Ποια ήταν άραγε η τελευταία φορά που είδαμε τη Forest να βγάζει τέτοια ψυχή στο γήπεδο, όχι μόνο στα τελευταία χρόνια της Premier League αλλά και πρωτύτερα; Προσωπικά δεν θυμάμαι. Απόψε λες κι ένα κατάμαυρο σύννεφο γκαντεμιάς πλανιόταν πάνω από το City Ground και δεν έλεγε να φύγει. Δύο παίκτες τραυματίες από το πρώτο ημίχρονο, ο ένας να αντικαθίσταται όταν το πρόβλημά του τον εμποδίζει να αποσοβήσει ένα γκολ από αντίπαλο... έτοιμο να γίνει αλλαγή, τρία λεπτά αφότου ο απέναντι γκολκίπερ έχει σώσει το άπιαστο, μια ισοφάριση να διαγράφεται οριακά από το VAR και να έχουμε ήδη μπει στο 87'... Και μετά;

Μετά την πήρε και τη σήκωσε την Ευρωπαία Aston Villa, που μετά από μια μικρή κοιλιά εντός και εκτός συνόρων είχε επανέλθει (δύο σερί νίκες στο πρωτάθλημα, ένα εξαιρετικό 3-2 την περασμένη Τρίτη στη Λειψία για το Champions League) και πίστευε ότι θα έπαιρνε τη ρεβάνς για την περσινή της ήττα στο γήπεδό μας σε μια χρονιά από τις καλύτερες της ιστορίας της (4η θέση και έξοδος στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, ημιτελικά Conference League). Ούτε που κατάλαβε τι τη χτύπησε η ομάδα του μεγάλου δασκάλου Unai Emery, που είδε τη μπάλα στα δίχτυα της τρεις φορές από το 81' ως το 93', κι ας μέτρησαν μόνο οι δύο. Αλήθεια, τέτοια επίδειξη πείσματος, μαχητικότητας κόντρα σε θεούς και δαίμονες και στην τελική τέτοια μαγκιά, πόσο πίσω πρέπει να πάμε για να την ξαναβρούμε σε αγώνα της Forest; Θυμάμαι αμυδρά έναν αγώνα πάλι στο γήπεδό μας με την Aston Villa, στην Championship αυτή τη φορά, που τον είχαμε παρακολουθήσει με τον Γιώργο Δίπλαρο σ' ένα internet café της οδού Ακαδημίας, με τους φιλοξενούμενους να προηγούνται και πάλι και τελικά να κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή στις καθυστερήσεις με γκολ του πιτσιρικά τότε Ben Brereton (προτού ακόμα φύγει και προσθέσει το Díaz...). Αλλά σ' εκείνο το ματς δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε τους τόνους κακοτυχίας που μας βρήκαν κατακέφαλα απόψε...

Ήταν απόλαυση να βλέπεις το πανηγύρι των παικτών μετά το σφύριγμα της λήξης, με πρωταγωνιστή -ποιον άλλο;- αυτό το αεικίνητο μηχανάκι καλής διάθεσης που λέγεται Ola Aina και χόρευε με τις κάλτσες στο χορτάρι (λίγες μέρες αφότου είχε κάνει τον ανιματέρ στο χριστουγεννιάτικο πάρτι που διοργάνωσε ο σύλλογος για παιδιά με ειδικές ανάγκες). Ο δε κόσμος στην κερκίδα έκανε Χριστούγεννα έντεκα ολόκληρες μέρες νωρίτερα. Το ξέσπασμά του στο νικητήριο γκολ ήταν επικό, όπως άλλωστε και το δικό μας στη συγκέντρωσή μας, αφού πριν ξεκινήσει το παιχνίδι όλα μας τα γούρια είχαν πάει κατά διαόλου και από αυτή την άποψη η υπόθεση "νίκη" έμοιαζε χαμένη από χέρι. Κι όμως, αυτή η ομαδάρα από ατσάλι πάλεψε, νίκησε και θρονιάστηκε -τουλάχιστον μέχρι αύριο το βράδυ- στην τέταρτη θέση της βαθμολογίας. Μία απ' αυτές τις νίκες που ο κόσμος τις χαίρεται όσο ελάχιστες! Τη χάρηκε και ο Βαγγέλης Μαρινάκης, που περίμενε στη φυσούνα τον Nuno Espírito Santo και τους παίκτες του να τους αγκαλιάσει, αφού πρώτα είχε διαλύσει μία ακόμα από τις οθόνες τηλεόρασης που του βάζουν μπροστά στο κάθισμά του, προφανώς από τα νεύρα του για το ακυρωμένο γκολ... Τον καταλαβαίνω απόλυτα, κι εγώ κόντεψα να πετάξω τα γυαλιά μου στη δική μου τηλεόραση χωρίς να έχω την οικονομική άνεση να την αλλάξω...

Το ματσάκι ήταν πολύ μυστήριο ρε παιδί μου. Το πρώτο ημίχρονο ήταν ίδιο η απαλή μουσική που άκουγε ο Χάρρυ Κλυνν νυχτιάτικα στο τιμόνι του φορτηγού του και κόντευε να τον πάρει ο ύπνος, και το δεύτερο το τρενάκι του λούνα παρκ! Με δυο ομάδες λυσσασμένες να ορμάνε η μια καταπάνω στην άλλη, κι όμως να βγαίνει μόνο μία κίτρινη κάρτα, κι αυτή για παρεμπόδιση αντίπαλου τερματοφύλακα! Ο Nuno προτίμησε σε γενικές γραμμές την ενδεκάδα του Old Trafford (μόνο ο Nico Domínguez πήρε τη θέση του Jota Silva ως ψευτοεξτρέμ, ρόλο που έχει παίξει κι άλλες φορές, για να ελέγχει τα κατεβάσματα του Lucas Digne). Περισσότερο όμως τον δικαίωσαν οι αλλαγές του! Θα τα δούμε όλα αυτά παρακάτω, καταγράφοντας από την αρχή τι συνέβη στον αγωνιστικό χώρο του City Ground την ιστορική βραδιά που ο αγαπημένος μας σύλλογος έγινε μόλις ο 12ος που συμπληρώνει 5.000 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος στις τέσσερις επαγγελματικές κατηγορίες της Αγγλίας (και θα το κατάφερνε πιο πριν αν είχε ενταχθεί νωρίτερα στη Football League αφήνοντας τη Football Alliance, ένα επίσης δυνατό πρωτάθλημα στα τέλη του 19ου αιώνα, στο οποίο είχε μάλιστα στεφθεί και πρωταθλητής).

Όπως είπαμε, το πρώτο ημίχρονο ήταν να κοιμάσαι. Καμιά από τις δύο ομάδες δεν αποφάσιζε να δώσει το κάτι παραπάνω για να βγει μπροστά και φύλαγαν και οι δύο τα νώτα τους. Έτσι δεν αποτελούσε έκπληξη το γεγονός ότι η πρώτη απλώς αξιόλογη φάση έγινε στο 21', όταν ο Callum Hudson-Odoi σε μια αντεπίθεση, αντί να τροφοδοτήσει τον Morgan Gibbs-White, έστρωσε στον Ryan Yates, που τέσσερα λεπτά νωρίτερα είχε χτυπήσει στον αστράγαλο σε μια μονομαχία με τον Morgan Rogers (είχε μάλιστα σηκωθεί ο James Ward-Prowse για να τον αλλάξει) κι ακόμα δεν πατούσε καλά με συνέπεια να σουτάρει πολύ ψηλά. Πρόβλημα θα αποκτούσε αργότερα και ο Murillo, που όμως όπως και ο Ryan έσφιξε τα δόντια και συνέχισε, αλλά δεν το βγήκε σε καλό. Επίσης σε μια σέντρα του Neco Williams από αριστερά στο 27' ο Chris Wood σηκώθηκε στο δεύτερο δοκάρι κι έπιασε κεφαλιά παράλληλα με τη γραμμή του τέρματος αλλά κανείς δεν πρόλαβε να επωφεληθεί, στο 30' μετά από ελιγμούς του Elliot Anderson ο Ezri Konsa πρόλαβε και κόντραρε το σουτ του νεαρού σε κόρνερ, από το οποίο η κεφαλιά του Murillo δεν έφυγε και πολύ έξω από το δεξί δοκάρι του Emi Martínez. O Wood προσπάθησε επίσης να σουτάρει μετά από ωραία μεγάλη μπαλιά του Aina στο 36' αλλά τον σταμάτησαν τα σώματα. Η Villa φάνηκε από εκεί και μετά, με μια όχι και.πολύ άστοχη κεφαλιά του Konsa σε φάουλ του John McGinn στο 39' και μια απόκρουση του Matz Sels σε σουτ του -πάντα φίλου- Matty Cash στο 45'. 

Ό,τι έμεινε στους σχολιαστές, αυτή τη συμπαθέστατη (;) φάρα των αγγλικών μέσων, ήταν η ομόφωνη πεποίθηση ότι στη Villa έπρεπε να δοθεί πέναλτι στη φάση του 34', όπου ο Anderson κράτησε εμφανώς από το χέρι τον Rogers, ο οποίος φρόντισε μόλις απελευθερώθηκε να μπει στην περιοχή και να πέσει. Κανείς τους όμως δεν λαμβάνει υπόψη ότι δευτερόλεπτα πριν ο Rogers τραβάει με τόση μανία τη φανέλα του Anderson που αποκαλύπτεται εντελώς το ισοθερμικό που φοράει από μέσα. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ο διαιτητής Sam Barrott ήταν κοντά στη φάση και δεν πείστηκε, ενώ ο VAR John Brooks προφανώς "συμψήφισε" τα δύο περιστατικά, και δεδομένου ότι ο πρώτος που έκανε φάουλ ήταν ο παίκτης της Villa προτίμησε να μη δώσει συνέχεια. Το 0-0 ήταν ένας αξιόπιστος καθρέφτης της "σούπας" που είχαμε παρακολουθήσει, και το City Ground επιβεβαίωνε τη φήμη του ως το γήπεδο της Premier League όπου τα δίχτυα κουνιούνται σπάνια (μέχρι να ξεκινήσει το ματς είχαν μπει στην έδρα μας από την έναρξη της φετινής Premier League μόλις 14 γκολ, τα λιγότερα από κάθε άλλο γήπεδο της κατηγορίας).

Το δεύτερο μέρος όμως ήταν... άλλα κόλπα. Στο 54' η Villa εκτέλεσε κόρνερ από δεξιά, στο δεύτερο δοκάρι ο Jhon Durán έπιασε αέρα προσπαθώντας για το βολέ, αλλά αμέσως σηκώθηκε κι έκανε ένα φοβερά θεαματικό ψαλίδι που έστειλε τη μπάλα ελάχιστα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Αρκετά κοντά στο τέρμα ήταν και το πολύ μακρινό σουτ που επιχείρησε στο 57' ο Williams, και στο 60' ο Domínguez πίστεψε ότι επιτέλους είχε ξαναβρεί δίχτυα μετά τις 7 Ιανουαρίου (είχε σκοράρει στο 2-2 με τη Blackpool για το FA Cup). O Anderson χτύπησε κόρνερ από αριστερά, ο Gibbs-White έπιασε κεφαλιά στο πρώτο δοκάρι και ο Αργεντίνος σχεδόν κάθισε στο χορτάρι για να στείλει τη μπάλα με το κεφάλι εξ επαφής προς το τέρμα, όπου ο Martínez άπλωσε το χέρι του και τη σταμάτησε χιλιοστά πριν περάσει τη γραμμή. Και η ειρωνεία ήταν ότι τρία λεπτά αργότερα, σε μια στιγμή που είχαμε πάρει τα πάνω μας, η Villa αντεπιτέθηκε, ο McGinn έβγαλε μια έξυπνη σέντρα στην περιοχή, ο λαβωμένος Murillo δεν πρόλαβε να πάει πάνω στον περίπου άφαντο ως τότε Durán (ήδη ο Emery είχε σηκώσει από τον πάγκο τον Ollie Watkins για να τον αλλάξει) και ο φορμαρισμένος Κολομβιανός με πολύ δυνατή κεφαλιά δεν άφησε περιθώρια στον Sels να αντιδράσει. 

Η αντίδραση των Reds ήταν υποδειγματική. Πριν καν προλάβει ο Nuno να αποσύρει τους τραυματίες Murillo και Yates και να περάσει στο ματς τον Morato και τον Jota, ήδη οι φιλοξενούμενοι μας είχαν νιώσει δύο φορές. Ο Martínez επενέβη και πάλι στο 65' για να αποκρούσει στη δεξιά του γωνία το δυνατό σουτ του Williams και στο 67' ο Wood κατέβασε τη μπάλα στα όρια της αντίπαλης περιοχής, αυτή στρώθηκε στον Domínguez και εκείνος σούταρε ψηλά. Ο Emery έβαλε τον Watkins όπως λογάριαζε, αλλά και τον Amadou Onana στη θέση του συμπατριώτη του Youri Tielemans, λίγο πριν πάρει και ο Elanga τη θέση του απογοητευμένου Domínguez ώστε να παίξουμε πια με καθαρόαιμο δεξί εξτρέμ. Σχεδόν αμέσως (79') από μια πλαγιοκόπηση και σέντρα του Aina και αρχική απομάκρυνση της άμυνας ο Gibbs-White προσπάθησε να σκοράρει με το κεφάλι, αλλά ο Martínez μπλόκαρε θεαματικά. Και στο 81' ο MGW, που είχε πάρει το περιβραχιόνιο μετά την αποχώρηση του Yates, έβγαλε μια εξαιρετική κάθετη μπαλιά για τον Elanga στην πλάτη του Digne, o Σουηδός γύρισε παράλληλα με το τέρμα και ο Wood με προβολή έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα. Το γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι, για να ξεσπάσει σε αποδοκιμασίες όταν κάπου τέσσερα λεπτά μετά ο VAR αποφάνθηκε ότι ο Elanga τη στιγμή της πάσας δεν καλυπτόταν από τον Diego Carlos και το γκολ να ακυρωθεί, προς τέρψιν βέβαια των οπαδών της Villa που άρχισαν να τραγουδάνε κάτι προφανώς υμνητικό για την ύπαρξη της τεχνολογίας στα γήπεδα. 

Υπό αυτές τις συνθήκες πολλές ομάδες θα είχαν μείνει χωρίς αποθέματα ηθικού. Όχι η Forest. Κάπου δύο λεπτά μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης από το VAR (87'), ένα ακόμα κόρνερ του Anderson αποκρούστηκε από τους αντιπάλους μας και η μπάλα κατέληξε έξω από την περιοχή στον Williams. Ο Ουαλός μπακ με περίσσια ψυχραιμία άνοιξε στον Gibbs-White που έμπαινε σαν εξτρέμ από δεξιά, αυτός σέντραρε και ο Nikola Milenković σκόραρε με κεφαλιά για δεύτερο σερί ματς, αφού ο Martínez φάνηκε να αποκρούει αλλά η μπάλα είχε τόση δύναμη που πήρε και τον ίδιο μέσα. Κι αφού ο Sels στο 89' έβγαλε κόρνερ μια επικίνδυνη φαλτσαριστή σέντρα του McGinn προς τον Watkins και ο Emery αποφάσισε να ρίξει στον αγώνα τον Ross Barkley (τον παίκτη που του είχε δώσει τη νίκη στη Λειψία δηλαδή) και τον Ian Maatsen αντί του δουλευταρά του κέντρου Boubacar Kamara και του Digne, στο 93' η ομάδα του δέχθηκε τη χαριστική βολή. Ο Cash προσπάθησε κάπως απρόσεκτα να προστατέψει τη μπάλα λίγο έξω από την περιοχή του και πλάγια, ο Anderson έκλεψε (συγγνώμη Matty, κανένα φάουλ), μπήκε στην περιοχή από αριστερά και την κατάλληλη στιγμή γύρισε συρτά προς το πέναλτι, όπου ο επερχόμενος Elanga άδραξε επιτέλους την ευκαιρία, ενώ είχε να σκοράρει από τις 10 Φεβρουαρίου. Γκολ που σίγουρα θα του ανεβάσει την ψυχολογία, μετά και από την απουσία του από τις κλήσεις της Εθνικής Σουηδίας... Παίχτηκαν άλλα έξι λεπτά, κατά τα οποία ο γερόλυκος Willy Boly, παίζοντας για πρώτη φορά μετά τις 28 Αυγούστου, πρόλαβε να κάνει τέσσερις καίριες επεμβάσεις! Ένας για όλους, όλοι για έναν, και η Villa δεν απείλησε άλλο, για να ακολουθήσουν τα τρελά πανηγύρια μετά το τελευταίο σφύριγμα του Barrott. 

Ποιος να το έλεγε ότι κάποια στιγμή η Forest θα προσπερνούσε στη βαθμολογία τη Manchester City, ε; Αυτό ακριβώς έγινε, και οι Citizens αυτή τη στιγμή είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να την ξαναστείλει πέμπτη, υπό την προϋπόθεση να μη χάσει αύριο στο ντέρμπι του Manchester εντός με τη United (θα παίξουν ακόμα Brighton-Crystal Palace, Chelsea-Brentford και Southampton-Tottenham, και η 16η αγωνιστική θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα με το ματς Bournemouth-West Ham). Το Σάββατο η πρωτοπόρος Liverpool στραβοπάτησε και πάλι (2-2 εντός με τη Fulham, αλλά έπαιζε από το 17' με παίκτη λιγότερο και ισοφάρισε δύο φορές), πλην όμως η Arsenal δεν κατάφερε να επωφεληθεί, αφού έμεινε στη λευκή ισοπαλία στο Λονδίνο με την Everton, ενώ η Ipswich βύθισε ακόμα περισσότερο τους Wolves κερδίζοντας 2-1 μέσα στο Molineux και η Newcastle υποχρέωσε τον Ruud van Nistelrooy σε μια πολύ οδυνηρή πρώτη ήττα στον πάγκο της Leicester (4-0). Με το ηθικό στα ύψη, οι Reds πάνε το άλλο Σάββατο στην πρωτεύουσα για να αντιμετωπίσουν τη Brentford, που στο γήπεδό της σχεδόν πάντα βρίσκει τρόπο να τους κλέβει τη νίκη στο τέλος! Ας ελπίσουμε όχι αυτή τη φορά...

Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo (Morato 68'), Williams, Yates (Jota Silva 68'), Anderson, Domínguez (Elanga 77'), Gibbs-White, Hudson-Odoi (Boly 94'), Wood.
Aston Villa: Martínez, Konsa, Diego Carlos, Torres, Cash, Kamara (Barkley 91'), Tielemans (Onana 74'), Digne (Maatsen 91'), McGinn, Rogers, Durán (Watkins 74').
Σκόρερς: Milenković 87', Elanga 93' - Durán 63'.
Διαιτητής: Sam Barrott. Κίτρινη: Durán 70'. 
Θεατές: 30.117.

Nuno Espírito Santo: "Ήταν μια μεγάλη στιγμή, μια τεράστια στιγμή. Όταν δεχθήκαμε το γκολ αντιδράσαμε πολύ καλά. Μετά ισοφαρίσαμε, το VAR ακύρωσε το γκολ και νομίσαμε πως όλα είχαν τελειώσει. Αυτός ο αγώνας ήταν απίστευτος. Οι παίκτες τα έδωσαν όλα και είχαν μια θέληση που υπερέβαινε τα ποδοσφαιρικά όρια. Αλλά και ο κόσμος έπαιξε τρομερό ρόλο στο ματς με τη βοήθεια που έδωσε στην ομάδα. Κάθε μέρα προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι ωραίο που να ταυτίζεται με τον σύλλογο και με την πόλη. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις την αντίδραση όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, και είναι ό,τι εκτιμώ περισσότερο απ' όλα. Παίξαμε απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα και το πρώτο ημίχρονο ήταν όλο τακτική. Μετά το γκολ το παιχνίδι άνοιξε και δημιουργήθηκαν χώροι. Κι όταν θέλεις να το μεταφέρεις στο άλλο μισό του γηπέδου δεν υπάρχει πάντα ισορροπία. Είδα όμως φοβερές κούρσες στην άμυνα κι αυτό με ικανοποίησε πολύ. Αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά, γι' αυτό άλλωστε τους έδωσα και μια μέρα επιπλέον ρεπό! Είναι πιο εύκολο να δουλεύεις μετά από ένα καλό αποτέλεσμα. Πιστεύω πως είναι σημαντικό να το απολαμβάνουν. Δουλεύουμε πολύ σκληρά. Δουλεύουμε με ξεκάθαρο σχέδιο βελτίωσης και χτισίματος της ομάδας. Είμαστε ανταγωνιστικοί απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Ο τρόπος δουλειάς μας βασίζεται στην οργάνωση και την πίστη. Το ζητούμενο είναι να εκμεταλλευόμαστε τις καλές μας στιγμές, και τα παιδιά σήμερα τα κατάφεραν πολύ καλά. Το ματς με τη Brentford θα είναι εξίσου δύσκολο. Θα πηγαίνουμε παιχνίδι με παιχνίδι".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Independent.