Έχει μείνει στην ιστορία η περίφημη ρήση του άλλοτε θρυλικού φορ και μέχρι το τέλος της τρέχουσας σεζόν παρουσιαστή της επίσης θρυλικής εκπομπής του BBC "Match of the Day" (70 χρόνια και βάλε, κάτι σαν τη δική μας "Αθλητική Κυριακή") Gary Lineker: "Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα όπου παίζουν έντεκα εναντίον έντεκα και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί". Ο Lineker, που κατέχει τη θέση αυτή από το 1996 παρακαλώ, και που ποτέ δεν έκρυψε πόσο αρνητικά διάκειται απέναντι στη Forest, θα επαναλάβει άραγε απόψε τη φράση του με την κατάληξη "και στο τέλος κερδίζουν οι Reds";

Φαίνεται σαν ψέματα, αλλά για τρίτο σερί γύρο περάσαμε στα πέναλτι και επιστρέφουμε στο Wembley για πρώτη φορά μετά από τη λατρεμένη εκείνη μέρα του 2022, αυτή τη φορά για έναν ημιτελικό του FA Cup, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια είναι μονοί (χωρίς επαναληπτικό δηλαδή) και γίνονται εκεί αντί για τα ουδέτερα γήπεδα όπου διεξάγονταν τα προηγούμενα χρόνια. Η Forest θα είναι παρούσα στον ημιτελικό μιας διοργάνωσης την οποία για δεύτερη και τελευταία φορά κατέκτησε το 1959, κι αυτό είναι κάτι που έχει να συμβεί από το 1991, όταν στο Villa Park είχε διαλύσει με 4-0 τη West Ham και είχε περάσει στον τελικό, για να χάσει το μόνο τρόπαιο που έλειπε από τη συλλογή του Brian Clough με τον πιο άδοξο τρόπο: με ένα αυτογκόλ του Des Walker στην παράταση...

Τριάντα τέσσερα χρόνια... Πολλά, ε; Κι αν οι Reds του Nuno Espírito Santo αποτύχουν (κούφια η ώρα) να στεφθούν τελικά κυπελλούχοι, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και μια θέση στη League Phase του Europa League (αν βέβαια δεν καταλάβουν στο πρωτάθλημα θέση που οδηγεί στο Champions League!), στα μάτια της αγγλικής φίλαθλης κοινής γνώμης έχουν αναδειχθεί ήδη... πρωταθλητές ψυχραιμίας! Δεν είναι και λίγο πράγμα για τρίτο γύρο στη σειρά να μένεις αλύγιστος από αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία, έχοντας ευστοχήσει σε 12 από τα 13 πέναλτι που έχεις εκτελέσει, πάντα μετά από δύο ώρες προσπάθειας... 

Πέναλτι ή μη πέναλτι, κατά τη δική μου τουλάχιστον (υποκειμενικότατη) άποψη η Forest άξιζε να περάσει. Για 105 από τα 120 λεπτά του αγώνα ήταν η καλύτερη ομάδα, κρατώντας περισσότερο τη μπάλα στα πόδια της, δημιουργώντας τις καλύτερες φάσεις σε ένα ματς με λίγες ως καθόλου κλασικές ευκαιρίες και αναχαιτίζοντας σχετικά άνετα τις επιθέσεις των γηπεδούχων, με Nikola Milenković και Murillo να κυριαρχούν ψηλά και χαμηλά, πολλές φορές με την πολύτιμη συνδρομή του Nico Domínguez. Σύμφωνοι, η κούραση βάρυνε τα πόδια των Reds στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης και χρειάστηκαν και κάποιοι... ηρωισμοί για να φτάσουμε στη ρώσικη ρουλέτα και να πετύχουμε ως συνήθως την άδεια θαλάμη, αλλά θα ήταν μάλλον κρίμα κι άδικο να περνούσαν οι Seagulls του Fabian Hürzeler χάρη σ' αυτό το τέταρτο και μόνο. Πάλεψαν και οι δύο ομάδες, που ξεκάθαρα προτιμούσαν να κριθεί ο αγώνας στα 90 λεπτά (την Τρίτη η Forest φιλοξενεί για το πρωτάθλημα τη Manchester United και την Τετάρτη η Brighton παίζει στο AmEx "εξάποντο" για το Champions League κόντρα στην Aston Villa), αλλά αν εξαιρέσουμε το φινάλε η Forest έδειχνε να το θέλει περισσότερο. Χώρια που παρά την ύπαρξη VAR τής αρνήθηκαν κι ένα πέναλτι...

Ο Nuno, όπως αναμενόταν, κατέβασε στη θέση του λαβωμένου Chris Wood, που όλοι περιμένουμε με κομμένη την ανάσα να μάθουμε για πόσο καιρό θα τον στερηθούμε, τον Taiwo Awoniyi, ενώ επιφύλαξε για το παιχνίδι του AmEx το κόλπο που είχε χρησιμοποιήσει και στο Anfield: ενδεκάδα χωρίς καθαρά εξτρέμ, τέσσερις κεντρικοί χαφ να κόβουν και να ράβουν πίσω από τον Taiwo, είσοδος των γοργοπόδαρων μετά το 60'. Εκ του αποτελέσματος λειτούργησε, κι ας μην υπήρξε αυτή τη φορά κάποιος Callum Hudson-Odoi να δώσει τη νίκη με ένα όμορφο σουτ. Και μόνο που έμειναν ουσιαστικά μακριά από το τέρμα μας οι γηπεδούχοι, αήττητοι μετά το εξευτελιστικό 7-0 του City Ground στις αρχές Φεβρουαρίου, με μόνο νίκες στο ενεργητικό τους με εξαίρεση μια ισοπαλία εκτός με τη Manchester City, λέει πολλά. Και όποτε χρειάστηκε -όπως και στα πέναλτι- ο Matz Sels, με το ηθικό στα ύψη μετά την επιτυχημένη επιστροφή του κάτω από τα δοκάρια της Εθνικής Βελγίου, ήταν παρών.

Όποιος έβλεπε τα πρώτα λεπτά του αγώνα, σίγουρα θα στοιχημάτιζε ότι θα ακολουθούσε αυτό που λέμε "σκυλομαχία". Οι δύο ομάδες μπήκαν στο γήπεδο σαν αφηνιασμένες, και στο πρώτο δεκάλεπτο η έκφραση "έπεφταν κορμιά" σαν να είχε βρει την απόλυτη δικαίωσή της. Όλοι πήγαιναν με δύναμη στη μπάλα, κανείς δεν ήθελε να παραχωρήσει σπιθαμή στον αντίπαλο, ένας χαμούλης γενικά. Αλλά τέτοιο παιχνίδι συνήθως ευκαιρίες δεν βγάζει, και χρειάστηκε να περιμένουμε ως το 16' για να δούμε μια πάσα του Ola Aina να καταλήγει μετά από περιπέτειες στον Awoniyi σε πολύ δύσκολη γωνία πλάγια δεξιά στην περιοχή, τον Νιγηριανό στράικερ να μην πτοείται και να σουτάρει και τον Bart Verbruggen να αποκρούει με το πόδι. Η Brighton απάντησε με δύο δυνατά μακρινά σουτ, στο 27' από τον Yasin Ayari και στο 32' με τον Pervis Estupiñán. Το πρώτο έφυγε λίγο έξω από το αριστερό δοκάρι του Sels (κακώς δόθηκε κόρνερ, δεν ήταν) και το δεύτερο βρήκε τον Βέλγο γκολκίπερ σε ετοιμότητα. Στο 35' ο Awoniyi δεν πρόλαβε να έρθει σε επαφή με τη μπάλα σε χαμηλή σέντρα του Morgan Gibbs-White από δεξιά, και στο 45' σε ανάλογη σέντρα του Kaoru Mitoma o Carlos Baleba σούταρε δυνατά στέλνοντας τη μπάλα εκεί περίπου που την είχε στείλει νωρίτερα και ο Ayari. Κι αυτά ήταν όλα για το πρώτο ημίχρονο, όπου περίπου μέχρι το 25' οι Reds δεν άφηναν τους Seagulls σχεδόν ούτε να περάσουν τη σέντρα, με καλή κυκλοφορία και δυνατό πρεσάρισμα.

Σαν να πήγε κάτι να αλλάξει η Brighton, αφού στο 47' ο Georginio Rutter απέφυγε στην περιοχή μας τον Neco Williams με στροφή γύρω από τον εαυτό του και σούταρε δυνατά από γωνία, σημαδεύοντας πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Πιο πολύ δυσκολεύτηκε ο Verbruggen δύο λεπτά αργότερα στον μακρινό κεραυνό του Gibbs-White, βγάζοντας με τα ακροδάχτυλα σε κόρνερ. Στο 56' από κόρνερ του Estupiñán ο 19χρονος Jack Hinshelwood κατάφερε να πιάσει την κεφαλιά μέσα από τις συμπληγάδες των δικών μας και ευτυχώς να τη στείλει μακριά από το τέρμα, στο 61' ο Nuno έκανε την κίνηση που λέγαμε, βγάζοντας Danilo και Awoniyi και βάζοντας Hudson-Odoi και Anthony Elanga, και στο 63' έγινε η φάση για την οποία θα γκρινιάζαμε σίγουρα πολύ αν δεν είχαμε προκριθεί. Με μια περίτεχνη ντρίμπλα ο Elliot Anderson, που έκανε σπουδαίο παιχνίδι, απέφυγε έναν αντίπαλο πάνω στην τελική γραμμή. Ο Mitoma έπεσε να του κάνει τάκλιν, ο Anderson έπεσε και ο Peter Bankes έδειξε την άσπρη βούλα. Μετά από τρελές διαμαρτυρίες των γηπεδούχων, ο VAR Andy Madley τον κάλεσε να ξαναδεί τη φάση. Όντως ο Ιάπωνας δεν είχε βρει τον Elliot με τα πόδια, αλλά πέφτοντας είχε παρασύρει τον χαφ της Forest με το χέρι! Το κοίταζα, το ξανακοίταζα και αναρωτιόμουν πώς στην ευχή δεν το είχαν δει και ο διαιτητής με τον VAR. Τελικά ο Bankes πήρε πίσω το πέναλτι, εξηγώντας μέσω μικροφώνου (κατά την τελευταία "καινοτομία" που στην Αμερική και στο NFL υπάρχει από τη δεκαετία του 1980...) ότι δεν είχε υπάρξει ανατροπή! 

Η Brighton πήρε τα πάνω της, ο Hürzeler έβγαλε τον Mitoma και τον "λίγο" στο συγκεριμένο ματς Danny Welbeck και πέρασε στη θέση τους δύο ξεκάθαρα επιθετικογενείς παίκτες: τον João Pedro και τον Simon Adingra. Πριν σχεδόν πατήσουν χορτάρι, ο Gibbs-White έβγαλε κάθετη στον Elanga που μπήκε από αριστερά και πλάσαρε με το δεξί, για να διώξει δύσκολα ο Verbruggen. Κι αφού ο Γερμανός κόουτς πριν χτυπηθεί καν το κόρνερ που προέκυψε αναγκάστηκε να βγάλει και τον Rutter που δεν μπορούσε να συνεχίσει και να βάλει τον Brajan Gruda, αμέσως (76') άλλη μια κάθετη, από τον Hudson-Odoi αυτή τη φορά, βρήκε πάλι αριστερά τον Elanga που γύρισε συρτά προς το τέρμα και ο Gibbs-White αντί για τη μπάλα βρήκε με την προβολή του το δοκάρι. Συνέχισε και έδειχνε καλά προς το παρόν... Ο Hürzeler έριξε στη μάχη και τον Diego Gómez αντί του Ayari, και ίσως να το μετάνιωσε επειδή έτσι έκλεισε τα διαστήματα των αλλαγών του κι όταν αργότερα (90+6') χτύπησε ο Adam Webster έπρεπε να περιμένει την παράταση για να βάλει παίκτη στη θέση του και αναγκάστηκε να παίξει για λίγο με δέκα... Είχαμε τρεις ακόμα φάσεις, όλες στα 8 λεπτά των καθυστερήσεων που έγιναν 11 λόγω του τραυματισμού του Webster: σε βαθιά σέντρα του MGW o Murillo έκανε την προβολή αλλά με το δεξί κι αδύναμα πάνω στον Verbruggen, μια απίστευτη ατομική προσπάθεια του Aina που πέρασε όποιον βρήκε, άλλαξε με τον Domínguez και πέφτοντας γύρισε πολύ δυνατά στο κεφάλι του Gibbs-White που δεν έπιασε την κεφαλιά όπως θα ήθελε και ο Jan Paul van Hecke απομάκρυνε, και ο Domínguez βρήκε τον Ryan Yates δεξιά στο ύψος της περιοχής, αλλά ο αρχηγός σούταρε πιο ψηλά απ' όσο χρειαζόταν και το έξτρα 30λεπτο ήταν πια επί θύραις.

Στην παράταση η Brighton αναθάρρησε, έχοντας πια και τον αρχηγό της Lewis Dunk στη θέση του Webster, και στο 94' ο Domínguez έπαιξε φοβερή άμυνα στον Gómez που βρέθηκε στην περιοχή μας και ετοιμαζόταν να απειλήσει. Ήταν η τελευταία ενέργεια στο παιχνίδι για τον Αργεντίνο, που είχε τρέξει πάρα πολύ και πήγε στον πάγκο να ανασάνει με τον Jota Silva να παίρνει τη θέση του. Στο δεύτερο μέρος της παράτασης οι γηπεδούχοι πλέον κυριάρχησαν σχεδόν απόλυτα, και στο 107' σε σέντρα του Adingra από δεξιά ο Gómez βρήκε μόνο αέρα προσπάθώντας να πιάσει το βολέ σχεδόν από τη μικρή περιοχή. Ο Παραγουανός ήταν πρωταγωνιστής και στη φάση του 109', όταν σε σέντρα του Gruda από δεξιά εντελώς αμαρκάριστος έπιασε δυνατή κεφαλιά προς το "Γ" του Sels, που όμως απογειώθηκε και έδιωξε κόρνερ - σίγουρα η απόκρουση του ματς. Λιγότερο δυσκολεύτηκε ο γκολκίπερ μας στο 110', αν και η σέντρα-σουτ του Adingra ήταν πολύ πονηρή. Παρ' όλα αυτά, οι Reds θα μπορούσαν να "κλέψουν" τη νίκη στο 113', όταν μια ασυνεννοησία van Hecke και Dunk στην αντίπαλη περιοχή έφερε τη μπάλα στα πόδια του Jota, όμως ο φορμαρισμένος Ολλανδός κατάφερε να κοντράρει τον Πορτογάλο πιστοποιώντας την καλή του φόρμα. Και στο 118' αναστενάξαμε με ανακούφιση όταν από κεφαλιά-πάσα του Estupiñán ο João Pedro σκόραρε σε άδειο τέρμα, αλλά ο αριστερός μπακ της Brighton ήταν εμφανώς ακάλυπτος στο ξεκίνημα της φάσης και το γκολ ακυρώθηκε. Με τη λήξη σχεδόν της παράτασης είδαμε τον Nuno να βγάζει τον Gibbs-White και να βάζει τον Morato, και αναρωτηθήκαμε γιατί, αφού έτσι άφηνε την πεντάδα των εκτελεστών χωρίς τα δύο πρώτα μέλη της, τον Wood και τον MGW. Μήπως τελικά το χτύπημα στο δοκάρι είχε κάνει καμιά -έστω μικρή- ζημιά; Μέχρι την Τρίτη θα το ξέρουμε.

Η διαδικασία των πέναλτι μπροστά στο πέταλο των γηπεδούχων:

• João Pedro: Ωραίο χτύπημα χαμηλά και αριστερά, ο Sels έπεσε σωστά αλλά η μπάλα είχε δύναμη (1-0).
• Anderson: Ψύχραιμα παρά τα 120' που κουβαλούσε έστειλε τον Verbruggen στη λάθος γωνία (1-1).
• Gruda: Ε, Γερμανός. Κρύο αίμα, ο Sels ούτε που πρόλαβε να διαλέξει γωνία. Η μπάλα πέρασε δίπλα του με ταχύτητα (2-1).
• Hudson-Odoi: Συστημένη στο δεξί "Γ" του Verbruggen, που έπεσε σωστά αλλά τι να κάνει (2-2). 
• Hinshelwood: Ο 19χρονος πήγε να σημαδέψει δίπλα στο αριστερό δοκάρι, αλλά ο Matz τον "ψώνισε" (2-2).
• Williams: Πήγε να κάνει copy-paste το πέναλτι του CHO, αλλά η μπάλα πήγε ψηλά και το πλεονέκτημα χάθηκε προσωρινά (2-2).
• Gómez: Αποφασισμένος να χτυπήσει δυνατά στο κέντρο, αλλά δυστυχώς γι' αυτόν ο Sels το κατάλαβε, δεν κουνήθηκε και απέκρουσε πάλι (2-2). 
• Milenković: Τους σέντερ μπακ συνήθως τους φοβάσαι, λες θα σουτάρουν δυνατά κι όπου πάει. Ο "Serbinator" με ένα καταπληκτικό χτύπημα έστειλε τη μπάλα δίπλα στη ρίζα του αριστερού δοκαριού του Verbruggen, που μάντεψε σωστά αλλά εκεί που πήγε η μπάλα δεν μπορούσε να τη φτάσει (2-3).
• Dunk: Ισχύει και για τον τύπο που βρίσκουμε μπροστά μας εδώ και τόσο πολλά χρόνια. Χαμηλά κι αυτός, στo ίδιο ακριβώς σημείο με τον Nikola, ο Sels έπεσε σωστά αλλά η μπάλα μπήκε μέσα (3-3).
• Yates: Ο άλλος αρχηγός διάλεξε κι αυτός να χτυπήσει χαμηλά, στα δεξιά του. Αποτέλεσμα το ίδιο (3-4) και σπριντ μαζί με τον MGW στο απέναντι πέταλο, όπου πανηγύριζαν οι δικοί μας, ενώ στο απόλυτο κοντράστ ο Verbruggen μάλλον αναρωτιόταν ποιανού αμαρτίες πληρώνει και βγήκε ηττημένος από δύο διαδικασίες πέναλτι σε μία εβδομάδα (η άλλη ως τερματοφύλακας της Εθνικής Ολλανδίας απέναντι στην Ισπανία την περασμένη Κυριακή). "Για να πω την αλήθεια, είχα άγχος. Αλλά ο Matz είχε πιάσει δύο πέναλτι, έπρεπε να το βάλω και να μας στείλω στο Wembley. Αν και δεν έχουμε πετύχει τίποτα ακόμα, τι σεζόν ζούμε...", θα έλεγε αργότερα ο Ryan που, αφού σκόραρε, οι φίλοι της ομάδας είχαν την... υποχρέωση να επιβεβαιώσουν το γνωστό σύνθημα κι αντί για τον ποταμό Trent να πέσουν στη θάλασσα! Λεπτομέρεια: Ο αρχηγός είχε συμπληρώσει κάρτες από το 97', όταν τράβηξε τον Gruda που έβγαινε στην κόντρα, και δεν θα είναι παρών στον ημιτελικό. Θυσιάστηκε για άλλη μια φορά για την ομάδα που αγαπάει από παιδί. Απών θα είναι και ο Williams, που επίσης συμπλήρωσε κάρτες...

Θα είναι σε θέση οι Reds μετά από τέτοια σωματική και ψυχική δοκιμασία να κοντράρουν σε 72 ώρες και κάτι τη Manchester United, που είχε έναν καλό Μάρτιο με αποτέλεσμα ο Ruben Amorim να κονταροχτυπιέται με τον Nuno για τον τίτλο του Κόουτς του Μήνα; (Παρεμπιπτόντως, προτεινόμενοι για τον αντίστοιχο του Παίκτη του Μήνα είναι οι Elanga-Milenković). Θα δούμε και γι' αυτό, και για το επόμενο εξίσου δύσκολο παιχνίδι το Σάββατο στο Villa Park. Προς το παρόν, ας χαρούμε το αποψινό κι ας περιμένουμε να μάθουμε τον αντίπαλό μας στον ημιτελικό. Στον άλλο σημερινό προημιτελικό η Crystal Palace πέρασε αέρας από το Craven Cottage (3-0 τη Fulham), ενώ αύριο παίζουν Preston-Aston Villa και Bournemouth-Manchester City, με την κλήρωση να γίνεται αμέσως μετά τη λήξη του πρώτου ματς.

Brighton: Verbruggen, Hinshelwood, van Hecke, Webster (Dunk 91'), Estupiñán, Baleba, Ayari (Gómez 80'), Minteh, Rutter (Gruda 75'), Mitoma (Adingra 72'), Welbeck (João Pedro 72'). 
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Domínguez (Jota Silva 96'), Yates, Danilo (Hudson-Odoi 61'), Anderson, Gibbs-White (Morato 120'), Awoniyi (Elanga 61').
Διαιτητής: Peter Bankes. Κίτρινες: Estupiñán 62', Gruda 114' - Domínguez 88', Yates 97', Williams 111', Gibbs-White 120'.
Θεατές: 29.930 (Forest: περίπου 4.800).

Nuno Espírito Santo: "Είμαστε πανευτυχείς. Ήταν μια πολύ αγχωτική στιγμή, αλλά χαρήκαμε πολύ που πανηγυρίσαμε μαζί με τον κόσμο μας. Στενοχωρήθηκα όταν ο Williams αστόχησε, αλλά μετά ο Matz έκανε άλλη μια μεγάλη απόκρουση που μας επέτρεψε να συνεχίσουμε. Τα πάει πολύ καλά και του αξίζουν συγχαρητήρια. Το πέναλτι του Yates ήταν μια τεράστια στιγμή για όλους μας, και ιδιαίτερα για εκείνον. Κρίμα που πήρε κίτρινη κάρτα και δεν θα βρίσκεται εκεί, αλλά ελπίζουμε να του δώσουμε άλλη μια ευκαιρία. Ο αγώνας δεν εξελίχθηκε όπως ακριβώς προσδοκούσαμε, αλλά τελειότητα δεν υπάρχει. Πιστεύω πάντως πως τα πήγαμε πολύ καλά. Ελέγξαμε την κατοχή της μπάλας, κυριαρχήσαμε στις διεκδικήσεις, ξέραμε πού να πιέσουμε και είχαμε καλές στιγμές. Στο δεύτερο ημίχρονο είχαμε και καθαρές ευκαιρίες, αφού όταν βάλαμε στο παιχνίδι μας και την ταχύτητα (σ.σ. με τις αλλαγές CHO και Elanga) είχαμε κάθε δυνατότητα να νικήσουμε. Αξίζουν όμως συγχαρητήρια και στη Brighton που μας πίεσε στο τέλος της παράτασης. Και οι δύο ομάδες είχαν την ευκαιρία τους. Τώρα πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην Premier League, θα μας μείνει όμως αυτή η όμορφη στιγμή στην πορεία μας. Σίγουρα αυτή η σεζόν είναι αξιομνημόνευτη για μας".

* Ο λόγος που δεν ασχολούμαστε με τη γυναικεία ομάδα της Forest είναι ότι δεν κατέχουμε και πολύ από ποδόσφαιρο γυναικών. Όμως δεν είναι δυνατόν να μην αναφέρουμε έστω ότι πριν μία εβδομάδα ακριβώς οι Forest Women νίκησαν 3-1 τη Stoke στο Walsall και κατέκτησαν το FA Women's National League Cup, όπως και ότι στο πρωτάθλημα βρίσκονται αγκαλιά με την άνοδο στη δεύτερη κατηγορία τέσσερις αγωνιστικές πριν το φινάλε. Μπράβο κορίτσια!

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Independent.