brentford18192

Όταν καίγεσαι για τη νίκη απέναντι σε μια ομάδα που σου έχει γίνει κακός μπελάς τα τελευταία χρόνια, παίρνεις τους τρεις βαθμούς και λες κι "ευχαριστώ" χωρίς πολλά πολλά. Κι όμως, δεν χωνεύεται εύκολα το γεγονός ότι η Forest θα μπορούσε να έχει καθαρίσει το σημερινό ματς πολύ νωρίτερα, χάνοντας τρεις ευκαιρίες από αυτές που λέμε "κλασικές" κι ένα πέναλτι. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις λειτουργεί ο περίφημος "νόμος του ποδοσφαίρου" και οι κόποι σου πάνε χαμένοι. Οι Reds τη γλίτωσαν από το θεωρητικά αναπόδραστο της μοίρας τους, και γι' αυτό ευθύνεται ο κύριος επάνω, στην πρώτη του ουσιαστικά επαφή με τη μπάλα!

Ο Molla Wagué θα έχει να το λέει γι' αυτό το ντεμπούτο. Ο Martin O'Neill φοβήθηκε (και ποιος να του δώσει άδικο;) να τον ξεκινήσει μαζί με τον Alex Milošević, θεωρώντας ότι υπήρχε ρίσκο στη χρησιμοποίηση δύο νεοφερμένων και μέχρι πρότινος άγνωστων μεταξύ τους παικτών στο κέντρο της άμυνας. Ο στόπερ από το Μάλι έγινε μέρος ενός μικρού τρικ τακτικής που εμπνεύστηκε ο Βορειοϊρλανδός μάνατζερ στο δεύτερο ημίχρονο, και ευτύχησε να σκοράρει στο ντεμπούτο του, σ' έναν αγώνα συναρπαστικό όπως όλοι μεταξύ των δύο ομάδων, όπου τα συναισθήματα εναλλάσσονταν με ταχύτητα σπρίντερ και όπου όχι ένας ως συνήθως, αλλά δύο παίκτες, ένας από κάθε στρατόπεδο, κέρδισαν τον τίτλο του "ωραίου" και του "μοιραίου" ταυτόχρονα!

Από τους δύο χαμογέλασε στο τέλος μόνο ο Lewis Grabban. Πέτυχε ένα γκολ που απαιτεί φοβερή εξυπνάδα και ετοιμότητα, σπάζοντας την προσωπική του ξηρασία που διαρκούσε από την 1η Δεκεμβρίου (όταν είχε βάλει και τα δύο γκολ στο 2-0 εντός επί της Ipswich), η παρουσία του έκανε τους αμυντικούς της Brentford να βλέπουν εφιάλτες, αλλά πέταξε μια ευκαιρία που συνήθως δεν χάνει παίκτης της κλάσης του και (κυρίως) ένα πέναλτι που κέρδισε ο ίδιος, πάντα στο 1-0. Το πέναλτι το έπιασε κρατώντας τους Bees μέσα στο ματς ο Daniel Bentley, ήρωας στη συγκεκριμένη φάση, αλλά αποκλειστικά υπεύθυνος και για τα δύο γκολ που δέχθηκε η ομάδα του! Τι λέτε; Δεν ήταν όντως ωραίοι και μοιραίοι μαζί;

Σ' ένα κατάμεστο και πάλι City Ground, η Brentford κατέβηκε με τις κομψότατες (και βέβαια not!) καφετιές εμφανίσεις της με τους πορτοκαλιούς ώμους να κάνει αυτό που είχε κάνει στις τέσσερις προηγούμενες επισκέψεις της στην έδρα μας και στις 6 από τις 7 τελευταίες αναμετρήσεις μας (με εξαίρεση το περσινό 3-4 στο Λονδίνο με τις δύο γκολάρες του Ανδρέα Μπουχαλάκη): να νικήσει. Μην έχοντας νιώσει την απογοήτευση της ήττας από τα μέσα Δεκεμβρίου και ήδη στους "16" του FA Cup για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι Bees του Thomas Frank και του δεινού σκόρερ Neal Maupay το περασμένο Σάββατο είχαν διαλύσει 5-2 τη Blackburn ενώ έχαναν 2-0 στο δεκάλεπτο! Απέναντί τους οι Reds με τα μαύρα περιβραχιόνια (οκτώ χρόνια πέρασαν από τον άδικο χαμό του Nigel Doughty) και με έκπληξη στη σύνθεσή τους την παρουσία του Ryan Yates στο κέντρο δίπλα στον αρχηγό Ben Watson, με τον Adlène Guédioura εκτός αποστολής και τον Claudio Yacob ξανά στον πάγκο παρέα με τον έτερο "υποβιβασμένο" της εποχής Aitor Karanka, τον João Carvalho. Εκτός αρχικού σχήματος ήταν αυτή τη φορά και ο Daryl Murphy, με τον Léo Bonatini να ξεκινάει δίπλα στον Grabban σε ένα ακόμα πείραμα τύπου "4-4-2".

Η εξέδρα μπορεί κάτι να μουρμούρισε στην αναγγελία των ενδεκάδων, αλλά σύντομα είδε στο γήπεδο μια ομάδα αποφασισμένη να κερδίσει μονομαχίες και να μην αφήσει την αντίπαλό της να της πάρει τον αέρα. Τέσσερα λεπτά μετά την πρώτη αξιόλογη στιγμή του αγώνα (ένα μακρινό σουτ του Said Benrahma απέκρουσε με δυσκολία ο Costel Pantilimon που δεν είχε ορατότητα στο 12'), πανηγύριζε ήδη. Μια βαθιά μπαλιά του Milošević, ο Grabban έβαλε πλάτη τον Julian Jeanvier, τον πήγε μέχρι την τελική γραμμή, εκεί ο Bentley βγήκε για να κάνει ένας θεός ξέρει τι, ο Lewis απέφυγε και τους δυο τους με μια ντρίμπλα και από πλάγια θέση έστειλε τη μπάλα στο ανυπεράσπιστο τέρμα. 

Η Brentford αντέδρασε άμεσα και θα μπορούσε να ισοφαρίσει στο 22'. Πρώτα ο Pantilimon απέκρουσε φοβερό φάουλ του Yoann Barbet, και μετά ο Benrahma προσπαθώντας να αιφνιδιάσει τον Ρουμάνο χτύπησε το κόρνερ απευθείας βρίσκοντας κάθετο δοκάρι! Για ένα πεντάλεπτο η μπάλα πήγαινε πάνω κάτω: στο 25' από δυνατό πλάγιο άουτ του Jack Robinson ο Joe Lolley έβαλε την προβολή από τη μικρή περιοχή, αλλά δεν βρήκε τη μπάλα δυνατά κι αυτή κατέληξε στην αγκαλιά του Bentley, στο 26' ο Maupay επωφελήθηκε από ένα λάθος στο κέντρο και βγήκε τετ α τετ με τον γκολκίπερ μας, αλλά υπό την πίεση του Ben Osborn άνοιξε το κοντρόλ του και κόπηκε, και στην κόντρα ένα ανάλογο λάθος του Ezri Konsa έδωσε την ευκαιρία στον Lolley να κάνει την κούρσα από αριστερά, να γυρίσει στο πέναλτι και εκεί ο Bonatini ανενόχλητος να στείλει τη μπάλα άουτ, χάνοντας την πρώτη μεγάλη ευκαιρία της Forest στο ματς.

Από εκεί και πέρα, και μέχρι τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, οι Reds σαν να παρέδωσαν τα κλειδιά του αγώνα στους αντιπάλους τους και περιορίστηκαν σ' έναν ιδιαίτερα παθητικό ρόλο, προκαλώντας τις δικαιολογημένες μουρμούρες των φίλων τους. Το δίλεπτο 32'-33' από τύχη δεν ήταν μοιραίο για τον Milošević, καθώς αρχικά ο Henrik Dalsgaard τον πρόλαβε σε εκτέλεση κόρνερ του Benrahma αλλά πλάσαρε ψηλά, και μετά δεν απομάκρυνε σωστά και ο Δανός είχε νέα ευκαιρία να σκοράρει, αλλά σούταρε πάνω στον Pantilimon. Στο 44' σε μπαλιά του Barbet προς τον Moses Odubajo o Saidy Janko προσπάθησε να κόψει αλλά μάλλον έστρωσε τη μπάλα στον εξτρέμ της Brentford, που πλάσαρε τον Pantilimon για να αποκρούσει στη γραμμή ο Milošević, που μετά την κρυάδα του δίλεπτου συνήλθε αμέσως και ήταν από τους καλύτερους ως το τέλος. Και στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων Benrahma και Maupay έκρυψαν τη μπάλα στην περιοχή μας, ο δεύτερος σούταρε και ο Pantilimon έδιωξε σε κόρνερ.

Ο O'Neill αποφάσισε να επέμβει για πρώτη φορά. Ο Bonatini γενικά δεν πατούσε καλά, δείχνοντας δυσανάλογα στατικός για τη φήμη του "εργάτη" που τον συνοδεύει από τις μέρες του στο Molineux. O Martin τον έβγαλε και πέρασε τον Diogo Gonçalves, ανακατεύοντας για πρώτη φορά την τράπουλα με τον Πορτογάλο αριστερό εξτρέμ, τον Grabban πλέον μόνο του μπροστά και τον Lolley κρυφό κυνηγό από πίσω του. Οι φιλοξενούμενοι μπερδεύτηκαν, και χωρίς υπερβολή στο πρώτο δεκάλεπτο της επανάληψης θα μπορούσαν ήδη να χάνουν 3-0. Στο 51' ο Lolley έβγαλε μια φανταστική κάθετη στον Gonçalves, που πέρασε τον Bentley και πλάσαρε, αλλά πρόλαβε ο Dalsgaard και έδιωξε πριν η μπάλα περάσει τη γραμμή. Δεύτερη σούπερ ευκαιρία, και η τρίτη δεν θα αργούσε. Στο 53' ο Osborn βρήκε πανέμορφα τον Grabban από μακριά, ο Τζαμαϊκανός πρόλαβε μεν την έξοδο του Bentley αλλά πλάσαρε ελάχιστα έξω...

Και ενώ η Brentford έφτασε κοντά στην ισοφάριση στο 60' με το δεύτερο δοκάρι της στο παιχνίδι (το σουτ του Romaine Sawyers από το ύψος της περιοχής κόντραρε στον Milošević πριν βρει τη ρίζα του αριστερού δοκαριού), η μεγαλύτερη ευκαιρία να πάρει διαφορά δύο γκολ δόθηκε στη Forest στο 65', όταν ο Grabban κατέβασε όμορφα τη μπάλα στην περιοχή και ο Jeanvier φάνηκε να τον τραβάει παρατεταμένα και να τον ρίχνει κάτω. Δεν είμαι ακόμα και μετά τα ριπλέι πεπεισμένος ότι ο ρέφερι Robert Jones είχε δίκιο που έδειξε την άσπρη βούλα. Η ουσία είναι ότι ο Grabban έστησε ο ίδιος τη μπάλα, πλάσαρε όχι ιδιαίτερα δυνατά... στη γωνία που σημαδεύει πάντα και έχασε το τέταρτό του πέναλτι για φέτος, αφού ο Bentley όχι μόνο απέκρουσε, αλλά έβγαλε και την κεφαλιά-ριμπάουντ του Watson στην απέναντι γωνία του. Πραγματικά, 16 γκολ έχει ο άνθρωπος φέτος και να μην τον ματιάσουμε, αλλά αυτό το 3/7 στα πέναλτι δύσκολα καταπίνεται και μάλλον πρέπει να βρεθεί άλλος εκτελεστής...

Με τρεις κραυγαλέες ευκαιρίες χαμένες μέσα σε τόσο λίγα λεπτά, η Brentford πήρε θάρρος κι άρχισε να πιέζει ξανά, με τον Maupay να βρίσκεται σε θέση βολής δύο φορές αλλά να αποτυγχάνει (στο 70' μέσα στη σύγχυση μετά από κόρνερ το γυριστό σουτ του βρήκε την έξω μεριά των διχτυών, ενώ στο 76' πλάσαρε από πολύ κοντά αλλά ο Pantilimon έδιωξε με το πόδι σε κόρνερ). Ήδη από το 70' ο O'Neill είχε αποσύρει τον Matty Cash, που είχε δώσει πολλές μάχες, και είχε βάλει τον Wagué πλάι στον Milošević, δίνοντας παράλληλα στον Osborn τον αριστερό διάδρομο και περνώντας τον Gonçalves δεξιά. Εννέα λεπτά αργότερα το City Ground θα σηκωνόταν και πάλι στο πόδι. Η επιμονή του Grabban κέρδισε για τους Reds ένα κόρνερ, με τον Lolley να εκτελεί, τον Bentley να κάνει αυτό που στην ελληνική ποδοσφαιρική ορολογία ονομάζουμε "η έξοδος του Μεσολογγίου" και τον Wagué απλώς να βάζει το κεφάλι του στη σωστή θέση για να το βρει η μπάλα. 2-0 και τα πράγματα έδειχναν να παίρνουν το δρόμο τους...

Τι έχει δείξει όμως η εμπειρία; Ποτέ δεν ησυχάζουμε σ' αυτή την ομάδα. Τρομάξαμε στο 86', όταν ο Ollie Watkins σκόραρε μέσα από την περιοχή αλλά το γκολ του σωστά ακυρώθηκε ως οφσάιντ, κι αρχίσαμε να τρώμε τα νύχια μας στο 89', όταν ξύπνησαν μνήμες του 2015 (είχαμε προηγηθεί 2-0 μέσα στο Griffin Park και ισοφαριστήκαμε στο 94'). Ο Sergi Canós, που είχε μπει στη θέση του Benrahma, πήρε τη μπάλα έξω από την περιοχή μας, ζάλισε για λίγο τους τρεις δικούς μας γύρω του και με το μυτάκι την έστειλε στην αριστερή γωνία του Pantilimon, που αιφνιδιάστηκε από την ωραία ενέργεια του Ισπανού και το έφαγε όρθιος. Τα τέσσερα λεπτά των καθυστερήσεων έγιναν πέντε και μετά έξι, ο Barbet στο 92' χτύπησε άλλο ένα ωραίο φάουλ αλλά αστόχησε (όχι για πολύ πάντως), στο 94' ο Pantilimon έχασε μέσα από τα χέρια του το σουτ του Watkins αλλά ο Robinson ήταν εκεί για να απομακρύνει. Το τελευταίο σφύριγμα του Jones ήταν μεγάλη ανακούφιση...

Ο O'Neill στις δηλώσεις του αναφέρθηκε ξεχωριστά στον Grabban και τον Yates. Για τον πρώτο δεν ανέφερε καν το χαμένο πέναλτι, και ήταν μάλλον το σωστό αφού ο Lewis έπαιξε με πολύ μυαλό, ταλαιπώρησε αφάνταστα τους αμυντικούς και ακόμα και χατ τρικ να έκανε δε θα το έλεγες και άδικο. Ο Yates έδωσε μερικά δείγματα απειρίας, ιδιαίτερα στην αρχή, αλλά έβαλε απίστευτες δυνάμεις και ενέργεια στον αγώνα και ήταν παρών σε κάθε μάχη στο κέντρο. Εκείνος που δεν ανέφερε καθόλου ο Martin ήταν μεγάλη έκπληξη για όλους μας. Ο Watson ήταν παντού! Με τα πόδια, με το κεφάλι, να κάνει ντρίμπλα, να κρατήσει μπάλα, να δώσει λύση σε κάθε δύσκολη κατάσταση. Πού ήταν τόσο καιρό ο αρχηγός που είχαμε ονειρευτεί πέρσι με την απόκτησή του; Και τώρα, έχει δυνάμεις ώστε να ηγηθεί του κέντρου μας στους αγώνες που απομένουν;

Γιατί φτάσαμε, αν δεν το καταλάβατε, στο τελευταίο τρίτο του πρωταθλήματος. 31 αγώνες έφυγαν, 15 μένουν, και η Forest ανέβηκε μεν στην 9η θέση (προσπερνώντας την Aston Villa που έφερε 3-3 χθες με την 3η Sheffield United στο γήπεδό της ενώ στο 82' έχανε 0-3, και τη Hull που ηττήθηκε 2-0 στο Derby), αλλά δεν μείωσε τη διαφορά των 5 βαθμών από την εξάδα, καθώς όχι μόνο η Derby, αλλά και η Bristol City νίκησε (1-0 εκτός τη Blackburn). Από πάνω μας παρέμεινε και η Birmingham, νικήτρια με 4-3 της QPR στο θρίλερ του Λονδίνου. Στην κορυφή η Leeds πέρασε έναν πόντο μπροστά με το 1-1 στην έδρα της 5ης Middlesbrough, αλλά αύριο το μεσημέρι η Norwich αναμένεται να την υποσκελίσει ξανά, αφού υποδέχεται την ουραγό Ipswich. Η 4η West Brom, επόμενη αντίπαλός μας την Τρίτη στο Hawthorns σε ένα παιχνίδι που η δυσκολία του γίνεται πολύ εύκολα κατανοητή, απόψε πέρασε με 1-0 από την έδρα της Stoke και διατηρεί ακέραιες τις ελπίδες της ακόμα και για απευθείας άνοδο. Στα άλλα ματς: Bolton-Preston 1-2, Rotherham-Wigan 1-1, Sheffield Wednesday-Reading 0-0, Swansea-Millwall 1-0.

Forest: Pantilimon, Janko,Milošević, Robinson, Osborn, Watson, Yates, Cash (Wagué 71'), Lolley, Bonatini (Gonçalves 46'), Grabban (Ansarifard 87').
Brentford: Bentley, Dalsgaard, Konsa (Forss 91'), Jeanvier, Barbet, Odubajo, Mokotjo (McEachran 71'), Sawyers, Watkins, Maupay, Benrahma (Canós 63').
Σκόρερς: Grabban 16', Wagué 79 - Canós 89'.
Διαιτητής: Robert Jones. Κίτρινες: Yates 62' - Odubajo 59'.
Θεατές: 27.829 (Forest: 26.637).

Martin O'Neill: "Είμαι ευτυχής που νικήσαμε. Ήταν ένας πολύ δύσκολος αγώνας απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα όπως η Brentford. Είχαμε κάποιες πραγματικά καλές ευκαιρίες, ειδικά εκείνη του Bonatini, για το 2-0, αλλά ευτυχώς τελικά καταφέραμε να πετύχουμε το δεύτερο γκολ. Στο τέλος ζήσαμε δύσκολες στιγμές, αλλά ευτυχώς τις ξεπεράσαμε και είμαι πολύ ικανοποιημένος με τη νίκη. Υπήρχε στο πρώτο ημίχρονο ένα διάστημα 10-15 λεπτών όπου επιτρέψαμε στη Brentford να κυριαρχήσει και να μας καθηλώσει, όμως το διορθώσαμε στο δεύτερο. Ήμασταν υποχρεωμένοι να βγούμε μπροστά από την αρχή και αυτό κάναμε. Έκανα μια τακτική αλλαγή στο ημίχρονο γιατί ο Bonatini έδειχνε λίγο κουρασμένος και θεωρούσα ότι θα μας ωφελούσε η παρουσία ενός ξεκούραστου παίκτη. Είχαμε ορισμένες καταπληκτικές ατομικές αποδόσεις σήμερα, ιδιαίτερα του Yates που ήταν φανταστικός. Χαίρομαι για λογαριασμό του, ήταν εξαιρετικός στις προπονήσεις, έχει τεράστιο ενθουσιασμό και θέλει πολύ να παίζει για αυτή την ομάδα. Σήμερα πήρε την ευκαιρία του και τα κατάφερε μια χαρά. Ο Grabban ήταν επίσης καταπληκτικός. Η όλη παρουσία του ήταν πολύ δυνατή, δούλεψε σκληρά και προσπαθήσαμε να τον βοηθήσουμε όσο γινόταν περισσότερο. Ανησυχούσα που έπαιζε μόνος του μπροστά, αλλά η απόδοσή του γενικά ήταν περίφημη".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.