Τα καταφέραμε, τους αναστήσαμε κι αυτούς. Η Brighton προερχόταν από δύο συντριβές (3-0 από τη Fulham, 4-0 από τη Roma), τρία συνολικά ματς (μαζί με του FA Cup με τους Wolves) χωρίς να πετύχει γκολ, και μέσα σε αναταράξεις που σίγουρα προκάλεσε η φήμη ότι ο Roberto De Zerbi είναι στα υπόψη για τον πάγκο της Bayern. Ποιον καλούμε για να συνέλθουμε απ' όλα αυτά; Όχι βέβαια τους... Ghostbusters, αλλά τη Forest να παίξει στο γήπεδό μας. Παίζουμε είκοσι λεπτά μπάλα όλα κι όλα, βάζουν και το γκολ μόνοι τους, και μετά πάμε με τον αυτόματο πιλότο και με τη λήξη πανηγυρίζουμε σαν να πήραμε πρωτάθλημα.

Αν σας κάνουν εντύπωση αυτά που γράφω, σίγουρα δεν είδατε το ματς. Μετά από ένα πρώτο δεκάλεπτο όπου έδειχνε ότι είχε έρθει να διεκδικήσει όχι έναν αλλά τρεις βαθμούς, η Forest παρουσίασε στο χορτάρι τον χειρότερο εαυτό της και το πλήρωσε βγάζοντας μόνη της τα μάτια της στην κυριολεξία, αφού παρά την υπεροχή της η Brighton δεν μπορούσε να στείλει τη μπάλα μέσα. Το κάναμε εμείς για λογαριασμό της... Σπαταλήσαμε ΤΗΝ ευκαιρία να ισοφαρίσουμε σχεδόν με τη σέντρα, στο δεύτερο ημίχρονο που ήμασταν καλύτεροι ήμασταν ταυτόχρονα και άσφαιροι, ε, έγινε και το απαραίτητο χοντρό διαιτητικό λάθος για να μας υπενθυμίσουν ότι δεν μας θέλουν στην κατηγορία, χαίρετε κι αντίο. Γίναμε η μόνη ομάδα της τελευταίας τετράδας που δεν πήρε βαθμό, ενώ σε περίπτωση νίκης θα βάζαμε άλλους δύο από κάτω. Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, την οποία μάλλον κανένας στη Forest δεν είδε ως έξτρα κίνητρο. Πολύ κακώς, γιατί -σε περίπτωση που δεν το έχει παρατηρήσει κανείς- η περσινή ομάδα, με όλα τα (πολλά) στραβά της, τέτοια εποχή (10 Μαρτίου) είχε δύο βαθμούς πραπάνω από τη σημερινή. Κάτι λέει αυτό.

Όσο κι αν ο Nuno Espírito Santo κατά την ταπεινή μου άποψη έχασε το παιχνίδι σήμερα από πλευράς τακτικής, έχει σίγουρα ελαφρυντικά, γιατί όταν οι -και καλά- επιθετικοί σου έχουν κακή σχέση με τα δίχτυα δεν γίνεται να μπεις μέσα εσύ και να βάλεις γκολ. Δεν καταχωρώ με τίποτα στα αρνητικά την απόφασή του να ξεκινήσει τον Chris Wood, που τον είχαμε σχεδόν ξεχάσει και για τον οποίο ο Πορτογάλος με μεγάλη μαεστρία είχε φροντίσει να κρύψει στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου της εβδομάδας ότι ήταν ετοιμοπόλεμος. Ο Νεοζηλανδός ήταν συγκινητικός, και τη μόνη φορά που του πέρασαν τη μπάλα αν και σε πολύ δύσκολη θέση λίγο έλειψε να σκοράρει. Με ξένισε αρκετά η απόφασή του να βγάλει στο τέλος τον Morgan Gibbs-White, που από τα πόδια του ξεκίνησαν τρεις φάσεις για γκολ, για να περάσει τον Cheikhou Kouyaté - με την επιφύλαξη μήπως ο MGW ζήτησε ο ίδιος την αλλαγή. Στα δέκα περίπου λεπτά που παίχτηκε μπάλα (;) μετά τη συγκεκριμένη αλλαγή, και παρά το γεγονός ότι ο βετεράνος Σενεγαλέζος έκανε ό,τι καλύτερο βγάλαμε σ' αυτό το διάστημα, δυστυχώς δικαιώθηκα που είδα αυτή την κίνηση του Nuno να μοιάζει με την πετσέτα που πετάει στο ρινγκ ο προπονητής τού μποξέρ για να δείξει ότι ο αθλητής του αποσύρεται.

Η Brighton; Πάνω κάτω καταλάβατε. Πέρα από το εικοσάλεπτο που είπαμε, γρήγορες και ακριβείς εναλλαγές της μπάλας και μαεστρική διαχείριση του 1-0 στις καθυστερήσεις, όπου ο Michael Salisbury έδωσε μόλις ένα λεπτό επιπλέον για τα κάπου τρία με τέσσερα που έφαγαν οι παίκτες της Brighton με θέατρα και μανούρες και αργώντας χαρακτηριστικά να εκτελέσουν κάθε στατική φάση, τίποτα απολύτως. Μιλάμε όχι για απλή επαγγελματική νίκη, αλλά νίκη γεμάτη από τον ιταλικό κυνισμό που οι περισσότεροι έχουμε μάθει να σιχαινόμαστε από μικρά παιδιά. Τι να το κάνεις; Ο De Zerbi θριάμβευσε, ο Nuno έχασε. Ας πρόσεχε!

Για να δούμε λοιπόν αυτό το περίφημο εικοσάλεπτο... Όπως αναφέραμε ήδη, η αρχή του αγώνα ήταν πολύ ενθαρρυντική για τους Reds, που ξεκίνησαν με το πόδι στο γκάζι, χωρίς μεν να φτιάξουν ευκαιρία αλλά έχοντας στριμώξει τους Seagulls στο δικό τους μισό του γηπέδου στα δέκα πρώτα λεπτά. Από εκεί και πέρα συνέβη το μέγα μυστήριο, σαν να γύρισε κάποιος διακόπτης. Στηριγμένη στον οίστρο του πρωταθλητή Αφρικής Simon Adingra, που εξέθεσε πολλές φορές τον Harry Toffolo (ο δικός μας "Ιταλός" πάντως πήρε πανηγυρική ρεβάνς στο δεύτερο ημίχρονο, όπου ο Ιβοριανός εξαφανίστηκε και έγινε αλλαγή) και έκανε την αρχή στο 11' με ένα ωραίο φαλτσαριστό σουτ που πέρασε ελάχιστα έξω από το δεξί δοκάρι του Matz Sels, η Brighton δημιουργούσε συνέχεια κινδύνους στην αριστερή μας πτέρυγα και -κυρίως- έπαιρνε φάουλ που κάναμε σε πολύ χαζές θέσεις, σαν να ήμασταν αδιάβαστοι και να μην ξέραμε α) ότι είμαστε μακράν η χειρότερη ομάδα σε παθητικό γκολ από στατικές φάσεις και β) τη διαβολεμένη ικανότητα του Pascal Gross να μετατρέπει τα συγκεκριμένα χτυπήματα σε ασίστ. 

Έτσι λοιπόν η ιστορία ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (αγαπημένος από τα φοιτητικά χρόνια ο τεράστιος και νομπελίστας Gabriel García Márquez). Στο 14' ο πολύ κακός σήμερα και πριν και μετά την είσοδό του στο σημειωματάριο του διαιτητή Nico Domínguez πήρε κάρτα για φάουλ στον προωθημένο Joël Veltman αρκετά έξω από την περιοχή μας και δεξιά, ο Gross έστειλε τη μπάλα στην περιοχή και ο Jakub Moder με κεφαλιά προς τα πίσω υποχρέωσε τον Sels σε μια εξαιρετική επέμβαση. Στο 20' μετά από κιτρίνισμα και του Andrew Omobamidele (όχι πάντως για το φάουλ που θα εκτελείτο) πάλι ο Gross χτύπησε από δεξιά, ένα κεφάλι πάνω από κόκκινη φανέλα έστειλε τη μπάλα προς το δεύτερο δοκάρι κι εκεί ευτυχώς ο Neco Williams πήδησε μαζί με τον Ansu Fati και κατάφερε να τον κοντράρει στον αέρα ενώ ο απόφοιτος των ακαδημιών της Barcelona σημάδευε με το κεφάλι το τέρμα. Και αφού σε νέα σέντρα του Adingra o Sels πρόλαβε στο τσακ τον Evan Ferguson (26'), η τρίτη ευκαιρία του Γερμανού (29') ήταν και η φαρμακερή, αυτή τη φορά από τα αριστερά, για ένα φάουλ που προσωπικά πιστεύω ότι ο Omobamidele δεν έκανε ΠΟΤΕ στον Fati - αλλά είπαμε, τα σφυρίγματα πάνε φέτος εναντίον μας με μεγαλύτερη ευκολία κι από πέρσι. Ο Gross με μια εκτέλεση ό,τι πρέπει για να φέρει σύγχυση στην άμυνα έφερε τη μπάλα στο πρώτο δοκάρι κι εκεί ο Omobamidele χτυπήθηκε για δεύτερη φορά από την ατυχία, αφού βρήκε τη μπάλα με το πίσω μέρος του κεφαλιού και μπέρδεψε τον Sels που είχε βγει να διώξει με γροθιές, στέλνοντάς τη στο βάθος της εστίας. Ο Βέλγος τερματοφύλακας διαμαρτυρήθηκε ότι ο Moder, που είχε στριμωχτεί ανάμεσά τους, τον εμπόδισε αντικανονικά. Ο Dunk βρέθηκε όντως πεσμένος μαζί με τον Sels μέσα στην εστία, αλλά δεν νομίζω ότι είχε κάνει κάτι μεμπτό. 

Και σαν να μην έφτανε αυτό για να καταλάβουμε ότι κάποιος μας είχε μουτζώσει στο σημερινό ματς, ήρθε σχεδόν αμέσως (31') η φάση που μας το επιβεβαίωσε. Ο Gibbs-White έβγαλε την πρώτη του υπέροχη μπαλιά στον αγώνα, βγάζοντας τον Divock Origi απέναντι στον Bart Verbruggen. Ο Βέλγος είχε προτιμηθεί από τον Nuno αντί του Anthony Elanga για το αρχικό σχήμα (κάποιος έπρεπε να βγει για να μπει ο Wood και να παίξουμε με τρία χαφ όπως παίξαμε), κυρίως επειδή ο συμπαθέστατος κατά τ' άλλα Σουηδός είναι πολύ αδύναμος στα τελειώματα. Δυστυχώς, όμως, δεν αποδείχθηκε καλύτερος. Το πλασέ του δεν στάθηκε ικανό να νικήσει τον Ολλανδό γκολκίπερ, που απέκρουσε με το πόδι - ακριβώς όπως ο Caoimhin Kelleher την περασμένη εβδομάδα. Εγώ θα διαφωνήσω εδώ και με την αντίδραση του Wood, και με τον φωτεινό παντογνώστη σπίκερ της Nova Τάσο Μπαϊρακτάρη: ο επιθετικός αν βρεθεί σε τέτοια θέση δεν κοιτάζει τον συμπαίκτη που -έστω- είναι εντελώς μόνος, αλλά η μπαλιά του για να τον βρει χρειάζεται να περάσει από δύο αντιπάλους. Σωστά έκανε ο Origi και πλάσαρε, κι ας μην ήταν το πλασέ του αυτό που έπρεπε.

Αυτή ήταν η τελευταία αξιόλογη φάση του πρώτου ημιχρόνου, αφού ήταν ολοφάνερο ότι στη Brighton αρκούσε το 1-0, και ο Origi είχε μια δεύτερη ευκαιρία στην πρώτη φάση του δεύτερου. Ήταν το 47' όταν ο Gibbs-White τον έβγαλε πάλι μόνο στην περιοχή, αυτή τη φορά όμως όχι σε εξίσου καλή θέση, αρκετά πιο πλάγια και χωρίς καμιά βοήθεια γύρω του. Και πάλι ο Origi έκανε το σωστό και σούταρε, αλλά η μπάλα δεν βρήκε καν τέρμα και έφυγε λίγο έξω από το αριστερό "Γ" του Verbruggen. Τρία λεπτά αργότερα MGW και Murillo συμφώνησαν να χτυπήσει ο δεύτερος ένα φάουλ σε πολύ καλή θέση και ο (ξανά εξαιρετικός) Βραζιλιάνος πέρασε μεν τη μπάλα από το τείχος, την έστειλε όμως κατευθείαν πάνω στον γκολκίπερ των Seagulls. H Brighton αντέδρασε -ας πούμε- στο 59' με τον Fati να βγαίνει στην κόντρα αλλά να κάνει σουτ προπόνησης στον Sels, και πάνω που συμπληρώθηκε μία ώρα αγώνα οι προπονητές έκαναν τις πρώτες τους κινήσεις: ο De Zerbi έβγαλε Fati και Ferguson, που είχαν πέσει πολύ μέσα στο παιχνίδι, και έβαλε τους Danny Welbeck και Tariq Lamptey, ενώ ο Nuno έβγαλε τον Danilo που δεν μπορούσε να σταυρώσει σωστή πάσα επαναφέροντας στη δράση έπειτα από καιρό τον Ibrahim Sangaré και πέρασε τον Elanga αντί του Origi. Γιατί άραγε; Ο Origi δημιουργούσε προβλήματα στα δεξιά ενώ ο Domínguez και κίτρινη είχε, και αλλού γι' αλλού βρισκόταν. Με δυο λόγια, το ρίσκο που πήρε ο Nuno στο 72' μάλλον έπρεπε να το πάρει νωρίτερα. Η Brighton ήταν εντελώς ακίνδυνη και τα τρία σέντερ μπακ της δεν έπιαναν με τίποτα την ταχύτητα των επιθετικών μας.

Από εκεί και πέρα οι φάσεις άρχισαν να γίνονται με το σταγονόμετρο. Το πιο ενδιαφέρον ήταν ένα ακόμα χοντρό διαιτητικό λάθος: στο 67' χάνοντας τη μπάλα ο Moder έπεσε με τις τάπες πάνω στο πόδι του Williams, που για μία ακόμα φορά (μετά το μαρκάρισμα του Maxwel Cornet στον αγώνα με τη West Ham) βρέθηκε στο επίκεντρο μιας μεγάλης αδικίας. Κλασικό μαρκάρισμα για κόκκινη. "Όχι", είπαν ο Salisbury και ο πολύ πιο έμπειρος VAR Craig Pawson... Η τρίτη εξαιρετική μπαλιά του MGW ήρθε στο 71', αφού κατάφερε να βρει για πρώτη φορά τον Wood, έστω και σε πολύ πλάγια θέση αριστερά στην περιοχή. Ο Chris δεν μάσησε, σούταρε με τη μία και ανάγκασε τον Verbruggen να απλωθεί όσο μπορούσε και να αποκρούσει πολύ δύσκολα σε κόρνερ. Αμέσως μετά ο Nuno αποφάσισε επιτέλους να ρισκάρει, βγάζοντας τα δύο εναπομείναντα αμυντικά χαφ, τον Domínguez και τον Ryan Yates (που κι αυτός δεν βρέθηκε στην καλύτερή του μέρα) και παίζοντάς τα όλα για όλα με Callum Hudson-Odoi και Taiwo Awoniyi. Δεν άλλαξαν και πολλά. Στο ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε το ματς, με τη Forest να πιέζει αλλά να μη βρίσκει διαδρόμους. Ένα μακρινό σουτ του Παραγουανού Julio Enciso, που είχε πάρει τη θέση του υπερτυχερού της βραδιάς Moder, στο 87' έφυγε σφυρίζοντας δίπλα από το δεξί δοκάρι του Sels, και στο 90' ο επίλογος (ουσιαστικά) γράφτηκε από τον Kouyaté, που σε εκτέλεση φάουλ του Hudson-Odoi έπιασε μια περίεργη ψηλοκρεμαστή κεφαλιά κάπου στην αριστερή γωνία της μεγάλης περιοχής και έστειλε τη μπάλα να περάσει ελάχιστα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι και να αναπαυτεί στον ουρανό των διχτυών. 

Έτσι η Forest απέτυχε να επωφεληθεί από τις χθεσινές ήττες της Everton (0-2 εκτός από τη Manchester United) και της Brentford (1-2 επίσης εκτός από την πρωτοπόρο πλέον Arsenal, που μετά το ντέρμπι Liverpool-Manchester United που έληξε 1-1 πριν από λίγο πάτησε κορυφή λόγω διαφοράς τερμάτων από τη Liverpool και τη City μόλις έναν βαθμό πίσω). Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Luton που επίσης χθες έπρεπε να χάσει με τρία ή τέσσερα γκολ από την Crystal Palace στο Selhurst Park ισοφάρισε στη μοναδική αξιόλογη φάση της στο 96' με τον Cauley Woodrow (1-1) και μπορεί να μας φτάσει αν την Τετάρτη, στον εξ αναβολής αγώνα της 17ης αγωνιστικής, νικήσει εκτός τη Bournemouth, η οποία επίσης χθες λυτρώθηκε ισοφαρίζοντας στο γήπεδό της τη Sheffield United στο 92' με τον Τούρκο Enes Ünal (2-2). Γενικά καμιά από τις τρεις ομάδες της διακεκαυμένης ζώνης δεν έχασε, αφού σήμερα και η Burnley απέσπασε 2-2 εκτός από τη West Ham ισοφαριζόμενη επίσης στο 96' από τον Danny Ings! Είχαμε επίσης χθες Wolves-Fulham 2-1 και σήμερα τη μεγάλη νίκη της Tottenham με φόντο το Champions League, εκτός επί της Aston Villa με το εντυπωσιακό 4-0. Η 28η αγωνιστική ολοκληρώνεται αύριο με τον αγώνα Chelsea-Newcastle. 

Brighton: Verbruggen, Veltman, van Hecke, Dunk, Estupiñán (Igor Julio 76'), Baleba, Gross, Moder (Enciso 76'), Adingra (Lallana 80'), Fati (Lamptey 60'), Ferguson (Welbeck 60'). 
Forest: Sels, Williams, Omobamidele, Murillo, Toffolo, Yates (Awoniyi 72'), Domínguez (Hudson-Odoi 72'), Danilo (Sangaré 61'), Gibbs-White (Kouyaté 87'), Origi (Elanga 61'), Wood.
Σκόρερ: Omobamidele 29' (αυτογκόλ). 
Διαιτητής: Michael Salisbury. Κίτρινες: Fati 41', Moder 67', Veltman 78', Lallana 97' - Domínguez 14', Omobamidele 19', Williams 55', Sangaré 95').
Θεατές: 31.505 (Forest: περίπου 3.000).

Nuno Espírito Santo: "Είμαι απογοητευμένος. Πίστευα ότι θα παίρναμε πολύ περισσότερα από το ματς. Υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να βελτιώσουμε, και ένα από αυτά είναι να τελειώνουμε τις ευκαιρίες μας. Ήταν δύσκολο το παιχνίδι, αλλά πιστεύω ότι αξίζαμε περισσότερα. Παίξαμε απέναντι σε μια καλή ομάδα που είχε πολλή ώρα τη μπάλα στα πόδια, αλλά την περιορίσαμε σε ελάχιστες φάσεις. Έπρεπε να επωφεληθούμε περισσότερο από τις φάσεις που δημιουργήσαμε εμείς. Ήταν κόκκινη κάρτα (σ.σ. η φάση με Williams και Moder). Είναι κάτι που προσπαθώ να αποφύγω να σχολιάζω, αλλά επαγγελματίες είμαστε κι εμείς και αυτό συμβαίνει πλέον κάθε εβδομάδα. Τι συμβαίνει; Κάποιος θέλει να πέσουμε; Καταλαβαίνω ότι ο διαιτητής κάνει λάθη, ανθρώπινο είναι. Αλλά με το VAR να σταματάει το παιχνίδι; Καθαρή κόκκινη κάρτα. Και κάθε εβδομάδα τα ίδια. Δεν πάει άλλο. Φτάνουμε στο σημείο να δείχνουμε κατανόηση, να μην κρίνουμε τους διαιτητές, λέμε εμείς οι ίδιοι ότι κάνουμε φοβερά λάθη που μας στοιχίζουν βαθμούς. Πας στα αποδυτήρια και λες απλά 'συνεχίζουμε την προσπάθεια'. Αλλά αρκετά πια. Θέλουμε καλύτερες αποφάσεις από τους διαιτητές. Έχουμε αρκετά καύσιμα για να παλέψουμε ως το τέλος. Ας μου πει κανείς, δεν είναι κόκκινη και λέω βλακείες; Απλώς είμαι ειλικρινής".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.