barnsley17182

Αν στην Championship δεν αγωνιζόταν η... αγαπημένη μας QPR, η μόνη από τις 23 αντιπάλους μας επί της οποίας πετύχαμε το λεγόμενο "νταμπλ" (4-0, 5-2), η αποψινή νίκη θα ήταν η πρώτη φέτος στο πρωτάθλημα με τόσο χαρακτηριστική άνεση. Στον τρίτο αγώνα από το τέλος! Μια σεζόν γεμάτη άγχος, γκρίνιες, χαμηλές πτήσεις και ελάχιστα καλύτερη από την παρά λίγο καταστροφική περσινή φτάνει ευτυχώς σε ένα πιο χαλαρό φινάλε. Αλλά επειδή η ένδοξη ιστορία είναι περηφάνια και βραχνάς μαζί (το ξέρουμε καλά εμείς οι Έλληνες), οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι, όπως και οι ελπίδες ότι οι καλές μέρες θα ξανάρθουν.

Όπως πολλοί από σας, φαντάζομαι, στη διάρκεια του αγώνα έριχνα κλεφτές ματιές στο σκορ του ημιτελικού του Champions League. Πριν από λίγες μέρες συμπληρώθηκαν ακριβώς σαράντα χρόνια από τη μέρα που ο Peter Shilton έκανε την απόκρουση της χρονιάς στην κεφαλιά του Mick Ferguson, το 0-0 στον αγώνα Coventry-Forest παρέμεινε και με τον χρυσό αυτό βαθμό οι Reds σήκωσαν το κύπελλο της πρωταθλήτριας Αγγλίας μέσα στο Highfield Road. Είχαν καταφέρει το ακατόρθωτο: να αφήσουν δεύτερη την τεράστια Liverpool, που εκείνα τα χρόνια μεσουρανούσε σε εσωτερικό και εξωτερικό. Λίγους μήνες αργότερα θα την απέκλειαν και από τον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αφαιρώντας της νωρίς νωρίς τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον ευρωπαϊκό της τίτλο, που έμελλε να καταλήξει (εις διπλούν μάλιστα) στο Nottingham. Απόψε οι Reds του Merseyside διέλυαν με 5-2 στο Anfield τη Roma, βάζοντας πλώρη για τη διεκδίκηση ενός ακόμα κορυφαίου ευρωπαϊκού τροπαίου, την ώρα που οι Reds των East Midlands έδιναν λίγη χαρά στους εδώ και μια εικοσαετία περίπου πικραμένους φίλους τους νικώντας μια ομάδα που προσπαθεί να αποφύγει τον υποβιβασμό. Πάσα άλλαξαν μέσα σε σαράντα χρόνια...

Αυτά με τους συνειρμούς, πάμε στον αγώνα μας. Ο Aitor Karanka, πιστός στις εξαγγελίες του, συνέχισε τους πειραματισμούς και τις ευκαιρίες. Στον πάγκο κάθισε ο Jack Hobbs, περιμένοντας -μάταια όπως αποδείχθηκε- να αγωνιστεί για πρώτη φορά μετά τις 20 Σεπτεμβρίου (το βαρύ 1-5 από την Chelsea στο Λονδίνο για το League Cup) και μόλις για πέμπτη φέτος. Στην ενδεκάδα ο Michael Mancienne κράτησε τη θέση του (μικρο)τραυματία Tobias Figueiredo και άφησε πίσω του την κακή εμφάνιση του Σαββάτου, o Adlène Guédioura εμφανίστηκε από την αρχή αντί του Jack Colback, ο Lee Tomlin επέστρεψε αντικαθιστώντας τον Joe Lolley και ο Ben Osborn πήρε ένα σπάνιο ρεπό (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε) ώστε να ντεμπουτάρει ο Juan Rafael Fuentes. Ήταν ένα από τα "πικάντικα" του ματς η εστίαση στους δύο Ισπανούς, κατά διαβολική σύμπτωση αμφότερους αριστερούς μπακ: ο "πρώην" Dani Pinillos στην επιστροφή του στο City Ground (μαζί με άλλον έναν παλιόφιλο, τον Gary Gardner, αλλά χωρίς τον εκτός αποστολής Matt Mills), o Fuentes στην απόπειρά του να δείξει ότι αξίζει να μείνει και του χρόνου (είναι με εξάμηνο συμβόλαιο). Η βραδιά εξελίχθηκε σε εφιάλτη και για τους δύο. Ο Pinillos πέρασε του Χριστού τα πάθη κυνηγώντας τον σεληνιασμένο Matty Cash που τον περνούσε σαν σταματημένο, ενώ και στις προωθήσεις του έβρισκε "τοίχο" στο πρόσωπο του Eric Lichaj. Από την άλλη, η χαρά του Fuentes, που έπαιζε μια χαρά ο καημένος, κράτησε μόνο 45 λεπτά και κάτι. Μετά ήρθε το τάκλιν του Dimitri Cavaré (δυνατό αλλά όχι αντιαθλητικό, πράγμα που δεν εμπόδισε όλο το γήπεδο να γιουχάρει τον Γάλλο σε κάθε επαφή του με τη μπάλα) και τον άφησε να σφαδάζει στο έδαφος. Γιατρός δεν είμαι, αλλά από την έκφρασή του κατάλαβα ότι υπάρχει σοβαρή περίπτωση η σύντομη καριέρα του στο City Ground να ολοκληρώθηκε απόψε...

Ήταν μια παγωμένη και βροχερή νύχτα στο Nottingham. Δεν επηρεάστηκαν μόνο τα παιδάκια-μασκότ του αγώνα που τουρτούριζαν μουσκεμένα στο τελετουργικό πριν από τη σέντρα, αλλά και οι 22 ποδοσφαιριστές στην αρχή του ματς. Για δέκα λεπτά στο χορτάρι δεν γινόταν... τίποτα. Ο Jack Walton κλήθηκε να επέμβει για πρώτη φορά στο 12', αποκρούοντας σε κόρνερ το σουτ του Cash, και στο 16' πολύ πιο εύκολα μπλόκαρε την προσπάθεια του Tomlin. H Barnsley απάντησε με τον πάλαι ποτέ μεταγραφικό μας πόθο Adam Hammill στο 18' (σουτ ψηλά μετά από, ξέρετε τώρα, κακή απομάκρυνση σε κόρνερ) και στο 22' με την κόντρα του Danny Fox (με την πλάτη) στο σουτ του Brad Potts που πήγαινε μέσα. Όμως στο 26' η Forest προηγήθηκε με ένα γκολ ενδεικτικό της κλάσης του Tomlin. Μετά από ωραία διαγώνια μπαλιά του Ben Watson και γύρισμα του Cash, o δανεικός από την Cardiff χαφ υποδέχθηκε τη μπάλα λίγο έξω από την περιοχή και χωρίς να το σκεφτεί καθόλου -και με έναν αέρα μεγάλης άνεσης- είδε τον Walton λίγο έξω από το τέρμα και έπιασε ένα φαλτσαριστό πλασέ που την έστειλε στο "Γ". Σχεδόν ταυτόχρονα, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, η ομάδα όπου ανήκει άνοιγε το σκορ στο Pride Park εναντίον της Derby (πριν τελικά καταρρεύσει στο τελευταίο δεκάλεπτο και ηττηθεί με 3-1).

Η Forest σπάνια σκοράρει πρώτη φέτος, οπότε το γκολ τής έδωσε φτερά. Στο 31' από σέντρα του Cash o Tomlin επιχείρησε να πετύχει ένα ακόμα πιο θεαματικό γκολ, με ανάποδο ψαλίδι, αλλά ο Walton ήταν σε καλή θέση, όπως και στο 35' σε παρόμοια προσπάθεια του Guédioura. Ενδιάμεσα (32') ο Στέφανος Καπίνο είχε μια πολύ θετική επέμβαση σε σουτ του φανερά πολύ εξελίξιμου 22χρονου Oliver McBurnie. Και στο 36' τα πράγματα πήραν για τα καλά το δρόμο τους, όταν ο Tomlin έκανε μια πανέξυπνη κάθετη μπαλιά στην πλάτη της άμυνας, εκεί όπου πετάχτηκε ο Ben Brereton και ήταν εύκολο πλέον να ντριμπλάρει τον Walton και να στείλει τη μπάλα στο άδειο τέρμα για το 2-0. Κάτι προσπάθησαν να κάνουν οι Tykes με μια σέντρα-σουτ του Cavaré που δεν πρόλαβε κανείς (39'), αλλά και πάλι η Forest ήταν αυτή που απείλησε περισσότερο (Guédioura 42', Cash 44', Tomlin 45', άπαντες άστοχοι). Μετά ήρθε το δράμα του Fuentes, για τον οποίο οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχουν φόβοι για σοβαρή ζημιά στο γόνατο...

Σηκώθηκε λοιπόν ο "αδειούχος" Osborn και έπιασε τη γνωστή του δουλειά από τα αριστερά. Και χρειάστηκε να μπει πολύ συγκεντρωμένος, αφού η Barnsley του άλλοτε προπονητή της ΑΕΚ José Morais έπαιζε ένα από τα τελευταία της χαρτιά για τη σωτηρία και δεν ήταν διατεθειμένη να παρατήσει το ματς. Τόσο ο Hammill όσο και ο νεοεισελθών Connor Mahoney (47', 48') χάλασαν τις ωραίες μπαλιές του McBurnie σουτάροντας άουτ, ενώ ούτε στο 60' ένα σουτ του Kieffer Moore από πλάγια μέσα στην περιοχή βρήκε τέρμα. Η βροχή έπεφτε πλέον δυνατή δυσκολεύοντας ακόμα και τα κοντρόλ, και οι Reds είχαν αφήσει χώρο στους Tykes ελέγχοντας τις μάχες του κέντρου με τον Watson και τον αεικίνητο Liam Bridcutt και προσπαθώντας να χτυπήσουν στην κόντρα. Στο 65' νέο καμπανάκι στην κεφαλιά του Liam Lindsay από κόρνερ του Hammill, με τον Καπίνο που ήταν και πάλι άτολμος στις εξόδους (πρόβλημα βέβαια που κουβαλάει από τον Ολυμπιακό, δεν είναι κάτι καινούργιο) να κοιτάζει ανακουφισμένος τη μπάλα να βγαίνει εκτός εστίας. Στο 70' η Forest λίγο έλειψε να κάνει το 3-0, με τον Walton να αποκρούει το δυνατό σουτ του Cash όσο χρειαζόταν ώστε η μπάλα να βρει λίγο το δοκάρι του και να φύγει κόρνερ. Οκτώ λεπτά αργότερα ο Καπίνο τον μιμήθηκε σε ωραίο σουτ του Mahoney, όπως και στο 89' μπλοκάροντας έστω και δύσκολα κεφαλιά του Gardner.

Στην αμέσως επόμενη αντεπίθεση, όμως, η παράσταση έλαβε τέλος. Ο Lolley, που είχε πάρει τη θέση του Tomlin για το τελευταίο δεκάλεπτο, έκανε ένα τρελό σλάλομ περνώντας τρεις-τέσσερις αμυντικούς, βρέθηκε απέναντι στον Walton και προσπάθησε να τον νικήσει με σκαφτό πλασέ. Ο γκολκίπερ της Barnsley απέκρουσε, όμως για άλλη μια φορά στο πέρασμά του από τη Forest ο Απόστολος Βέλλιος (αλλαγή κι αυτός στη θέση του Brereton) βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή και έσπρωξε τη μπάλα στα δίχτυα, βάζοντας μια ευχάριστη πινελιά στο κατά τα φαινόμενα επικείμενο "αντίο" του στο City Ground. Και θα μπορούσε να είχε πετύχει κι άλλο γκολ αν δεν μπερδευόταν στο 92' σε μια φάση όπου χάθηκε το τόπι από τις γρήγορες εναλλαγές, πάλι σε αντεπίθεση, και ο Έλληνας φορ ως τελικός αποδέκτης δεν έπιασε το πλασέ που θα ήθελε. Στην τελευταία φάση του αγώνα ο Pinillos σέντραρε και ένας άλλος αναπληρωματικός, ο Tom Bradshaw, έστειλε την κεφαλιά του ψηλά αποτυγχάνοντας να βάλει το γκολ της τιμής για μια ομάδα που έδειξε πάρα πολύ αδύναμη, έχασε καθαρά και βλέπει όχι μόνο να μην πιάνει τη Bolton, αλλά να κινδυνεύει να την περάσει και η Burton που κατά το χούι της "αναστήθηκε" στις τελευταίες αγωνιστικές. Οι Tykes θα μείνουν πάντως στις αναμνήσεις μας από το συγκεκριμένο ματς ως πολύ συμπαθείς χάρη στα πάνω από 1.800 άτομα που τους ακολούθησαν από το Βορρά και έδειξαν να αντιμετωπίζουν με περίσσιο χιούμορ τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται, πρώτα τραγουδώντας "It's like watching Brazil" για το οικτρό θέαμα που παρουσίαζε ιδιαίτερα στην άμυνα η ομάδα τους, και μετά "απειλώντας" ότι θα περιποιηθούν την... Accrington Stanley, προφανώς στη νέα κατηγορία όπου θα βρεθούν.

Όσο για μας, το Σάββατο είμαστε πάλι στο σπίτι μας, υποδεχόμενοι τη Bristol City, η οποία χρειάζεται πλέον ένα θαύμα ώστε να καλύψει τη διαφορά των πέντε βαθμών που τη χωρίζει από την έκτη Derby και να μπει στα πλέι οφ. Μια νίκη ακόμα, στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της σεζόν, θα είναι βάλσαμο για τον κόσμο και θα του επιτρέψει να συνεχίσει να τρέφει εκείνες τις αναπόφευκτες ελπίδες που λέγαμε στην αρχή...

Forest: Καπίνο, Lichaj, Mancienne, Fox, Fuentes (Osborn 46'), Watson, Bridcutt, Guédioura, Cash, Tomlin (Lolley 80'), Brereton (Βέλλιος 80').
Barnsley: Walton, Cavaré, Jackson, Lindsay, Pinillos, Gardner, Hammill (Thiam 71'), Moncur (Mahoney 46'), Potts, McBurnie, Moore (Bradshaw 87').
Σκόρερς: Tomlin 26', Brereton 36', Βέλλιος 90'.
Διαιτητής: Robert Jones. Κίτρινες: Fox 18', Guédioura 87' - Jackson 53'.
Θεατές: 23.633 (Forest: 21.788).

Aitor Karanka: "Η εμφάνισή μας ήταν καλή. Ήταν από αυτά τα παιχνίδια όπου σκοράρεις νωρίς και έπειτα νιώθεις ότι τα πάντα γίνονται πιο εύκολα. Η πίεση ήταν στην πλευρά της Barnsley, που μάχεται για τη σωτηρία, αλλά δεν ήταν ίδια περίπτωση με της Cardiff. Μια ομάδα που παλεύει για την άνοδο δεν έχει την ίδια ποιότητα με μια άλλη που αγωνίζεται να μην πέσει. Το Σάββατο ήμασταν καλύτεροι από την Cardiff αλλά χάσαμε, ενώ απόψε ήμασταν καλύτεροι από τη Barnsley και νικήσαμε. Όταν έχεις αυτοπεποίθηση και σου λείπει η πίεση, έτσι παίζεις. Είμαι πολύ ευχαριστημένος για την εμφάνιση κάποιων παικτών, όπως για παράδειγμα ο Mancienne, ο Lichaj, ο Bridcutt, ο Guédioura. Ο καθένας μπορεί να δει ότι είναι καλοί παίκτες, αλλά είναι πιο εύκολο να παίζεις όταν τα πάντα είναι οργανωμένα και έχεις κάποια δομή για να δουλέψεις. Το παιχνίδι ήταν εύκολο, αλλά ο τραυματισμός του Fuentes ήταν κάτι πολύ κακό. Ήταν σκληρό για όλους, ένιωθα τη στενοχώρια των παικτών αλλά και τη δική μου. Είχε την πρώτη του ευκαιρία, έπαιζε καλά και θα περιμένουμε να δούμε τι ακριβώς έγινε, αλλά δεν είμαστε αισιόδοξοι. Ο αγώνας έρχεται σχεδόν σε δεύτερη μοίρα μετά από αυτό που του συνέβη. Δεν ξέρουμε πόσο κακό είναι, αλλά δεν περιμένουμε κάτι καλό. Πήγε στο νοσοκομείο, και πρέπει να περιμένουμε ελπίζοντας απλώς να μην είναι πολύ κακό. Από την περασμένη εβδομάδα ήξερε ότι θα έπαιζε απόψε, και τα πήγαινε μια χαρά. Είχε καιρό να παίξει και του έλεγα να ετοιμαστεί για απόψε. Πολύ κρίμα. Γι' αυτόν νικήσαμε απόψε, γι' αυτόν θα προσπαθήσουμε να νικήσουμε και στους δύο αγώνες που απομένουν".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.