Είναι, μάλλον, τελικά βαρύ το τίμημα να παίζεις έναν ημιτελικό Κυπέλλου στο Wembley. Ειδικά όταν έχεις μια ομάδα γεμάτη παιδιά που δεν είναι συνηθισμένα στη ζωή στα ψηλά πατώματα, είναι αξιέπαινα και εδώ που έφτασαν και συνεχίζουν ακόμα να διεκδικούν, τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος. Την πρώτη εκτός προγράμματος ήττα της χρονιάς (την 32η αγωνιστική!) απέναντι στην Everton διαδέχθηκε μία ακόμα μέσα στο σπίτι μας, αυτή τη φορά από τη Brentford, μια ομάδα για την οποία ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι θα σου "ξεφουρνίσει", γι' αυτό ακόμα επιβιώνει με το μικρό της γήπεδο και γενικά τα πενιχρά της μέσα.

Αξιέπαινοι οι Bees, και περισσότερο απ' όλο τον οργανισμό της ο Thomas Frank (άσχετα αν κάπου κάπου έχουμε μεγάλες διαφωνίες μαζί του) για την ομάδα που έχει φτιάξει (παρ' όλο που δεν ήρθε ποτέ έστω κοντά σε ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο), ήταν όμως και τυχερός που βρήκε τη Forest σε μια κατάσταση hangover από τον τελικό του Κυπέλλου - για να μην πούμε για τις φάσεις των δύο γκολ, για τα οποία σαν να συνωμότησαν θεοί και δαίμονες. Μπορεί απόψε οι Reds να κυριάρχησαν στην κατοχή της μπάλας, στις τελικές προσπάθειες εντός κι εκτός εστίας, αλλά ήταν φανερό ότι είχαν "αδειάσει" σωματικά και ψυχικά από το γεμάτο συγκινήσεις Σαββατοκύριακο, προδόθηκαν δε από την άμυνά τους, που τους έχει κουβαλήσει μέχρι τώρα με επιτυχία στο ίσως δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου. Έτσι το φινάλε της 34ης αγωνιστικής τούς βρίσκει στην έκτη θέση, δύο βαθμούς πίσω από την τρίτη Newcastle, έναν πίσω από την τέταρτη Manchester City, ισόβαθμους αλλά με χειρότερη διαφορά τερμάτων από της πέμπτης Chelsea και μόλις τρεις μπροστά από την Aston Villa που είναι στην έβδομη θέση, την τελευταία δηλαδή που θα δώσει ευρωπαϊκό εισιτήριο σε περίπτωση που η Crystal Palace κατακτήσει το FA Cup (αν όχι, δίνει και η όγδοη). Την Palace παρεμπιπτόντως την αντιμετωπίζουμε στο Selhurst Park τη Δευτέρα, στο τελευταίο παιχνίδι της 35ης αγωνιστικής, με τους Eagles σε φοβερή ψυχολογική κατάσταση μετά τη διάλυση της Aston Villa και την πρόκριση στον τελικό, και καλούμαστε να επαναλάβουμε ό,τι κάναμε πριν από λίγες μέρες με επιτυχία μετά την ήττα από την Everton: να πάμε στο Λονδίνο και να γυρίσουμε με το τρίποντο...

Είμαστε -θα το ξέρετε εδώ και χρόνια όσοι μας διαβάζετε- οι τελευταίοι που θα "σταυρώσουν" τους παίκτες, που άλλωστε εξακολουθούν να χρειάζονται μόνο το πολύ 4 βαθμούς στα τέσσερα τελευταία ματς για να βγάλουν τη Forest ξανά στην Ευρώπη μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια, έστω και μέσω του "ταπεινού" Conference League. (Φαντάζεστε, για παράδειγμα, κανέναν να τα βάζει με τον Nikola Milenković, υποψήφιο για Παίκτη της Χρονιάς, επειδή είχε κακή θέση και στα δύο γκολ της Brentford απόψε;) Ίσως εδώ να ακολουθεί μη δημοφιλής άποψη (unpopular opinion που λένε και στο χωριό μου), αλλά προσωπικά θεωρώ το άλμα στο Champions League τεράστιο. Όχι ότι δεν θα είναι καλοδεχούμενο και δεν θα ανεβάσει φοβερά τις μετοχές του συλλόγου στην Ευρώπη, όχι ότι δεν θα αποφέρει τρελά λεφτά στα ταλαιπωρημένα ταμεία της Forest, αλλά για σκεφτείτε τι είδους επένδυση θα χρειαστεί ώστε να σταθεί με αξιοπρέπεια η ομάδα σε μια τόσο απαιτητική διοργάνωση, στην οποία -κακά τα ψέματα- δεν θα έχει τεράστιες πιθανότητες να προχωρήσει και πολύ. Αντίθετα, είδαμε κι απόψε ότι η Αγγλία πάει "σφαίρα" στα δύο χαμηλότερης δυναμικότητας τρόπαια: στο Europa League με τις ανεκδιήγητες στο πρωτάθλημα Manchester United και Tottenham να πηγαίνουν φουλ για τελικό και στο Conference με την Chelsea να κάνει περίπατο... Ας μην πυροβολούμε λοιπόν κανέναν, και ας είμαστε ευγνώμονες που αυτή η "κοιλιά" της ομάδας έρχεται σε ένα σημείο όπου η Ευρώπη είναι σχεδόν εξασφαλισμένη. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όλοι στην αρχή της σεζόν κάναμε την ίδια ευχή: "Φέτος θέλουμε να σωθεί η ομάδα άνετα"...

Το κακό είναι ότι οι μπελάδες με τους τραυματισμούς συνεχίζονται, απόρροια ίσως και αυτοί της έλλειψης τριβής των παικτών με αυτό το επίπεδο - υπέρβαση είναι άλλωστε και μόνο το ότι σκαρφαλώσαμε τόσο ψηλά με την ενδεκάδα μας να είναι πάνω κάτω πάντα η ίδια και οι βασικοί να ξεκουράζονται μόνο σε αγώνες Κυπέλλων, και από ένα σημείο και μετά ούτε και σ' αυτούς. Δεν πρόλαβε ο Nuno Espírito Santo να καλωσορίσει πίσω στην ενδεκάδα τον Ola Aina, που μάλλον ήταν ψιλοέτοιμος και για τον ημιτελικό αλλά για μένα σωστά προφυλάχθηκε (όπως και σωστά αποσύρθηκε απόψε μετά το 0-2), και είδε να βγαίνει εκτός μάχης ο Callum Hudson-Odoi, παίκτης που είχε ταλαιπωρηθεί από τραυματισμό και πρόσφατα και έχει δώσει πάρα πολλά, με υποψία ζημιάς στον οπίσθιο μηριαίο. Τώρα όμως είμαστε για τα καλά μέσα στο χορό και πρέπει να χορέψουμε. Δεν έχουμε κακό πρόγραμμα, παίζουμε με δύο από τις τέσσερις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας, έχουμε τη βασική μας αντίπαλο για το μεγάλο Κύπελλο Chelsea (που έχει και το δυσκολότερο πρόγραμμα όλων) τελευταία αγωνιστική στην έδρα μας, όλα είναι ανοιχτά.

Είναι πολύ πιθανό η διάθεση της ομάδας να επηρεάστηκε αρνητικά από το "κιτρίνισμα" των δύο παικτών που όλοι περιμένουμε μόνιμα να τραβήξουν το κουπί στο κέντρο. Μόλις στο 10', και ενώ η Brentford είχε απειλήσει στο 2' με σέντρα του Mikkel Damsgaard και κεφαλιά του Kevin Schade που έδιωξε ο Murillo πριν γίνουν πιο απειλητικοί οι φιλοξενούμενοι και στο κόρνερ που προέκυψε ο Milenković απομάκρυνε μια επίσης επικίνδυνη κεφαλιά του Christian Norgaard, ο Morgan Gibbs-White, που δευτερόλεπτα νωρίτερα είχε βρεθεί σε καλή θέση στην αντίπαλη περιοχή αλλά σούταρε πάνω στο... κεφάλι του Nathan Collins, γκρέμισε από πίσω τον Schade που δεν είχε φτάσει καν στη σέντρα και μπήκε πρώτος στο μπλοκάκι του Darren England. Οκτώ λεπτά αργότερα, κι αφού στο 17' ο Matz Sels είχε επέμβει για πρώτη φορά αποκρούοντας δύσκολα κεφαλιά του Sepp van den Berg σε μακρινό φάουλ του Damsgaard, πήρε κίτρινη και ο Elliot Anderson, που το έχει κάνει δυστυχώς συνήθεια τελευταία αφού του ζητούνται και αμυντικά καθήκοντα στα οποία δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένος και η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί φιλότιμα να ανταποκριθεί, για εντελώς αχρείαστο σκληρό μαρκάρισμα στον Yoane Wissa στον κύκλο της σέντρας! Στο 20' φλέρταρε με τη δεύτερη σε σωστό σφύριγμα για χέρι και φώναξε στον England: "Ref, wake up!" Ευτυχώς ο ρεφ δεν ήταν... αρκετά ξύπνιος κι έτσι ο χαφ της Forest δεν πλήρωσε την απερισκεψία του...

O Aina, για τον οποίο έχει ήδη ενεργoποιηθεί η οψιόν του +1 έτους λόγω αποφυγής του υποβιβασμού και όπως λένε οι πληροφορίες πάει για νέο, πολυετές συμβόλαιο, έδειχνε μια χαρά, και στο 23' μάλλον έπρεπε να κερδίσει τη δεύτερη κίτρινη του Keane Lewis-Potter, που είχε ανοίξει βεντέτα με τον Anthony Elanga και είχε την πρώτη από το 11' όταν χωρίς να υπάρχει λόγος είχε ανταποδώσει απροκάλυπτα ένα μάλλον συμπτωματικό χτύπημα του Σουηδού στα πρώτα λεπτά (αυτά που λέγαμε πριν για τις τακτικές που χρησιμοποιεί καμιά φορά ο Frank), o England όμως είχε βγάλει ήδη τρεις κίτρινες και έκανε "κράτει", κερδίζοντας με το σπαθί του το γνωστό "You don't know what you're doing" από την κόκκινη κερκίδα. Τελικά ο ρεφ έβγαλε άλλες δύο (!), στον Bryan Mbeumo για άτσαλο μαρκάρισμα στον Hudson-Odoi (το οποίο ίσως να ήταν η αιτία για τον τραυματισμό του) και στον Norgaard για ανάλογο στον Gibbs-White. Καθαρά αγωνιστικά, η Forest είχε αναμφισβήτητα την υπεροχή, πίεζε ψηλά, κέρδιζε δεύτερες μπάλες, αλλά δεν διέθετε και την ανάλογη τελική πάσα ή εκτέλεση (ένα σουτ του Anderson στο 40' ήταν μάλλον εύκολη υπόθεση για τον Mark Flekken). Έτσι, εκεί που κανείς δεν το περίμενε, στο 44', μια βαθιά μπαλιά του Collins προς τον άξονα πέρασε από τον Milenković, βρήκε τον Schade, που στάθηκε και πολύ τυχερός, αφού ο Aina που ήταν σε καλύτερη θέση γλίστρησε, και πλάσαρε τον Sels πάνω στην έξοδο. Η παμπόνηρη Brentford, με πέντε νίκες, μία ισοπαλία και μόλις μία ήττα στα επτά τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια της πριν το αποψινό (είναι χαμηλά λόγω πολλών ηττών... στην έδρα της), χτυπούσε ξανά.

Αφού στην ανάπαυλα ο κόσμος αποθέωσε τα κορίτσια μας που κατέκτησαν την άνοδο στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία του αγγλικού ποδοσφαίρου γυναικών, το δεύτερο ημίχρονο παίχτηκε σχεδόν όλο μέσα σε καταρρακτώδη βροχή. Ο Nico Domínguez, που ετοιμαζόταν από το 30' να μπει στη θέση μάλλον τού φοβερά εκνευρισμένου Anderson, τελικά πήρε τη θέση του Hudson-Odoi που δεν κατάφερε να συνεχίσει. O Frank έβγαλε κι αυτός τον Lewis-Potter, που σε κάθε επαφή με τη μπάλα άκουγε τα σχολιανά του από την κερκίδα, και πέρασε τον Rico Henry, τον παλιότερο παίκτη της ομάδας του (παίζει στους Bees από το 2016). Ο Sels δεν δυσκολεύτηκε από ένα σουτ του Mbeumo στο 53', αλλά στην κόντρα ο Flekken χρειάστηκε να απλώσει το αριστερό του χέρι όσο δεν πήγαινε άλλο για να βγάλει κόρνερ ένα δεξί διαγώνιο του Elanga, που με την αποχώρηση του CHO είχε αλλάξει πλευρά. Ήταν η μεγαλύτερή μας απειλή στο ματς... Αξιόλογο ήταν το μακρινό σουτ του Ryan Yates, που επέστρεψε στο αρχικό σχήμα και έστειλε τη μπάλα λίγο πιο πάνω απ' ό,τι έπρεπε στο 57', Η τελική πάσα συνέχιζε να πάσχει, οι παίκτες του Frank έκαναν ήδη καθυστερήσεις και στο 61' ο Nuno εξέπληξε τους πάντες, όχι με την είσοδο του Taiwo Awoniyi, αλλά με το γεγονός ότι δεν μπήκε αντί του Chris Wood που ήταν εντελώς απών από το ματς (δεν είχε βέβαια και την καλύτερη των τροφοδοσιών), αλλά στη θέση του Anderson (που είχε πάντως την κίτρινη κάρτα), αφήνοντας τον Gibbs-White μόνο δημιουργικό παίκτη στον άξονα. Ρίσκο, που πάντως έχει μια λογική (οι συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες ευνοούν τη δύναμη και την ικανότητα στον αέρα και όχι την τεχνική) και που αν δικαιωνόταν θα τον αποθεώναμε... Ατυχώς όμως ο Chris δεν ήταν σε καλή μέρα και στο 64' αστόχησε σε κεφαλιά σχεδόν από τη μικρή περιοχή, σε σέντρα του Aina που μέσα στη βροχή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ακριβείας.

Ο Frank απέσυρε τον σκόρερ του για χάρη τού Mathias Jensen, ενισχύοντας μεν τη μεσαία του γραμμή σε βάρος της επίθεσης, αλλά η τύχη του Δανού απόψε δούλευε ρολόι. Έτσι, πριν οι δικοί μας ξεπεράσουν το μπέρδεμα που δημιουργεί οποιαδήποτε αλλαγή διαφοροποιεί και το σχήμα, το παιχνίδι ουσιαστικά τελείωσε στο 70'. Αν το πρώτο γκολ προκάλεσε εκνευρισμό, πόσο μάλλον αυτό: από ελεύθερο του Flekken αυτή τη φορά (!), ο Milenković κακώς άφησε τη μπάλα να σκάσει πάνω στο γλιστερό τερέν και ο Wissa, ένας παίκτης για τον οποίο ενδιαφερθήκαμε τον Ιανουάριο και ακόμα ενδιαφερόμαστε, πλάσαρε από πλάγια δεξιά τον πάλι τζάμπα εκτεθειμένο Sels για το 0-2. Η κακή φετινή ιστορία δυστυχώς επαναλήφθηκε για τη Forest (πλέον 9 ήττες στα 10 ματς όπου έχει μείνει πίσω στο σκορ), ενώ η Brentford πλησίασε τη Bournemouth στον πόντο και ελπίζει για το Conference αν η Crystal Palace δεν στεφθεί κυπελλούχος. 

Εντάξει, οι δικοί μας δεν τα παράτησαν, αλλά η κερκίδα είχε πια βουβαθεί και κατά βάθος όλοι γνώριζαν το τελικό αποτέλεσμα. Όπως είπαμε, ο Nuno δεν θεώρησε καλό να ταλαιπωρήσει άλλο τον Aina, περνώντας τον Ibrahim Sangaré και αφήνοντας τη δεξιά πλευρά στον Jota Silva, που αντικατέστησε τον κουρασμένο και απογοητευμένο MGW, και τον Domínguez, ενώ προς το τέλος μπήκε για μια μυρωδιά από το ματς και ο συνηθισμένος σε τέτοιες καταστάσεις Ramón Sosa αντί του Yates. Ο England χάρισε άλλη μία δεύτερη κίτρινη, αυτή τη φορά στον Norgaard που πεσμένος κλώτσησε τον Yates στο 76', αλλά λίγη σημασία είχε πια. Ένα σουτ του Mbeumo που έφυγε λίγο πάνω από το δεξί "Γ" του Sels στο 88' και ένα πονηρό σουτ του Elanga που έβγαλε δύσκολα ο Flekken στο 90' ήταν ό,τι πιο αξιόλογο μέχρι το τελικό σφύριγμα.

Forest: Sels, Aina (Sangaré 75'), Milenković, Murillo, Williams, Yates (Sosa 85'), Anderson (Awoniyi 61'), Elanga, Gibbs-White (Jota Silva 75'), Hudson-Odoi (Domínguez 46'), Wood.
Brentford: Flekken, Kayode (Ajer 84'), Collins, van den Berg, Lewis-Potter (Henry 46'), Nørgaard, Yarmoliuk, Mbeumo, Damsgaard (Konak 84'), Schade (Jensen 68'), Wissa.
Σκόρερς: Schade 44', Wissa 70'.
Διαιτητής: Darren England. Κίτρινες: Gibbs-White 10', Anderson 18', Williams 63' - Lewis-Potter 11', Mbeumo 36', Norgaard 42', Yarmoliuk 63', Ajer 89'.
Θεατές: 29.040.

Nuno Espírito Santo: "Δύσκολη βραδιά απόψε, γιατί παίξαμε άσχημα. Τους λόγους θα χρειαστεί να τους αναλύσουμε. Η άμυνά μας είναι συνήθως σταθερή, αλλά οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια και στη Brentford που αμύνθηκε καλά και δεν μας έδωσε πολλές ευκαιρίες. Ήταν γενικά ένα απογοητευτικό παχνίδι. Δεν θα έλεγα ότι η αιτία είναι ο ημιτελικός. Εντάξει, από πλευράς φυσικής κατάστασης υπήρχαν υψηλές απαιτήσεις, οφείλαμε όμως να παίξουμε καλύτερα στην άμυνα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η βαθμολογία όσο το ότι πρέπει να διορθώσουμε τα λάθη μας, γιατί τέτοιες καταστάσεις σαν κι αυτές που προέκυψαν και δεχθήκαμε γκολ υπό κανονικές συνθήκες τις οποίες έπρεπε να ξεπεράσουμε με καλύτερη αμυντική συμπεριφορά - ειδικά γνωρίζοντας ότι η Brentford παίζει με βαθιές μπαλιές. Τώρα πάμε για τον επόμενο αγώνα και την αντίδραση. Στα παιχνίδια που απομένουν οφείλουμε να βρούμε λύσεις, όχι μόνο για την άμυνα αλλά και για τη δημιουργία ευκαιριών. Υπάρχουν τέσσερα ματς και πολύ ποδόσφαιρο να παιχτεί ακόμα. Εμείς πρέπει να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας και να κάνουμε ακριβώς αυτό: να παίξουμε μπάλα".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.