Αυτά τα Χριστούγεννα μάλλον θα χαρακτηριστούν τα πιο "μαύρα" στην ιστορία της Forest... Το νέο δεν έπεσε βέβαια σαν κεραυνός εν αιθρία, αφού στη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων πριν τον αγώνα με τη Malmö τον Νοέμβριο ο John McGovern μας είχε πληροφορήσει ότι ο John Robertson δεν βρισκόταν εκεί, μαζί με τους υπόλοιπους εν ζωή παλαίμαχους του τελικού του 1979, γιατί είχε μπει στο νοσοκομείο, από όπου υπήρχε "σοβαρός κίνδυνος να μην ξαναβγεί". Ο "Robbo", που λάτρευαν όλοι ανεξαιρέτως οι φίλοι της Forest, έφυγε σήμερα, στα 72 του χρόνια, για αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε "γειτονιά των αγγέλων"...

Αγαπημένε μου Robbo, 

πενήντα οκτώ χρόνια πια οπαδός της Forest, να ξέρεις ότι το φέρω βαρέως που δεν σε γνώρισα ποτέ από κοντά, έστω και στα λίγα ταξίδια μου στο Nottingham, όπως τον McGovern, τον Kenny Burns ή τον Garry Birtles. Όχι μόνο γιατί υπήρξες ο κορυφαίος Red όλων των εποχών (στο παιδικό μου μυαλό πάντα ήσουν, το γκάλοπ για τα 150 χρόνια του συλλόγου απλώς το επιβεβαίωσε), όχι μόνο γιατί με συγκίνησες τόσο πολλές φορές (με αποκορύφωμα την ασίστ το '79 και το γκολ το '80, όταν ήμουν ο μόνος που πανηγύριζε μέσα σε ένα προποτζίδικο με έγχρωμη τηλεόραση, όλοι οι άλλοι ήθελαν Αμβούργο λόγω Kevin Keegan), αλλά κυρίως γιατί ήσουν ωραίος τύπος. Πολύ ωραίος τύπος. 

Και δεν εννοώ όταν έγινες γνωστός μέσω των επιτυχιών της ομάδας. Από τότε που η Forest έπαιζε στη δεύτερη κατηγορία, κι εσύ, αβέβαιος ακόμα για το μέλλον σου, ξεγλιστρούσες από την άγρυπνη ματιά του Brian Clough και χωνόσουν στα αποδυτήρια να απολαύσεις μερακλίδικα το τσιγαράκι σου. Ο Clough σου έλεγε ότι είχε απελπιστεί μαζί σου, "χοντρό" σε ανέβαζε, "κωλαρά" σε κατέβαζε, κατά βάθος όμως ήξερε ότι χρόνια αργότερα θα σε βάφτιζε "Picasso του παιχνιδιού μας" και θα έδινε σε αρκετούς καινούργιους στην ομάδα την ίδια κι απαράλλαχτη απλούστατη οδηγία: "Όταν σου έρθει η μπάλα, να η δώσεις στον Robertson. Εκείνος ξέρει τι να την κάνει". 

Αν ήξερες, λέει! Οι παλιότεροι μιλάνε για τον Βραζιλιάνο Garrincha, που κατέβαινε από δεξιά και, παρ' όλο που οι αμυντικοί πάντα ήξεραν μέσες-άκρες τι θα κάνει, συνέχεια τον έχαναν! Ε, κάτι τέτοιο γινόταν και με σένα. Ως αριστεροπόδαρο σε γνώριζαν όλοι, αλλά δούλευες τόσο καλά και το δεξί (μην ξεχνάμε τη γκολάρα που έβαλες στον τελικό της Μαδρίτης μ' αυτό) που δεν τολμούσαν να σου αφήσουν την πλευρά του ελεύθερη, γιατί κι από κει μπορούσες να τους εκθέσεις. Κι όταν ξέφευγες, η σέντρα έβρισκε με μαθηματική ακρίβεια αυτόν που βρισκόταν στην πιο καίρια θέση. Όπως στο Μόναχο τον Trevor Francis, που θα ξανανταμώσεις τώρα εκεί που πας, κι από μια μεριά ο Larry Lloyd θα κάνει πλάκα και στους δυο σας. 

Αμ' τα πέναλτι; Η λέξη "σπεσιαλίστας" στο ποδοσφαιρικό λεξικό πρέπει να έχει δίπλα το όνομά σου. Τερματοφύλακας έπαιζα κι εγώ, και δεν το χωρούσε το μυαλό μου πώς τους ξεγελούσες όλους. Μόνο κάποιος στη Barcelona θυμάμαι να σε σταμάτησε, έχοντας κουνηθεί πάντως, και έτσι κι αλλιώς αυτό το χαμένο πέναλτι δεν στέρησε από την ομάδα τίποτα παραπάνω από το να κατακτήσει το ευρωπαϊκό Super Cup με δύο νίκες και όχι με μια νίκη και μια ισοπαλία. Όταν η μπάλα στηνόταν στα έντεκα βήματα και αναλάμβανες εσύ την εκτέλεση, ξέραμε ήδη την κατάληξη της φάσης. Και εμείς που βλέπαμε από την κερκίδα ή την τηλεόραση, και ο γκολκίπερ, και οι συμπαίκτες και οι αντίπαλοι. 

Κάπου πήγες να μου τα χαλάσεις όταν ο Peter Taylor σε πήρε μαζί του στη Derby, αλλά ούτε στον Peter μπορούσα να θυμώσω ποτέ, ούτε σε σένα. Επέστρεψες όμως γρήγορα, κρέμασες τα παπούτσια σου εκεί που έπρεπε, και μετά παρέα με τον Martin O'Neill αρχίσατε να γράφετε καινούργια ποδοσφαιρικά παραμύθια. Όταν ο Martin κάθισε στον πάγκο της Forest, περίμενα να σε ξαναδώ. Ήταν όμως αργά, η υγεία σου άρχιζε να χειροτερεύει, δεν άντεχε πια το άγχος των πάγκων. Δεν ήταν αναπάντεχο το φευγιό σου, αλλά αυτό δεν το κάνει λιγότερο αβάσταχτο. Πού ακούστηκε οι παιδικοί ήρωες να πεθαίνουν; Το ίδιο αναρωτήθηκα και στο χαμό του Clough πριν από 21 χρόνια.

Έζησες μια γεμάτη ποδοσφαιρικά ζωή, αγαπημένε Robbo. Και ήμουν τυχερός που σε πρόλαβα, όπως άλλοι αισθάνονται ευλογημένοι που έζησαν την εποχή του Pelé ή των ακόμα πιο παλιών ηρώων. Γούσταρα που δεν είχες το σουλούπι του αθληταρά, που ήσουν αντισυμβατικός και στη στάση σου γενικά και στην τέχνη σου, και ένας πολύ ταπεινός άνθρωπος, όπως έγραψε σήμερα ο σύλλογος στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του. 

Ελπίζω και η υπόλοιπη ζωή σου να ήταν όμορφη. 

Το Σάββατο, με τα περιβραχιόνια, με τη σιγή, με τα άλλα "παιδιά" που θα έρθουν σίγουρα να σ' αποχαιρετήσουν, είμαι βέβαιος ότι πάλι δε θα καταφέρω να κρατήσω τα δάκρυά μου. Ήσουν σε όλα τόσο προβλέψιμα σπουδαίος.

Αντίο αγαπημένε μου. 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.