fulham17181

Πριν ξεκινήσει το αποψινό ματς, διάβασα ένα εντυπωσιακό στατιστικό: στις έξι τελευταίες αναμετρήσεις μας με τη Fulham είχαμε στον πάγκο μας έξι διαφορετικούς προπονητές. Τέσσερις "μόνιμους" και δύο "υπηρεσιακούς". Με τη σειρά: Stuart Pearce, Dougie Freedman, Paul Williams, Philippe Montanier, Gary Brazil και απόψε Mark Warburton. Δεν θέλω νε τίποτα αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Όμως με τον Βαγγέλη Μαρινάκη να είναι... σε φόρμα (βλέπε Τάκης Λεμονής αντί Besnik Hasi) και με τόσο θόρυβο στο Nottingham, δεν είμαι πια βεβαιος ότι στις 3 Φεβρουαρίου στο Craven Cottage δεν θα πάμε με έβδομο...

Ναι, μπορεί όλα απόψε να ξεκίνησαν από ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει ποτέ. Όμως δεν παύει να είναι γεγονός ότι δεν μπήκαν άλλα που θα είχαν προέλθει από τραγικά λάθη της άμυνας. Όπως ισχύει και ότι από βλακεία δόθηκε η ευκαιρία στην αντίπαλη ομάδα να σκοράρει με φάουλ για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα. Η άμυνα είναι η μόνη γραμμή που ο Warburton διατηρεί όπως ακριβώς την κληρονόμησε: μόνο τον Tendayi Darikwa πήρε (ας μην κάνουμε λόγο για τερματοφύλακα, αφού πλέον ακόμα και οι τυφλοί βλέπουν ότι το πρόβλημά μας δεν είναι ο τερματοφύλακας) και άφησε ανέγγιχτα τα πέντε υπάρχοντα κεντρικά μπακ. Από αυτά τα τρία έπαιξαν απόψε που ο Mark το ξαναγύρισε στο αγαπημένο του 3-5-2, γνωρίζοντας την ίδια... επιτυχία με τις προηγούμενες φορές: Michael Mancienne, Matt Mills, Joe Worrall. Ο Jack Hobbs και ο Danny Fox (που τον γνωρίσαμε ως αριστερό μπακ, αλλά μας έχει βοηθήσει πολύ περισσότερο ως αριστερός στόπερ) δεν ήταν καν στη 18άδα. Προσπάθησε ο μάνατζερ της Forest να βελτιώσει την ομάδα από τη μέση και μπροστά, χωρίς να ρίξει το βάρος που έπρεπε στη γραμμή που χώλαινε περισσότερο από κάθε άλλη πέρσι - και ο Mark το ήξερε. Στο επόμενο ματς θα έχει μείον και τον Mills, που δέχθηκε άλλη μια (χαζή) κίτρινη κάρτα και συμπλήρωσε τις πέντε. Επιμένει δε στη συνεχή χρησιμοποίηση του Worrall, που προσπαθεί αλλά κάνει τόσα λάθη που μάλλον πρέπει να μείνει κι αυτός λίγο έξω για να ηρεμήσει. Κρίμα να καεί το παλικάρι...

Δοκιμάσαμε Daryl Murphy και Jason Cummings μαζί στην επίθεση. Ο Ιρλανδός, μεγάλη κλάση σκόρερ για τα δεδομένα της Championship, έβαλε το έκτο φετινό του γκολ και δικαίωσε για άλλη μια φορά την απόφαση της ομάδας να τον αποκτήσει. Ο Σκοτσέζος έψαξε το γκολ με λύσσα, το έχασε από υπερβάλλοντα ζήλο, συμμετείχε και στο γκολ του Murphy, ήταν από τους καλύτερους της ομάδας όταν... αντικαταστάθηκε από τον Ben Brereton (άλλος ένας που δεν πρέπει να καεί με τίποτα). Ο Warburton συνεχίζει να επιμένει στον Kieran Dowell αντί του Barrie McKay που είναι δικός μας και πρέπει να στηριχθεί (κι ας περνάει περίοδο ελαφράς κάμψης). Δεν έχω τίποτα με τον πιτσιρικά της Everton, ίσα ίσα που είναι μια πολύ καλή προσθήκη, όμως μου φαινόταν πιο αποτελεσματικός όταν ερχόταν από τον πάγκο και άλλαζε τη μορφή του αγώνα...

Αντιμετωπίσαμε τη Fulham, μια ομάδα που έχει κι αυτή τα θέματά της, αφού δεν σκοράρει κατά ριπάς όπως πέρσι (άσχετα τι έγινε με μας) και φοβάται την άμυνά της όσο εμείς. Κάποια στιγμή στο δεύτερο ημίχρονο εμείς ανοίγαμε αυτούς κι αυτοί εμάς τόσο εύκολα, που οι φάσεις διαδέχονταν η μια την άλλη και ο ρυθμός ήταν ξέφρενος. Χάσαμε για πέμπτη φορά στα τελευταία έξι ματς γιατί αντίθετα από μας αυτοί εκμεταλλεύτηκαν τις ευκαιρίες τους. Κι ας προηγήθηκαν, επαναλαμβάνω, με γκολ που δεν έπρεπε ποτέ να μετρήσει, όταν στο 13' ο Ryan Sessegnon (συμπαίκτης του Brereton στην Κ19 της Αγγλίας) βρήκε πίσω από την άμυνά μας τον Aboubakar Kamara, σε εντελώς αντικανονική θέση - σε σημείο να απορεί κανείς πώς διαιτητής και βοηθός δεν το είδαν, και με τους παίκτες της Forest να χτυπιούνται, ειδκά τον Mills που είχε χάσει εντελώς τον αντίπαλό του... Ο Mancienne έτρεξε αλλά έφαγε τη ντρίμπλα και ο Kamara εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Jordan Smith. Σχεδόν στο καπάκι (16') κοντέψαμε να φάμε και δεύτερο, όταν ο δανεικός από τη Liverpool Sheyi Ojo σούταρε, ο Smith απέκρουσε και ο Ben Osborn με εξαιρετική επέμβαση πρόλαβε τον Rui Fonte που ήταν έτοιμος να σκοράρει στο ριμπάουντ.

Ακολούθησαν σκηνές ροκ, με τον κόσμο να ουρλιάζει σα να είχε μπει γκολ κάθε φορά που ο επόπτης που είχε χάσει το οφσάιντ του Kamara (o Akil Howson) σήκωνε τη σημαία του. Ευτυχώς βαθμιαία η ομάδα σοβαρεύτηκε (πλην του Worrall που με λάθος πάσα λίγο έλειψε να χαρίσει ένα κοροϊδίστικο γκολ στον Ojo), και τελικά ισοφάρισε στο 33'. Ο Cummings κέρδισε τη μπάλα στο κέντρο, προχώρησε, άνοιξε αριστερά στον Armand Traoré κι αυτός με τη μία έβγαλε σέντρα-διαβήτη στον Murphy, που νίκησε στον αέρα τον Denis Odoi και έστειλε με κεφαλιά τη μπάλα στην απέναντι γωνία του David Button. Στο 42' θα μπορούσαμε και να προηγηθούμε, όταν ο Cummings έγινε αποδέκτης της μπάλας σε κόντρα στον Dowell και σούταρε, αλλά ο Button απέκρουσε σωτήρια.

Ο Slaviša Jokanović, που είναι καλός προπονητής, δεν περίμενε πολύ για να κάνει την πρώτη του κίνηση και να δέσει το κέντρο του με τον σκληροτράχηλο διεθνή Βορειοϊρλανδό Oliver Norwood πλάι στον ηγέτη της ομάδας του (και φετινό μεταγραφικό στόχο της Forest) Kevin McDonald αντί του Odoi. Η Forest έχασε την πιο σπουδαία ευκαιρία της για το 2-1 στο 51', όταν ο Dowell γύρισε ωραία στον Cummings κι εκείνος από πολύ πλεονεκτική θέση σούταρε ψηλά. Mills και Worrall μαζί έβγαλαν πάνω από τη γραμμή την προσπάθεια του Tomáš Kalas (56') και σχεδόν αμέσως ο Cummings σπατάλησε άλλη μια ευκαιρία για το προβάδισμα. Στο 65' ο Kamara σούταρε στο δοκάρι μας και στο 71', ενώ είχαν ήδη μπει ο Brereton και ο Zach Clough, ήρθε το λάθος του Mills που γκρέμισε τον Ryan Fredericks σχεδόν πάνω στη γραμμή της περιοχής μας και είδε την κάρτα που λέγαμε. Με ψύχραιμο σουτ στο δεξί "Γ" ο Stefan Johansen έδωσε την πρωτοπορία στην ομάδα του. Όπως και στο Villa Park το Σάββατο...

Η Forest ξεφούσκωσε εντελώς. Μόνο ο πεισματάρης Murphy μετά από ωραία μπαλιά του Clough πλάσαρε στο 83', για να δει τη μπάλα να καταλήγει βασανιστικά ελάχιστα έξω από το δοκάρι του Button. Μετά τίποτα. Ο Kamara διαμαρτυρήθηκε για πέναλτι του Mills στο 88', με τον Mustapha Carayol να έχει πάρει τη θέση του Mancienne σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισώσουμε κάτι. Αντίθετα, αυτός που σκόραρε ήταν ο αναπληρωματικός της Fulham Neeskens Kebano, που στο 89' με τους Reds μπροστά δέχθηκε την κάθετη του επίσης αναπληρωματικού Yohan Mollo και νίκησε εύκολα τον Smith στο τετ α τετ.

Η Forest έπεσε πλέον στη 16η θέση, και το Σάββατο αντιμετωπίζει τη φορμαρισμένη Sheffield United, που προέρχεται από τη μεγάλη νίκη της στο τοπικό ντέρμπι επί της Wednesday με 4-2 μέσα στο Hillsborough και αύριο δίνει ένα ακόμα ντέρμπι στην έδρα της με τους Wolves.

Forest: Smith, Worrall, Mills, Mancienne (Carayol 84'), Darikwa, Bridcutt, Osborn, Traoré, Dowell (Clough 70'), Cummings (Brereton 70'), Murphy.
Fulham: Button, Fredericks, Kalas, Ream, Odoi (Norwood 46'), McDonald, Johansen, Sessegnon, Fonte (Mollo 68'), Ojo (Kebano 59'), Kamara.
Σκόρερς: Murphy 33' - Kamara 13', Johansen 72', Kebano 89'.
Διαιτητής: Scott Duncan. Κίτρινες: Worrall 55', Mills 71'.
Θεατές: 21.208 (Forest: 20.677).

Mark Warburton: "Μιλάω σα να έχει κολλήσει η βελόνα και δε θέλω. Για τρίτο σερί ματς χαρίζουμε γκολ στο πρώτο τέταρτο. Αντιδράσαμε πάντως πολύ καλά πιέζοντας τη Fulham ψηλά στο γήπεδο και ισοφαρίσαμε με ένα ωραίο γκολ. Στο δεύτερο ημίχρονο έπρεπε να βγούμε και να κυριαρχήσουμε στο γήπεδο, και πράγματι για τα πρώτα 25 λεπτά δείχναμε δυνατοί και παραγωγικοί. Πήραμε την κατοχή, δημιουργήσαμε ευκαιρίες και δείχναμε γενικά να πατάμε καλά. Και τότε, όπως ακριβώς έγινε και με την Aston Villa, ένας παίκτης ξεκινάει κάτω από τη σέντρα κι εμείς τον σταματάμε με φάουλ στην άκρη της περιοχής μας. Ίσως οι παίκτες μου να παραείναι τίμιοι στο παιχνίδι τους, αλλά εγώ απογοητεύομαι γιατί θέλω να ανταμείβονται όταν παίζουν καλά όπως απόψε. Χάσαμε στις λεπτομέρειες, αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο και δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Όσο δεν εκμεταλλευόμαστε τις ευκαιρίες μας και δεν αμυνόμαστε σωστά θα το πληρώνουμε. Τιμωρούμαστε για προσωπικά λάθη και διαστήματα χαλαρότητας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε μα δουλεύουμε όσο μπορούμε πιο σκληρά για να βρούμε τη λύση στο πρόβλημα".

* Η φωτογραφία είναι από τον ιστότοπο της εφημερίδας Nottingham Post.