Αν με τη Blackpool η Forest δυσκολεύτηκε περνώντας στην παράταση, η Bristol City της έβγαλε την πίστη, αφού την πήγε μέχρι τα πέναλτι. Την ώρα που οι παίκτες μας στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής πανηγύριζαν τη δική τους πρόκριση στον τελικό (αν δεν το μάθατε, η Νιγηρία του Ola Aina θα αντιμετωπίσει την Ακτή Ελεφαντοστού των Ibrahim Sangaré και Willy Boly), στην πατρίδα οι Reds ξεφορτώνονταν με πάρα πολύ κόπο τους πεισματάρηδες Robins και έδιναν ραντεβού για την Τετάρτη 28 του μήνα, στο World Famous City Ground, με τη Manchester United, με την ελπίδα να τη νικήσουν ξανά και να πάρουν την πρόκριση στους 8!

Τα πέναλτι... Ψυχοφθόρα διαδικασία. Εκτός αν ξέρεις καλά την ιστορία της Forest! Η οποία λέει ότι ΠΟΤΕ δεν έχουμε χάσει στα πέναλτι, παρά μόνο μία φορά, στο ταπεινό EFL Trophy το 2006, όταν παίζαμε στη League One. Υπήρχε βέβαια ένας κακός οιωνός: ότι αυτή η μοναδική ήττα είχε προέλθει στο City Ground από τη... Bristol City! Ούτε αυτός, όμως, στάθηκε ικανός να μας σταματήσει. Όλοι οι παίκτες μας ευστόχησαν στις εκτελέσεις τους, συμπεριλαμβανομένου και του Moussa Niakhaté, ένα χαμένο πέναλτι του οποίου πριν από λίγες μόνο μέρες στέρησε από τη Σενεγάλη την είσοδό της στα προημιτελικά του Copa Africa. Μεγάλη ψυχή ο Moussa, που όχι μόνο δέχθηκε μετά από τέτοια περιπέτεια να χτυπήσει, αλλά το έβαλε κιόλας, και δεν ξέχασε πριν πανηγυρίσει στο τέλος να αγκαλιάσει τον νεαρό Sam Bell, που, αν και ένας από τους κορυφαίους της ομάδας του στο ματς, στα πέναλτι είχε γίνει μοιραίος. Όπως ο ίδιος δηλαδή... Και φυσικά μαντεύουμε όλοι τι του είπε. "Εκδίκηση" λοιπόν για τον σέντερ μπακ μας, αλλά και για τον Matt Turner, που τόσα έχει ακούσει τον τελευταίο καιρό, κι όμως όχι μόνο έκανε πολύ καλό παιχνίδι, αλλά και μας έστειλε στον πέμπτο γύρο αποκρούοντας το χτύπημα του 21χρονου (φωτογραφία επάνω). Λίγο έλειψε να βγάλει και αυτό του Anis Mehmeti και να μη χρειαστεί πέμπτο χτύπημα, αλλά η μπάλα τού έπαιξε άσχημο παιχνίδι... (Για να είμαστε δίκαιοι, κάτι παρόμοιο συνέβη και στον Max O'Leary, που άγγιξε τη μπάλα στο τελευταίο πέναλτι του Taiwo Awoniyi αλλά δεν τη συγκράτησε και περάσαμε...)

Πρόκριση, λοιπόν, δια πυρός και σιδήρου για τη Forest, που ούτε λίγο ούτε πολύ είχε να αντιμετωπίσει εννέα απουσίες και η ενδεκάδα έβγαινε σχεδόν αυτόματα! Εκτός από τους τρεις Αφρικανούς, ο Chris Wood έπαθε ζημιά στους προσαγωγούς και θα λείψει 6 με 8 εβδομάδες (αυτός ήταν ο λόγος που η ομάδα έκανε την κίνηση απελπισίας για να αποκτήσει τον Chuba Akpom, αλλά οι παράλογες απαιτήσεις του Ajax τελείωσαν το θέμα με συνοπτικές διαδικασίες), οι Ryan Yates και Nico Domínguez δεν μπορούσαν να αγωνιστούν λόγω καρτών και οι νεοφερμένοι Matz Sels, Gio Reyna και Rodrigo Ribeiro δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής επειδή δεν ήταν δηλωμένοι στο δυναμικό της ομάδας την ημέρα του πρώτου αγώνα (σε όλα δίκαιοι οι Άγγλοι). Με τον Nuno Espírito Santo να θέλει να δώσει επιτέλους μια ανάσα στον Murillo που παίζει συνέχεια από τότε που ήρθε και να προφυλάξει αρχικά τον Awoniyi και τον Callum Hudson-Odoi που έφαγε και το δολοφονικό πάτημα του Philip Billing την Κυριακή, είδαμε ένα 3-4-2-1 που ίσως να μην ξαναδούμε και πολύ σύντομα: Turner στο τέρμα, τριάδα σέντερ μπακ με Andrew Omobamidele, Felipe και Niakhaté, μπακ-χαφ Gonzalo Montiel και Harry Toffolo, στον άξονα Cheikhou Kouyaté (τελείωσαν οι λίγες μέρες άδεια που είχε πάρει για να θρηνήσει τον πατέρα του) και Danilo, και με τους Morgan Gibbs-White και Anthony Elanga πίσω από τον φουνταριστό Divock Origi.

O Βέλγος τελικά καλά που δεν έφυγε για το MLS, γιατί δεν μας βούλωσε απλώς την τρύπα στην επίθεση: πέτυχε και το πρώτο του γκολ με την κόκκινη φανέλα πριν καν συμπληρωθεί το δεκάλεπτο! Ήταν το 8', όταν σε κόρνερ του Gibbs-White από αριστερά (το είχε παραχωρήσει ο O'Leary αποκρούοντας ένα ωραίο σουτ του) ο Felipe έπιασε την κεφαλιά και ο Origi πετάχτηκε μπροστά στον αντίπαλο τερματοφύλακα και έσπρωξε τη μπάλα στην εστία. Στο VAR (ναι, υπήρχε και τέτοιο αφού ο αγώνας γινόταν σε γήπεδο Premier League, ενώ στο Ashton Gate δεν υπήρχε) επί 2-3 λεπτά κοίταζαν να δουν αν το γκολ ήταν οφσάιντ, αλλά τελικά ανασάναμε με ανακούφιση. Όχι για πολύ βέβαια, καθώς όπως φαίνεται κάποιοι παίκτες μας θεώρησαν ότι θα είχαμε εύκολο βράδυ. Έτσι, αφού στο 12' ο Turner έβαλε τα δυνατά του για να αποκρούσει ένα σουτ του Bell (οιωνός κι αυτό για το τι θα επακολουθούσε), στο 14' η μπάλα πούλησε άσχημα τον τερματοφύλακά μας, που μετά το σουτ του Andy King κατάφερε με εντυπωσιακή εκτίναξη να την ακουμπήσει αρκετά ώστε αντί να καταλήξει στο "Γ" του να χτυπήσει στο δοκάρι, εκείνη πέρασε παράλληλα με τη γραμμή και χτύπησε και στο άλλο δοκάρι, ο Bell την έφτασε πιο γρήγορα από τον Montiel (πράγμα που αρχίζει δυστυχώς να γίνεται κουραστικό), έδωσε στον αρχηγό του Jason Knight κι εκείνος είχε εύκολο έργο για την ισοφάριση παρά τη βουτιά αυτοθυσίας του Omobamidele. Εννοείται ότι οι Robins πήραν τα πάνω τους και για λίγο μας στρίμωξαν για τα καλά, με τον Turner να σώζει το 1-2 σε κόντρα τους με τελικό αποδέκτη της μπάλας τον Mehmeti. 

Μετά το 20' οι Reds ισορρόπησαν, και στο 25' σε μια ωραία προσπάθειά του ο Elanga απέφυγε δύο αντιπάλους, μπήκε στην περιοχή, σούταρε και ο O'Leary απέκρουσε σε κόρνερ, στην εκτέλεση του οποίου ο Felipe αυτή τη φορά αστόχησε στην κεφαλιά του, όχι για πολύ πάντως. Τα λάθη της άμυνάς μας έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους στη φάση του 31', όταν χρειάστηκε να επέμβει ξανά ο Turner για να διώξει σε κόρνερ το σουτ του πρώτου σκόρερ της City φέτος Tommy Conway. Άλλη αξιόλογη φάση στο πρώτο μέρος δεν είχαμε. (Εδώ οφείλω να σας εκμυστηρευτώ ότι ο αγώνας δεν μεταδιδόταν από πουθενά απόψε, και περιορίστηκα στην πάντα γλαφυρή ραδιοφωνική περιγραφή του Colin Fray. Αν έκανα κανένα χοντρό λάθος, θα το διορθώσω όταν δω τα στιγμιότυπα!)

Η City, που στο πρωτάθλημα της Championship δεν τα πάει καθόλου καλά (έξι αγώνες χωρίς νίκη) αλλά στο Κύπελλο τα έδωσε όλα και μετά τη West Ham ήθελε να αποκλείσει και δεύτερη ομάδα της Premier League, ξεκίνησε πολύ καλά το δεύτερο μέρος, αν και χωρίς τη μεγάλη ευκαιρία, μέχρι το 63' που ο Liam Manning αποφάσισε να παίξει κι αυτός με τρία στόπερ και απέσυρε μεταξύ άλλων και τους King και Knight. Έβγαλε δηλαδή το βασιλιά και τον ίππο, που θα έλεγαν στο σκάκι οι γνώστες του αντικειμένου Tricky Greeks Γιάννης Πλευράκης και Νίκος Καράπαππας. Αμέσως ο Nuno απάντησε με ένα αρκετά μεγάλο ρίσκο, αφού απέσυρε τον Kouyaté και τον Elanga που έτσι κι αλλιώς δεν είναι στο 100% και έβαλε Awoniyi και Hudson-Odoi, γυρίζοντας σε 3-4-3 σε μια προσπάθεια να πάρει το ματς στα 90 λεπτά. Η κίνηση απέδωσε εν μέρει, αφού το μομέντουμ του αγώνα πέρασε στους Reds, δυστυχώς όμως γκολ δεν μπήκε... Στο 73' ο Awoniyi έφτασε ως την περιοχή και έστρωσε στον Origi, που μακριά σούταρε άστοχα. Ο Nuno αύξησε την πίεση περνώντας στο ματς έναν πιο καθαρό ακραίο από τον Βέλγο που είχε πάει δεξιά (Neco Williams) αλλά και τον καλό στις επελάσεις από την άλλη πλευρά Nuno Tavares αντί του Toffolo, και στο 77' ένα σουτ του Gibbs-White από την πρώτη καλή προσπάθεια του Neco πέρασε ελάχιστα άουτ. Στο 80' ο O'Leary απέκρουσε όμορφα σουτ του Tavares και τρία λεπτά αργότερα σε κόντρα της Forest η μπάλα πέρασε από Taiwo και CHO και έφτασε στον Williams, που επίσης αστόχησε για λίγο. Το ματς οδηγήθηκε στην παράταση, με νέο πρόσωπο τον 18χρονο Joe Gardner, που έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα αντικαθιστώντας τον Montiel λόγω ενός ελαφρού τραυματισμού του Αργεντίνου και ο Williams οπισθοχώρησε. 

Ο μικρός ήταν πρωταγωνιστής στη σπουδαία ευκαιρία του 95', όταν έβγαλε τετ α τετ αλλά από δύσκολη θέση τον Williams, με συνέπεια να βγει ο O'Leary και να διώξει σε κόρνερ. Εκεί άρχισε ο Gibbs-White να κουτσαίνει σε μια ανύποπτη φάση που δεν τον είχε ακουμπήσει κανείς (και για όποιον δεν το ξέρει αυτές οι περιπτώσεις είναι οι πιο ανησυχητικές), είχαμε κάνει και τις πέντε αλλαγές, κάπου τρομάξαμε, αλλά ευτυχώς ο αρχηγός συνέχισε και τελικά όχι μόνο έβγαλε όλο το 120λεπτο, αλλά έβαλε και το πρώτο πέναλτι. Πάντως η Forest άρχισε σιγά σιγά να παραχωρεί τα ηνία στη City, που με τη σειρά της ήθελε να μη φτάσει στα πέναλτι και σε μια-δυο περιπτώσεις κόντεψε να τα καταφέρει. Στο 100', μετά από κόρνερ που παραχώρησε ο Turner σε σουτ του Mehmeti, είδε το βολέ του νεαρού Bell να σημαδεύει κατευθείαν την αγκαλιά του. Ο βετεράνος Nahki Wells, που είχε μπει στο 75' στη θέση του Conway (ο οποίος μετά από τα δύο γκολ στη West Ham έμεινε στο μηδέν με μας και είχε και κάρτα), έχασε μοναδική ευκαιρία στο 107' από προσπάθεια του Bell, αφού μπερδεύτηκε μπροστά στον Turner, δεν κατάφερε να πλασάρει και τη γλιτώσαμε πολύ φτηνά. Ένα σουτ του Matty James στο 109' μετά από κόρνερ έφυγε ψηλά. Η τελευταία σοβαρή επίθεση της Forest ήρθε στο 116', με το πρώτο σουτ του MGW να κοντράρεται και το δεύτερο να φεύγει έξω, ενώ δύο λεπτά πριν τελειώσει και η παράταση οι Robins έχασαν μία ακόμα τεράστια ευκαιρία, με τον Wells να ξεφεύγει από τον κουρασμένο Felipe (δεν ήταν και εύκολο μετά από τέτοιο διάστημα απραξίας να βγάλει 120 λεπτά, γύρω στο 110' τον έπιασαν κράμπες) και γύρισε στον Harry Cornick, που σούταρε με το αριστερό από το πέναλτι και κατάφερε να αστοχήσει. 

Η City επέλεξε να χτυπηθούν τα πέναλτι μπροστά στο West Bridgford Stand, εκεί δηλαδή που καθόταν ο δικός της κόσμος, αφήνοντας στη Forest το δικαίωμα να εκτελέσει πρώτη. Η σειρά: Gibbs-White 1-0 (στο ίδιο τέρμα που ως παίκτης της Sheffield United είχε νικηθεί από τον Brice Samba), Cornick 1-1, Hudson-Odoi 2-1, Bell απέκρουσε ο Turner, N. Williams 3-1, Wells 3-2, Niakhaté 4-2, Mehmeti με πολλή τύχη 4-3, Awoniyi 5-3 με τον O'Leary να αγγίζει τη μπάλα όπως είπαμε. 

Η Forest στρέφει τώρα την προσοχή της στην επίσκεψη της Newcastle το Σάββατο για το πρωτάθλημα, και φυσικά ο Nuno αγωνιά για την κατάσταση στην οποία θα βρίσκονται οι παίκτες του λιγότερες από 72 ώρες μετά από μια ψυχοβγαλτική πρόκριση. Εκτός του ζευγαριού Forest-Manchester United, στον πέμπτο γύρο του FA Cup θα παίξουν ακόμα Coventry-Maidstone (η κληρωτίδα δεν επέτρεψε στους ερασιτέχνες από το Kent να κονταροχτυπηθούν με μια ομάδα Premier League, πράγμα που σίγουρα θα ήθελαν πάρα πολύ), Bournemouth-Leicester, Blackburn-Newcastle, Luton-Manchester City, Wolves-Brighton, Liverpool-Southampton και Chelsea-Leeds.

Forest: Turner, Omobamidele, Felipe, Niakhaté, Montiel (Gardner 90'), Kouyaté (Awoniyi 64'), Danilo, Toffolo (Tavares 75'), Gibbs-White, Elanga (Hudson-Odoi 64'), Origi (N. Williams 75'). 
Bristol City: O'Leary, McCrorie (Knight-Lebel 83'), Vyner, Dickie, Roberts (Tanner 61'), King (James 61'), J. Williams, Bell, Knight (Cornick 61'), Mehmeti, Conway (Wells 75'). 
Σκόρερς: Origi 8' - Knight 14'.
Διαιτητής: Michael Salisbury. Κίτρινη: Conway 58'.
Θεατές: 27.754.

Nuno Espírito Santo: "Είμαστε πολύ χαρούμενοι. Ήταν δύσκολο, αλλά άξιζε τον κόπο. Ο χαρακτήρας που δείχνουμε και η επιμονή μας να μην τα παρατάμε ποτέ μού δίνουν μεγάλη χαρά. Όλοι είχαν συμβολή στην πρόκριση. Ειδικά για τον Matt, η σημερινή εμφάνισή του πρέπει να του δώσει αυτοπεποίθηση. Το ξέρουμε ότι δεν ήταν εύκολη γι' αυτόν η απόφαση που πήραμε να αλλάξουμε γκολκίπερ στην Premier League, αλλά η αντίδρασή του είναι αντίδραση ενός πρώτης τάξεως επαγγελματία. Αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά, γιατί μιλάμε για το FA Cup, που είναι τόσο ξεχωριστή διοργάνωση. Είμαστε περήφανοι που συνεχίζουμε και θα παλέψουμε ξανά. Είναι φοβερά σημαντικό για μας να διεκδικούμε ένα τρόπαιο. Το οφείλουμε στην ιστορία αυτής της ομάδας, να μαχόμαστε και να προσπαθούμε να πάρουμε το αποτέλεσμα που θέλουμε. Θα είναι φανταστική η αναμέτρηση με τη Manchester United. Αλλά πριν απ' αυτή έχουμε πολλά πράγματα να σκεφτούμε και άλλα παιχνίδια να προετοιμάσουμε. Ευχαριστούμε τον κόσμο μας που ήρθε στο City Ground. Είναι καταπληκτικός και μας βοήθησε να πάρουμε την πρόκριση". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Daily Mail.