O Lorenzo Lucca δεν πήγε σήμερα στο Λονδίνο, τουλάχιστον ως μέλος της αποστολής της Forest για το παιχνίδι με τη Brentford. Κι όμως, η σκέψη του εμφανέστατα πλανιόταν στο μυαλό των δύο σέντερ φορ μας. Από πότε άραγε είχαμε να δούμε να σκοράρει ο φουνταριστός μας, να βγαίνει από το γήπεδο και να σκοράρει και ο αντικαταστάτης του; Ε, το είδαμε. Εγώ δεν θα πω ότι "και ο άγιος φοβέρα θέλει", γιατί ο Igor Jesus και ο Taiwo Awoniyi είναι δύο πολύ φιλότιμα παιδιά, που σκίζονται για την ομάδα. Σίγουρα όμως ήθελαν, έστω και υποσυνείδητα, να δείξουν στον Ιταλό ότι πρέπει να παλέψει για να τους πάρει τη θέση. 

Η Forest απέδρασε από το μικρό αλλά κομψό Brentford Community Stadium (ή Gtech, αν προτιμάτε) με το ίδιο ακριβώς σκορ που είχε πετύχει εκεί πέρσι, τη χρονιά της μεγάλης πορείας της στην Premier League (2-0), ίσως επειδή αποφάσισε να παίξει... σαν την περσινή Forest, με τον Sean Dyche να ξεφυλλίζει το βιβλιαράκι του Nuno Espírito Santo (μη σας πω και του Steve Cooper) και να "κλέβει" μερικές σελίδες: είσοδος στον αγώνα με νοοτροπία αφεντικού, χαλύβδινη άμυνα που στοχεύει στο clean sheet, χτύπημα στην κόντρα. Δεν ήταν και τόσο δύσκολο άλλωστε, αφού ολόκληρη η ενδεκάδα πλην του σέντερ φορ απαρτιζόταν από "παλιούς", που είχαν βιώσει το 0-2 στο ίδιο σκηνικό λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2024. Δύσκολο ήταν όμως το φορτίο που κουβαλούσαν οι παίκτες στο μυαλό τους: μια μέρα νωρίτερα η West Ham είχε νικήσει στην έδρα της με 3-1 τη Sunderland και μας είχε πλησιάσει στους δύο βαθμούς. Έπρεπε οπωσδήποτε να πάρουμε κάτι από το ματς. Βρε, μπας και τελικά είναι καλύτερα να παίζουμε με την πλάτη στον τοίχο; Δεν ξέρω, πάντως για μία ακόμα φορά απογοητεύσαμε τους Hammers που περίμεναν στραβοπάτημά μας και παραμένουν πέντε βαθμούς πίσω, έχοντας μάλιστα στους προσεχείς αγώνες να αντιμετωπίσουν εκτός την Chelsea και τη Burnley, που θα παίζει ένα από τα τελευταία της χαρτιά, και εντός τη Manchester United, που με τον Michael Carrick στο τιμόνι διανύει περίοδο σούπερ φόρμας, νικώντας μάλιστα απόψε μέσα στο Emirates με 3-2 την πρωτοπόρο Arsenal και βάζοντας φωτιά στην κορυφή. 

Υπήρχαν πολλοί που δεν μας έδιναν και μεγάλη τύχη απόψε, σε ένα γήπεδο που από μόνο του είχε ανεβάσει τη Brentford στα όρια των ευρωπαϊκών θέσεων. Διαβάζω βέβαια ότι και πέρσι κάπως έτσι ήταν η κατάσταση, αφού οι Bees όταν τους επισκεφθήκαμε είχαν εντός έδρας εννέα νίκες και μία ισοπαλία. Φέτος είχαν 7 νίκες, 3 ισοπαλίες και μόνο μία ήττα, από τη Manchester City, έχοντας σημειώσει στο γήπεδό τους 23 γκολ, δύο περισσότερα δηλαδή από τα συνολικά δικά μας πριν τη σέντρα. Είχαν τον σέντερ φορ τους Igor Thiago σε... ημιάγρια κατάσταση, αφού είχε πετύχει ήδη 16 γκολ σπάζοντας το ρεκόρ στο σκοράρισμα από Βραζιλιάνο παίκτη σε μία σεζόν στην Premier League που κατείχε από πέρσι ο Matheus Cunha (15), ενώ αν συνεχίσει έτσι μπορεί και να απειλήσει το σχετικό ρεκόρ από Λατινοαμερικάνο παίκτη γενικώς (Sergio Agüero, 33, 2016-'17). Καταλαβαίνουμε λοιπόν τι πήγαμε και κάναμε...

Οι δύο τελευταίες μέρες ήταν σκέτο μαρτύριο για όποιον φίλο της Forest επισκεπτόταν τα social media. Πυρά ομαδόν κατά του Dyche, του Morgan Gibbs-White που έχασε το πέναλτι στη Braga (σαν κανένας να μη νοιαζόταν που χάσαμε από μια τυχαία φάση και να μην καταλάβαινε πως ΟΛΟΙ χάνουν πέναλτι) και γενικώς κατά δικαίων και αδίκων, και μια ανεξήγητη ξαφνική λατρεία για τον Arnaud Kalimuendo που "αφήσαμε να φύγει και τώρα βάζει το ένα γκολ μετά το άλλο", λες και κανείς δεν έβλεπε ότι ο άνθρωπος έδειχνε τελείως έξω από τα νερά του ("Πώς ξεχωρίζεις τους άμπαλους; Όταν αποθεώνουν αυτόν που λείπει", μου έλεγε κάποτε μια αλήστου μνήμης ψυχή σε μια κερκίδα γηπέδου της ΕΠΣΑ). Η εμφάνιση του Jesus και του Taiwo ήταν μια απάντηση και προς αυτούς. Και δώσ' του γκρίνια για το περίφημο... αμυντικογενές "Dyche Ball", λες και με άλλον προπονητή ρίξαμε από τρία τεμάχια σε Liverpool και Tottenham. "Αν δε νικήσει σήμερα, φεύγει", έγραφαν οι πιο τολμηροί. Αν ο Sean όντως έπαιζε με τέτοιο ψυχολογικό βάρος, ένα έχω να πω: ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥ! Ποιο αμυντικογενές ρε παιδιά, όταν εκεί που πάει να κρατήσει αποτέλεσμα βγάζει τον Nico Domínguez και βάζει τον Omari Hutchinson κυνηγώντας το δεύτερο γκολ; Είμαστε σοβαροί; Ή μήπως επειδή στο... 87', με το σκορ ήδη στο 2-0, έκανε αυτό που είχε πέρσι σύστημα ο Nuno, βγάζοντας τον Callum Hudson-Odoi και περνώντας τον Morato; Θα τρελαθούμε; (Καλά, δεν μπορώ καν να φανταστώ τι μίρλα θα έριξαν στην αλλαγή του Jesus με τον Awoniyi, ξεχνώντας τελείως ότι ο Βραζιλιάνος προερχόταν από τραυματισμό, γι' αυτό άλλωστε δεν πήγε στην Πορτογαλία...)

Ήταν η Forest τυχερή; ΟΧΙ. Αμύνθηκε πολύ, πολύ σωστά. Ο Thiago χάθηκε ανάμεσα στις δαγκάνες των Nikola Milenković και Murillo, που έκαναν τεράστιο ματς, όχι μόνο καθαρίζοντας σχεδόν κάθε ψηλή μπαλιά μέσα στην περιοχή μας, αλλά και κάνοντας ποδοσφαιρικό "bullying" σε καθέναν που τολμούσε να βάλει τη μπάλα κάτω και να μπει στο "κουτί" (καλός, πολύ καλός παίκτης ο Kevin Schade, κι εγώ θα τον ήθελα στη Forest, αλλά από ένα σημείο και μετά νομίζω πως τον είχε... τρομοκρατήσει ο Milenković). Επίσης, όπως και στην Πορτογαλία, η Forest έβαλε "λουκέτο" στο τέρμα της και αυτή τη φορά επέτρεψε ΕΝΑ ΜΟΝΟ σουτ στον στόχο, στο οποίο φρόντισε να απαντήσει ο Matz Sels, στη μοναδική μεγάλη ευκαιρία των γηπεδούχων. Όπως θα δείτε και παρακάτω, οι φάσεις που δεχθήκαμε ήταν ελάχιστες, εκ των οποίων μόνο δύο στο δεύτερο ημίχρονο, αμφότερες από το 75' και μετά, παρ' όλο που οι Λονδρέζοι ήταν πίσω στο σκορ και πίεζαν για την ισοφάριση. Οι δε δύο μεταβάσεις μας για τα γκολ ήταν να τις πιεις στο ποτήρι! Αν κάπου σταθήκαμε τυχεροί, ήταν στις δύο αναγκαστικές αλλαγές που υποχρεώθηκε να κάνει ο Keith Andrews στο 37', και κυρίως αυτή του Mikkel Damsgaard, ενός υπέροχου παίκτη που, απλά, κάνει τα πάντα για τη Brentford (τον θυμόμαστε άλλωστε με... πόνο και από την πρόσφατη ήττα της Εθνικής μας από τη Δανία στο "Γ. Καραϊσκάκης"). Αλλά ακόμα κι έτσι οι γηπεδούχοι θα τα κατάφερναν, αν δεν έβρισκαν μπροστά τους αυτό το γρανιτένιο τείχος που κράτησε για δεύτερο σερί ματς πρωταθλήματος την εστία μας ανέπαφη!

Είπα πριν ότι η Forest, απαράλλαχτη σε σχέση με το ματς με την Arsenal, μπήκε στον αγώνα με διάθεση να γίνει το αφεντικό του, και έτσι ακριβώς ήταν. Αφού ξεπεράσαμε την εν δυνάμει ψυχρολουσία του 2', όταν ο Schade ξέφυγε για πρώτη και τελευταία φορά από τον Ola Aina και σέντραρε συρτά στην περιοχή για να βάλει ο Thiago την προβολή και ευτυχώς να αστοχήσει πιεζόμενος από τον Murillo από το ύψος της μικρής περιοχής, πήραμε μπρος, και μάλιστα με μπροστάρη τον Gibbs-White, που έδειχνε αποφασισμένος να εξιλεωθεί για το χαμένο πέναλτι της Πέμπτης. Έτσι ο αρχηγός στο 7' έκανε μια φανταστική προσπάθεια, πέρασε με "ποδιά" στην περιοχή και γύρισε για τον Jesus, πρόλαβε όμως ο Kristoffer Ajer και έδιωξε σε κόρνερ πριν επωφεληθεί ο Βραζιλιάνος. Αυτός δηλαδή που θα "χτυπούσε" πέντε λεπτά αργότερα, από μια φάση που ξεκίνησε με... καρδιοχτύπι: ο Ibrahim Sangaré έχασε τη μπάλα έξω από την περιοχή μας, ο Thiago προσπάθησε να επωφεληθεί, ο Sels βγήκε γρήγορα και τον έκλεισε, ο Aina του απέσπασε τη μπάλα αλλά δεν έδιωξε στα κουτουρού, σηκώνοντας το κεφάλι και βλέποντας στο κέντρο τον Hudson-Odoi. O λατρεμένος Νιγηριανός όμως δεν σταμάτησε εκεί: σπρίνταρε σαν τρελός, δέχθηκε ξανά τη μπάλα από τον CHO, προχώρησε ως δεξιά έξω από τη μεγάλη περιοχή και απέφυγε τον Rico Henry, που κατάφερε όμως να του βάλει την κόντρα πάνω στη σέντρα. Η μπάλα πήρε ύψος και τροχιά προς τη γωνία της μικρής περιοχής. Εκεί ο Jesus, με τον Nathan Collins στην πλάτη, κοντρόλαρε με το στήθος, γύρισε το κορμί του 180 μοίρες και με ξερό βολέ έστειλε τη μπάλα στην απέναντι γωνία του Caoimhin Kelleher, που σίγουρα δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη. "Σεντερφορίσιο" γκολ είπατε; Περιμένετε να διαβάσετε και για το δεύτερο...

Μέχρι το 30' η Forest δεν άφηνε τη Brentford να ξεμυτίσει (και το εννοώ), κερδίζοντας κάθε δεύτερη μπάλα, και θα μπορούσε να είχε σκοράρει και στο 19', όταν ο Sangaré πάσαρε στον Jesus στην περιοχή, αυτός του επέστρεψε τη μπάλα στον άξονα, αλλά η ελαφριά επαφή σε πόδι αντιπάλου μετά την πάσα του Jesus μάλλον επηρέασε το πλασέ του Ιβοριανού, το οποίο ο Kelleher είδε με ανακούφιση να γλείφει σχεδόν το αριστερό δοκάρι του και να βγαίνει έξω. Μετά το ημίωρο η Brentford όπως αναμενόταν αντέδρασε, παρά την ατυχία της να βγουν μαζί Damsgaard και Ajer (ο πρώτος συγκρούστηκε με τον Domínguez και κέρδισε το φάουλ αλλά χτύπησε στο γόνατο και ο δεύτερος στραβοπάτησε μετά από ένα μαρκάρισμα στον Jesus που μπορεί να ήταν και φάουλ), και μας έκλεισε πίσω. Μάλιστα ο Dango Ouattara, φρέσκος από το Copa Africa (με τη Μπουρκίνα Φάσο), που πήρε τη θέση του Δανού, κόντεψε να σκοράρει στο 40', στην πρώτη επαφή του με τη μπάλα, μετά από εξαιρετική καθετη του Schade, με τον Sels όμως να τον νικάει στο τετ α τετ. Στα επτά λεπτά των καθυστερήσεων (λίγο υπερβολικά αφού οι δύο τραυματισμοί ήταν ταυτόχρονοι) ανησυχήσαμε δύο φορές ακόμα, στο 47' όταν ο Vitaly Janelt πήγε να κάνει κάτι ανάμεσα σε σέντρα και σουτ αναγκάζοντας τον Sels να σηκωθεί στο οριζόντιο δοκάρι του και να διώξει σε κόρνερ και κυρίως στην τελευταία (μα τελευταία!) φάση, με το δυνατό πλάγιο του Michael Kayode από αριστερά και την κεφαλιά σύριζα άουτ του Sepp van den Berg, που είχε μπει αντί του Ajer και νίκησε στον αέρα στο πρώτο δοκάρι τον Jesus. 

Όσοι περίμεναν να συνεχιστεί η απόλυτη πρωτοβουλία της Brentford και στο δεύτερο ημίχρονο δικαιώθηκαν, μόνο που χάρη στην αποτελεσματική άμυνα της Forest η πρώτη της σοβαρή φάση καταγράφηκε στο... 76', και ενώ ήδη από το 61' o Hutchinson είχε αντικαταστήσει τον Domínguez και από το 68' ο Awoniyi είχε πάρει τη θέση του Jesus. Σε φάουλ που εκτέλεσε ο Janelt ο Gibbs-White προσπάθησε να απομακρύνει με κεφαλιά, στέλνοντας όμως τη μπάλα στα αριστερά όπου καραδοκούσε με καλές προϋποθέσεις ο Thiago, ο οποίος ευτυχώς σούταρε μάλλον βιαστικά και άστοχα. Και φτάσαμε στο 80', όταν ο χρόνος γύρισε πίσω στην πρώτη μας χρονιά στην Premiership, όταν ο Awoniyi είχε μάθει ότι κινδυνεύαμε και είχε... αφηνιάσει: με μια πανέμορφη μπαλιά πίσω από το κέντρο ο Gibbs-White βρήκε στο δεξί "φτερό" τον Νιγηριανό, που κάλπασε και πάλι σαν άτι με τον van den Berg μπροστά του. Σαν έτοιμος από καιρό να σπάσει τη γκίνια του μετά από σχεδόν έναν χρόνο (είχε σκοράρει για τελευταία φορά στις 11 Φεβρουαρίου 2025 στον αγώνα του FA Cup με την Exeter), ο Taiwo περίμενε να δει το σώμα του αντιπάλου του να γέρνει, τον πέρασε αμέσως με ντρίμπλα, μπήκε στην περιοχή βλέποντας το τέρμα υπό γωνία, δε χαμπάριασε από το σπρώξιμο του Ολλανδού που έτρεχε πια και δεν έφτανε, κράτησε την ψυχραιμία του μέχρι να περάσει από μπροστά του γλιστρώντας στο χορτάρι ο Kayode που πήγαινε για το τάκλιν της απελπισίας και με ψυχραιμότατο σουτ στην απέναντι γωνία του Kelleher έβαλε το ματς για ύπνο, που λένε. Δεν πανηγύρισε έξαλλα ο Taiwo, που εδώ που τα λέμε μπορεί μετά το τέλος του μήνα να μην είναι πια μαζί μας, αν και έχω την εντύπωση ότι οι μετοχές του ανέβηκαν με αυτό το υπέροχο γκολ και με δεδομένη την απουσία του Chris Wood για αρκετό καιρό ίσως αποτελεί ακόμα μια χρήσιμη λύση. Μόνο, με μια έκφραση ψυχραιμίας στο πρόσωπο, έκανε τη γνωστή του κίνηση: έβγαλε από τις κάλτσες τις επικαλαμίδες του με τους ζωγραφισμένους σταυρούς και τις έφερε μπροστά στα μάτια του, ευχαριστώντας με αυτόν τον τρόπο τον Θεό που τον αξίωσε να επιστρέψει γερός (φωτογραφία επάνω). Το ματς ουσιαστικά τελείωσε εκεί, αφού στο 85' η κεφαλιά του Ouattara από φάουλ του Mathias Jensen πέρασε ψηλά. 

Η Forest, λοιπόν, ξανάφυγε πέντε βαθμούς από τη West Ham και έφτασε τη Leeds, που έχει όμως έναν αγώνα λιγότερο (παίζει αύριο εκτός με την Everton, στον αγώνα που κλείνει την αυλαία της 23ης αγωνιστικής). Όπως είπαμε, η Manchester United έδωσε νέο ενδιαφέρον στη μάχη για τον τίτλο, αφού Manchester City και Aston Villa νίκησαν με το ίδιο σκορ (2-0, τους Wolves εντός και τη Newcastle εκτός αντίστοιχα) και πλησίασαν την Arsenal στους τέσσερις βαθμούς. Κατά τα άλλα, το "βάρκα-γιαλό" της Liverpool συνεχίζεται (2-3 εκτός από τη Bournemouth), η Burnley το παλεύει ακόμα και μπράβο της (2-2 εντός με την Tottenham), η Fulham φλερτάρει με τις ευρωπαϊκές θέσεις (2-1 εντός τη Brighton) και η Crystal Palace μάλλον πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί έχοντάς μας πια τρεις βαθμούς πίσω της και ερχόμενη την άλλη Κυριακή στο City Ground (1-3 εντός από την Chelsea). Με αυτό το ματς όμως θα ασχοληθούμε αφού πρώτα την Πέμπτη μάθουμε ποια θέση θα πάρουμε στη League Phase του Europa League, με τη Ferencváros να μας επισκέπτεται στην τελευταία αγωνιστική. 

Brentford: Kelleher, Kayode (Lewis-Potter 81'), Collins, Ajer (van den Berg 37'), Henry (Hickey 67'), Yarmoliuk (Henderson 81'), Janelt, Jensen, Damsgaard (Ouattara 37'), Schade, Thiago.
Forest: Sels, Aina, Milenković, Murillo, Williams, Sangaré, Anderson, Hudson-Odoi (Morato 87'), Gibbs-White, Dominguez (Hutchinson 61'), Igor Jesus (Awoniyi 68').
Σκόρερς: Igor Jesus 12', Awoniyi 80'.
Διαιτητής: Sam Barrott. Κίτρινη: Yarmoliuk 66'.
Θεατές: 17.134 (Forest: περίπου 1.700). 

Sean Dyche: "Η δύναμη ψυχής που δείξαμε σήμερα ήταν για μένα το πιο ευχάριστο στοιχείο του αγώνα, πέρα από την τακτική και την οργάνωσή μας στην άμυνα. Επτά βαθμοί σε τρεις αγώνες, τους δύο εκτός έδρας και τον άλλο απέναντι στους πρωτοπόρους του πρωταθλήματος, είναι μια πολύ καλή συγκομιδή. Φέτος η Brentford είναι εξαιρετική στο γήπεδό της. Οι δύο ομάδες είχαν από ένα ημίχρονο. Εμείς τους πιέσαμε στο πρώτο και έπρεπε να τους συγκρατήσουμε στο δεύτερο. Η Brentford ξεκίνησε καλά και το έργο μας δεν ήταν εύκολο, πρέπει όμως να βρίσκεις πάντα τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στην αποφασιστικότητα στην άμυνα και το χτύπημα στην επίθεση. Ναι, κρατήσαμε τη διαφορά από τη West Ham, αλλά ξέρετε, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για τις άλλες ομάδες. Μόνο για τον εαυτό μας. Τα δύο γκολ μας ήταν πολύ διαφορετικά. Ο Igor έκανε ένα υπέροχο τελείωμα, ενώ ο Taiwo ήταν φοβερά ήρεμος στη δική του προσπάθεια. Ο Taiwo δουλεύει πολύ σκληρά και χάρηκα γι' αυτόν. Πριν μπει του είπα να παίξει ελεύθερα. Το να βάζεις γκολ ως σέντερ φορ είναι το δυσκολότερο πράγμα σε έναν αγώνα. Προσωπικά δεν βάζω καμιά πίεση στους σέντερ φορ μου, απλώς θέλω ανά πάσα στιγμή να βρίσκονται στη θέση που πρέπει. Ο Douglas Luiz δεν ήταν μαζί μας σήμερα γιατί ήταν άρρωστος με γρίπη (σ.σ. ενώ οργιάζουν οι φήμες ότι η Juventus θα τον πάρει πίσω και θα τον στείλει στην Chelsea). Ήρθε και μίλησε ο ίδιος στον γιατρό, και αναγκαστήκαμε να τον απομακρύνουμε από το προπονητήριο γιατί ήδη έχουμε αρκετούς τραυματισμούς και δεν θέλαμε να κολλήσει κάποιος. Ο Lucca θα είναι, ελπίζω, διαθέσιμος από την ερχόμενη εβδομάδα, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί τα γραφειοκρατικά". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας The Sun