Ήταν η πιο "παραγωγική" μεταγραφική περίοδος Ιανουαρίου που προσωπικά θυμάμαι. Αν συνυπολογίσουμε και αυτούς που αποκτήθηκαν αμέσως μετά τη λήξη της μέσω της μετακίνησης ελεύθερων παικτών, δέκα νέοι παίκτες ενσωματώθηκαν στο ρόστερ της Forest, για την "ελάφρυνση" του οποίου σε αποδεκτά από τον μάνατζερ Aitor Karanka επίπεδα χρειάστηκε επίσης να φύγουν δανεικοί ή ελεύθεροι άλλοι οκτώ. Σύνολο δεκαοκτώ, αριθμός ρεκόρ ακόμα και για καλοκαιρινή περίοδο, φαντάζομαι, για κάποιες ομάδες, αφού στην Αγγλία δεν συνηθίζεται τόσο ανακάτεμα ούτε τον Αύγουστο.

Η ανταπόκριση του κόσμου αρχικά ήταν άκρως επιδοκιμαστική. Τόσο για τους νεοφερμένους, όσο και για τη φυγή κάποιων παικτών που δεν τους σήκωνε πια το κλίμα, όπως ο Matt Mills. Αργότερα, φυσικά, το κλίμα βάρυνε ξανά, αφού η επιθετική δυστοκία και τα συνεχιζόμενα προβλήματα στην άμυνα έκαναν τους Reds να πιάσουν πάτο στις φετινές βαθμολογικές τους θέσεις, ευρισκόμενοι αυτή τη στιγμή στη 17η. Αυτό, όμως, δεν έχει σχέση με το άρθρο που διαβάζετε. Δεν θα εξετάσουμε τις αγωνιστικές συνέπειες των μεταγραφών, αλλά τη βάση και τη φιλοσοφία τους.

Καταρχάς, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι επί Mark Warburton υπήρχε μια συνέπεια στο πλάνο. Τόπο στα νιάτα, εκμετάλλευση της "δεξαμενής" της Ακαδημίας μας με το βλέμμα στο μέλλον. Όλα αυτά προϋπέθεταν υπομονή που κατά τα φαινόμενα δεν περίσσευε, και μέσα σε μερικές μέρες πήγαν περίπατο. Από τη μια δόθηκε μεγάλο βάρος στην εμπειρία, με τέσσερις από τους δέκα που αποκτήθηκαν (Ashkan Dejagah, Costel Pantilimon, Adlène Guédioura, Ben Watson) να έχουν περάσει το 30ό έτος της ηλικίας τους και άλλους τρεις (Jack Colback, Lee Tomlin, Juan Rafael Fuentes) να το πλησιάζουν. Αντίθετα, δύο εκπρόσωποι της νέας γενιάς (Zach Clough, Tyler Walker) δόθηκαν δανεικοί και ένας ακόμα (Jordan Smith) βίωσε τη μεγαλύτερη αδικία, βλέποντας από πρώτος τη τάξει γκολκίπερ να υποβιβάζεται σε τρίτο πίσω από τον Pantilimon και τον Στέφανο Καπίνο, χωρίς να φταίει ολοφάνερα αυτός για τα πολλά γκολ που δέχεται η ομάδα. Το ερώτημα είναι, όλα αυτά σημαίνουν γενική αλλαγή φιλοσοφίας από τα νιάτα προς την εμπειρία; Ή πάμε απλώς να βγάλουμε τη χρονιά αξιοπρεπώς; Η λογική πάει προς την πρώτη απάντηση, αφού κάποιοι βετεράνοι (Watson, Guédioura) αλλά και ο ώριμος για την ηλικία του Joe Lolley (φωτογραφία, ίσως ο μόνος από τους νεοαποκτηθέντες που αποτελεί ξεκάθαρη επένδυση για το μέλλον με 4,5 χρόνια συμβόλαιο) ήρθαν για να μείνουν. Το καλοκαίρι θα είναι μια πολύ κρίσιμη περίοδος όσον αφορά τη χάραξη αυτής της φιλοσοφίας για τη συνέχεια, καθώς η ομάδα θα κληθεί να λάβει αποφάσεις όχι μόνο για τους νεαρούς που δόθηκαν τώρα δανεικοί, αλλά και γι' αυτούς που είναι μακριά απο την αρχή της χρονιάς και εντυπωσιάζουν σε μικρότερες κατηγορίες (Jorge Grant, Ryan Yates).

Δεύτερον, δεν ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν ο στόχος. Ή, για να είμαι πιο ακριβής, πού εστιάστηκε το πρόβλημα της ομάδας που επέβαλλε τη μεταγραφική ενίσχυση. Από την αρχή της χρονιάς έκανε μπαμ ότι η άμυνα δεν πατούσε καλά. Όχι ο τερματοφύλακας, η άμυνα. Εκτός αν πιστέψει κανείς ότι το πρόβλημα του Smith με τη μπάλα στα πόδια ήταν τόσο φοβερό που έπρεπε οπωσδήποτε και τάχιστα να αντικατασταθεί. Αποκτήθηκαν δύο τερματοφύλακες, εκ των οποίων ο ένας (Καπίνο) έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα, ενώ και ο Pantilimon δεν δείχνει ακριβώς μπαλαδόρος. Μπροστά από τον γκολκίπερ, και ειδικά στο κέντρο της άμυνας, σχεδόν τίποτα. Ο Mills έφυγε, ο Jack Hobbs κατά τα συνηθισμένα είναι εκτός μάχης και όλοι οι υπόλοιποι καθαρόαιμοι σέντερ μπακ (οι εξής δύο δηλαδή, Michael Mancienne και Joe Worrall) έχουν δεχθεί ισχυρή κριτική φέτος για τις εμφανίσεις τους. Αποκτήθηκε μόνο ο Tobias Figueiredo, κι αυτός δανεικός - αν και με οψιόν αγοράς και προσωπική επιλογή Karanka. Ευτυχώς, στην πρώτη του εμφάνιση με τη Burton που ήρθε σχεδόν με το ζόρι αφού Mancienne και Worrall δεν μπορούσαν να παίξουν, τα πήγε περίφημα. Στα αριστερά, με τον δανεισμό του Armand Traoré στην Cardiff (όπου παίζει βασικός και έχει σκοράρει κιόλας!) και τη μετατόπιση του Danny Fox από ανάγκη στο κέντρο της άμυνας, όπου άλλωστε πάντα αποδίδει καλύτερα (με αυτή την προοπτική άλλωστε βρίσκεται σε συζητήσεις με τον σύλλογο για ανανέωση του συμβολαίου του), μας άφησε γυμνούς. Βρεθήκαμε να παίζουμε με αριστερό μπακ τον Eric Lichaj, και τώρα, μετά την επικείμενη τιμωρία τριών αγωνιστικών του Αμερικανού, μοιραία ο Fuentes θα πάρει παιχνίδια, είναι-δεν είναι έτοιμος (βλέπε παρακάτω). Άρα η οπισθοφυλακή μας ακροβατεί ακόμα σε τεντωμένο σκοινί, παρά το πλήθος των μεταγραφών.

Όπως φαίνεται, η αιτία του κακού εντοπίζεται από το προπονητικό και τεχνικό τιμ μπροστά από την άμυνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παραγκωνιστούν οι David Vaughan, Liam Bridcutt και Ανδρέας Μπουχαλάκης (ο δεύτερος είχε έναν τραυματισμό, ήδη με τη Burton ήταν πάλι στη 18άδα) και να στελεχωθεί ο άξονας με παίκτες όπως ο Watson, o Guédioura, o Colback. Ο τελευταίος είναι δανεικός, αλλά υπάρχει πάντα ο (πολύ κοντός σε σχέση με τους τρεις αλλά αξιόπιστος) Bridcutt ως μακροπρόθεσμη λύση (στον Vaughan μάλλον δεν θα προσφερθεί νέο συμβόλαιο, όπως και στον Chris Cohen που ήδη κάνει τα πρώτα του βήματα στην προπονητική με την Κ23). Δεν είναι άσχημο αυτό ως εξέλιξη, και Watson-Colback βοήθησαν τα μέγιστα να κρατήσει η ομάδα το "μηδέν" πίσω με δέκα παίκτες στο Pirelli, αλλά υπάρχει κανείς που πείθεται πως το κέντρο μπορεί να κρατήσει και την άμυνα, ειδικά στις στημένες φάσεις όπου η Forest με τα οκτώ γκολ που έχει δεχθεί φέτος από κόρνερ (!) είναι η χειρότερη σε όλη την Championship;

Τρίτον, αποκτήθηκαν μεν κάποιοι εγνωσμένης αξίας και δοκιμασμένοι και σε υψηλότερο επίπεδο παίκτες, όπως ο Watson, ο Colback και ο Lolley, αλλά δόθηκαν και πάλι ευκαιρίες σε παίκτες-στοιχήματα. Ήδη ο Dejagah, που για το φόβο των Ιουδαίων είχε υπογράψει συμβόλαιο μόνο μέχρι τον Ιούνιο, τραυματίστηκε, χειρουργήθηκε και προβλέπεται να λείψει κοντά στους δύο μήνες. Εξάμηνο συμβόλαιο δόθηκε και στον Fuentes, που δεν είχε ομάδα από το καλοκαίρι. Ο Tomlin είναι ένας παίκτης εγνωσμένης αξίας στην Championship (ιδανικός, σε καλή κατάσταση, για να ξεκουράσει τον ντεφορμέ Kieran Dowell), αλλά χωρίς πολλά παιχνίδια στα πόδια του φέτος και με παραπανίσια κιλά - εξ ου και οι χαιρέκακες δηλώσεις του Neil Warnock ότι τον έστειλε σε μας περίπου με την προοπτική να του τον αδυνατίσουμε. Τον Ιανουάριο πάντα σπανίζουν οι διαθέσιμοι πολύ καλοί παίκτες, είναι γνωστό αυτό. Απλώς ίσως να άξιζε τον κόπο να γίνουν λιγότερες αλλά πιο ασφαλείς κινήσεις. Τουλάχιστον το ρίσκο, με δύο εξάμηνα συμβόλαια και έναν δανεισμό, είναι το μικρότερο δυνατό.

Τέταρτον, μπροστά φαίνεται ότι δεν θα ξεφύγουμε φέτος από τη λύση του μοναχικού επιθετικού, που μέχρι στιγμής μας κάνει μια από τις πιο δυσκοίλιες ομάδες του πρωταθλήματος. Αυτή τη στιγμή διαθέτουμε τρία φορ με πάνω κάτω τα ίδια χαρακτηριστικά (Daryl Murphy, Ben Brereton, Απόστολος Βέλλιος), άρα δύο στην ίδια ενδεκάδα δεν χωράνε (ούτε καν τρεις στη 18άδα). Η ιδέα του λεγόμενου "περιφερειακού" έχει πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων. Από τον καιρό που έφυγε ο Warburton κι έπειτα, η απόδοση του Barrie McKay έχει πέσει κατακόρυφα, δεν υπολογίζεται πλέον από τον Karanka και πολλοί προβλέπουν ότι θα ακολουθήσει κι αυτός το δρόμο της επιστροφής στη Σκοτία σαν τον Jason Cummings, άλλη μια επιλογή του τέως μάνατζερ που ξεκίνησε καλά αλλά έπεσε στη συνέχεια ενώ θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του περιφερειακού. Τέτοια είναι και η περίπτωση του Clough, που φέτος μοιάζει εντελώς έξω από τα νερά του και ίσως αυτό τον οδηγήσει πίσω στη Bolton, στην οποία τώρα αγωνίζεται δανεικός όπως και ο Walker, άλλος ένας παίκτης που οφείλει να αποδείξει ότι "έχει" την κατηγορία. Τι μένει; Ο Lolley, που ναι μεν αποκτήθηκε με προοπτική εξτρέμ αλλά μπορεί να παίξει και σ' αυτή τη θέση. Το πρόβλημα είναι ότι ομάδες που παίζουν με έναν στην κορυφή επιβάλλεται να έχουν δυνατά εξτρέμ (εμείς διώξαμε τον Mustapha Carayol και ο Matty Cash ακόμα μαθαίνει τη θέση) και γενικά τριάδα πίσω από τον στράικερ που να μπορεί να βάζει τη μπάλα στα δίχτυα (στη Forest υπάρχει μόνο ο Dowell, που κατά πάσα πιθανότητα το καλοκαίρι θα επιστρέψει στην Everton). Προβληματισμός κι εκεί, λοιπόν.

Τι μένει, λοιπόν, από το πλούσιο παζάρι του Γενάρη; Ουσία ή εντυπώσεις; Αν και πριν έρθει το καλοκαίρι κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να φανεί, πολύ φοβάμαι ότι μιλάμε μάλλον για το δεύτερο.

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.