Η φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω είναι ιστορική. Πρώτα απ' όλα, το δέκατο φετινό γκολ του Chris Wood εξασφάλισε στη Forest την πρώτη της νίκη μέσα στο Old Trafford μετά από ακριβώς τριάντα χρόνια (1-2 στις 17 Δεκεμβρίου 1994, από τότε είχαμε να επιδείξουμε εκεί μέσα μόνο μία ισοπαλία το 1995). Δεύτερον, είναι το γκολ που εκθρονίζει τον αγαπημένο Bryan Roy από την κορυφή των "κόκκινων" σκόρερς στην Premier League. Δοξάστε τον καινούργιο βασιλιά, που έφτασε τα 25 με ένα γκολ-ποίημα ανήμερα των 33ων γενεθλίων του, και τουλάχιστον για ένα 24ωρο ξανανέβασε τους Reds στις θέσεις της Ευρώπης!

Γενέθλια γιορτάζαμε κι εμείς σήμερα στη συγκέντρωσή μας, με τον καλό φίλο Γιαννάκη Γιάννη από την Κύπρο να μας επισκέπτεται όπως και πέρσι, και μας βγήκε πολύ γουρλής! Λες και περίμεναν οι παίκτες μας το ημίχρονο που του βγάλαμε την τούρτα και μπήκαν μέσα σαν σίφουνες, υποχρεώνοντας τη United σε ρόλο κομπάρσου και τελικά καθαρίζοντας το ματσάκι με δύο γκολ. Ναι, η United είναι αυτή που είναι, ο Ruben Amorim πρέπει να έχει πάθει πλάκα με το χάος που βρήκε (και ίσως να έχει αρχίσει και να αναρωτιέται αν έκανε καλά που άφησε τη σιγουριά της Sporting που ρόλαρε για να αναλάβει μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος), αλλά οι δύο προηγούμενες ομάδες που επισκέφθηκαν το κάποτε "Θέατρο των Ονείρων" έφυγαν όχι απλώς με τα χέρια άδεια, αλλά και με το κεφάλι σκυμμένο από ντροπή (0-3 η Leicester, 0-4 η Everton). Ενώ η Forest, προερχόμενη κιόλας από βαριά ήττα, έδειξε τα ψυχικά της αποθέματα (εδώ κάτι άλλο λένε, αλλά το κόβει η λογοκρισία) και γυρίζει στο Nottingham με το τρίποντο, θριαμβεύτρια σε ένα ακόμα από τα ιστορικότερα γήπεδα της χώρας.

Ίσως να μη βγούμε τελικά Ευρώπη. Αλλά ποιος μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι οι 25 βαθμοί που έχουμε μαζέψει φέτος σε μόλις 15 αγώνες είναι μια συγκομιδή που πέρσι ιδρώσαμε για να εξασφαλίσουμε μόλις την 29η αγωνιστική (και κατά σύμπτωση έγιναν αμέσως 21 λόγω του -4 και τους ξανακάναμε 25 την 31η) και πρόπερσι την 23η; Η πρόοδος είναι τεράστια, και η επαναφορά μετά από κακά αποτελέσματα πολύ πιο σύντομη. Είναι μια χρονιά που κατά την ταπεινή μου άποψη έχει ήδη πετύχει. Σαν να τους πιάσαμε στον ύπνο, σε ένα πρωτάθλημα πολύ πιο ανταγωνιστικό από τα δύο προηγούμενα. Η Manchester United είναι μεγάλος σύλλογος και τον δρόμο της θα τον ξαναβρεί σίγουρα. Εμείς, που ακόμα παλεύουμε για την καθιέρωση και την καταξίωση στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, έχουμε κάνει τεράστια βήματα την περίοδο 2024-'25.

Μας έλεγαν ότι ο Nuno Espírito Santo είναι ένας προπονητής που δουλεύει πολύ και κοιτάζει τη λεπτομέρεια, που είναι δίκαιος, που λέει τα πράγματα με το όνομά τους και δεν χαϊδεύει αυτιά. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε οπαδό των παραπαιόντων Wolves αν τον θέλει πίσω, θα απαντούσε με μαθηματική ακρίβεια: "Τι είναι αυτά που ρωτάς;" Κι από την άλλη επεξεργάζεται τα δεδομένα των προηγούμενων αγώνων και κάνει διορθώσεις. Έκρινε ότι είχε κάνει λάθος που ξεκίνησε την ομάδα στο Etihad χωρίς δύο δημιουργικούς χαφ και άλλαξε τροπάριο. Απόψε και Morgan Gibbs-White, και Elliot Anderson. Ο πρώτος σκόραρε ξανά και έδωσε και ασίστ, ο δεύτερος ήταν κατ' εμέ ο κορυφαίος του γηπέδου (άσχετα αν το Sky προτίμησε τον Nikola Milenković), με ολόκληρο 90λεπτο και άψογη εκτέλεση του κόρνερ που έφερε το πρώτο γκολ - μεταξύ πολλών άλλων. (Αυτό το παιδί... κάτι έχει! Φοβερή τεχνική... για Άγγλος και μεγάλο τσαμπουκά παρά το νεαρό της ηλικίας του. Μην εκπλαγείτε αν ο Thomas Tuchel σημειώσει το όνομά του από Ιανουάριο που θα αναλάβει και επίσημα τα καθήκοντά του...) Η μηχανή λειτούργησε και πάλι σχεδόν στην εντέλεια, η Forest μάλλον αδικείται από το τελικό σκορ γιατί ήταν πολύ πιο απειλητική από τη φλύαρη United και ο Nuno έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία μας που περνάει νικηφόρα από Anfield και Old Trafford μέσα στην ίδια σεζόν! Κερνώντας μάλιστα τον ομόλογό του την πρώτη εντός έδρας ήττα του (σε Sporting και United) μετά τον Φεβρουάριο του 2023... Εύγε κόουτς. 

Ήταν μια μέρα πολύ περίεργη για τη Βρετανία, όπου οι πολίτες ενημερώθηκαν από το δικό τους 112 να αποφεύγουν τις άσκοπές μετακινήσεις, αφού λόγω της καταιγίδας Darragh σε ορισμένες περιοχές οι άνεμοι έπνεαν με ταχύτητα ως και 180 χιλιόμετρα την ώρα (!!!) και υπήρχε σοβαρός κίνδυνος για την ασφάλειά τους. Δυστυχώς ο καλός μας φίλος για πάντα Michail Antonio δεν άκουσε τους αρμόδιους, βγήκε στο δρόμο, το αυτοκίνητό του ενεπλάκη σε πολύ σοβαρό ατύχημα και ο ίδιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα με εναέριο μέσο σε νοσοκομείο, όπου ευτυχώς όπως πληροφορούμαστε η κατάσταση της υγείας του είναι σταθερή και έχει επικοινωνία με το περιβάλλον (αν δείτε την κατάσταση του αυτοκινήτου θα πάθετε σοκ). O αγώνας Everton-Liverpool αναβλήθηκε, αφού το ιστορικό αλλά παμπάλαιο Goodison Park, που διανύει την τελευταία σεζόν της ζωής του αφού οι Toffees θα μεταφερθούν σε νέα υπερσύγχρονη έδρα, θεωρήθηκε τόπος υψηλού κινδύνου. Όλα τα άλλα ματς της Premier League έγιναν κανονικά, ενώ αναβλήθηκαν ακόμα δύο αγώνες της Championship, τρεις της League One και άλλοι τόσοι της League Two.

Η καταιγίδα πάντως που χτύπησε το Old Trafford πριν προλάβει κανείς να φυλαχτεί εκδηλώθηκε 1'28'' μετά τη σέντρα και την πάσα του Ryan Yates στον Matz Sels, που γέμισε προς την περιοχή των γηπεδούχων. Από μια καταπληκτική ατομική προσπάθεια του Ola Aina (Παίκτη του Μήνα για τον Νοέμβριο σύμφωνα με την ψηφοφορία των οπαδών της ομάδας, που μάλιστα ανέδειξαν και ως καλύτερο γκολ αυτό που πέτυχε ο Νιγηριανός απέναντι στη West Ham) ο Gibbs-White κέρδισε κόρνερ από δεξιά, το χτύπησε στο πρώτο δοκάρι ο Anderson και εκεί ο Milenković όρθωσε τον τεράστιο όγκο του πάνω από τους πάντες και κάρφωσε τη μπάλα στα δίχτυα του André Onana, που απλά παρακολούθησε την πορεία της, για το πρώτο του γκολ με το Garibaldi (που φυσικά στην προκειμένη περίπτωση ήταν σαν το... γαλάζιο της Manchester City, έτσι για να πονάει πιο πολύ...). Μετά τα δύο που έφαγε από την Arsenal την Τετάρτη, η United δεχόταν άλλο ένα γκολ από κόρνερ! Ο Amorim δεν πίστευε στα μάτια του...

Εκεί ίσως να κάναμε λάθος που οπισθοχωρήσαμε περιμένοντας να αφήσουν οι γηπεδούχοι διαδρόμους για κόντρα, καθώς φάγαμε ενα τέταρτο πίεση και τελικά ισοφαριστήκαμε. Με τη σέντρα ο Bruno Fernandes βρήκε αριστερά τον Alejandro Garnacho, που σέντραρε στέλνοντας όμως όσο έπρεπε τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του Rasmus Højlund ώστε να γλιτώσουμε από μια πολύ δύσκολη στιγμή. Η United παρέμεινε μπροστά, και στο 11' ο Fernandes από πάσα τού -ίσως πολυτιμότερου παίκτη της στο ματς- Amad Diallo σούταρε άστοχα χωρίς να ανησυχήσει ο Sels, στο 14' πάλι ο Πορτογάλος εκτέλεσε πονηρά ένα φάουλ με συρτή πάσα προς τον Diallo, το σουτ του Ιβοριανού κοντραρίστηκε από τον Neco Williams (ο Nuno άφησε τον Àlex Moreno εκτός αποστολής για να αποφορτιστεί, ίσως δεδομένου ότι δεν μπορεί να παίξει στο επόμενο παιχνίδι απέναντι στην Aston Villa όπου ανήκει, και ο Ουαλός θέλει αγωνιστικό ρυθμό) και η κεφαλιά του Lisandro Martínez αντιμετωπίστηκε σωστά από τον Sels, αλλά στο 18' έγινε η ζημιά. Μια ωραία κάθετη του Manuel Ugarte έβγαλε τον Garnacho τετ α τετ με τον γκολκίπερ μας, ο Sels με υπερπροσπάθεια απέκρουσε το πλασέ του Αργεντίνου, αλλά ο Højlund ήταν εκεί και αμαρκάριστος για να γράψει το 1-1 σε κενό τέρμα. 

Η United προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ, αλλά δεν την αφήσαμε. Ίσα ίσα που στο 27' ένα μακρινό φάουλ του Murillo λίγο αριστερά από τον άξονα βρήκε στην απέναντι πλευρά στην περιοχή τον Milenković που έπιασε την πρώτη κεφαλιά, για να στείλει με τη δεύτερη ο Jota Silva τη μπάλα στην αριστερή συμβολή των δοκών του Onana, με τον Πορτογάλο να τα βάζει με την τύχη του, αφού για δεύτερη φορά μετά τις καθυστερήσεις με την Chelsea ήρθε πολύ κοντά στο πρώτο του γκολ στην Premier League χωρίς όμως να το πετύχει. Νέα διπλή ευκαιρία για τους Reds στο 33', όταν αρχικά ο Matthijs de Ligt πρόλαβε τελευταία στιγμή να κοντράρει σε κόρνερ τον Jota μετά από υπέροχη μπαλιά του Callum Hudson-Odoi και στην εκτέλεση του Anderson από αριστερά η μπάλα πέρασε από πολύ κόσμο στη μικρή περιοχή, ο Jota στο δεύτερο δοκάρι τη γύρισε πάλι προς το τέρμα και ο Murillo πλάσαρε αμέσως με το δεξί για να τη δει να καταλήγει εκατοστά έξω από το αριστερό δοκάρι του Onana. Και στο 38' από ένα κλέψιμο του Aina στο κέντρο ο Hudson-Odoi δεν μπόρεσε από το δεξί άκρο να γυρίσει σωστά τη μπάλα στην περιοχή όπου καραδοκούσαν τρεις δικοί μας, με συνέπεια να φάμε την κόντρα αλλά ο Garnacho να κάνει μάλλον σουτ προπόνησης για τον Sels, ενώ στο 41' η United ισοφάρισε τα δοκάρια, όταν ο Fernandes με μια από τις γνωστές εκτελέσεις φάουλ του έστειλε τη μπαλα να χτυπήσει πρώτα στο κεφάλι του Milenković στο τείχος και μετά στο οριζόντιο.

Οι περισσότεροι από τους 73.778 που αψήφισαν τα καιρικά φαινόμενα και βρέθηκαν στις κερκίδες του Old Trafford περίμεναν σίγουρα να μπει η United στο δεύτερο ημίχρονο ως αδιαφιλονίκητο αφεντικό του αγώνα. Αμ δε! Για ένα τέταρτο ζούσαν έναν εφιάλτη, με τη Forest να κάνει ό,τι θέλει στο χορτάρι, να πετυχαίνει δύο γκολ και να απειλεί και με άλλα. Η πρώτη ψυχρολουσία ήρθε πάλι στο δεύτερο λεπτό (47'), με το κλέψιμο του Hudson-Odoi μετά από μια κακή μπαλιά του Fernandes στο κέντρο, το άνοιγμα στον Gibbs-White, το σουτ του τελευταίου από τον άξονα λίγο πριν φτάσει στο "D" και την ευχή του Onana να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Το σουτ ήταν δυνατό αλλά φαινόταν εύκολο, πλην όμως η μπάλα πήρε απίστευτα φάλτσα στο τέλος, γκέλαρε και στο γλιστερό τερέν και πέρασε πάνω από το απλωμένο πόδι του Καμερουνέζου, που πρόσθεσε άλλο ένα "blunder" στην τεράστια, υπολογίζω, συλλογή του. Έκανε ώρα να συνέλθει, πάσαρε σε αντιπάλους, τέλος πάντων δεν τιμωρήθηκε εξαιτίας της δικής μας απροσεξίας. Μετά τη σπασμωδική αντίδραση των παικτών του Amorim (ένα σουτ του Diallo στο 50' μπλόκαρε πανεύκολα ο Sels) οι Reds άρχισαν να επιτίθενται κατά κύματα. Στο 51' ο Aina από μπαλιά του MGW πλαγιοκόπησε, με μια πονηρή σέντρα βρήκε στο δεύτερο δοκάρι τον Wood κι αυτός από δύσκολη θέση με το δεξί πλάσαρε με τη μία ελάχιστα άουτ. Ο Νεοζηλανδός φονιάς πήρε όμως τη ρεβάνς του τρία λεπτά αργότερα. Ο Jota έφυγε από δεξιά από μπαλιά του Anderson, έδωσε στον Gibbs-White, η πρώτη σέντρα του τελευταίου αποκρούστηκε, η δεύτερη βρήκε στο δεύτερο δοκάρι τον Wood που σηκώθηκε πάνω από τον Γάλλο νεαρό Leny Yoro και με το κεφάλι και με ακριβεια διαβήτη και μοιρογνωμονίου μαζί (πώς το κάνει ρε παιδιά; ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ;) έστειλε τη μπάλα να διαγράψει μια ψηλοκρεμαστή τροχιά, να χτυπήσει στο απέναντι δοκάρι και παρά την προσπάθεια του Martínez να καταλήξει στα δίχτυα. Κάπως έτσι γράφτηκε η ιστορία που λέγαμε παραπάνω...

Και οι Reds συνέχισαν να πιέζουν ακόμα και για τέταρτο γκολ, και σε μια υποδειγματική μας επίθεση στο 58' ο τελικός αποδέκτης MGW σούταρε από το ύψος της περιοχής πολύ πιο ψηλά από ό,τι μπορούσε και όφειλε. Εκεί που στο κατάμεστο Old Trafford ακούγονταν πια μόνο οι δικοί μας, ο Amorim αποφάσισε να βγάλει τον αναποτελεσματικό σε αυτό το ματς Garnacho και να βασιστεί στην εμπειρία του Marcus Rashford και στη ρέντα που συνήθως έχει απέναντι στη Forest. Δεν πήρε τελικά τίποτα από τα δύο, αλλά οι γηπεδούχοι ευτύχησαν να μειώσουν κόντρα στη ροή του αγώνα, σε μια αντεπίθεσή τους στο 61', όπου ο Diallo έφυγε πάλι από δεξιά, φάνηκε να αναχαιτίζεται στην περιοχή από Williams και Yates αλλά γύρισε πίσω στον Fernandes, που με ωραίο πραγματικά πλασέ με τη μία βρήκε τη δεξιά γωνία του ανήμπορου να αντιδράσει Sels. 

Δεν χρειαζόταν η βοήθεια καμιάς κρυστάλλινης σφαίρας για να καταλάβει κανείς ότι από κει και πέρα το γήπεδο θα έγερνε, και όντως έτσι έγινε, όμως οι πραγματικά επικίνδυνες φάσεις που δημιούργησε η United ήταν απειροελάχιστες. Μετά τη σέντρα του Diogo Dalot από αριστερά και το άστοχο πλασέ του Diallo, o Amorim έκανε μια περίεργη κίνηση, αντικαθιστώντας δύο από τους τρεις... κεντρικούς αμυντικούς του, τον de Ligt και τον Yoro, και βάζοντας τον Harry Maguire (πάνω που κοντεύαμε να τον ξεχάσουμε) και τον Noussair Mazraoui. Σε τι τον βοήθησε αυτό εκτός από το να καταλαγιάσει τον πανικό του που η Forest σουλατσάριζε στην περιοχή του θα σας γελάσω, αλλά η απάντηση του Nuno ήταν να σφίξει τη δική του άμυνα απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τα μπακ-χαφ (Morato αντί Jota) και να περάσει τον MGW δεξί εξτρέμ. Δεν πολυέπιασε, καθώς ο Morgan ήταν κουρασμένος και δεν έπαιζε πια και με πολύ μυαλό. Όταν λοιπόν ο Amorim κούφανε και πάλι όλο το Old Trafford αποσύροντας δύο μόνιμες πηγές κινδύνων όπως ο Fernandes και ο Ugarte για χάρη των άχρωμων και άοσμων Mason Mount και Joshua Zirkzee, ο Nuno δεν δίστασε πια: ανέθεσε το δεξί άκρο της επίθεσης στον Anthony Elanga βγάζοντας τον MGW και απέσυρε και τον Wood τοποθετώντας ως "ψευτοεξτρέμ", όπως έχει κάνει κι άλλες φορές στο παρελθόν, τον Nico Domínguez. 

Όλα αυτά οδήγησαν στο μεγαλοπρεπέστατο "σβήσιμο" του ματς χωρίς οι Reds να χρειαστεί καν να υπερβάλουν εαυτούς, αφού η United δεν είχε ούτε στάλα φαντασίας στο παιχνίδι της και πήγαινε με το σύστημα "γιούργια κι όπου βγει". Μια σέντρα του Rashford από δεξιά στο 84' απέφερε μια κεφαλιά του Dalot που ο Sels μάλλον θα μπλόκαρε ακόμα και κοιμισμένος, και όταν ο Πορτογάλος σέντραρε ο ίδιος αυτή τη φορά στο 87' ο Morato για πολλοστή φορά έδειξε πόσο χρήσιμος είναι στη διαχείριση ενός προβαδίσματος αποκρούοντας αρχικά τη σέντρα και βάζοντας το κορμί του μπροστά στο σουτ του Diallo που ακολούθησε. Λίγο πριν το τέλος των καθυστερήσεων, στο 95', σε εκτέλεση φάουλ του Mount από δεξιά και απομάκρυνση από τους δικούς μας, ο Milenković κόντραρε το βολέ του Rashford και στο κόρνερ που προέκυψε ο Martínez προσπάθησε για σκορ και θέαμα με ένα βολ πλανέ στο δεύτερο δοκάρι, έδωσε όμως στη μπάλα περισσότερο ύψος από όσο έπρεπε και οι Reds έφυγαν θριαμβευτές, πανηγυρίζοντας φυσικά με τον κόσμο που έδωσε και πάλι βροντερό "παρών".

Είμαστε πέμπτοι, λοιπόν, και περιμένουμε το άλλο Σάββατο το βράδυ τη Villa, που αγκομάχησε σήμερα για να κερδίσει με το φτωχό 1-0 εντός την ουραγό Southampton, δείχνοντας απίστευτη χαλαρότητα και αδυναμία να βάλει τη μπάλα στα δίχτυα στις πολλές ευκαιρίες που της παρουσιάστηκαν. Στα υπόλοιπα ματς του Σαββάτου η Brentford έκοψε τα φτερά της Newcastle που μόλις είχε κρατήσει στο "Χ" την πρωτοπόρο Liverpool και την ανάγκασε να φύγει ηττημένη από το Λονδίνο (4-2), ενώ μετά την προσωρινή αναλαμπή της εναντίον μας η Manchester City σκόνταψε πάλι στο Selhurst Park ισοφαρίζοντας πάντως δύο φορές την αναγεννημένη Crystal Palace (2-2). Οι μόνες ομάδες που μπορούν να μας περάσουν και να μας ρίξουν μέχρι και στην έβδομη θέση με τυχόν νίκες τους είναι πλέον η Brighton, που αύριο δοκιμάζεται στο Leicester, και η Fulham, που υποδέχεται την αγριεμένη Arsenal. Παίζουν επίσης αύριο Ipswich-Bournemouth και Tottenham-Chelsea, ενώ η αυλαία της 15ης αγωνιστικής πέφτει το βράδυ της Δευτέρας με την αναμέτρηση West Ham-Wolves. 

Manchester United: Onana, Yoro (Mazraoui 66'), de Ligt (Maguire 65'), Martínez, Diallo, Mainoo, Ugarte (Zirkzee 76'), Fernandes (Mount 76'), Dalot, Garnacho (Rashford 59'), Højlund. 
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Yates, Anderson, Jota Silva (Morato 68'), Gibbs-White (Domínguez 79'), Hudson-Odoi (Awoniyi 90'), Wood (Elanga 79'). 
Σκόρερς: Højlund 18', Fernandes 61' - Milenković 2', Gibbs-White 47', Wood 54'.
Διαιτητής: Darren England. Κίτρινες: Jota Silva 31', Williams 94'.
Θεατές: 73.778 (Forest: περίπου 3.100).

Nuno Espírito Santo: "Ο αγώνας δεν μου άφησε και πολλές ανησυχίες. Τα παιδιά τα πήγαν καταπληκτικά. Όταν σκοράρεις στην πρώτη σου επιθετική ενέργεια, τα πάντα γίνονται διαφορετικά. Μετά από αυτό παίξαμε καλά. Το κλειδί για τα γρήγορα γκολ είναι να πιστεύουν οι παίκτες πως κάθε δράση είναι σημαντική. Αλλά και το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους ήταν πολύ καλό για μας. Είχαμε ψυχραιμία. Η ομάδα αναπτύσσεται, βελτιώνεται. Υπάρχουν ακόμα θέματα που χρειάζονται λύση αλλά πάμε καλά. Δυσκολευόμαστε ακόμα να λειτουργούμε σωστά στις λεπτομέρειες. Στο πρώτο ημίχρονο, για παράδειγμα, ήμασταν οργανωμένοι αλλά επιτρέψαμε στη United να φεύγει στην κόντρα από τα άκρα μας. Το παν είναι να ρυθμίσουμε κάποιες λεπτομέρειες. Δεν ήταν και μικρό πράγμα να ζητάμε από την ομάδα να ξανάρθει στο Manchester τρεις μέρες μετά από ένα τόσο δύσκολο παιχνίδι όπως αυτό με τη City. Η σταθερότητα στις στατικές φάσεις φέρνει την επιτυχία. Πάντα είναι σημαντικό να επανέρχεσαι μετά από ένα κακό αποτέλεσμα. Κι ας μην παίξαμε άσχημα με τη City. Όσοι μπήκαν στον αγώνα με φρέσκα πόδια έκαναν τη διαφορά. Όσο για τον Wood, τα πάει περίφημα και είμαστε πολύ χαρούμενοι που τον έχουμε. Ποτέ δεν είναι αργά για να βάζεις στόχους και να τους πετυχαίνεις".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian.