Έχετε συγκρατήσει πότε ακριβώς ήταν η τελευταία νίκη μας εκτός έδρας στην Premier League; Ήταν η μοναδική μας την προηγούμενη περίοδο, στις 4 Ιανουαρίου απέναντι στη Southampton που όδευε προς τον υποβιβασμό. Καλά δηλαδή που υπήρχε κι αυτή, γιατί θα ξεσκονίζαμε τα αρχεία μας και θα γυρίζαμε στον Μάιο του 1999 στο Blackburn! Αρκετές φορές είχαμε φτάσει κοντά πέρσι, με κορυφαία ευκαιρία ίσως αυτή του Stamford Bridge (2-2). Στο ίδιο γήπεδο, νωρίς-νωρίς φέτος, έμελλε να σπάσει η κατάρα και να πέσει... τέζα η κυρία Chelsea, αυτή τη στιγμή η πιο τρανή απόδειξη στην Αγγλία ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία...

Ψυχωμένη, δεμένη, με αυταπάρνηση, με θέληση να συγκεντρωθεί στο πλάνο της και επιτέλους με τη βοήθεια της τύχης στη μία και μοναδική φάση που τη χρειάστηκε, η Forest άλωσε την έδρα μιας Chelsea εντελώς ανέμπνευστης, που πανικοβλήθηκε, προσπαθούσε με γιόμες να εκβιάσει το λάθος μας και σίγουρα δεν θύμιζε σε τίποτα ομάδα του Mauricio Pochettino, αν βέβαια πάρουμε ως κριτήριο την παλιά Tottenham, που ακολουθώντας το ρυθμό της μπαγκέτας του Αργεντίνου κατάφερε από την ανυποληψία εντός και εκτός συνόρων να βρεθεί στον τελικό του Champions League! Οι Reds, οι πρώτοι της μετά Brennan Johnson εποχής, αποδείχθηκαν πολύ σκληροί για τα δόντια της, χτύπησαν στην κόντρα όπως (σχεδόν) πάντα και έφυγαν από την πρωτεύουσα με το πρώτο τρίποντο στις ταξιδιωτικές αποσκευές τους. 

Το φύλλο στατιστικής (κατοχή 76-24%, τελικές 21-7, κόρνερ 8-0)... ψεύδεται ασυστόλως! Εντελώς μαγική εικόνα, αφού όπως θα διαβάσετε παρακάτω οι Reds δημιούργησαν πιο κλασικές ευκαιρίες από τους Blues και καρδιοχτύπησαν μόνο μία φορά από κάτι περίεργα καπρίτσια της μπάλας! Απέναντι σε τόσο άγαρμπα και ανορθόδοξα εκδηλωμένες επιθέσεις (δεν έλειψαν και οι προσπάθειες εκμαίευσης πέναλτι), οι παίκτες του Steve Cooper, έχοντας αναμφίβολα υπόψη τους και τις αθρόες χθεσινές ενισχύσεις που θα φτάσουν τον ανταγωνισμό για χρόνο συμμετοχής στα άκρα, παρουσίασαν εντελώς αντίθετη εικόνα από τον αγώνα League Cup της Τετάρτης με τη Burnley. Παρεμπιπτόντως, ήδη ο Neco Williams έχασε σήμερα τη θέση του στην 20άδα από τον Nuno Tavares, τον μόνο δηλαδή από τους χθεσινούς νεοφερμένους που είχε δικαίωμα συμμετοχής, αφού απαιτείται η παρέλευση τουλάχιστον 24ώρου από την αποστολή των εγγράφων ως τη σέντρα του αγώνα. Από την άλλη, οι Reds καλοδέχθηκαν την επανεμφάνιση του αρχηγού Joe Worrall, που κατά τα φαινόμενα έφαγε μόνο μία αγωνιστική για την άδικη κόκκινη στο Manchester και ήταν ξανά παρών και -παρά το οικογενειακό του πένθος- ογκόλιθος! Έβλεπες τη (μη) αντίδρασή του στο θέατρο των αντιπάλων του και καταλάβαινες ότι δεν είχε διάθεση για αντιπαραθέσεις, μόνο για να κάνει τη δουλειά του και να αφιερώσει τη νίκη στον ήρωα θείο του...

Η ομάδα ήταν καλή στο Old Trafford, οπότε δεν υπήρχε ανάγκη να γίνει καμιά αλλαγή εκτός της αναγκαστικής, αυτής δηλαδή του... Johnson, τη θέση του οποίου πήρε ο Orel Mangala, που επέστρεψε κι αυτός δίνοντας στην παράταξή μας μια πιο "προσεκτική" μορφή κάτω από τον λονδρέζικο ήλιο. Ήταν φανερό ότι η Chelsea, που δεν είχε θέλξει κιόλας ως τώρα με τις εμφανίσεις της (εντός ισοπαλία με τη Liverpool και νίκη επί της νεοφώτιστης Luton, εκτός ήττα από τη φοβερή και τρομερή παρά την αποχώρηση του ηγέτη της Declan Rice West Ham), θα προσπαθούσε για ένα γρήγορο γκολ που θα της έδιωχνε το άγχος. Και πράγματι, μόλις στο 2' χρειάστηκε ένα καταπληκτικό τάκλιν του -για μια ακόμα φορά εξαιρετικού- Ola Aina πριν γίνει επικίνδυνος ο Raheem Sterling από τη συρτή σέντρα του Ben Chilwell. Η δεύτερη απλώς αξιόλογη φάση ήρθε στο 16', με το λάθος του Mangala και το αριστερό φαλτσαριστό σουτ του Conor Gallagher, που έφυγε λίγο πάνω από το δεξί "Γ" του Matt Turner. Καμιά όμως από τις δύο φάσεις δεν συγκρινόταν με τη δική μας του 26', όταν σε φάουλ του Morgan Gibbs-White επήλθε αναστάτωση στην περιοχή και ξαφνικά Worrall και Taiwo Awoniyi είδαν τη μπάλα μπροστά τους στο ύψος της μικρής περιοχής. Ίσως αν σούταρε ο Taiwo και όχι ο Joe να είχε η προσπάθεια διαφορετική κατάληξη...

Επίσης στο 31', πάλι μετά από εκτέλεση φάουλ του MGW, έγινε νέα αναμπουμπούλα, ο Scott McKenna με ψηλοκρεμαστή κεφαλιά από το ύψος της περιοχής βρήκε τον Awoniyi πλάγια δεξιά με πλάτη στο τέρμα κι αυτός πιεζόμενος γύρισε το κορμί του και σούταρε, εκτός εστίας όμως. Στο 35' μετά από απόκρουση της δικής μας άμυνας ο Enzo Fernández βρέθηκε σε καλή θέση στο "D" αλλά σούταρε ψηλά. Λίγο μετά την έναρξη των καθυστερήεων ο Danilo σε μια κόντρα στραβοπάτησε και αναγκάστηκε να βγει, μην ξέροντας φυσικά ότι ο Anthony Elanga που τον αντικατέστησε θα χάριζε σήμερα τη νίκη στους Reds. Το πρώτο ημίχρονο έκλεισε με μια ωραία επίθεση της Chelsea στο 45+4', πλην όμως κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη του σουτ κι όταν τελικά το έκανε ο Fernández έστειλε τη μπάλα απευθείας στην αγκαλιά του Turner. 

Στο ξεκίνημα της επανάληψης, η Forest επιφύλασσε στην αντίπαλό της τον τέλειο αιφνιδιασμό. Ήταν το 48', όταν ο "πολύς" Moisés Caicedo (προσωπικά αδυνατώ να καταλάβω πώς αυτός ο τύπος που κάνει τη μια γκάφα μετά την άλλη έγινε η ακριβότερη μεταγραφή όλων των εποχών στο νησί) έκανε πάλι το... θαύμα του. Μπερδεύτηκε μ' έναν συμπαίκτη του στο κέντρο σε ανύποπτη φάση, ο Awoniyi έκλεψε και έδειξε πως ακόμα κι όταν δεν σκοράρει (έσπασε το σερί του στα 8 ματς) μπορεί να κάνει αλλιώς τη ζημιά. Κάθετη κάτω από τα πόδια του προσωπικού του αντιπάλου στον Elanga, ψύχραιμο δεξί πλασέ του τελευταίου στην αριστερή γωνία του Robert Sánchez και βουβαμάρα στο Stamford Bridge, αφού μέχρι το τέλος του αγώνα μόνο οι δικοί μας ακούγονταν. Οι γηπεδούχοι πρώτα προσπάθησαν με σύνεση (στο 53' ο Chilwell βγήκε στην πλάτη της άμυνάς μας αλλά το γύρισμά του στην περιοχή ήταν κακό και τρία λεπτά αργότερα ο Willy Boly έκανε φοβερό τάκλιν ανακόπτοντας τον Σενεγαλέζο Nicolas Jackson που ήταν έτοιμος να πυροβολήσει από το πέναλτι). Μετά όσο περνούσε η ώρα τόσο πλήθαιναν οι γιόμες...

Ο Pochettino ανακάτεψε για πρώτη φορά την τράπουλα στο 62', βάζοντας στο ματς τους συμπαίκτες του Gibbs-White στην πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική Κ21 της Αγγλίας Cole Palmer και Noni Madueke. Από την πλευρά του, ο Steve πέρασε τον Chris Wood στη θέση του Awoniyi που είχε τρέξει πολύ, είχε κουραστεί και ούτε κοντρόλ της προκοπής δεν μπορούσε πια να κάνει. Και στο 72' έκανε τις τελευταίες του κινήσεις, αποσύροντας τον τραυματία Serge Aurier, τον Mangala και τον Aina και βάζοντας για φρεσκάρισμα Tavares στο ντεμπούτο του, Gonzalo Montiel και Cheikhou Kouyaté. Κανείς τους δεν έβγαλε μάτια, αλλά όλοι βοήθησαν στη σωστή αμυντική λειτουργία που εκνεύριζε όλο και περισσότερο τους Blues. Η ευκαιρία του αγώνα χάθηκε στο 83', όταν σε επέλαση του Sterling από δεξιά στην περιοχή μας ο Worrall τού έβαλε την κόντρα, η μπάλα σηκώθηκε και ο Jackson από τη γραμμή της περιοχής ανενόχλητος κατάφερε να στείλει την προβολή του πάνω από το τέρμα! Ο φίλος Αποστόλης, Παναθηναϊκός στην Ελλάδα, δίπλα μου θυμήθηκε μια ανάλογη φάση με τον Μάικ Γαλάκο στη Νέα Σμύρνη που είχε διαδραματιστεί ακριβώς μπροστά του το μακρινό 1982, αν και σε γήπεδο-χωράφι και όχι χαλί... 

Στο 86' μετά από μια πονηρή εκτέλεση φάουλ βγήκε απέναντι στον Turner από πλάγια δεξιά ο γερόλυκος της άμυνας Thiago Silva και το σουτ του δεν ήταν κακό, όμως ο αποφασισμένος να κρατήσει το πρώτο του φετινό clean sheet Αμερικανός άπλωσε το αριστερό του χέρι και έδιωξε σε κόρνερ. Οι Λονδρέζοι κατέφευγαν πια και σε τραβηγμένες ενέργειες και την πλήρωσε ο Ryan Yates, που δέχθηκε στο πρόσωπο τον κεραυνό του Mykhailo Mudryk από τα 30 μέτρα! Στο πέμπτο από τα εννέα λεπτά που κράτησε για καθυστερήσεις ο Tim Robinson ίσως έπρεπε να κλειδώσουμε το ματσάκι, με τον Elanga να πετάει τη μπάλα μπροστά και να φεύγει σαν σίφουνας, να πατάει φρένο βλέποντας στην περιοχή να τον πλησιάζουν δύο, να κάνει πως ξαναβγαίνει, να αφήνει και τους δύο στον τόπο με τρομερή ντρίμπλα και να σουτάρει βιαστικά και από πολύ πλάγια πάνω στον Sánchez. Ένα διαγώνιο σουτ του Sterling στο επόμενο λεπτό ήταν της αυτής μετρίως μετρίας ποιότητος με τα προηγούμενα και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος μέσα σε αποθέωση από τους εκδρομείς οπαδούς της Forest, που είδαν τους Reds να νικάνε την Chelsea για πρώτη φορά μετά το 1995!

Η ομάδα πάει λοιπόν με ηθικό ακμαιότατο στη διακοπή λόγω Εθνικών ομάδων, για να δουλέψει όσο μπορεί και με όσους μείνουν και να εντάξει τους "νέους" στο κλίμα και τη φιλοσοφία της πριν επιστρέψει στο City Ground τη Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου για να πάρει το αίμα της πίσω από τη Burnley, η οποία σήμερα συνετρίβη εντός από την Tottenham του Άγγελου Ποστέκογλου που μέχρι στιγμής μια χαρά τα καταφέρνει στη μετά Harry Kane ζωή (2-5). Χθες η Luton έκανε ποδαρικό στο ανανεωμένο Kenilworth Road, αλλά δεν έσπασε το ρόδι και παραμένει στο μηδέν (1-2 από τη West Ham). Clarets και Hatters είναι πλέον οι μόνες ομάδες χωρίς βαθμό, ενώ στον έναν βρίσκονται η Sheffield United και η Everton, που πήραν τον πρώτο τους από τη μεταξύ τους ισοπαλία (2-2) σήμερα στο Bramall Lane. Το απόγευμα του Σαββάτου είχαμε ακόμα Brentford-Bournemouth 2-2 και Manchester City-Fulham 5-1 και το βράδυ Brighton-Newcastle 3-1, ενώ το πρόγραμμα της 4ης αγωνιστικής ολοκληρώνεται αύριο με τους αγώνες Crystal Palace-Wolves, Liverpool-Aston Villa και το μεγάλο ντέρμπι Arsenal-Manchester United. 

Chelsea: Sánchez, Disasi, Thiago Silva, Colwill, Gusto (Mudryk 77'), Gallagher (Palmer 62'), Caicedo (Maatsen 77'), Chilwell (Madueke 62'), Sterling, Fernández, Jackson.
Forest: Turner, Boly, Worrall, McKenna, Aurier (Montiel 72'), Mangala (Tavares 72'), Yates, Danilo (Elanga 45+3'), Aina (Kouyaté 73'), Gibbs-White, Awoniyi (Wood 65').
Σκόρερ: Elanga 48'.
Διαιτητής: Tim Robinson. Κίτρινες: Chilwell 31', Gallagher 43' - Aina 41', Yates 61', Tavares 86', Turner 98'.
Θεατές: 39.820 (Forest: περίπου 3.000). 

Steve Cooper: "Τεράστιο αποτέλεσμα. Όταν εξασφαλίσαμε την παραμονή μας πέρσι, είπα ξεκάθαρα ότι θα μας έδινε την ευκαιρία να μεγαλώσουμε σε κάθε τομέα της ομάδας: στο επίπεδό της, στη δύναμη που προκύπτει από το βάθος της και στο ίδιο το παιχνίδι της. Τέτοια αποτελέσματα βοηθούν αυτή τη διαδικασία και την ανοδική πορεία της. Πρέπει λοιπόν να εστιάσουμε σ' αυτό το αποτέλεσμα και να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας. Οι παίκτες μας αξίζουν συγχαρητήρια που παρέμειναν πιστοί στο πλάνο μας. Ξέραμε ότι ο αγώνας θα ήταν όπως εξελίχθηκε. Δεν έρχεσαι στο Stamford Bridge έχοντας κατά νου να κυριαρχήσεις στην κατοχή της μπάλας και να φτιάχνεις τη μια ευκαιρία μετά την άλλη. Έρχεσαι όμως ξέροντας ότι αν κάνεις κάποια πράγματα καλά, μπορείς και να δημιουργήσεις ευκαιρίες, και να κρατήσεις την εστία σου ανέπαφη. Έτσι κι έγινε. Μετά από όσα έγιναν την περασμένη εβδομάδα στο γήπεδο της Manchester United -όπου όλοι είδαν πώς μας φέρθηκαν- και έχοντας κάνει και κάποια πράγματα καλά στον αγώνα με την Arsenal, τα παιδιά είναι αξιέπαινα που συνέχισαν να πιστεύουν ότι αυτά χρειάζονται να κάνουν για να νικήσουν σ' έναν τέτοιο αγώνα. Χάσαμε στο πρώτο ημίχρονο την ευκαιρία του Awoniyi από στατική φάση (σ.σ. 26'). Θα θέλαμε να είχε πάει η μπάλα σ' αυτόν! Ξέραμε ότι θα ήμασταν απειλητικοί και ότι θα βγάζαμε γρήγορες αντεπιθέσεις. Βλέποντας πόσο καλοί ήμασταν τακτικά κάθε φορά που κερδίζαμε τη μπάλα, και παντρεύοντας τη δύναμη με την τεχνική για να φτιάξουμε και να πετύχουμε το γκολ, με την ασίστ του Taiwo και το υπέροχο τελείωμα του Anthony, κάναμε αυτά που είχαμε πει για να χτυπήσουμε την Chelsea. Μετά το μόνο που έπρεπε να προσπαθήσουμε ήταν να μην παραβιαστεί η εστία μας. Πήραμε το αποτέλεσμα που αξίζαμε μετά από πολύ καιρό, το άξιζαν και οι παίκτες και σίγουρα και ο κόσμος. Οι φίλοι μας είναι το ίδιο θορυβώδεις και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά για μας εκτός έδρας. Είμαι πολύ ικανοποιημένος που πάμε έτσι στη διακοπή για τις Εθνικές ομάδες κι εκείνοι θα μπουν στο πούλμαν της επιστροφής έχοντας λόγο να πανηγυρίσουν. Τους αξίζει".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του BBC.