astonvilla17181

"Sucker punch", σε ελεύθερη μετάφραση "μπουνιά του κορόιδου", είναι στο μποξ η μπουνιά που τρως από το πουθενά τη στιγμή που είσαι από πάνω και πιστεύεις ότι ελέγχεις το ματς. Σε πιάνει στον ύπνο και συνήθως χρειάζεται μόνο μία για να πέσεις στο καναβάτσο. Πόσο μάλλον αν φας δύο. Στο Villa Park σήμερα η Forest προδόθηκε για άλλη μια φορά από την αφέλειά της, και δέχθηκε δύο γκολ τη στιγμή που έδειχνε καθαρή εικόνα κυριαρχίας. Στη μία μπουνιά συνέρχεσαι, οι δύο είναι βουνό. Αν συνέλθεις και πάλι, δείχνεις ομάδα που θα πάει μακριά. Και εμείς, ατυχώς, ακόμα δεν δείχνουμε τέτοια.

Όπως ξέρουμε όλοι, στην Championship ένα ματσάκι δεν θέλει πολύ για να στραβώσει. Και τότε πάνε περίπατο όλα τα καλά στοιχεία που έχεις εμφανίσει. Οι Reds κατέβηκαν δείχνοντας αποφασισμένοι, με οκτώ (αναμενόμενες) αλλαγές στη σύνθεσή τους μετά τη συντριβή στο Λονδίνο και με την ενδεκάδα που συνήθως ξεκινάει (μόνη εξαίρεση ο Barrie McKay στη θέση του Ben Osborn). Στο πρώτο τέταρτο, η εικόνα του αγώνα ήταν ακριβώς αυτή που καθρέφτιζε η στατιστική κάρτα στην οθόνη του Sky: κατοχή μπάλας 26-74%. Όχι, ευκαιρίες δεν κάναμε, ούτε καν τελική προσπάθεια (την πρώτη μας την έκανε στο 26' ο Tendayi Darikwa, σουτάροντας στην εξωτερική πλευρά των διχτυών στη συνέχεια της φάσης που βλέπετε στη φωτογραφία επάνω). Όμως αλλάζαμε τη μπάλα με άνεση, κρατώντας τη Villa πολύ μακριά από την περιοχή μας. Η ομάδα του Steve Bruce, χωρίς τον Henri Lansbury στη σύνθεσή της (συγχωρέστε μου την κακία, αλλά στοιχείο όχι απαραίτητα καλό για μας), περιοριζόταν να μας κοιτάζει και να προσπαθεί να μαρκάρει, αφού μπάλα δεν κρατούσε ούτε με αίτηση. Και τότε έγινε η φάση που τα άλλαξε όλα.

Ο Matt Mills βγήκε να μαρκάρει τον Jonathan Kodjia πολύ κοντά στη σέντρα. Ο Liam Bridcutt τον κάλυψε αρχικά, αλλά ξεχάστηκε όταν ο αρχηγός άφησε τον παίκτη του που ήταν πολύ μακριά από την περιοχή μας. Σαν όλη η Forest να πάγωσε ξαφνικά στη θέση της. Ο Kodjia προχώρησε, ο Mills που κατάλαβε τι έτρεχε δεν τον προλάβαινε πια, ο Bridcutt έμεινε καρφωμένος στη θέση του, ο Joe Worrall το ίδιο, ο Darikwa δεν έτρεξε να καλύψει το κέντρο της άμυνας, ο Kodjia πέρασε ανενόχλητος την κάθετη στον Albert Adomah κι αυτός σαν σε προπόνηση απέφυγε τον Jordan Smith που έκανε την έξοδο της απελπισίας και πλάσαρε σε κενό τέρμα. Στο ημίωρο που ακολούθησε είδαμε ό,τι είδαμε από τη Villa, που εκμεταλλεύτηκε το μούδιασμά μας και έφτιαξε κι άλλες φάσεις, με πιο χαρακτηριστικές δύο μέσα σε ένα τρίλεπτο. Στο 36' από πολύ δυνατό γύρισμα του Armand Traoré (που ταλαιπωρήθηκε αρκετά στην πλευρά του από τις κατεβασιές του Robert Snodgrass) o Mills δεν κατάφερε να κοντρολάρει, ο Keinan Davis πέρασε ξανά στον Adomah κι αυτός έχασε την ευκαιρία του αγώνα αφού το κοντινό σουτ του αποκρούστηκε από τον Smith. Ο γκολκίπερ της Forest ήταν και πάλι στη θέση του στο 38' για να μπλοκάρει ένα δύσκολο σουτ του Conor Hourihane.

Τι μας έδειξαν οι γηπεδούχοι από κει και πέρα; Τίποτα απολύτως! Η Forest άφησε τον κακό εαυτό της στα αποδυτήρια και πήρε μπρος για τα καλά. Δεν άργησε μάλιστα να ισοφαρίσει, με τον -για άλλη μια φορά συγκινητικό μέσα στη μοναξιά του- Daryl Murphy, που σκόραρε για πέμπτη φορά φέτος και έκανε για άλλη μια φορά τους επικριτές της μεταγραφής του να καταπιούν τα λόγια τους. Σε κάθετη μπαλιά του Ανδρέα Μπουχαλάκη ο παμπόνηρος Ιρλανδός έβαλε πλάτη τον "πολύ" John Terry, άδειασε Glenn Whelan και James Chester, πρόλαβε και τον Neil Taylor που έτρεξε να καλύψει (σύνολο τέσσερις) και με πανέμορφο πλασέ νίκησε τον Sam Johnstone στην αριστερή του γωνία: 1-1. Ακολούθησε το πιο φορτσάτο διάστημα της Forest στο παιχνίδι, με την Aston Villa να παραπαίει και τους Reds τελικά να έχουν να κατηγορούν μόνο τους εαυτούς τους που δεν κλείδωσαν το ματς εκεί. Στο 55' σε γύρισμα του Murphy o Kieran Dowell πλάσαρε από φοβερά ευνοϊκή θέση για να διώξει με αρκετή δόση τύχης ο Johnstone σε κόρνερ. Στο 57' σε σέντρα του Dowell o Murphy έπιασε την κεφαλιά, αλλά πάνω στον γκολκίπερ των Villans. Κι όμως, στο 59' ο Ben Brereton σε επίδειξη υπερβάλλοντος ζήλου γκρέμισε τον Kodjia που εφορμούσε προς την εστία μας (με αρκετό κόσμο πάντως μπροστά του), πήρε την κίτρινη και έδωσε την ευκαιρία στον Hourihane, που εκτέλεσε το φάουλ, να σκοράρει με το αριστερό. Εδώ η ευθύνη του Smith ήταν διπλή, αφού πρώτα δεν έστησε σωστά το τείχος του (η μπάλα πέρασε πανεύκολα ανάμεσα σε αυτό και το δοκάρι) και μετά άργησε να πέσει όσο χρειαζόταν ώστε η μπάλα να σκάσει μπροστά στο απλωμένο χέρι του και να περάσει από πάνω. Η Villa έκανε το 2-1 χωρίς να έχει εμφανιστεί καθόλου στο δεύτερο ημίχρονο!

Ο Mark Warburton το πάλεψε και πάλι, αλλάζοντας τον μέτριο σ' αυτό το ματς McKay με τον (δυστυχώς γι' αυτόν) εξίσου μέτριο Mustapha Carayol. Ήταν γενικά ένα πρόβλημά μας σήμερα η απόδοση των εξτρέμ, οι οποίοι, σε αντίθεση με τα πλάγια μπακ που είχαν διάθεση στην επίθεση, δεν στάθηκαν στο ύψος τους. Έβαλε και τον Osborn στη θέση του Μπουχαλάκη (άλλη ατυχία, αφού ως αμυντικό χαφ ο Ben έχει πολλά προβλήματα στην κυκλοφορία της μπάλας ενώ δεν του λείπει η διάθεση και το τρέξιμο), μετά τον Zach Clough στη θέση του Brereton (και πάλι καμιά διαφορά). Πάντως και πάλι οι δύο (και μόνο) φάσεις που έγιναν ως τη λήξη ανήκαν στη Forest. Στο 83' ο Carayol πέρασε στο σπριντ τον Ahmed Elmohamady, μπήκε στην περιοχή, γύρισε στο πέναλτι, αλλά οι αμυντικοί της Villa έβαλαν πολύ σωστές κόντρες στα διαδοχικά σουτ των Clough και Dowell. Και στο 85' ο Johnstone έκανε την απόκρουση του αγώνα, όταν απογειώθηκε και έδιωξε σε κόρνερ το φάουλ του Dowell που πήγαινε κατευθείαν για το "Γ".

Αυτή, δυστυχώς, είναι η διαφορά της ομάδας που διεκδικεί πράγματα από αυτή που ακόμα ψάχνεται. Η πρώτη ξέρει να εκμεταλλεύεται την κυριαρχία της, και δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει ματς όπου έχει τον αντίπαλο από κάτω. Εμείς δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ' αυτό το επίπεδο. Και το κακό είναι ότι κάποιοι άμυαλοι εκεί στην Αγγλία έχουν αρχίσει ήδη την προπονητολογία. Όπου μάλιστα κυριαρχεί το όνομα του Billy Davies, που σημειωτέον από το 2009 και έπειτα έχει δουλέψει μόνο σε μας! Μη χάσουμε το κελεπούρι δηλαδή! Ευτυχώς η σημερινή διοίκηση δείχνει να μην παρασύρεται από τέτοιου είδους ανοησίες και να έχει επιλέξει τον δρόμο της υπομονής και του χτισίματος σε στέρεες βάσεις. Βαθμολογικά ακόμα είμαστε αρκετά καλά, και με δύο νίκες στους ισάριθμους αγώνες στο City Ground μέσα στην επόμενη εβδομάδα (Τρίτη με Fulham και Σάββατο με Sheffield United) έχουμε πολλές πιθανότητες να ανεβούμε ψηλά, σε μια χρονιά όπου προβλέπεται μάχη ως το τέλος χωρίς κανείς να ξεχωρίζει ιδιαίτερα - ίσως πλην της Leeds, που όμως κανείς δεν ξέρει πόσο θα αντέξει στον ίδιο ρυθμό.

Aston Villa: Johnstone, Elmohamady, Chester, Terry, Taylor, Snodgrass (Hutton 88'), Whelan, Hourihane, Adomah, Davis (Onomah 72'), Kodjia (Hogan 79').
Forest: Smith, Darikwa, Mills (c), Worrall, Traore, Bridcutt, Μπουχαλάκης (Osborn 66'), Brereton (Clough 74'), Dowell, McKay (Carayol 62'), Murphy.
Σκόρερς: Adomah 15', Hourihane 60' - Murphy 52'.
Διαιτητής: Tim Robinson. Κίτρινες: Taylor 95' - Bridcutt 42', Brereton 59', Mills 90'.
Θεατές: 28.554.

Mark Warburton: "Υπάρχει απογοήτευση, καθώς βγήκαμε δυνατά στο γήπεδο και ήμασταν εξαιρετικοί τα πρώτα 15 λεπτά. Κυριαρχήσαμε, δείχναμε σε πολύ καλή κατάσταση, απειλούσαμε και μετά δεχθήκαμε πάλι ένα φτηνό γκολ και βρεθήκαμε πίσω στο σκορ. Στα 20 λεπτά που ακολούθησαν το γκολ ήμασταν πολύ κακοί και νομίζω πως ήταν τα χειρότερά μας στους έξι μήνες που είμαι στην ομάδα. Σα να είχαμε πέσει σε λήθαργο. Χρειάστηκε να κάνουμε μια κουβέντα γι' αυτό στο ημίχρονο. Η αντίδραση των παικτών ήταν καλή, έδειξαν τον χαρακτήρα τους στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά φάγαμε άλλο ένα τζάμπα γκολ και η απογοήτευση μεγάλωσε. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεχόμαστε την κριτική ως ομάδα όπως άλλωστε και τους επαίνους. Πουλήσαμε και πάλι τη μπάλα και κάναμε κάτι ανεξήγητες βαθιές μπαλιές, και όπως είναι γνωστό τα γκολ αλλάζουν τη μορφή κάθε αγώνα. Ο Murphy έδειξε αξιοζήλευτη ηρεμία στο γκολ του, και μετά απ' αυτό μόνο μια ομάδα υπήρχε στο γήπεδο. Ήμασταν διαρκώς στην επίθεση, είχαμε καλή κυκλοφορία και δε μου έρχεται στο μυαλό ούτε μια φάση που o Smith να χρειάστηκε να επέμβει. Αυτό όμως δεν έχει καμιά σημασία αφού δεν μπορούμε να εισπράξουμε την ανταμοιβή μας. Δε γίνεται να έρχεσαι σ' ένα γήπεδο σαν το Villa Park και να πρέπει να βάλεις τρία γκολ για να νικήσεις. Ίσως να μας έλειψε λίγο η ποιότητα στην επίθεση, αλλά ήμασταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι στο δεύτερο ημίχρονο και είναι πολύ απογοητευτικό να φεύγουμε με άδεια τα χέρια".

* Η φωτογραφία είναι από τον ιστότοπο της εφημερίδας Nottingham Post.