burton17181

Τον είχαμε μήπως ξεχάσει αυτόν τον τυπάκο; Τον περσινό μας Παίκτη της Σεζόν; Γιατί αυτός δεν ξέχασε ούτε τη μπάλα που ήξερε, ούτε την ομάδα που -αποδεδειγμένα πλέον- αγαπάει. Η έκτη νίκη της Forest στο φετινό πρωτάθλημα έχει ονοματεπώνυμο: Eric Lichaj. Το σημερινό τρίποντο ήταν όπως και αυτό, το πιο γνωστό, του μπάσκετ: made in USA. Ο μάγκας από το Νέο Κόσμο (επιτρέψτε μου, αλλά ο χαρακτηρισμός ισχύει 200%) πέρασε από πολλά κύματα φέτος πριν καταλήξει στον ξέφρενο πανηγυρισμό που βλέπετε πάνω. Τι εννοώ; Θα το διαβάσετε σύντομα στη στήλη του Editorial. Υπομονή...

Η ουσία είναι πως μια Forest που δεν βλεπόταν στο πρώτο ημίχρονο κατάφερε, με καταλύτη τον Αμερικανό, να δαμάσει την πάντα πεισματάρα Burton του Nigel Clough, τον κακό της εαυτό, την εξέδρα που γκρίνιαζε από το ημίωρο, ακόμα και τον... Στρατηγό Άνεμο, που φυσούσε δυνατά και έκανε τη ζωή των παικτών πιο δύσκολη. Σιγά τα λάχανα, θα πείτε, ακόμα είμαστε στη 12η θέση, ακριβώς στη μέση της βαθμολογίας. Όμως η απόσταση από την εξάδα, μετά τις ήττες της Bristol City και της Preston, μειώθηκε στους τρεις βαθμούς! Και σιγά τον αντίπαλο, θα πουν άλλοι, με τα 6-25 γκολ μετά τα σημερινά. Σύμφωνοι, αλλά ας μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι η Burton δεν είχε δεχθεί κανένα γκολ στα τρία προηγούμενα εκτός έδρας παιχνίδια της...

Δεν υποτάχθηκαν εύκολα οι Brewers. Ίσα ίσα, που πέρασαν ψύχραιμα ένα ξέφρενο πρώτο τρίλεπτο της ομάδας μας, πήραν τα ηνία του ματς χωρίς να έχουν ούτε κατά διάνοια κατοχή (73-27% στο πρώτο ημίχρονο!) και πήγαν στα αποδυτήρια με τη σιγουριά της καλύτερης ομάδας στο γήπεδο. Παρά την ατυχία τους να χάσουν από το 14' κιόλας λόγω τραυματισμού τον John Brayford (ανάλογη ατυχία είχαμε κι εμείς λίγο αργότερα με τον Armand Traoré). Θα είχαν ανοίξει το σκορ στο 19', αν ο Danny Fox δεν έπεφτε με αυτοθυσία στα πόδια του Lucas Akins για να διορθώσει τη δική του ασυνεννοησία (για πολλοστή φορά φέτος) με τον Jordan Smith, και κυρίως στο 28', όταν ο Lichaj εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός πάνω στη γραμμή για να διώξει το πλασέ του Lloyd Dyer που κατευθυνόταν με μαθηματική ακρίβεια προς τα δίχτυα. Η Forest έκανε το πρώτο της σουτ μόλις στο 44', με τον επανεμφανισθέντα μετά από δύο μήνες και δύο μέρες David Vaughan -εύκολη υπόθεση για τον Stephen Bywater, γκολκίπερ της Derby σ' εκείνο το ιστορικό 5-2 για να μην ξεχνιόμαστε-, και γενικά απέπνεε μια μαλθακότητα που εκνεύριζε την κερκίδα, αμυνόταν άτσαλα και δεν μπορούσε να περάσει με τίποτα τη μπάλα στον απομονωμένο Daryl Murphy.

Ο Mark Warburton, που έδειξε εμπιστοσύνη στην ενδεκάδα του Pride Park παρά την ήττα (εκτός του Kieran Dowell που θυσιάστηκε για να επανέλθει ο Vaughan), δήλωσε πως λίγα λόγια και σταράτα στην ανάπαυλα έκαναν τη διαφορά. Δεν ξέρουμε τι είπε εκτός από όσα θέλησε να αποκαλύψει ο ίδιος. Πάντως το δεύτερο ημίχρονο ήταν εντελώς άλλη υπόθεση. Ο Bywater άρχισε να "συμμετέχει" στο ματς πολύ περισσότερο, καταρχάς αποκρούοντας σε κόρνερ βολίδα του Liam Bridcutt (52'). Το γκολ δεν άργησε. Στο 58' ο τερματοφύλακας της Burton βγήκε να αποκρούσει μια λόμπα του Bridcutt πιεζόμενος από τον Jason Cummings, η μπάλα κατέληξε στον Barrie McKay κι αυτός με το αριστερό την κάρφωσε στο "Γ" και πανηγύρισε υψώνοντας μια φανέλα με το όνομα του Dylan Barker, του 20χρονου φίλου της Forest που σήμερα ίσως και να άκουσε το τελευταίο του παιχνίδι στο ραδιόφωνο, καθώς η τέταρτη (!) μάχη του με τον καρκίνο δυστυχώς πλησιάζει στο χειρότερο δυνατό φινάλε (τον τίμησε και ο κόσμος με χειροκρότημα στο 20ό λεπτό). Δύο λεπτά αργότερα ο Bywater παραχώρησε νέο κόρνερ σε νέο κεραυνό, αυτή τη φορά από τον Ben Osborn. Ήταν φανερό ότι το δεύτερο γκολ που θα καθάριζε το τοπίο πλησίαζε.

Στο 76' η Burton ζήτησε πέναλτι όταν ο Smith σε έξοδό του έπεσε πάνω στον Dyer, αλλά ο ρέφερι Keith Stroud δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα (τη φάση δεν την έχω δει, απλώς διάβασα ότι φάνηκε πως ο Smith βρήκε πρώτα μπάλα) κι αμέσως στην άλλη άκρη o Murphy και οι δύο αναπληρωματικοί, ο Dowell και ο Ανδρέας Μπουχαλάκης που αντικατέστησε τον εξαντλημένο Vaughan, δεν κατάφεραν στην ίδια φάση (!) να σπρώξουν τη μπάλα στο τέρμα. Κι εκεί επενέβη ο Lichaj και έδωσε τη λύση. Κάθετη του Dowell, ωραίο τακουνάκι του McKay, ο Αμερικανός μπήκε με φόρα στην περιοχή και μόλις βρέθηκε στην κατάλληλη θέση με το αριστερό (το κακό του πόδι, σα να λέμε) δεν άφησε κανένα περιθώριο στον Bywater. Ακολούθησε ένας επικός όσο και... μακροσκελής γύρος θριάμβου, με την εξέδρα να ξεσπάει και να πανηγυρίζει με το γνωστό "U-S-A, U-S-A". H Burton τα είχε δώσει όλα, δεν άντεχε άλλο. Ο Nigel ρίσκαρε με τον στράικερ Luke Varney στη θέση του στόπερ Ben Turner, αλλά η εστία μας κινδύνεψε ελάχιστα ως καθόλου μέχρι το τέλος. Ο Lichaj αναδείχθηκε πανηγυρικά Man of the Match και οι Reds πάνε με άλλον αέρα στο KCOM για να αντιμετωπίσουν τη Hull, το ερχόμενο Σάββατο, με τις τηλεοπτικές κάμερες και πάλι παρούσες σε αγώνα μας για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες.

Forest: Smith, Lichaj, Mancienne, Fox, Traore (Worrall 23’), Vaughan (Μπουχαλάκης 74’), Bridcutt, McKay, Cummings (Dowell 73’), Osborn, D. Murphy.
Burton: Bywater, Brayford (Flanagan 14’), Buxton, McFadzean, Warnock, Scannell, L. Murphy, Allen, Turner (Varney 80’), Dyer, Akins (Sordell 46’).
Σκόρερς: McKay 58', Lichaj 78'.
Διαιτητής: Keith Stroud. Κίτρινες: Turner 47', L. Murphy 57'.
Θεατές: 24.686 (Forest: 23.547).

Mark Warburton: "Μιλήσαμε στο ημίχρονο και είπαμε να ανεβάσουμε ρυθμούς στο δεύτερο. Είχαμε ξεκινήσει καλά, ξέραμε ότι η Burton θα ερχόταν εδώ για να κάτσει πίσω από τη μπάλα και να μας πάει σε αργό παιχνίδι. Στο πρώτο ημίχρονο δεν καθορίζαμε εμείς το ρυθμό του αγώνα, αφού δεν κυκλοφορούσαμε τη μπάλα καθόλου γρήγορα. Ξέραμε ότι ο κόσμος θα άρχιζε να εκνευρίζεται, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να αλλάξει κάτι απέναντι σε μια αποφασισμένη Burton και με τόσο δυνατό αέρα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να ανεβάσουμε στροφές, και στο δεύτερο ημίχρονο παίξαμε πολύ καλύτερα. Η δουλειά μας δεν ήταν να κοιτάμε πώς θα έπαιζε η Burton και τι θα έκανε, αλλά να συγκεντρωθούμε στη δική μας απόδοση, κι αυτό κάναμε στο δεύτερο ημίχρονο. Ο κόσμος είδε ότι σιγά σιγά φέρναμε το παιχνίδι εκεί που θέλαμε, και νομίζω πως ικανοποιήθηκε με την απόδοσή μας από το ημίχρονο και μετά. Η Burton είναι μια επίμονη ομάδα που δουλεύει σκληρά μέσα στο γήπεδο και σου κάνει τη ζωή δύσκολη, ξέραμε λοιπόν ότι θα χρειαζόταν να δείξουμε υπομονή. Γενικά είμαι πολύ ικανοποιημένος για λογαριασμό των παικτών, που σήμερα δούλεψαν πολύ και πήραν την ανταμοιβή τους".

Υ.Γ.: Ο Dylan έφυγε σήμερα, Κυριακή 22 Οκτωβρίου. Με το χαμόγελο που είδε τους Reds του νικητές...

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.