neal Maupey, πρόσφατο απόκτημα των Bees από τη Saint-Etienne, πέρασε τον Worrall με άνεση και λίγο έξω από την περιοχή με αριστερό σουτ νίκησε τον Smith για το 3-4. Και ως είθισται κατάπιαμε το σάλιο μας στο 95', όταν ο Smith, χωρίς καθόλου ορατότητα, κατάφερε να εξουδετερώσει ένα ακόμα φαρμακερό σουτ του Watkins.

O Warburton, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, δεν έμεινε εντελώς ευχαριστημένος και έχει δίκιο. Όταν φέρνεις το ματς στο 1-3 οφείλεις να το καθαρίζεις, ειδικά με τις ευκαιρίες που μας παρουσιάστηκαν. Παρ' όλα αυτά, τέσσερα γκολ σε τέτοια έδρα δεν είναι λίγα, και η Forest είναι μία από τις μόλις τέσσερις ομάδες της Championship που έκαναν το "2 στα 2". Χρειάστηκε πολύς κόπος και προσπάθεια για να γίνει αυτό, και ας ελπίσουμε να μη ζυγίσει αρνητικά στο νέο δύσκολο ραντεβού με τη Barnsley στο Oakwell. Την τελευταία ομάδα, δηλαδή, που είχαμε νικήσει εκτός έδρας πριν το χθεσινό ματς, σε εκείνο το αξέχαστο 5-2.

Brentford: Bentley, Dalsgaard, Bjelland, Egan, Henry, Yennaris (Sawyers 58’), McEachran (Watkins 59’), Mokotjo, Jota, Jozefzoon (Maupay 69’), Vibe.
Forest: Smith, Worrall, Mancienne, Mills, Darikwa, Osborn, Vaughan, Μπουχαλάκης (Traoré 78’), Clough (Dowell 46’), McKay (Carayol 72’), Murphy.
Σκόρερς: Egan 38', Bjelland 79', Maupay 92' - Μπουχαλάκης 41', 47', Murphy 43', Dowell 83'.
Διαιτητής: James Linington. Κίτρινες: Henry 81' - Μπουχαλάκης 28', Vaughan 82', Mills 86'.
Θεατές: 10.169 (Forest: 1.658).

Mark Warburton: "Είμαι, κατά κάποιον τρόπο, απογοητευμένος. Εντάξει, ωραία ήταν που πήραμε τρεις βαθμούς, αλλά ήμασταν σε θέση ισχύος, δεν το εκμεταλλευτήκαμε και δυσκολέψαμε τους εαυτούς μας. Παρ' όλα αυτά, ήταν μια καλή νίκη σε μια δύσκολη έδρα απέναντι σε μια δυνατή ομάδα όπως η Brentford. Στα πρώτα 15 λεπτά δεν τους αντιμετωπίσαμε στα ίσα και τους παρασεβαστήκαμε, νομιζω. Μετά το γκολ τους η αντίδρασή μας ήταν εκπληκτική και αξίζαμε και το δεύτερο γκολ που πετύχαμε. Μπήκαμε γερά στο δεύτερο ημίχρονο, σκοράραμε και πάλι γρήγορα, αλλά σε κάποιες αντεπιθέσεις μας είχαμε την ευκαιρία να τελειώσουμε το ματς. Δεν το κάναμε, και οφείλουμε να μάθουμε απ' αυτό. Τέλος πάντων, περάσαμε από μια δύσκολη έδρα, φεύγουμε με τρεις βαθμούς και προχωράμε".

* H φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.