Λοιπόν, με την ευκαιρία του μοναδικού σημερινού αγώνα της Premier League, θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε ξεχάσει: μπορούμε κι ΕΜΕΙΣ να είμαστε ο κακός δαίμονας κάποιας άλλης ομάδας. Και συγκεριμένα της Crystal Palace, που δεν μας έχει νικήσει ΠΟΤΕ στο πρωτάθλημα της Premier League από το 1992 που καθιερώθηκε. Μαζί με τον σημερινό, η Forest συμπλήρωσε 10 αγώνες χωρίς ήττα από τους Eagles, που μάλιστα την έχουν νικήσει μόνο ΜΙΑ φορά στις 15 τελευταίες αναμετρήσεις των δύο ομάδων (μαζί δηλαδή με Championship), το αρκετά μακρινό πλέον 2011. Ε, θα περιμένουν ακόμα...

Και ο τίτλος πού κολλάει; Μα φυσικά στον κύριο Andy Madley, στον οποίο αφιερώνουμε ολόψυχα, έστω και κάπως παραφρασμένο λόγω ονόματος, το πασίγνωστο σουξέ της Δήμητρας Γαλάνη. Εκεί που όλα κυλούσαν ομαλά και οι ομάδες πήγαν στην ανάπαυλα χωρίς γκολ, ο ρεφ από το West Yorkshire (δεν μας πάνε και πολύ εκεί λόγω Leeds και εσχάτως Huddersfield) στο δεύτερο ημίχρονο έπαθε... κίτρινο πυρετό, αποφαινόμενος ότι κάθε φάουλ ήταν περίπτωση κίτρινης κάρτας. Κι αν ο Nuno Espírito Santo μυρίστηκε τον κίνδυνο και έσπευσε να αλλάξει δύο παίκτες για να προλάβει το κακό, δεν μπορούσε να κάνει και... οκτώ αλλαγές! Μάλιστα, τόσες κάρτες εισέπραξαν οι... Wimbledon Bad Boys της δεκαετίας του 2020, οι Reds από το Nottingham! Εντεκάδα ολόκληρη μαζί με τις τρεις που έφαγαν οι γηπεδούχοι... Χώρια το πέναλτι που έδωσε και μόνο εκείνος και ο VAR James Bell (αυτός πάλι ποιος είναι; Κανένα ανερχόμενο μπουμπούκι;) δεν είδαν αυτό που είδαν ΟΛΟΙ οι τηλεθεατές στις οθόνες τους... Ας είναι! Δεν κάνει κακό πού και πού να ρίχνουμε καμιά ματιά στα... περσινά χαΐρια της διαιτησίας - όχι τίποτα άλλο, επειδή κάποιοι γκρινιάζουν που μπορεί να μη βγούμε τελικά Champions League...

Ναι, η Forest και απόψε δεν έθελξε με την απόδοσή της απέναντι σε μια Palace που έπαιξε με τη φόρα της σπουδαίας πρόκρισής της στον τελικό του FA Cup, και μάλιστα με το επιβλητικό 3-0 επί της Aston Villa, αλλά -για να μην ξεχνιόμαστε- και που με το αποψινό συμπλήρωσε πέντε ματς χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα και παραμένει στην αγαπημένη της 12η θέση, στην περιοχή... που της αρέσει δηλαδή (10η πέρσι, 11η πρόπερσι). Πολύς ντόρος για τον Eberechi Eze, τον Ismaïla Sarr και τον Jean-Philippe Mateta (παίζει ακόμα με προστατευτικό κεφαλής μετά από το εγκληματικό χτύπημα καράτε του γκολκίπερ της Millwall σε αγώνα Κυπέλλου που χρειάστηκε 25 ράμματα), αλλά η άμυνά μας σήμερα ήταν πολύ καλή και τους είχε περιορίσει μέχρι να αρχίσουν ένας-ένας οι παίκτες μας να φοβούνται τη δεύτερη κάρτα. Χάσαμε προς το τέλος και τον Murillo, που για άλλη μια φορά δεν χάρηκε το γκολ του (είχε σκοράρει και στο 1-3 από τη Newcastle) και μάλλον πάει να κάνει παρέα στον Callum Hudson-Odoi...

Σίγουρα όχι το φινάλε της σεζόν που περιμέναμε, η ομάδα όμως αντιστέκεται και επιμένει και πάλεψε με νύχια και με δόντια στα τελευταία λεπτά, όταν όλα ήταν εναντίον της. Σπατάλησε μεν δύο εξαιρετικές ευκαιρίες για γκολ, για άλλη μια φορά όμως οφείλει να ευχαριστήσει τον Matz Sels που όποτε χρειάστηκε ήταν παρών (και ναι, ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΝΑΛΤΙ παρά μόνο στη φαντασία διαιτητή και VAR). Μπορεί ο Morgan Gibbs-White, ως ένα σημείο τουλάχιστον, να αγωνίστηκε με πάθος για να αλλάξει γνώμη σε όσους πιστεύουν ότι "φυλάει τα πόδια του" επειδή η Manchester City τον προορίζει για αντικαταστάτη του Kevin De Bruyne, αλλά σήμερα το πρώτο βιολί ήταν άλλος: ο κύριος της φωτογραφίας, που σε περίπτωση που ο MGW μας αφήσει είναι πανέτοιμος να πάρει τη θέση του και να σταματήσει επιτέλους να αναλώνεται σε τάκλιν οργώνοντας όλο το κέντρο και να ξεδιπλώσει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Ο λόγος φυσικά για τον Elliot Anderson, με συμμετοχή σε οτιδήποτε επικίνδυνο έφτιαχνε η Forest σήμερα, χωρίς να παραμελεί και τα ανασταλτικά του καθήκοντα. Και σαν να μας άκουσε, σήμερα ήταν από τους ελάχιστους που δεν κιτρινίστηκαν!

Απόντος του Hudson-Odoi, ο οποίος ήταν στην κερκίδα και δεν υπολογίζεται ούτε για το επόμενο παιχνίδι ενώ είναι εξαιρετικά αμφίβολος και για τα δύο τελευταία, ο Nuno, που προτίμησε και τον Ibrahim Sangaré αντί του Ryan Yates, έβαλε τον Anthony Elanga στα αριστερά και έριξε το βάρος της επίθεσης από εκεί, με τη στήριξη του Anderson και φυσικά του Neco Williams. Χάθηκε όμως έτσι η καλή βραδιά του Ola Aina, αφού ο Nico Domínguez δεν είναι εξτρέμ, συνέκλινε για να βοηθήσει και o Aina αναγκαζόταν να παίζει όλη την πλευρά σχεδόν μόνος απέναντι στον Sarr και τον Tyrick Mitchell. Ο Sarr ενίοτε άλλαζε πλευρά και γινόταν "ζευγάρι" με τον πολύ καλό απόψε Κολομβιανό Daniel Muñoz (με τη φάτσα του κακού Αιγύπτιου αρχιτέκτονα από το "Astérix και Κλεοπάτρα"). Παρ' όλα αυτά, οι Reds αντιπαρήλθαν το εκρηκτικό ξεκίνημα των γηπεδούχων, που απείλησαν στο 5' με ένα πολύ πιεσμένο σουτ του στόπερ Maxence Lacroix (τελείωμα αμυντικού) και στο 12' όταν ένας άλλος στόπερ, ο Chris Richards, βρέθηκε σε καλή θέση στην περιοχή μας αλλά τα έχασε και κοντραρίστηκε δύο φορές. 

Από εκεί και πέρα, η Forest ανέλαβε την απόλυτη πρωτοβουλία μέχρι το ημίχρονο. Αρχικά η Palace πήγε να βγάλει από μόνη της τα μάτια της στο 18', όταν σε μια βαθιά μπαλιά του Aina ο Mitchell γύρισε εντελώς λάθος τη μπάλα στον παλιό μας φίλο Dean Henderson, ο οποίος έβαλε ενστικτωδώς το πόδι του και δεν είχαμε ένα από τα πιο τζαμπατζίστικα αυτογκόλ της χρονιάς. O Mitchell, από τους καλύτερους της Palace απόψε, κόντεψε να εξιλεωθεί πανηγυρικά στο 35', μέσα στο διάστημα δηλαδή της "κόκκινης" κυριαρχίας, όταν σέντραρε στην περιοχή και ο Muñoz με δυνατό πλασέ υποχρέωσε τον Sels στην πρώτη πολύ καλή επέμβασή του. Οι Reds, στα γαλάζια τους απόψε (ίσως για να προετοιμάσουν... χρωματικά τους αντιπάλους τους για τον τελικό με τη Manchester City!), απάντησαν πρώτα στο 41', με τη σέντρα του Gibbs-White από δεξιά, τον Muñoz να γκρεμίζει τον Chris Wood (ψιλά γράμματα για τον Madley που έδωσε αργότερα ένα πολύ πιο soft πέναλτι) και τον Anderson από δύσκολη γωνία στο δεύτερο δοκάρι να σουτάρει στην έξω πλευρά των διχτυών, και κυρίως με τη φοβερή κόντρα του 44'. Με τον "άπιστο Θωμά" Thomas Tuchel να τον παρακολουθεί από την εξέδρα, ο MGW όχι μόνο έλεγξε απόλυτα τη μπάλα κλέβοντας σε επίθεση της Palace, αλλά και έβγαλε μαεστρική μπαλιά στον Domínguez που έβγαινε μπροστά. Ο Αργεντίνος μάς εξέπληξε με τη σειρά του βρίσκοντας στα δεξιά του τον Wood (δεν ήταν εύκολο, πιστέψτε με), και αυτός άνοιξε παράλληλα με την περιοχή στον Elanga που βρισκόταν σε καλύτερη θέση για σουτ. Ο Σουηδός πλάσαρε με το αριστερό, αρκετά καλά, αλλά ο Henderson απέκρουσε με χέρια και πόδια μαζί. Έπρεπε να μπει εκείνο το γκολ - ήταν σε πολύ καλή στιγμή, και η Forest το άξιζε μόνο και μόνο για το υποδειγματικό της αντεπίθεσής της.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε στο ίδιο μοτίβο με το πρώτο, με τον Muñoz να σεντράρει στο 49' και τον Sarr να πιάνει την άστοχη κεφαλιά ενώ ο Sels είχε απόλυτο έλεγχο της πορείας της μπάλας, και στο επόμενο λεπτό έγινε μάλλον η φάση του αγώνα. Ο εξαιρετικός νεαρός χαφ της Palace Adam Wharton (πολύ καλό κουμάντο στο κέντρο των Eagles, κρίμα που αργότερα χτύπησε και αποχώρησε) ξεκίνησε μια φάση όπου η μπάλα περνώντας με κινηματογραφική ταχύτητα από Eze και Mateta έφτασε στον Sarr που βγήκε τετ α τετ με τον Sels, αλλά δεν είναι κι εύκολο να νικήσεις τον Βέλγο... Η Forest αντεπιτέθηκε αμέσως με μια εξαιρετική κούρσα του Aina, που βρήκε τον Wood σε πολύ καλή θέση στην αντίπαλη περιοχή, o πρώτος σκόρερ μας ελίχθηκε, σούταρε δυνατά και η μπάλα θα πήγαινε μέσα αν δεν έβαζε τελευταία στιγμή το πόδι του ο Lacroix για να τη διώξει σε κόρνερ. Ένα μακρινό συρτό σουτ του Williams στο 55' πήγε απευθείας επάνω στον Henderson, και ακολούθησε το δράμα.

Ήταν το 57', όταν μια βαθιά μπαλιά του Sarr στην περιοχή μας έγινε διεκδικήσιμη ανάμεσα στον προωθημένο Mitchell, τον Domínguez και τον Sels. O Nico μάρκαρε σωστά, ο Matz άπλωσε πόδι για να βρει μπάλα και το τράβηξε αμέσως, ο Mitchell είχε πατήσει μπάλα και αποφασίσει ότι θα έπεφτε και έπεσε. Ένας έμπειρος διαιτητής θα το έβλεπε, και αρχικά ο Madley έδειξε να συνεχιστεί το παιχνίδι. Ο άγνωστος Bell, όμως, προφανώς θέλησε να κάνει το κομμάτι του και τον φώναξε στο μόνιτορ. Πήγε, είδε και... είπε πέναλτι, δείχνοντας μάλιστα και κίτρινη στον Sels (έτσι, για να μας φύγει και η απορία μήπως το είχε κάνει ο Domínguez και δεν το είχαμε δει). Ο Eze πήρε φόρα, έκανε επιτόπια βηματάκια, σταμάτησε τελείως, έκανε τέλος πάντων ό,τι ξέρουμε ότι ο κανονισμός απαγορεύει χωρίς ο Madley να χαμπαριάσει, και τελικά σούταρε σχεδόν στο πλαϊνό δίχτυ, με τον Sels να πέφτει σωστά δεξιά αλλά να μην προλαβαίνει.

Η τιμωρία για την αδικία δεν άργησε να έρθει, και μάλιστα με σαδιστικό τρόπο. Στο 64', μετά από ένα φάουλ που κέρδισε ο Williams δίπλα στην πλάγια γραμμή της αντίπαλης περιοχής (πήρε μάλιστα και την κίτρινη του Muñoz) ο Elanga πήγε σε απευθείας εκτέλεση, αλλά ο Henderson το ψυλλιάστηκε, τέντωσε το χέρι και έδιωξε σε κόρνερ. Ο Anderson το ανέλαβε, η άμυνα απέκρουσε και ο Williams προσπάθησε πάλι από μακριά. Το σουτ δεν ήταν ιδιαίτερα καλό, αλλά στην πορεία της μπάλας έβαλε το αριστερό του πόδι ο Murillo (εντελώς επίτηδες, φάνηκε ότι ήξερε πολύ καλά τι έκανε), αλλάζοντάς της εντελώς τροχιά και στέλνοντάς τη στην αριστερή γωνία του Henderson, που αυτή τη φορά δεν μπορούσε να αντιδράσει. Ο σκόρερ άρπαξε τη μπάλα, την έβαλε κάτω από τη φανέλα του και έδειξε με τον τρόπο του πόσο ευτυχισμένος είναι που σύντομα θα γίνει για πρώτη φορά μπαμπάς.

Από αυτό το σημείο μέχρι και το 78' δεν έχω καταγράψει παρά κίτρινες κάρτες και αλλαγές... Ο Nuno είχε ήδη κατά νου μετά το 1-0 να αφήσει τη συντηρητική τακτική και να βάλει τον Ramón Sosa αντί του Domínguez, και παρά την ισοφάριση δεν έκανε πίσω. Άλλωστε ο Αργεντίνος ήταν ήδη κιτρινισμένος, όπως αργότερα και ο Sangaré, που ήταν εξαιρετικός αλλά αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη θέση του στον Yates. Στο 79' τραυματίστηκε ο Murillo, που φάνηκε να παθαίνει τράβηγμα μετά από μια προσπάθειά του να διώξει. Και ιδού το... fair play των γηπεδούχων: ο Βραζιλιάνος έβγαινε κουτσαίνοντας, η πινακίδα για να μπει ο Morato είχε ήδη σηκωθεί κι εκείνοι -με τον Madley να μην παίρνει χαμπάρι τίποτα- έπαιξαν κανονικά τη μπάλα για να επωφεληθούν από τον παίκτη λιγότερο! (Μετά είμαι κακός που δεν χωνεύω τον Oliver Glasner;) Έτσι χωρίς να το καταλάβει κανείς ο Eddie Nketiah, που είχε πάρει στο μεταξύ τη θέση του Mateta, βρέθηκε σε ευνοϊκή θέση δεξιά στην περιοχή μας αλλά σούταρε στα ύψη. Ντροπή.

Η αποχώρηση του Murillo, που είχε κάνει περίφημο παιχνίδι ως τότε, και η διπλή κάρτα σε Aina και Yates στην ίδια φάση (!!!) προοιώνισαν αυτό που θα ακολουθούσε. Η Palace ήταν πλέον έτοιμη να μας πετάξει μέχρι και τον νεροχύτη της κουζίνας, όπως λέει μια αγγλική ποδοσφαιρική έκφρααη που πάντα με κάνει και γελάω πολύ. Στο 83' ο περίπου εξαφανισμένος ως τότε Eze, που πήρε μπρος από το 80' και μετά, σέντραρε στην περιοχή, ο Marc Guéhi πήρε την πρώτη κεφαλιά, ο Nketiah τη δεύτερη και ο Lacroix την τρίτη ψηλά άουτ. Ο Γάλλος στόπερ βρέθηκε ξανά σε θέση βολής στο 86', με τον Nikola Milenković όμως να τον κοντράρει αποτελεσματικά. Στο 89' o Eze δοκίμασε για πρώτη φορά την τύχη του μόνος του και παρά λίγο να πανηγυρίσει, αφού το ωραίο δεξί φαλτσαριστό σουτ του πέρασε από τον Sels που έκανε την εκτίναξη και σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι. Πανηγύρισε τελικά στο 91', όταν βρέθηκε αυτή τη φορά μέσα στην περιοχή και σούταρε με το αριστερό, η μπάλα πήγαινε μάλλον μέσα, αλλά ο Nketiah άπλωσε το πόδι και σιγούρεψε το γκολ... από θέση οφσάιντ. Πώς τη γλιτώσαμε και με δαύτον... Μιλάμε ότι η Arsenal πήγαινε να μας πιάσει κώτσους για τα καλά! Διακρίθηκε βέβαια για την κοκορομαχία με τον Morato μετά τη λήξη. Σιγά μην ο Madley έχανε την ευκαιρία να ξαναδείξει κάρτες...

Τα οκτώ λεπτά των καθυστερήσεων έγιναν τελικά δώδεκα, αφού πρώτα χάλασε η ενδοεπικοινωνία των διαιτητών και μετά, σε ένα κόρνερ που χτύπησε ο Will Hughes, η μπάλα επέστρεψε σε αυτόν, και ο πρώην παίκτης της Derby (καταλαβαίνετε φαντάζομαι ότι άκουσε τα δέοντα) προσπάθησε να σκοράρει από πολύ πλάγια θέση, στέλνοντας ένα καλό σουτ λίγο πάνω από το οριζόντιο δοκάρι, στην εξέλιξη της φάσης όμως ο Milenković είχε φάει μια περιποιημένη λατινοαμερικάνικη αγκωνιά από τον Jefferson Lerma με αποτέλεσμα να ματώσει η μύτη του και να μείνει αρκετή ώρα στο χορτάρι. Ο κόσμος, που δεν είχε καταλάβει τι συνέβαινε και νόμιζε ότι ο Σέρβος έκανε καθυστέρηση, τον χλεύασε έντονα όταν σηκώθηκε. Ήταν πάντως η τελευταία φάση του περιπετειώδους αγώνα, από τον οποίο οι Reds μάλλον πρέπει να είναι και ευχαριστημένοι που μετά από τόσο κυνηγητό πήραν έστω τον έναν βαθμό...

Αυτός ο βαθμός, λοιπόν, απλώς ξεκόλλησε τη Forest από την 7η Aston Villa, αλλά έχει καλές και κακές συνέπειες. Οι καλές πρώτα: μετά τα αποτελέσματα των προηγούμενων ημερών ακριβώς κάτω από την 7η θέση (Arsenal-Bournemouth 1-2, Aston Villa-Fulham 1-0, Brentford-Manchester United 4-3), οι Reds χρειάζονται μόλις δύο βαθμούς ακόμα για να σφραγίσουν το ευρωπαϊκό τους διαβατήριο, έστω και μέσω Conference League, ακόμα κι αν η Palace κατακτήσει το FA Cup. Οι κακές είναι ότι πλέον η εξασφάλιση της παρουσίας στο Champions League δυσκόλεψε αρκετά (διαφωνώ όμως ότι δεν βρίσκεται πια στα δικά μας χέρια και θα το εξηγήσω παρακάτω). Η Chelsea νίκησε 3-1 την αδιάφορη πλέον πρωταθλήτρια Liverpool, η Manchester City λύγισε δύσκολα εντός 1-0 τους Wolves και η Newcastle έφερε 1-1 εκτός με τη Brighton, με αποτέλεσμα η κατάσταση από την 3η θέση και κάτω να είναι η εξής: City 64, Newcastle και Chelsea 63 (μας ρίχνουν αρκετά και στη διαφορά τερμάτων), Forest 61, Aston Villa 60. Θα πρέπει να περάσουμε τουλάχιστον μία από τις τρεις ομάδες από πάνω μας, και το ενθαρρυντικό είναι ότι την Κυριακή παίζουμε εντός με την υποβιβασμένη Leicester, ενώ στο Λονδίνο κονταροχτυπιούνται Chelsea-Newcastle. Τι σημαίνει με λίγα λόγια αυτό; Ότι με 3/3 (Leicester εντός, West Ham εκτός, Chelsea εντός) βγαίνουμε οπωσδήποτε στην κορυφαία διοργάνωση, επωφελούμενοι από τις αναπόφευκτες απώλειες των άλλων που παίζουν μεταξύ τους και με εμάς (η Newcastle έχει να πάει πάλι στο Λονδίνο για να παίξει και με την Arsenal). Μη σας μπερδεύω άλλο, απλώς παραθέτω τα υπόλοιπα αποτελέσματα της 35ης αγωνιστικής: Everton-Ipswich 2-2, Leicester-Southampton 2-0 (τελευταίο κανονάκι των Saints για να περάσουν τη Derby του 2007-'08, χαμένο κι αυτό), West Ham-Tottenham 1-1.

Crystal Palace: Henderson, Richards, Lacroix, Guéhi, Muñoz, Wharton (Hughes 61'), Kamada (Lerma 87'), Mitchell, Sarr, Eze, Mateta (Nketiah 76').
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo (Morato 81'), Williams, Sangaré (Yates 76'), Anderson, Domínguez (Sosa 66'), Gibbs-White, Elanga, Wood.
Σκόρερς: Eze 60' (πέναλτι) - Murillo 64'.
Διαιτητής: Andy Madley. Κίτρινες: Muñoz 63', Kamada 77', Nketiah 103' - Domínguez 7', Sels 59', Sangaré 67', Williams 74', Gibbs-White 78', Yates 82', Aina 82', Morato 103'.
Θεατές: 25.096 (Forest: περίπου 2.700).

Nuno Espírito Santo: "Αντιδράσαμε καλά σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνισή μας, αλλά και μετά το πλήγμα που δεχθήκαμε με το πέναλτι της Palace. Παρουσιαστήκαμε πολύ βελτιωμένοι, ειδικά στην άμυνα. Ήταν πολύ σημαντικό ότι μετά το γκολ που δεχθήκαμε σκοράραμε αμέσως. Δεν ήταν εύκολο, και έδωσε στα παιδιά την πίστη ότι μπορούσαμε να πάμε και για τη νίκη. Μετά το παιχνίδι... τρελάθηκε λίγο με ευκαιρίες εκατέρωθεν. Στο πρώτο ημίχρονο είχαμε τον έλεγχο του αγώνα. Κυριαρχήσαμε, δημιουργήσαμε και δεν επιτρέψαμε στην Palace να χτυπήσει στην κόντρα ή να έχει την κατοχή της μπάλας. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν άλλη ιστορία. Ανταποκριθήκαμε καλά, αλλά στο τέλος οι ταλαντούχοι παίκτες που διαθέτει η Palace μάς δημιούργησαν προβλήματα. Η διάταξή τους στο γήπεδο (σ.σ. 3-4-3) είναι πολύ οργανωμένη, και με τρεις παίκτες μπροστά είναι επικίνδυνοι αν βρουν χώρους. Δεν έχω ιδέα για τον τραυματισμό του Murillo, πρέπει να περάσει από εξετάσεις για να διαπιστωθεί η έκτασή του. Πονάει, αλλά ας περιμένουμε λίγο. Τώρα πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας στο City Ground απέναντι στη Leicester. Δεν θα είναι εύκολο. Κανείς πλέον δεν αμφιβάλλει ότι η κούρσα για το Champions League θα πάει μέχρι το τέλος".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα του BBC.