Το όμορφο φετινό ταξίδι της Forest στον θεσμό του FA Cup ολοκληρώθηκε πριν από λίγο στο χορτάρι του Wembley, όπου οι Reds ηττήθηκαν με 2-0 από το -να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- φαβορί του ημιτελικού Manchester City. Άδοξα, θα έλεγε κάποιος αν έβλεπε τα δύο γκολ και τις στιγμές του αγώνα στις οποίες σημειώθηκαν (ένα στις αρχές κάθε ημιχρόνου). Με το κεφάλι ψηλά, θα έλεγε κάποιος άλλος αν έβλεπε την εμφάνιση της ομάδας στο δεύτερο ημίχρονο, όπου όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερις φορές στερήθηκε μια θέση στον τελικό μετά από 66 χρόνια για λίγα μόνο εκατοστά.

Τρία δοκάρια και μία απίστευτη χαμένη ευκαιρία συνέθεσαν την εικόνα... γκαντεμιάς που συνόδεψε τη Forest στην επιστροφή της στο εμβληματικό στάδιο τρία χρόνια μετά το 1-0 επί της Huddersfield που σήμανε την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία. Και η ατυχία είχε ξεκινήσει, είναι αλήθεια, πολύ πριν το σημερινό ραντεβού. Από τον προημιτελικό με τη Brighton, όπου οι κίτρινες κάρτες απαγόρευσαν στους Ryan Yates και Neco Williams τη συμμετοχή στο σημερινό ματς (κι αν ο Ryan την πήρε εν γνώσει του για το καλό της ομάδας, του Neco ήταν, για να το πω ευγενικά, πολύ αυστηρή), και λίγες μέρες αργότερα, όταν ο Ola Aina, υποψήφιος για το βραβείο του Παίκτη της Χρονιάς, τραυματίστηκε περισσότερο λόγω κούρασης και αποχώρησε από τον αγώνα με τη Manchester United και δεν είναι ακόμα διαθέσιμος. Βάλτε και το γεγονός ότι ούτε ο Anthony Elanga ούτε ο Taiwo Awoniyi είναι ακόμα στο 100% της αγωνιστικής τους κατάστασης...

Δεμένα τα χέρια του Nuno Espírito Santo, σωστά; Όμως ο Πορτογάλος είναι λεβέντης, διαθέτει μεγάλα κότσια και το έδειξε και πάλι. Πολλοί υποψιάζονταν ότι ελλείψει κλασικού δεξιού μπακ θα πήγαινε σε σχήμα με τρία στόπερ, και προσωπικά ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι θα θυσιαζόταν ο Nico Domínguez ως μπακ-χαφ και θα χάναμε τα τρεξίματά του στο κέντρο. Ο κόουτς δεν μάσησε τίποτα και έδωσε το χρίσμα στον διεθνή με την Κ19 της Αγγλίας μεν, εντελώς άπειρο όμως από παιχνίδια τέτοιου επιπέδου και βέβαια κλασικό στόπερ Zach Abbott (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του σπίκερ της Cosmote Κώστα Ψάρρα να μας πείσει ότι έπαιζε για πρώτη φορά βασικός στην πρώτη ομάδα, είχε μπει στην ενδεκάδα και στο ματς με τη Newcastle για το League Cup στις αρχές της σεζόν). Λέτε ο μικρός, που σίγουρα θα ήταν στην 20άδα ώστε να κρατήσουμε το σερί των συνεχών παρουσιών παικτών από την ακαδημία μας στην αποστολή εφόσον έλειπε ο Yates, να σοκαρίστηκε που κλήθηκε να παίξει μέσα στο Wembley σε τόσο κρίσιμο ματς και εκτός θέσης; Καθόλου. Είχε μάλιστα, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, και αρκετές σωτήριες επεμβάσεις πριν τελικά τραυματιστεί και αποχωρήσει. Έχει όλο το μέλλον μπροστά του.

Υπήρχαν βέβαια και τα ψεγάδια στην εμφάνιση της Forest στο γεμάτο μόνο από τη δική της πλευρά Wembley (οι οπαδοί της Manchester City σνόμπαραν σε μεγάλο ποσοστό το παιχνίδι και τα πάρα πολλά άδεια καθίσματά τους προκάλεσαν αρνητικά σχόλια στο νησί). Όταν δέχεσαι γκολ πριν συμπληρωθούν δύο λεπτά αγώνα είναι φανερό ότι δεν έχεις μπει στον αγώνα με την απαιτούμενη ένταση και συγκέντρωση. Όσο για το δεύτερο, δυστυχώς θύμισε τα πολλά τέτοια που είχαμε δεχθεί την περσινή περίοδο και πιστεύαμε ότι είχαμε γλιτώσει από αυτά. Στα θετικά, πάντως, της ομάδας καταγράφεται και το ότι σε καμιά στιγμή δεν έδειξε να τα παρατάει, ακόμα και όταν το βουνό που είχε να ανεβεί διπλασιάστηκε σε ύψος. Εξακολουθούμε να είμαστε φοβερά περήφανοι γι' αυτή την ομάδα, και περιμένουμε με ανυπομονησία να την καμαρώσουμε ξανά του χρόνου στην Ευρώπη - σε όποια διοργάνωση κι αν αγωνιστεί.

Το γρήγορο γκολ του Rico Lewis, που σήμερα έπαιξε στον άξονα και όχι στα πλάγια, από την κάθετη μπαλιά του ίσως κορυφαίου της City Mateo Kovačić που συνέλαβε σε αμηχανία τον Danilo και επέτρεψε στον νεαρό Άγγλο διεθνή να φέρει με ευκολία τη μπάλα στο δεξί του πόδι και πριν προλάβει ο Murillo να πέσει για την κόντρα να σημαδέψει σωστά τη γωνία του ανήμπορου να αντιδράσει Matz Sels, συνέβαλε τα μέγιστα ώστε στο πρώτο ημίχρονο να μη δούμε σχεδόν καθόλου μπάλα. Μπορεί το γνωστό σύστημα του Pep Guardiola με τις πασούλες να του έχει αποφέρει πολλούς τίτλους, αλλά σήμερα κατάφερε να μας κοιμίσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ολόκληρο 45λεπτο καταγράψαμε ΜΙΑ μόλις φάση ακόμα, αυτή του 27', όταν το τελευταίο παιδί-θαύμα της City, o Nico O'Reilly, ένας υπερώριμος για τα 20 χρόνια του αριστερός μπακ, με μια καταπληκτική ντρίμπλα ξεφορτώθηκε τον Morgan Gibbs-White και τον Domínguez, άδειασε και τον Danilo και σούταρε με το αριστερό λίγο δεξιότερα από το αριστερό δοκάρι του Sels. Εμείς δεν ήμασταν καθόλου καλοί επιθετικά, και η μόνη μας καλή ενέργεια ήταν μια ομολογουμένως πολύ καλή κόντρα στο 33', όταν Callum Hudson-Odoi και Gibbs-White άλλαξαν πολύ όμορφα τη μπάλα και ο Chris Wood κοντραρίστηκε μπροστά στο τέρμα, όμως η φάση ήταν οφσάιντ από την αρχή και έτσι ήταν σαν να μην έγινε καθόλου.

Ο Elanga, λοιπόν, που δεν είναι εντελώς καλά και άλλωστε έπαιξε μόνο ένα ημίχρονο και την περασμένη Δευτέρα απέναντι στην Tottenham, πήρε στην ανάπαυλα τη θέση του Danilo και στα πρώτα δευτερόλεπτα μπορούσε -και έπρεπε- να φέρει το ματς στα ίσα. Ο Hudson-Odoi έκανε την επέλαση από αριστερά και γύρισε συρτά και... τέλεια στην περιοχή, όπου ο Σουηδός πετάχτηκε πριν τον προλάβουν οι στόπερ της City και πλάσαρε με τη μία και με το δεξί τον Stefan Ortega που έκανε την έξοδο της απελπισίας και είδε φοβερά ανακουφισμένος τη μπάλα να φεύγει ελάχιστα έξω από το δεξί δοκάρι του. Προσωπικά αν έμπαινε αυτό το γκολ ήμουν βέβαιος ότι η Forest θα έκανε την ολική ανατροπή. Αντ' αυτού, όμως, έγινε το ακριβώς αντίθετο. Στο 50' ο Lewis βρέθηκε σε πολύ δύσκολη γωνία αριστερά στην περιοχή μας, το σουτ του απέκρουσε ο Sels με τα πόδια, ο Matheus Nunes δοκίμασε κι αυτός επίσης υπό γωνία, ο Βέλγος έδιωξε με τα χέρια, μέσα στην αναμπουμπούλα ο Kovačić προσπάθησε να χριστεί (και) σκόρερ, η μπάλα χτύπησε στην πλάτη του Abbott ξεγελώντας τον Sels που είχε πέσει προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά ο γκολκίπερ μας με κάποιον τρόπο κατάφερε να απλώσει τα πόδια του και να διώξει τη μπάλα κόρνερ. Το χτύπησε από αριστερά στο δεύτερο δοκάρι ο Omar Marmoush, o Murillo πήδησε σε λάθος χρόνο και ανενόχλητος ο Joško Gvardiol σκόραρε με κεφαλιά. Καταλάβατε τι εννοώ λέγοντας ότι αυτό το γκολ θύμισε την περσινή σεζόν;

Και ενώ πολλοί σίγουρα περίμεναν κατάρρευση των Reds, έγινε ακριβώς το αντίθετο. Αφού στο 55' ο Abbott πρόλαβε με τάκλιν τον Marmoush που ήταν έτοιμος να σκοράρει μετά από γύρισμα του Savinho και στο 63' ο Jack Grealish έβγαλε πάλι τον Αιγύπτιο απέναντι στον Sels από αριστερά αλλά ο Βέλγος απέκρουσε, στο 65' η ατυχία χτύπησε και πάλι. Η σέντρα του Elanga από αριστερά στο ύψος της μεγάλης περιοχής έφερε στον Gibbs-White την έμπνευση να δοκιμάσει απευθείας το βολέ. Την επόμενη στιγμή έπιανε το κεφάλι του βλέποντας τη μπάλα να τραντάζει το οριζόντιο δοκάρι του Ortega. Μετά από ένα δεξί σουτ του Elliot Anderson που έφυγε έξω χωρίς να ανησυχήσει τον Γερμανό γκολκίπερ στο 67', στο 70' ο MGW δεν πίστευε στα μάτια του όταν επωφελήθηκε από ένα λάθος γύρισμα του Gvardiol, πέρασε και τον Ortega και από πλάγια δεξιά πλάσαρε προς το τέρμα, για να δει τη μπάλα να εξοστρακίζεται βασανιστικά στη ρίζα του δεξιού δοκαριού. 

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης στη σουίτα επιστράτευε ό,τι μεταφυσικό του βρισκόταν και ο Nuno στον πάγκο χτυπιόταν μεν (δεν έχει και μαλλιά να τραβήξει ο άνθρωπος), αλλά έκανε και τις επόμενες κινήσεις του. Ο Anderson που είχε χτυπήσει σε προηγούμενη φάση δεν μπορούσε να συνεχίσει και ο μόνος διαθέσιμος κεντρικός χαφ ήταν ο Ibrahim Sangaré που είχε να παίξει από το 4λεπτο με τη Manchester United στην αρχή του μήνα, ενώ και ο Wood, εκτός αγώνα ουσιαστικά, μάλλον κάτι είχε και αντικαταστάθηκε από τον Awoniyi. Με ενδιάμεση τη φάση του 73', όπου ο Abbott κόντραρε σωτήρια τον O'Reilly στην περιοχή μας, στο 80' ο Νιγηριανός φορ ήταν ο επόμενος που χτυπήθηκε από την παροιμιώδη γκαντεμιά, αφού μετά από ένα σουτ του Hudson-Odoi στα σώματα προσπάθησε να δώσει μια ελπίδα στη Forest αλλά είδε το αριστερό πλασέ του να σταματάει στο δεξί δοκάρι του Ortega. Άλλα περιθώρια δεν υπήρχαν δυστυχώς με τους πάγκους να αδειάζουν (από την πλευρά μας ο τραυματισμός του Abbott ανάγκασε τον Nuno να βάλει δεξί μπακ τον... Jota Silva ενώ και ο Ramón Sosa πήρε τη θέση του Domínguez) και ούτε η κεφαλιά του Jota στο κόρνερ του Elanga στο 93' μπόρεσε να μας δώσει έστω το γκολ της τιμής που αξίζαμε και με το παραπάνω. Ο κόσμος που τραγουδούσε μέχρι το τέλος έμεινε για να χειροκροτήσει την ομάδα και συνέθεσε την τελευταία όμορφη εικόνα του αγώνα. Η City θα παίξει στον τελικό της 17ης Μαΐου απέναντι στην Crystal Palace, που εντυπωσίασε συντρίβοντας χθες στον άλλο ημιτελικό την Aston Villa με 3-0.

Αυτό το τελευταίο αποτέλεσμα είναι μια (έστω μικρή) αιτία ανησυχίας, αφού σε περίπτωση που η Palace κατακτήσει το Κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία της θα καπαρώσει τη μία από τις δύο θέσεις που αναλογούν στην Αγγλία στο Europa League. Όπως είναι αυτή τη στιγμή η κατάσταση στη βαθμολογία, είτε το πάρει είτε δεν το πάρει η Forest χρειάζεται στα πέντε παιχνίδια που της απομένουν τέσσερις βαθμούς για να εξασφαλίσει τουλάχιστον την έξοδό της στην Ευρώπη μέσω του Conference League. Σε μια αγωνιστική (34η) που έγινε σε πολλές δόσεις λόγω των υποχρεώσεων των ομάδων στο FA Cup, η Forest έπεσε και πάλι στην 6η θέση, αφού νίκησαν τόσο η Manchester City (2-1 εντός την Aston Villa με το τελευταίο σουτ του ματς), όσο και η Newcastle (3-0 την Ipswich που υποβιβάστηκε και μαθηματικά συμπληρώνοντας την τριάδα των καταδικασμένων, που για δεύτερη σερί χρονιά συμπίπτει με αυτή των νεοφώτιστων) και η Chelsea (1-0 εντός την Everton). H Liverpool μετά την ισοπαλία της Arsenal (2-2 με την Palace στο Emirates) ήθελε μόνο μια ισοπαλία στη φιέστα του Anfield με αντίπαλο την Tottenham και πήρε... πολύ παραπάνω (5-1), πανηγυρίζοντας δίκαια το 20ό πρωτάθλημά της. Κατά τα άλλα είχαμε Brighton-West Ham 3-2, Southampton-Fulham 1-2 (το γκολ των Λονδρέζων στο 92' εμπόδισε τη Southampton να περάσει τους 11 πόντους της Derby...), Wolves-Leicester 3-0 και Bournemouth-Manchester United 1-1. Ο αγώνας Forest-Brentford το βράδυ της Πρωτομαγιάς κλείνει την αυλαία της αγωνιστικής. 

Forest: Sels, Abbott (Sosa 83'), Milenković, Murillo, Toffolo, Domínguez (Jota Silva 82'), Danilo (Elanga 46'), Anderson (Sangaré 71'), Gibbs-White, Hudson-Odoi, Wood (Awoniyi 71'). 
Manchester City: Ortega, Nunes, Dias, Gvardiol, O'Reilly, Lewis, Silva, Kovačić (González 89'), Grealish (Gündoğan 71'), Savinho (Foden 81'), Marmoush (Doku 81').
Σκόρερς: Lewis 2', Gvardiol 51'.
Διαιτητής: Michael Oliver. Κίτρινες: Gibbs-White 65', Sosa 93' - Grealish 55', O'Reilly 78', Ortega 87'.
Θεατές: 72.976 (Forest: περίπου 36.000, οι περισσότεροι από τους τέσσερις ημιφιναλίστ).

Nuno Espírito Santo: "Είμαστε απογοητευμένοι, αλλά ταυτόχρονα και περήφανοι που ο κόσμος μας έμεινε μέχρι το τέλος για να μας χειροκροτήσει. Τα παιδιά δούλεψαν σκληρά, τα έδωσαν όλα με μεγάλη επιθυμία για να προκριθούν. Είναι σκληρή η βραδιά για μας, αλλά το πρωί που θα ξυπνήσουμε θα ξέρουμε ότι έχουμε άλλα πέντε παιχνίδια στα οποία θα πρέπει να δώσουμε μάχη. Συνήθως αρχίζουμε καλά, αλλά το γρήγορο γκολ των αντιπάλων μας έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Η αντίδρασή μας ήταν καλή, καταλάβαμε τι προσπαθούσε να κάνει η City, η οργάνωσή μας βελτιώθηκε και δημιουργήσαμε πολλές ευκαιρίες. Σήμερα όλα κρίθηκαν στις λεπτομέρειες, το μομέντουμ άλλαξε εντελώς στο δεύτερο ημίχρονο και χρωστάμε στον εαυτό μας έναν έπαινο γιατί δεν είναι εύκολο να παίζεις απέναντι στη City, τόσο καλά που κρατάει τη μπάλα και ανοίγει χώρους. Τα παιδιά όμως έδωσαν ό,τι είχαν. Ένα γκολ ίσως να άλλαζε τα πάντα. Ακόμα και στα τελευταία λεπτά πιστεύαμε ότι θα ερχόταν μια ευκαιρία που θα μας επέτρεπε να κυνηγήσουμε την ισοφάριση. Πιστεύω ότι μπορούμε να φέρουμε με το μέρος μας αυτές τις λεπτομέρειες την Πέμπτη. Ήταν πολύ συγκινητικό που παίξαμε μπροστά σε 35.000 φίλους μας, ακόμα και στην ήττα αυτό μας γεμίζει περηφάνια. Έχουμε πολλούς λόγους για να παλεύουμε και την Πέμπτη θα είναι πάλι κοντά μας, οπότε οφείλουμε να τους ευχαριστήσουμε". 

* Το Κύπελλο στους άνδρες το χάσαμε, αλλά πολλά μπράβο στα κορίτσια της Forest που κατέκτησαν αήττητα το πρωτάθλημα και ανέβηκαν στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας.

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.