Πριν από καμιά ώρα ακούσαμε το δυσάρεστο μαντάτο, και ελπίζαμε να μην ήταν αλήθεια καθώς δεν είχε επιβεβαιωθεί. Μα δυστυχώς ήταν. Ο Trevor Francis, ο άνθρωπος που μας χάρισε το πρώτο μας Κύπελλο Πρωταθλητριών και μας πήγε από το χεράκι μέχρι τον δεύτερο τελικό όπου δεν κατάφερε να παίξει λόγω τραυματισμού, έγινε δυστυχώς και το πρώτο μέλος εκείνης της εκπληκτικής ομάδας που αποχαιρέτησε αυτόν τον κόσμο. Έφυγε στα 69 του χρόνια, στο σπίτι του στη Marbella της Ισπανίας, εκεί που είχε περάσει τόσο όμορφες στιγμές με την ομάδα του Brian Clough τα καλοκαίρια...

O Francis, όπως όλοι ξέρουμε, ήταν ο πρώτος παίκτης που έσπασε το φράγμα του ενός εκατομμυρίου λιρών στη Βρετανία, για να μεταγραφεί από τη Birmingham στη Forest τον χειμώνα του 1979. Γεννημένος στο Plymouth στις 19 Απριλίου 1954, ξεκίνησε από τη Birmingham, και μετά τους Reds, όπου αγωνίστηκε την περίοδο 1979-1981, έπαιξε ακόμα στην αμερικανική Detroit Express (δανεικός από τη Forest), στη Manchester City, στην Ιταλία με Sampdoria και Atalanta, στη Σκοτία με τους Rangers, στην QPR και στους Wollogong Wolves της Αυστραλίας, πριν κλείσει την καριέρα του με τη φανέλα της Sheffield Wednesday, με συνολικό απολογισμό καριέρας 783 ματς και 282 γκολ (93 και 37 με τους Reds). Εκτός από τα τρόπαια που κέρδισε με τη Forest (τα δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1979 και το 1980 και το Super Cup του 1979 που έγινε το 1980), κατέκτησε επίσης το Κύπελλο Ιταλίας με τη Sampdoria, το League Cup με τη Wednesday και το σκοτσέζικο League Cup με τους Rangers. Ως προπονητής εργάστηκε σε QPR, Wednesday, Birmingham και Crystal Palace, φτάνοντας δύο φορές στον τελικό του League Cup και μία στον τελικό του FA Cup χωρίς να καταφέρει να τα κατακτήσει, πριν αποσυρθεί από τους πάγκους, εξαιτίας προβλημάτων με την καρδιά του, και γίνει τηλεσχολιαστής. Ανάμεσα στο 1977 και στο 1986 αγωνίστηκε 52 φορές στην Εθνική Αγγλίας, πετυχαίνοντας 12 γκολ. Παρά το καθοριστικό του γκολ στον τελικό του Μονάχου με τη Malmö, θεωρώ ότι το καλύτερό του ματς με το Garibaldi το έκανε εκείνο τον παγωμένο χειμώνα του 1980 στο ανατολικό Βερολίνο, όταν σχεδόν μόνος του ανέτρεψε το 1-0 των Ανατολικογερμανών της Dynamo μέσα στο City Ground και πήγε τους Reds στα ημιτελικά με νίκη 3-1...

Όλοι θυμούνται το καψόνι που του έκανε ο Clough στην επίσημη ανακοίνωση της μεταγραφής του, όταν εμφανίστηκε με αθλητική περιβολή και ρακέτα του σκουός και έδειχνε ανυπόμονος να τελειώνει η ιστορία για να πάει να παίξει! Τον συνόδευε η αγαπημένη του Helen, που δυστυχώς έφυγε από τη ζωή το 2017 και τον άφησε μόνο... Η τελευταία περιπέτεια με την καρδιά του ήταν το 2012, όταν κάποιοι βιάστηκαν να τον πεθάνουν, γι' αυτό ελπίζαμε και φέτος ότι κάτι ανάλογο συνέβαινε. Δεν ήταν έτσι. "Αντίο σ' έναν υπέροχο άνθρωπο κι έναν φανταστικό συμπαίκτη, που θα μου λείψει πολύ", έγραψε στο Instagram o Viv Anderson, ο πρώτος από την ομάδα των θαυμάτων που έμαθε τα άσχημα νέα. 

Trevor, σε αποχαιρετώ με μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, όπως ασπρόμαυρη ήταν και η τηλεόραση όπου είδα το χρυσό σου γκολ το 1979... "Ήταν η στιγμή που ένιωσα σαν τον Roy of the Rovers", είχε πει κάποτε. Δεν ήταν όμως κόμικ. Ήταν αλήθεια...

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα inkl.