bolton17181

Το παλικαράκι δεξιά, με το 42,  το γνωρίζουμε όλοι καλά - αν και πριν από δύο χρόνια μάλλον κανείς μας δεν είχε ξανακούσει το όνομά του. Φοράει τη φανέλα της ομάδας της πόλης όπου γεννήθηκε, τη φανέλα της ομάδας την οποία υπηρετεί από τα 14 χρόνια του, και μόλις έχει πετύχει το πρώτο του γκολ με τα χρώματά της σε επίπεδο ανδρών. Γέννημα-θρέμμα της πόλης και του συλλόγου. Το δεντράκι με το ποτάμι ίσως να μπορεί κάποιος επιστήμονας να το βρει κοιτάζοντας με το μικροσκόπιο μέσα στους έλικες του DNA του. Είναι αυτό που λέμε δείγμα τυπικό, με τις αρετές και τα κουσούρια εγγεγραμμένα μέσα του για πάντα.

Γιατί αυτή η εισαγωγή; Γιατί ο Joe Worrall, ο περί ου ο λόγος δηλαδή, ήταν σήμερα, στο παγωμένο και υπό τη διαρκή απειλή του χιονιά City Ground, η ενσάρκωση της εικόνας στην οποία μας έχει συνηθίσει η ομάδα μας τα τελευταία -τουλάχιστον- χρόνια. Πρώτα έγινε ο ήρωας, μετά κόντεψε να γίνει ο μοιραίος. Ίσως δεν τον έπαιρνε ο χρόνος για να γίνει ο μοιραίος. Αλλά "φρόντισε", χωρίς να το θέλει φυσικά, να επιβεβαιώσει έναν κανόνα που στοιχειώνει σχεδόν απαράβατα τα Σαββατοκύριακά μας από τότε που αποχαιρετήσαμε την Premiership: ο οπαδός της Forest δεν βαριέται ποτέ. Με την κακή έννοια. Ελάχιστες νίκες ξεφεύγουν από τις δαγκάνες του άγχους. Κοντεύει να γίνει ανέκδοτο ότι οι οπαδοί των Reds δεν έχουν νύχια. Πού να τους μείνουν; Τα τρώνε όλοι στα τελευταία λεπτά κάθε αγώνα!

Η Forest και η Championship πάνε καλά μαζί. Τόσο καλά που κοντεύουν είκοσι χρονάκια ζευγάρι (άντε, με την εξαίρεση τριών ετών στην αγκαλιά της League One). Απρόβλεπτοι μέχρις απελπισίας. Η Bolton ήρθε στο χειμωνιάτικο Nottingham κουβαλώντας μια παράδοση-βραχνά. Η τελευταία της νίκη στο γήπεδό μας, βλέπετε, ήταν στις 17 Μαρτίου του 2001 - πρώτη μου επίσκεψη στο City Ground μετά από 24 ολόκληρα χρόνια δεσμού με την ομάδα. Εκείνη τη χρονιά οι Wanderers ανέβηκαν στα μεγάλα σαλόνια, και από τότε που ξανακατέβηκαν έχουν αποσπάσει όλη κι όλη μια ισοπαλία πλάι στο ποτάμι. Συν την κακή βαθμολογική τους θέση, αν και από σάκος του μποξ στην αρχή του πρωταθλήματος έχουν γίνει πλέον αρκετά πιο ανταγωνιστικοί, και παρά τη σημερινή τους ήττα παραμένουν (παρά τρίχα) εκτός επικίνδυνης ζώνης. Όλα αυτά πήγαν περίπατο - ή τουλάχιστον κόντεψαν να πάνε. Επιπλέον, στην Championship υπάρχουν παιχνίδια-φωτιά που τελειώνουν 0-0. Το σημερινό, με ελάχιστες φάσεις μπροστά στις δύο εστίες, πρόσφερε πέντε γκολ!

Ας τα πάρουμε από την αρχή. O Mark Warburton έθεσε εκτός 18άδας τον David Vaughan και τον Armand Traoré, χωρίς να κυκλοφορήσει τίποτα περί τραυματισμών (είναι αλήθεια πάντως ότι οι δυο τους ήταν από τους χειρότερους στην ήττα από την Ipswich). Στη θέση τους έβαλαν και πάλι εμφάνιση και φόρμα ο Matty Cash και ο Jamie Ward, ενώ στην ενδεκάδα έπεσε ένα σχετικό ανακάτεμα της τράπουλας. Ο Michael Mancienne για πολλοστή φορά στη θητεία του στους Reds χρίσθηκε δεξί μπακ, ο Eric Lichaj επίσης για πολλοστή φορά μετακινήθηκε στο αριστερό άκρο της άμυνας, ο Ben Osborn άφησε τον "ασβέστη" για να παίξει αμυντικό χαφ πλάι στον Liam Bridcutt, ανοίγοντας ταυτόχρονα δρόμο για την επιστροφή του Barrie McKay στο αρχικό σχήμα. Όπου είδαμε επίσης τον Matt Mills, για πρώτη φορά μετά τις 26 Σεπτεμβρίου, όταν είχε ξαναπαίξει βασικός στην εντός έδρας ήττα από τη Fulham.

O McKay δικαίωσε πολύ νωρίς την απόφαση του προπονητή του. Μόλις στο 6', μετά από ωραία σέντρα του Tyler Walker από τα δεξιά, πρόλαβε την προβολή του Mark Little και από πολύ κοντά έστειλε τη μπάλα για πρώτη φορά στα δίχτυα του Ben Alnwick. Και κόντεψε να τον δικαιώσει ξανά δύο λεπτά αργότερα, όταν σέρβιρε τη μπάλα στον Lichaj στην περιοχή, αλλά το σουτ του Αμερικανού βρήκε τα δίχτυα από τη λάθος μεριά. Μετά σα να υπνωτιστήκαμε, με τη Bolton να καταστρέφει κυρίως παρά να δημιουργεί, αλλά να επωφελείται από το ξεφούσκωμά μας και να κρατάει τη μπάλα περισσότερο. Χωρίς να απειλεί. Έφτασε το 41' για να ξαναδούμε φάση, κι αυτή ήταν από τους Reds, με τον Alnwick να διώχνει ωραία το σουτ του Walker μετά από την ταχύτατη προώθησή του και τον Daryl Murphy να μην προλαβαίνει να επωφεληθεί από το ριμπάουντ. Κι εκεί που λέγαμε ότι βγαίνει το ημίχρονο στο 1-0, ακριβώς στο 45' ο Josh Vela σέντραρε στο δεύτερο δοκάρι και ο Will Buckley, ξεχασμένος από την άμυνα της Forest που για μια ακόμα φορά "κόλλησε", με κεφαλιά ισοφάρισε.

Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι ο λήθαργος συνεχίστηκε και μετά την ανάπαυλα, ό,τι κι αν είπε ο Mark στα αποδυτήρια. Η Bolton πλέον είχε την υπεροχή, και χρειάστηκε να χάσει μια απίστευτη ευκαιρία για να ξυπνήσει η ομάδα μας. Ήταν το 58', όταν ο Vela έπιασε κεφαλιά από απόσταση αναπνοής, στέλνοντας όμως τη μπάλα πάνω από τα δοκάρια. Ευεργετικό καμπανάκι, καθώς στο 60' η άμυνα των Trotters απομάκρυνε άσχημα μια σέντρα και ο Worrall μέσα από την περιοχή έπιασε δυνατό δεξί σουτ, σημαδεύοντας σωστά την αριστερή γωνία του Alnwick. Ο Warburton δεν περίμενε πολύ για να κάνει την κίνησή του, βγάζοντας McKay και Osborn και βάζοντας τον Mustapha Carayol και τον Ανδρέα Μπουχαλάκη για να φρεσκάρει τη μεσαία γραμμή του και να αναχαιτίσει τυχόν επιθέσεις των φιλοξενουμένων για την ισοφάριση. Αργότερα και ο Murphy, που για ακόμα μια φορά δεν ήταν στα καλύτερά του, θα παραχωρούσε τη θέση του στον Ben Brereton, κι αυτός θα σφράγιζε τη νίκη στο 89', με πλασέ στην έξοδο του Alnwick μετά από ωραία κάθετη του Bridcutt, για το πρώτο του γκολ στη φετινή περίοδο (με τη Forest, γιατί έχει σκοράρει με τους μικρούς της Αγγλίας).

Τα πράγματα πήγαιναν πρίμα, η Bolton έμοιαζε παραδομένη, ο Worrall άκουγε από τα μεγάφωνα ότι τον εξέλεξαν Man of the Match, πάνω στη χαρά του δεν πρόσεξε να βάλει σωστά το κεφάλι του στη σέντρα του Aaron Wilbraham που είχε μπει στο ματς λίγο νωρίτερα, κι έτσι στο 92' από το πουθενά είχαμε πάλι παιχνίδι. Ευτυχώς για... τα νύχια της κερκίδας, η Bolton είχε γενικά μάλλον αναιμική παρουσία μετά το 3-1 και το τελικό σφύριγμα βρήκε τους Reds να επιστρέφουν στις νίκες, να σκαρφαλώνουν στην 11η θέση και να δέχονται μια γερή ένεση ψυχολογίας εν όψει του δύσκολου ταξιδιού του ερχόμενου Σαββάτου στο Bristol για τον αγώνα με την (τρίτη πλέον στη βαθμολογία) City. Στην πόλη, δηλαδή, όπου εδρεύει η μόνη άλλη ομάδα της Football League που δεν ξέρει φέτος τι θα πει ισοπαλία, οι Bristol Rovers!

Forest: Smith, Mancienne, Mills, Worrall, Lichaj, Bridcutt, Osborn (Μπουχαλάκης 63'), Walker, Dowell, McKay (Carayol 63'), Murphy (Brereton 82').
Bolton: Alnwick, Little (Wilbraham 88’), Burke, Beeves, Robinson, Buckley (Armstrong 70’), Pratley (Noone 80’), Henry, Vela, Ameobi, Madine.
Σκόρερς: McKay 3', Worrall 60', Brereton 89' - Buckley 45', Worrall 92' (αυτογκόλ).
Διαιτητής: Darren England. Κίτρινες: Mills 32', Bridcutt 92' - Robinson 30', Henry 87'.
Θεατές: 22.882 (Forest: 21.800).

Mark Warburton: "Δεν είδαμε και το φοβερό θέαμα, αλλά τελικά αποσπάσαμε το αποτέλεσμα. Είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια πολύ δυναμική ομάδα όπως η Bolton, που είναι πολύ καλή σ' αυτό που κάνει, και έπρεπε να ανταποκριθούμε στην πρόκληση, πράγμα που καταφέραμε. Δεχθήκαμε ένα πολύ φτηνό γκολ ελάχιστα πριν το ημίχρονο, κάτι που μας απογοήτευσε πάρα πολύ, αλλά φέραμε το σκορ στο 3-1 και πιστέψαμε πως θα απολαμβάναμε τα πέντε τελευταία λεπτά, πριν δυσκολέψουμε από μόνοι μας τα πράγματα. Στα αποδυτήρια μιλήσαμε και είπαμε πως οφείλουμε να χειριζόμαστε καλύτερα τέτοιου είδους αγώνες. Όσο η ώρα περνούσε παρασυρόμασταν σε μάχη σώμα με σώμα, στην οποία κάποιες ομάδες είναι καλύτερες από μας, και σ' αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού πρέπει να βελτιωθούμε. Χαίρομαι για λογαριασμό του Worrall, που απόλαυσε το γκολ του. Είναι Forest μέχρι το κόκαλο, ανδρώθηκε μέσα στην ομάδα και το γκολ σήμαινε πολλά γι' αυτόν. Χάρηκα και γι' αυτόν, και για τον κόσμο. Ο αγώνας δεν ήταν πλούσιος σε θέαμα, αλλά πήραμε τους τρεις βαθμούς κι αυτό μετράει. Είναι εύκολο να μιλάς για ένα ματς όταν έχεις νικήσει 4-0 και επικρατεί χαρά. Όμως στο τέλος της χρονιάς οι βαθμοί που κατακτήθηκαν πιο δύσκολα είναι τελικά οι πιο σημαντικοί".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.