"Έχει σκληρύνει η Forest", αποφάνθηκε ο φίλος μου ο Ντάνος, που ως ουδέτερος χόρτασε μπάλα παρακολουθώντας σήμερα τον αγώνα του Stamford Bridge. Πώς τον εντυπωσίασε; Έπαιξε σαν ίση προς ίση απέναντι στην ίσως πιο φορμαρισμένη ομάδα σήμερα στην Premier League (και τον πιο φορμαρισμένο παίκτη, τον Cole Palmer), προηγήθηκε μέσα σ' ένα γήπεδο όπου οι Blues του Λονδίνου έχουν φέτος μόνο νίκες εκτός από την ήττα της πρεμιέρας από τη Manchester City, και κυνήγησε τη νίκη μέχρι το... 104' ακόμα κι όταν έμεινε με δέκα! Με δυο λόγια, όπως θα έλεγε και ο μακαρίτης ο Γιάννης Ιωαννίδης, "Έδειξε τα αυγά της"!

Δεν καταβάλλεται εύκολα η φετινή Forest, κι αυτό αρχίζουν σιγά σιγά να το παίρνουν χαμπάρι όλοι. Ποιος να μας έλεγε στις δύο πρώτες μας περιόδους στην Premier League ότι θα συμπληρώναμε (μαζί με την περσινή σεζόν) έξι αγώνες αήττητοι μακριά από το City Ground (τέσσερις νίκες και δύο ισοπαλίες), και μάλιστα έχοντας παίξει σε αυτό το διάστημα σε Anfield, AmEx και Stamford Bridge, και να τον πιστεύαμε; Ο Nuno Espírito Santo το 'χει βάλει πείσμα να φτιάξει τους... δεύτερους Wolves και ίσως και κάτι παραπάνω! Φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα όταν αρχίσει να νικάει και στην έδρα της... Για την ώρα έχει στρογγυλοκαθίσει στο πάνω μισό της βαθμολογίας και στοχεύει ακόμα πιο ψηλά!

Ένα (γρήγορο) γκολ ισοφάρισης όπου η μπάλα πέρασε από την τρύπα της βελόνας, ο τραυματισμός και η αποχώρηση του ηγέτη της, η αποβολή του κινητήριου μοχλού της στο κέντρο, η ακατανόητη απόφαση του Chris Kavanagh να δώσει... 13 λεπτά καθυστέρηση - τίποτα από όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να κάμψει το φρόνημα, που έλεγαν οι παλιοί, της ομάδας. Ναι, χρειάστηκε να βρεθεί ο Matz Sels σε μια από τις κορυφαίες στιγμές, πιστεύω, της καριέρας του, χρειάστηκε όμως να... αναστηθεί και ο Robert Sánchez, που τόσο έχει αμφισβητηθεί από τους οπαδούς της ομάδας του και όχι πάντα αναίτια, και να σώσει την ομάδα του από το απόλυτο έμφραγμα στην εκπνοή - μεταξύ άλλων. Πούλμαν είπατε; Θα αστειεύεστε. Τελείωσαν αυτά. Τώρα η Forest διεκδικεί. Και αυτό είναι κάτι πολύ πιο ενθαρρυντικό και πολύτιμο κι από τον βαθμό του Λονδίνου, και από τους 10 που έχουμε μαζέψει ως τώρα χωρίς να παίξουμε χειρότερα από τον αντίπαλό μας σε ΚΑΝΕΝΑ ματς.

Από τους 11 που ξεκίνησαν (επιστροφή στο πιο ορθόδοξο 4-2-3-1 σε σχέση με τον αγώνα με τη Fulham, με παρόντα τον Morgan Gibbs-White που εξέτισε την ποινή του αντί του Nico Domínguez και τον Callum Hudson-Odoi, σκόρερ του γκολ του μήνα για τον Σεπτέμβριο απέναντι στη Liverpool, αντί του Taiwo Awoniyi) ως τους τελευταίους που πάτησαν χορτάρι, όπως θα διαβάσετε και πιο κάτω, όλοι έδωσαν τις μάχες τους, προβλημάτισαν τους γηπεδούχους και κάποιοι που μπήκαν αλλαγή μάλιστα κόντεψαν να χριστούν και σκόρερ! Η Forest είναι ενωμένη σαν γροθιά. Φαίνεται ακόμα και στους πανηγυρισμούς, στους φτηνοτσαμπουκάδες των αντιπάλων, αλλά κυρίως στην ετοιμότητα και τη διάθεση όσων δεν είναι στο αρχικό σχήμα να μπουν και να βοηθήσουν! Παρακαλώ, ας μη μας πει κανείς πια ότι ο Nuno δεν έχει το δέσιμο με τους παίκτες που είχε ο Steve Cooper, γιατί εμείς μέσα στο γήπεδο άλλα βλέπουμε...

Η Forest όπως αναμενόταν ξεκίνησε συσπειρωμένη, με σκοπό να μην απειληθεί στα πρώτα λεπτά αφού και οι πέτρες ήξεραν ότι η ομάδα του παλιού παίκτη του Ολυμπιακού Enzo Maresca, ξεκούραστη αφού στο ματς της Πέμπτης με τη Gent για το Conference League κατέβασε "δεύτερα" (νίκησε παρ' όλα αυτά εύκολα 4-2), θα πήγαινε για το γρήγορο γκολ. Και προσπαθούσε με κύριο εκφραστή των τελικών της ενεργειών τον Noni Madueke, παίκτη που κατά βάση δεν έχει το γκολ, αλλά για κακή μας τύχη το βρήκε κι αυτό σήμερα! Στην αρχή, πάντως, κάτι ένα άσχημο σουτ στο 10' αφού είχε περάσει πρώτη φορά τον Àlex Moreno (όχι ότι ο Ισπανός μπακ δεν κέρδισε μονομαχίες, όχι ότι δεν ήταν αυτές οι περισσότερες, αλλά στο τέλος ήταν σίγουρο ότι θα τον κούραζε το "μονόπαντο" της επίθεσης της Chelsea), κάτι ένα άλλο από πλάγια θέση πολύ ψηλά στο 14', κάτι ένα εκτός περιοχής κι αυτό πάνω από τα δοκάρια στο 24', βάλτε κι ένα επίσης μακρινό του Malo Gusto χωρίς καλύτερη κατάληξη στο 27' και έχετε ό,τι έφτιαξε στο πρώτο ημίωρο η Chelsea, που ζοριζόταν απίστευτα να διασπάσει την άψογα οργανωμένη άμυνα των Reds. Στο ίδιο διάστημα οι φίλοι των γηπεδούχων σίγουρα ίδρωσαν περισσότερο στο 12' με τη σέντρα του Hudson-Odoi και την κεφαλιά του αμαρκάριστου Ryan Yates κατευθείαν πάνω στον Sánchez, ο οποίος χρειάστηκε να κάνει την πρώτη του σωτήρια επέμβαση στο ματς στο 39', όταν ο Murillo μετά από ένα πετυχημένο τάκλιν στο κέντρο κατά τη συνήθειά του ξεχύθηκε μπροστά και σούταρε δυνατά με το αριστερό, για να οριζοντιωθεί ο Ισπανός γκολκίπερ και να διώξει.

Προς το τέλος του ημιχρόνου τρεις φάσεις έδωσαν τον τόνο και έδειξαν τι έμελλε να ακολουθήσει στην επανάληψη. Στο 42' ο Madueke γύρισε από την τελική γραμμή, ο Sels πέφτοντας άπλωσε το δεξί χέρι και απέκρουσε, ο Enzo Fernández σούταρε το ριμπάουντ, αλλά γρήγορος σαν αστραπή παρά το μπόι του ο Βέλγος είχε ξανασηκωθεί και πάρει και την κατάλληλη θέση, μπλοκάροντας τη μπάλα που ήρθε ακριβώς πάνω του. Δύο λεπτά αργότερα από λάθος του Murillo, που έκανε αρκετά σήμερα για την ποιότητά του (ίσως απογοητευμένος που ο Dorival Júnior δεν τον κάλεσε ούτε αυτή τη φορά στην Εθνική Βραζιλίας παρά την απώλεια λόγω τραυματισμού του Bremer της Juventus), o Madueke έκανε άλλη μια κούρσα προς τη γραμμή του άουτ, γύρισε στο πέναλτι, ο Fernández δοκίμασε πάλι την τύχη του, ο Sels απέκρουσε, η μπάλα χτύπησε στη ρίζα του αριστερού δοκαριού του και επέστρεψε στην ευγνώμονα αγκαλιά του. Και στην αμέσως επόμενη επίθεση (για σεμινάριο πραγματικά), ο Gibbs-White ξέφυγε από αριστερά, έκανε τη συρτή μπαλιά, ο Chris Wood άφησε τη μπάλα να περάσει κάτω από τα πόδια του και ο Yates βρέθηκε πάλι αντιμέτωπος με τον Levi Colwill, όπως στον τελικό των πλέι-οφ το 2022. Εκείνη τη φορά η παρουσία του Ryan είχε μπερδέψει σε μια βαθιά μπαλιά τον νεαρό αμυντικό, που τότε έπαιζε δανεικός στη Huddersfield, με συνέπεια να πετύχει το αυτογκόλ που έκρινε την υπόθεση της ανόδου. Σήμερα ο Colwill πήρε μια μικρή εκδίκηση, κοντράροντας τον αρχηγό της Forest, που ήταν έτοιμος να πανηγυρίσει, με ένα εξαιρετικό τάκλιν.

Αυτό ήταν! Οι δύο ομάδες μπήκαν στο γήπεδο στην επανάληψη αποφασισμένες για όλα. Κι αφού στο 47' μια ατομική προσπάθεια και σουτ του Moisés Caicedo δεν ανησύχησε καθόλου τον Sels που είδε τη μπάλα να περνάει μακριά από το τέρμα του, στο 49' κατά τη συνήθειά της η Forest χτύπησε πρώτη. Ο James Ward-Prowse χτύπησε ένα φάουλ στο κέντρο του γηπέδου με βαθιά μπαλιά προς την αριστερή γωνία της μεγάλης περιοχής, όπου ο "δασκαλεμένος" Nikola Milenković (Παίκτης του Μήνα για τον Σεπτέμβριο σύμφωνα με τους φίλους της ομάδας) νίκησε στον αέρα τον Gusto και έπιασε την κεφαλιά προς την καρδιά της άμυνας, όπου πετάχτηκε ο Wood πριν από τον Caicedo και με καταπληκτική προβολή έστειλε τον Sánchez να μαζέψει τη μπάλα από την ίδια (αριστερή) γωνία του όπου είχε καταλήξει και πέρσι στο μοναδικό γκολ του αγώνα από τον Anthony Elanga. Πλάκα πλάκα, τώρα σιγά σιγά συνειδητοποιώ ότι σε τρία ματς στην Premier League στο Stamford Bridge από τότε που επιστρέψαμε δεν έχουμε χάσει ποτέ (2-2, 1-0, 1-1)!

Έκρηξη κόκκινης χαράς σε πάγκο, πλάγια γραμμή (όπως βλέπετε πιο πάνω) και κερκίδα, που όμως δυστυχώς δεν κράτησε πολύ. Και το "γαμώτο" εδώ είναι ότι πολύ γρήγορα, με την Chelsea ακόμα σαστισμένη, θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει το 0-2 στο 54', με το μπάσιμο του Hudson-Odoi από δεξιά (εκεί έπαιζε σήμερα) και τη μπαλιά στον Elliot Anderson, που όμως σούταρε πάνω στον Sánchez. Αντί γι' αυτό, στο 59' ο Madueke, που συνήθως προσπαθούσε να περάσει τον Moreno από τα δεξιά του και πήγαινε προς την τελική γραμμή, αποφάσισε να δοκιμάσει συγκλίνοντας προς το πέναλτι, ο Ισπανός δεν το κατάλαβε αμέσως, ο εκτρέμ της Chelsea βρήκε λίγο χώρο, σούταρε με το αριστερό και στάθηκε πολύ, μα πολύ τυχερός: η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του Murillo, ανάμεσα στους Yates και Jadon Sancho που ήταν στο ύψος της μικρής περιοχής, δίπλα στο χέρι του Sels που έπεσε και στη ρίζα του δεξιού δοκαριού του πριν βρει τελικά δίχτυα. 

Μετά καταλαβαίνετε τι ακολούθησε. Το μομέντουμ είχε ολοφάνερα αλλάξει χέρια. Μέσα στο ίδιο λεπτό (59') η Chelsea απείλησε δύο φορές με ολική ανατροπή, πρώτα με σέντρα του Fernández από αριστερά και κεφαλιά του σεληνιασμένου Madueke πάνω στον Sels και μετά με τον σκόρερ των Blues να σημαδεύει πολύ ψηλά μετά από μια όμορφη πάσα του Sancho. O Nuno έκανε την πρώτη του κίνηση στο 66', με τον Jota Silva στη θέση του Anderson που είχε τρέξει πολύ, ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός σε ανακτήσεις και κυκλοφορία μπάλας, αλλά είχε κουραστεί. Η Forest χτυπήθηκε για δεύτερη φορά από την ατυχία στο 70', όταν ο Gibbs-White προπάθησε να ελευθερωθεί και να σουτάρει, ο Gusto τον κόντραρε, αλλά το αριστερό πόδι του Morgan είχε κακή τοποθέτηση στο χορτάρι (για να διαλυθεί η οποιαδήποτε παρεξήγηση ο Γάλλος αμυντικός δεν φέρει καμιά απολύτως ευθύνη) και γύρισε. Ο MGW έμεινε κανένα πεντάλεπτο κάτω και αποχώρησε τελικά για να μπει ο Domínguez, που αναγκάστηκε να παίξει "ψευτο-εξτρέμ" ώστε να μετακινηθεί ο Jota στη θέση του Άγγλου διεθνούς, Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, τώρα ανησυχούμε εμείς μήπως έχουν πειραχτεί τίποτα σύνδεσμοι, ανησυχεί και ο Lee Carsley, εν όψει των αγώνων του Nations League - την Πέμπτη η Αγγλία αντιμετωπίζει την Εθνική μας στο Wembley.

Σαν να μην έφτανε αυτό, στο 78' σε μια μπαλιά προς τα πίσω ο Ward-Prowse κοντρόλαρε πολύ άσχημα, η μπάλα τού έφυγε, ο Nicolas Jackson έκλεψε και, μπροστά στον κίνδυνο να φύγει μόνος μπροστά ο ταχύτατος Σενεγαλέζος, ο JWP έπεσε και καπάκωσε τη μπάλα με τα χέρια, αντικρίζοντας σωστά τη δεύτερη κίτρινη κάρτα (η πρώτη στο 36' για φάουλ στον Palmer) και παίρνοντας την άγουσα για τα αποδυτήρια. Ο Maresca μύρισε αίμα και ενίσχυσε ακόμα πιο πολύ την επιθετική του γραμμή με τους João Félix και Christopher Nkunku, ενώ πριν καν ξαναρχίσει το παιχνίδι ο Nuno απάντησε βγάζοντας Moreno, CHO και Wood και δείχνοντας μεν σαφή πρόθεση να κρατήσει τον βαθμό (τρίτος σέντερ μπακ ο Morato), αλλά και μην ξεχνώντας ότι είμαστε μια ομάδα που πιστεύει πολύ στην κόντρα επίθεση (Neco Williams αυτή τη φορά από αριστερά, χωρίς μετατόπιση του Ola Aina, και Elanga με φρέσκα πόδια και ταχύτητα). Θα δούμε παρακάτω πώς αυτές οι αλλαγές συνετέλεσαν στο να μη φανεί σχεδόν καθόλου ότι παίζαμε με παίκτη λιγότερο. 

Αμέσως μετά από μια ΦΟ-ΒΕ-ΡΗ διπλή επέμβαση του Sels στο 86' σε ισάριθμες προσπάθειες του Palmer, που ως τότε ήταν μη επιδραστικός στο παιχνίδι αλλά αποφάσισε να πάρει μπρος, μετά από κάθετη του Gusto, o Williams απέτυχε να κοντρολάρει σωστά και βγήκε με τη μπάλα έξω κοντά στον πάγκο της Chelsea. Ο πάντα εριστικός (για να μην πω καραγκιόζης και προσβάλω τον συμπαθέστατο ήρωα του θεάτρου σκιών) Marc Cucurella τον τράβηξε, άπλωσε και ο Neco το χέρι και ο Ισπανός έπεσε πάνω... στον προπονητή του, που βρέθηκε στο έδαφος. Ο Cucurella άρχισε να ουρλιάζει στο αυτί του τέταρτου διαιτητή Tony Harrington, ο Colwill όρμησε στον Williams και έγινε το έλα να δεις. Για αρκετή ώρα όχι μόνο οι παρόντες στο γήπεδο, αλλά και οι παίκτες των πάγκων αλληλοσπρώχνονταν, έπεσαν και αρκετές "ψιλές" (με αποκορύφωμα το χαστούκι του ευρισκόμενου από ώρα σε κατάσταση αμόκ και πλέον στον πάγκο Jackson στον Morato), και τελικά ο Kavanagh έβγαλε κίτρινη μόνο στους αρχικούς ταραξίες (Cucurella, Williams, Colwill).

Πιστεύοντας ότι μάλλον είχαμε χάσει το μυαλό μας, και με τον διαιτητή να δείχνει 13 (!!!) λεπτά καθυστέρηση που τρέχα γύρευε από πού προέκυψαν (πάνω από οκτώ δεν ήταν ο τραυματισμός του MGW και η σύρραξη μαζί, ενώ ο ρυθμός του παιχνιδιού ήταν φρενήρης), ο Maresca φρέσκαρε και τα εξτρέμ του (Mykhailo Mudryk και Pedro Neto αντί Madueke και Sancho). Όλο το Stamford Bridge σηκώθηκε να πανηγυρίσει στο 92' βλέποντας τον João Félix να πιάνει καρφωτή κεφαλιά σε σέντρα του Neto, πριν απογοητευτεί βλέποντας τη μπάλα να περνάει δίπλα από το αριστερό δοκάρι του Sels. H Forest όχι μόνο δεν οπισθοχώρησε άτακτα, αλλά θα μπορούσε και να προηγηθεί στο 95', όταν ο Elanga έβγαλε τον Williams απέναντι στον Sánchez αριστερά στη μεγάλη περιοχή. Δεν ήταν κακό το σουτ του Ουαλού, ήταν όμως σε αρκετή απόσταση από το έδαφος ώστε ο αντίπαλος γκολκίπερ να απλώσει το αριστερό του χέρι και να αποκρούσει σωτήρια. Ο ρυθμός ήταν πια διαβολεμένος και μέσα στο ίδιο λεπτό ο Sels έσωσε κι αυτός την εστία του δύο φορές, αποκρούοντας σε κόρνερ πρώτα τη φοβερή κεφαλιά του Nkunku και μετά την εκτέλεση το δυνατό σουτ του Gusto! (Κύριε Domenico Tedesco, σίγουρα προτιμάτε για την Εθνική τον Koen Casteels που παίζει... στην Αραβία; Γιατί;) Ακολούθησε ένα σουτ του Palmer λίγο άουτ στο 96'. Τα λεπτά δεν περνούσαν με τίποτα, αλλά μέσα στα πέντε τελευταία η Chelsea αναγκάστηκε να εισπράξει δύο κίτρινες κάρτες αναχαιτίζοντας ανορθόδοξα τους Domínguez και Jota που έφευγαν μπροστά. Ο Πορτογάλος ήταν κίνδυνος-θάνατος σε κάθε του επαφή, στο 100' έδωσε στον Williams που έπιασε δυνατό βολέ πάνω όμως στον Sánchez και στο 104', στην τελευταία φάση του αγώνα, σε σέντρα του ακούραστου Aina από δεξιά, με φαλτσαριστή κεφαλιά ήταν βέβαιος ότι είχε χαρίσει το τρίποντο στους Reds, και δεν μπορούσε να το πιστέψει όταν είδε τον Ισπανό να απλώνει το δεξί του χέρι και να κάνει την απόκρουση του αγώνα!

Δίκαιη μοιρασιά λοιπόν, πιστεύω, που φέρνει τη Forest στη δέκατη θέση της βαθμολογίας με δέκα βαθμούς, μετά το αποψινό 3-2 με ανατροπή της Brighton επί της Tottenham στο AmEx (δεν ήταν αρκετό το έκτο σερί γκολ του Brennan Johnson που έχει πάρει φωτιά) και πριν τη δεύτερη διακοπή του πρωταθλήματος λόγω Εθνικών ομάδων (με πολλούς παίκτες της να φεύγουν και πάλι, όπως θα διαβάσετε σε σχετικό άρθρο). Στην κορυφή δεν είχαμε καμιά άλλαγή, αφού τόσο η Liverpool (1-0 εκτός την επόμενη αντίπαλό μας στο City Ground Crystal Palace), όσο και η Manchester City (3-2 εντός τη Fulham) και η Arsenal (3-1 εντός τη Southampton, πιο δύσκολα από ό,τι δείχνει το τελικό σκορ) διατήρησαν τις αποστάσεις τους, ενώ εκτός από την Chelsea πίσω τους στραβοπάτησε και η Aston Villa (0-0 εντός με τη Manchester United). Κατά τα λοιπά είχαμε την πρώτη νίκη της Leicester του Cooper (1-0 εντός τη Bournemouth), που ξέφυγε κάπως από την επικίνδυνη ζώνη, εκεί όπου βουλιάζουν εκτός της Palace η Southampton και οι Wolves (3-5 εκτός από τη Brentford που ανεβαίνει), και επίσης West Ham-Ipswich 4-1 και Everton-Newcastle 0-0 (με τον Jordan Pickford να αποκρούει πέναλτι του Anthony Gordon).  

Chelsea: Sánchez, Gusto, Fofana, Colwill (Adarabioyo 93'), Cucurella, Caicedo, Fernández (João Félix 81'), Palmer, Madueke (Neto 90'), Sancho (Mudryk 90'), Jackson (Nkunku 81').
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Moreno (Williams 82'), Yates, Ward-Prowse, Anderson (Jota Silva 66'), Gibbs-White (Domínguez 76'), Hudson-Odoi (Morato 82'), Wood (Elanga 82'). 
Σκόρερς: Madueke 57' - Wood 49'.
Διαιτητής: Chris Kavanagh. Κίτρινες: Caicedo 21', Palmer 75', Cucurella 89', Colwill 89', Neto 98', Fofana 102' - Ward-Prowse 36', Williams 89', Sels 95'. Κόκκινη: Ward-Prowse 78' (δεύτερη κίτρινη). 
Θεατές: 39.501 (Forest: περίπου 3.000).

Nuno Espírito Santo: "Τρελό παιχνίδι, έτσι; Οι δύο τερματοφύλακες έκαναν τεράστιες αποκρούσεις, παίξαμε με παίκτη λιγότερο, γενικός χαμός, κόκκινες, κίτρινες, τα πάντα υπήρχαν. Τις κίτρινες κάρτες δεν μπορώ να τις κρίνω. Η δεύτερη του Ward-Prowse, για παράδειγμα, δεν χωράει αμφισβήτηση. Ήταν ένας με έναν και το έκανε για την ομάδα. Ταυτόχρονα όμως έχω να πω κάτι στους διαιτητές (σ.σ. σχετικά με μια κίτρινη που χρεώθηκε ο ίδιος). Τους παρακαλώ να καταλάβουν τα συναισθήματά μας όταν η μπάλα παίζεται στο γήπεδο και εμείς είμαστε δίπλα στην πλάγια γραμμή. Γίνονται τόσο πολλά πράγματα και καταστάσεις, από το μυαλό μας περνάνε τόσες σκέψεις. Είναι πολύ δύσκολο να συγκρατούμε τα συναισθήματά μας. Οφείλω να ζητήσω συγγνώμη για τη συμπεριφορά μου, αλλά δεν έκανα κάτι που οποιοσδήποτε άλλος προπονητής δεν θα έκανε. Για να κρίνω σωστά πρέπει να αναλύσω όλες τις κίτρινες κάρτες. Το παιχνίδι ήταν πολύ καλό, αφού και οι δύο ομάδες προσπάθησαν. Ειδικά το δεύτερο ημίχρονο ήταν πολύ καλό για τους θεατές. Ελέγξαμε καλά τον ρυθμό. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αντιμετωπίσεις μια μεγάλη ομάδα παρά να είναι όλη η ομάδα ενωμένη. Μπλοκάραμε το κέντρο και διαχειριστήκαμε καλά τα ένας εναντίον ενός στα πλάγια. Η μπάλα πήγαινε πάνω κάτω, έχανε μια ομάδα μια ευκαιρία και αμέσως έχανε και η άλλη. Μπορεί να λένε ότι παίζουμε καλά εκττός έδρας, όμως η αλήθεια είναι ότι και εντός δεν παίζουμε διαφορετικά. Πρέπει να δούμε γιατί στο City Ground δεν παίρνουμε αποτελέσματα. Ο Chris είναι πάντα εκεί για να δώσει λύσεις και είμαστε χαρούμενοι γι' αυτό. Ο τραυματισμός του Gibbs-White θα αξιολογηθεί αύριο και θα δούμε αν μπορεί να ενσωματωθεί στην Εθνική Αγγλίας. Ελπίζουμε για το καλύτερο".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.