bristolc18192

Έχω ξαναγράψει, και κινδυνεύω να χαρακτηριστώ μονότονος και κουραστικός, ότι η έλευση ενός νέου προπονητή ανάβει σπίθα σε μια ομάδα μόνο όταν σ' αυτή την ομάδα δεν λειτουργεί τίποτα. Αντίθετα, σε μια ομάδα όπου λειτουργούν όχι όλα, αλλά πολλά, η αλλαγή μπορεί συχνά να αποβεί από αποπροσανατολιστική ως καταστροφική. Πιστεύω τουλάχιστον να το κατάλαβαν καλά απόψε όσοι ήθελαν την αποχώρηση του Aitor Karanka και πίστευαν ότι ο ερχομός του Martin O'Neill θα μπορούσε να συνδυαστεί με ένα μικρό θαύμα, με το οποίο προσωπικά πιστεύω ότι ισοδυναμούσε η άμεση επιστροφή της ομάδας στο καλό ποδόσφαιρο.

Ο νέος μας μάνατζερ είναι πολύπειρος, και σίγουρα κατάλαβε και ο ίδιος ότι ίσως να προσπάθησε υπερβολικά γρήγορα να αλλάξει τον τρόπο που αυτή η ομάδα αγωνιζόταν ως σήμερα. Ναι, το ξέρω ότι μετά από ΚΑΘΕ ματς της Forest εμφανίζονταν στα social media αυτοί που στην Ελλάδα θα λέγαμε "προπονητές του καναπέ" και μέσα από απίστευτα καφενειακού επιπέδου συζητήσεις ζητούσαν επιτακτικά από τον Karanka να παίξει 4-4-2. Γιατί; Γιατί έτσι! Γιατί έτσι έχουν συνηθίσει στην Αγγλία, βρε αδερφέ! Άσχετα αν το ποδόσφαιρο έχει ξεπεράσει προ πολλού τις επιταγές της βρετανικής παράδοσης. Και άσχετα αν η ομάδα διαθέτει ή όχι τους παίκτες για να το κάνει!

Γιατί, αγαπητοί, το 4-4-2 απαιτεί πρώτα απ' όλα δύο επιθετικούς που να βρίσκονται με κλειστά μάτια και να παίζουν ο ένας για τον άλλο. Το πρώτο που είπα στα παιδιά που βλέπαμε μαζί το ματς όταν είδα Lewis Grabban και Daryl Murphy μαζί στο αρχικό σχήμα ήταν: "Μα γιατί; Δεν είδε βίντεο από τα άλλα παιχνίδια που το είχε δοκιμάσει ο Karanka σε συνθήκες όπου χρειαζόταν γκολ (και ποτέ από την αρχή); Δεν είδε ότι αυτοί οι δύο δεν ταιριάζουν μαζί και κουτουλάνε συνέχεια μεταξύ τους;" Δυστυχώς η εξέλιξη του παιχνιδιού με δικαίωσε. Grabban και Murphy δεν έβλεπαν καν ο ένας τον άλλο όταν βρίσκονταν σε καλές θέσεις και προτιμούσαν να κάνουν την προσπάθεια μόνοι τους. Ούτε μία δεν πήγε μέσα στο τέρμα. Ειδικά για τον Grabban, μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω πως έχω διακρίνει μια ενόχληση. Σου λέει ο άνθρωπος, 15 γκολ έβαλα παίζοντας μόνος μπροστά. Πρέπει να έρθει τώρα και ο ψηλός να μου κλείνει το χώρο όπου κινούμαι;

Δεν ταιριάζουν, λοιπόν, δύο φορ περιοχής μαζί. Και επαναλαμβάνω, ως έμπειρος προπονητής ο O'Neill πρέπει να το έχει ήδη καταλάβει. Όπως και ότι δεν γίνεται σε 4-4-2 να κατεβαίνεις με δύο αμυντικά χαφ και δύο εξτρέμ και χάριν του δεύτερου στράικερ να θυσιάζεις τον μόνο δημιουργικό σου παίκτη. Από τότε που έφυγε ο Karanka, από βασικός και αναντικατάστατος ο João Carvalho κατάντησε μόνιμος παγκίτης χωρίς ούτε ένα δευτερόλεπτο συμμετοχής. Γιατί; Ήταν μήπως αυτός η αιτία όλων μας των δεινών; Έτσι πετάς στον πάγκο έναν παίκτη τόσο χρήσιμο, για τον οποίο μάλιστα έχεις πληρώσει και ποσό-ρεκόρ στην ιστορία σου; Πίστευα πως στο 69', όταν ο O'Neill έκανε την πρώτη του αλλαγή στο ματς, θα αντικαθιστούσε τον -πράγματι κακό σήμερα αν και με περιβραχιόνιο αρχηγού- Claudio Yacob με τον Carvalho, αλλά πλανήθηκα πλάνην οικτράν. Ο φωτεινός πίνακας έδειξε το νούμερο του Adlène Guédioura, και κάθε ελπίδα μου να γυρίσει αυτό το πράγμα σε ρόμβο με τον Carvalho πίσω από τα φορ εξανεμίστηκε. Τέσσερα λεπτά αργότερα, όταν είχαμε ήδη φάει το γκολ, τη θέση του φιλότιμου, αλλά αναποτελεσματικού Matty Cash πήρε ο -κατά τα ελληνικά μίντια- φευγάτος για Ολυμπιακό Gil Dias. Τρίτη αλλαγή δεν έγινε ποτέ. Τρέχα γύρευε...

"Έμαθα πολλά", υποστήριξε ο O'Neill στις δηλώσεις του, και πώς να μην του δώσεις δίκιο. Ούτε εβδομάδα δεν έχει στο Nottingham ο άνθρωπος. Επειδή όμως ο ίδιος έβαλε εξαρχής ως στόχο του την άνοδο, χωρίς να αποκλείσει και για τη φετινή περίοδο, και επειδή είναι τόσο έμπειρος που δε γίνεται να μη δει τα στραβά αμέσως και να βάλει μπρος για να τα διορθώσει, καλώς ή κακώς τα αποτελέσματα πρέπει να αρχίσουν να έρχονται πολύ σύντομα, και η ομάδα να επιστρέψει στην ομαλότητα το συντομότερο δυνατό.

Η ατυχία σήμερα ήταν πως, ενώ ο O'Neill δέχθηκε ένα θερμό καλωσόρισμα από ένα κατάμεστο γήπεδο (θα μου επιτρέψετε, πάντως, να πω ότι δεν είχε καμιά σχέση με το αντίστοιχο στον Stuart Pearce το 2014), το πάρτι στήθηκε απέναντι σε λάθος αντίπαλο. Η Bristol City είχε ήδη 10 ματς αήττητη. Τα έκανε 11, έφτασε τις 5 σερί νίκες και και διατήρησε την απόστασή της από την εξάδα στους δύο μόλις βαθμούς, αυξάνοντας τη δική μας στους 7 και γκρεμίζοντάς μας στη 12η θέση. Ξέρετε κάτι, όμως; Η City έχει μάνατζερ τον Lee Johnson από τον Φεβρουάριο του 2016, ενώ πριν από αυτόν είχε αλλάξει πέντε προπονητές σε λιγότερο από έξι χρόνια. Την περίοδο 2016-'17 η ομάδα τερμάτισε 18η και απλώς σώθηκε. Το 2016-'17 έφτασε και στην 5η θέση, αλλά και πάλι μόλις που κατάφερε να μείνει στην κατηγορία (17η με τρεις βαθμούς διαφορά από την 22η Blackburn που έπεσε, ενώ εμείς ήμασταν 21οι). Μαντέψτε: ΔΕΝ τον έδιωξαν! Πέρσι σε κάποια στιγμή ήταν μέχρι και 2οι (!), αλλά πάλι ξεφούσκωσαν και τερμάτισαν 11οι. ΠΑΛΙ δεν τον έδιωξαν! Ούτε φέτος τον έδιωξαν, όταν βρέθηκαν κάτω από τη μέση μετά από ένα ακόμα καλό ξεκίνημα. Ίσως επειδή είναι πρώην παίκτης τους και γιος του πρώην μάνατζέρ τους Gary Johnson; Λίγη σημασία έχει. Αλλά η υπομονή δίνει καρπούς. Μακάρι κάποτε να το καταλάβουμε κι εμείς. Ίσως τελικά για ομάδες σαν τη Bristol City να λειτουργεί ευεργετικά το γεγονός ότι δεν έχουν να επιδείξουν ένα ένδοξο παρελθόν, και έτσι κρατάνε τον πήχη χαμηλά και ό,τι έρθει από κει και πέρα είναι κέρδος... (Λεπτομέρεια: η City έχει να παίξει στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας από το 1980, και από τότε έχει υποβιβαστεί μέχρι τις ερασιτεχνικές κατηγορίες, έχει διαλυθεί λόγω χρεοκοπίας και έχει ξανασυσταθεί.)

Όλα αυτά τα λέω γιατί οι Robins σήμερα, σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, έδειξαν πολύ πιο ομάδα από μας. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, μετά από τον αρχικό ενθουσιασμό που είχε ως αποτέλεσμα μια σέντρα του Ben Osborn και ένα απευθείας πλασέ του Joe Lolley που έφυγε λίγο άουτ (2'), περάσαμε πολύ άσχημες στιγμές. Στο 7' σε σέντρα του Jay Dasilva ο Costel Pantilimon έβαλε τα δυνατά του για να κάνει μια πολύ δύσκολη απόκρουση στο βολέ του Andreas Weimann στο δεύτερο δοκάρι. Πάλι ο Dasilva έβγαλε την πονηρή μπαλιά στο 9' και ο Jack Robinson (αριστερό στόπερ και πάλι, με τον Osborn στην πτέρυγα) έπεσε με αυτοθυσία στα πόδια του Famara Diédhiou για να τον εμποδίσει να σκοράρει. Σε μια επικίνδυνη κόντρα στο 12' το σουτ του Callum O'Dowda ευτυχώς κάπου βρήκε και πέρασε κόρνερ. Και στο 19' πάλι ο O'Dowda μετά από λάθος εκτίμηση του Robinson μπήκε στην περιοχή, αλλά σούταρε ψηλά.

Όλα αυτά κάπως αφύπνισαν τους δικούς μας, που δυσκολεύονταν με βαθιές μπαλιές να βρουν τους Murphy και Grabban και είπαν επιτέλους να το πάρουν κάπως αλλιώς. Στο 25' σε καλή σέντρα του Osborn η κεφαλιά του Lolley ήταν άστοχη, στο 29' ωραίο δεξί σουτ του Cash έφυγε άουτ και στο 45', μετά από σέντρα στην περιοχή της City και τυφλό διώξιμο της άμυνας, ο Grabban κοντραρίστηκε και το σουτ του δεν έφτασε στο τέρμα. Αμέσως στην αντεπίθεση ο Yohan Benalouane, που όπως αναμενόταν ξεκίνησε και ήταν από αρκετά ως πολύ καλός, δέχθηκε την πρώτη του κίτρινη κάρτα ως Red προσπαθώντας να σταματήσει τον αεικίνητο Diédhiou.

Ελπίζαμε να αναλάβουμε πλέον για τα καλά τα ηνία του αγώνα μετά την ανάπαυλα, αλλά δυστυχώς διαψευστήκαμε. Στο 53' ο Pantilimon, σε μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις του από τότε που πρωτοήρθε στη Forest, έδιωξε εντυπωσιακά σε κόρνερ ένα φοβερό σουτ του κάποτε μόνιμα "αδικημένου παιδιού" μας Jamie Paterson, κανένα δεκάλεπτο πριν ο τελευταίος αντικατασταθεί. Η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει τη ροή του αγώνα έγινε στο 66', όταν σε σέντρα του Lolley ο Benalouane με κεφαλιά ετοιμάστηκε να πανηγυρίσει ένα ονειρεμένο ντεμπούτο, αλλά ο Frank Fielding απογειώθηκε και έδιωξε σε κόρνερ, στην εξέλιξη του οποίου ο Murphy από αρκετά πλάγια σούταρε με το αριστερό στην εξωτερική πλευρά των διχτυών. Λέγαμε "ψήνεται", αλλά διαψευστήκαμε και πάλι. Στο 70' η City βγήκε μπροστά, ο νεοεισελθών (στη θέση του Paterson) Kasey Palmer έκανε μια απίθανη κάθετη μπαλιά, ο Weimann γύρισε στο πέναλτι και ο Diédhiou, παρά την παρουσία δύο παικτών μας στη γραμμή, πέτυχε το γκολ που έμελλε να κρίνει το ματς. 

Η Forest προσπάθησε να αντιδράσει. Στο 74' ο Tomáš Kalas, δανεικός στην ομάδα του Johnson από την Chelsea, απέκρουσε το πλασέ του Murphy λίγο πριν τη γραμμή με τον Fielding εξουδετερωμένο, ενώ στο 79' ο πρώην διεθνής Άγγλος γκολκίπερ έδιωξε σε κόρνερ δυνατό σουτ του Jack Colback έξω από την περιοχή. Το τελευταίο δεκάλεπτο και οι καθυστερήσεις ήταν γεμάτα απογοητεύσεις, με τη City να χρησιμοποιεί πολύ την καθυστέρηση (αν και χρειάστηκε πάλι να επέμβει ο Pantilimon στο 91' σε τετ α τετ με τον Weimann), τον διαιτητή Jeremy Simpson να σφυρίζει φάουλ άλλα αντ' άλλων και τον Colback να τσιμπάει στις προκλήσεις του Weimann και να ολοκληρώνει το παιχνίδι με κοκορομαχία. Τα γιούχα στο τέλος δεν ήταν λίγα. Σίγουρα όχι για τον O'Neill. Ίσως για το ότι εκείνη τη Forest της υψηλής κατοχής μπάλας, με τις πολλές πάσες και τις αρκετές ευκαιρίες σε κάθε ματς πάντα με τη μπάλα κάτω, μάλλον θα αργήσουμε πολύ να την ξαναδούμε...

Στη 12η θέση λοιπόν, αφού μας προσπέρασαν η Hull (2-2 εκτός με την Aston Villa, που μετά το 5-5 με μας παραπαίει κι αυτή), η Swansea (τεράστια νίκη 1-0 το βράδυ επί της μέχρι χθες δεύτερης Sheffield United) και η Blackburn (2-0 εύκολα την ουραγό Ipswich), ενώ η ισόβαθμή μας Birmingham παρέμεινε από πάνω μας παρά την εκτός έδρας ήττα της με 3-1 χθες από τη Norwich, που βρέθηκε πάλι στη δεύτερη θέση και πλησίασε στον ένα πόντο τη Leeds, που έχασε σήμερα 2-1 στο Stoke. Η τέταρτη West Brom παίζει τη Δευτέρα στο Bolton, η πέμπτη Middlesbrough κόλλησε γηπεδούχος στο 1-1 με τη Millwall και η έκτη Derby νίκησε εντός 2-1 τη Reading. Όσο για τη Wigan, επόμενη αντίπαλό μας το Σάββατο στο City Ground (με τον Danny Fox παρόντα αφού εξέτισε σήμερα την τιμωρία του), έχασε στο Hillsborough με 1-0 από τη Sheffield Wednesday. Κατά τα άλλα: QPR-Preston 1-4 και Rotherham-Brentford 2-4.

Forest: Pantilimon, Janko, Benalouane, Robinson, Osborn, Cash (Dias 73'), Yacob (Guédioura 69'), Colback, Lolley, Grabban, Murphy.
Bristol City: Fielding, Pisano, Kalas, Baker, Dasilva (Kelly 79'), Pack, Brownhill, Paterson (Palmer 64'), O'Dowda, Weimann, Diédhiou (Wright 95').
Σκόρερ: Diédhiou 70'.
Διαιτητής: Jeremy Simpson. Κίτρινες: Benalouane 45', Janko 85'.
Θεατές: 28.922 (Forest: 27.352).

Martin O'Neill: "Νομίζω πως στο πρώτο ημίχρονο η ομάδα ήταν διστακτική, κάτι μάλλον αναμενόμενο. Ίσως να είχαν υπερβολικό άγχος στην προσπάθειά τους να εντυπωσιάσουν τον νέο προπονητή, ή κάτι τέτοιο. Στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου ημιχρόνου είχαμε δεύτερο ρόλο στο ματς και η Bristol City τον έλεγχο. Στο δεύτερο ημίχρονο βελτιωθήκαμε, είχαμε και ευκαιρίες, και αν είχαμε εκμεταλλευτεί κάποιες από αυτές το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Γενικά, όμως, έμαθα πολλά από αυτό το παιχνίδι. Και μου άρεσε πολύ που ξαναβρέθηκα εδώ. Τις τελευταίες μέρες η κατάσταση ήταν κάπως σουρεαλιστική. Δεν είχα καιρό ούτε να πάρω ανάσα. Είδα τους παίκτες την Τρίτη, και μετά την Πέμπτη και την Παρασκευή. Όλα αυτά μου έφεραν ενθουσιασμό και αμηχανία μαζί, και τώρα, παρά την ήττα, ίσως είναι η ευκαιρία να τα δω όλα πιο ψύχραιμα και να ξεκινήσω από εδώ. Προφανώς και ήταν τιμή για μένα αυτή η ατμόσφαιρα και το καλωσόρισμα του κόσμου". 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.