hull18192

Ήταν, νομίζω, ένα από τα πιο ευχάριστα απογεύματα που έχει περάσει ποτέ οπαδός της Forest. Με μια ευρείας έκτασης νίκη σ' ένα κατάμεστο City Ground, απέναντι σ' έναν αντίπαλο που μας έχει βασανίσει πολύ τα τελευταία χρόνια, με τα υπόλοιπα αποτελέσματα να μας ευνοούν ξανά, και να σου οι Reds και πάλι στην κούρσα για τα πλέι-οφ, μόλις δύο βαθμούς πίσω από την έκτη Derby! Με κεντρικά πρόσωπα, μάλιστα, τρεις παίκτες που θεωρούσαμε "θαμμένους", και με τον Βαγγέλη Μαρινάκη για πρώτη φορά παρόντα σε εντός έδρας αγώνα από τότε που ανέλαβε τις τύχες του συλλόγου! Ποιος να ονειρευτεί κάτι καλύτερο;

Eιδικά εμείς, στους Tricky Greeks, πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας. Η πρώτη μας αποστολή στο City Ground έφερε γούρι στην ομάδα όσο και η παρουσία του συμπατριώτη μας ιδιοκτήτη της. Στο παρθενικό τους "προσκύνημα" στο δικό μας "Θέατρο των Ονείρων", ο Γιάννης Πλευράκης και ο Ιάσων Κρητικός βρέθηκαν στη σουίτα του Brian Clough Stand που φέρει το όνομα του μεγάλου Viv Anderson (τι νομίζατε; έχει και τα προνόμιά του να είσαι μέλος!), φωτογραφήθηκαν με τον Michael Dawson και επέστρεψαν πανευτυχείς στο Λονδίνο, προσωρινή τους έδρα μέχρι τη Δευτέρα, όταν και θα γυρίσουν στο Nottingham για να γνωρίσουν την πόλη ακόμα καλύτερα και να παρακολουθήσουν και το ματς με την Aston Villa, από το Peter Taylor Stand αυτή τη φορά. Την κερκίδα, δηλαδή, όπου σήμερα βρισκόταν ο Μαρινάκης, και από το γκρέμισμα της οποίας θα ξεκινήσει το φιλόδοξο σχέδιό του για την ανακατασκευή του City Ground!

O Martin O'Neill είχε λοιπόν δύο δύσκολες δουλειές: την κάμψη της αντίστασης της Hull, που την προηγούμενη αγωνιστική μάς είχε πιάσει στη βαθμολογία, και την ικανοποίηση του μεγάλου αφεντικού. H Hull ερχόταν στο City Ground με τον αέρα των πέντε νικών σε ισάριθμες τελευταίες επισκέψεις της (!), και αν έφευγε πάλι νικήτρια θα γινόταν η πρώτη ομάδα που έχει περάσει νικηφόρα από την έδρα μας σε έξι σερί ματς. Το "κόκκινο" στοιχείο ήταν ιδιαίτερα έντονο στους Tigers, με τους οποίους επέστρεψε για πρώτη φορά εκεί όπου πέρασε πέντε όμορφα ποδοσφαιρικά χρόνια o Eric Lichaj, παίζοντας βεβαίως στα αριστερά της άμυνας, γιατί στα δεξιά υπήρχε ο κάποτε (2014-'15) δανεικός σε εμάς από την Chelsea Todd Kane

Τι έκανε λοιπόν ο μάνατζερ της Forest για να πετύχει τον διπλό του στόχο; Αρχικά επιχείρησε να μπερδέψει τον Nigel Adkins και την ομάδα του με ένα σχήμα κάπως... περίεργο. Όχι πάντως με πολλές αλλαγές σε πρόσωπα - δύο όλες κι όλες, με τον Jack Robinson να εκτίει την πρώτη από τις δύο αγωνιστικές της ποινής του λόγω καρτών και τον Ben Watson να αποσύρεται στον πάγκο, με το περιβραχιόνιο να πηγαίνει στον Jack Colback. O Ben Osborn πήρε, όπως αναμενόταν, τη θέση του Robinson στο αριστερό άκρο της άμυνας, στη θέση όμως του Watson εμφανίστηκε για το ντεμπούτο του, πάνω από ένα μήνα μετά τη μεταγραφή του, ο Judilson Gomes, πιο γνωστός ως Pelé. Αρκετοί εξεπλάγησαν με την επιλογή του O'Neill, αλλά ο μέσος από τη Γουινέα-Μπισάου στο τέλος του αγώνα πάω στοίχημα ότι είχε αποκτήσει κάτι λιγότερο από 27.500 καινούργιους φίλους. Ο Pelé έπαιξε μπροστά από τους δύο σέντερ μπακ στον ρόμβο που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο O'Neill, με Colback και Ryan Yates πιο προωθημένους και τον Léo Bonatini πίσω από τον Daryl Murphy. Ξεχάσαμε κανέναν; Μα φυσικά τον Joe Lolley, που επιχειρούσε περισσότερο από τα δεξιά, αφήνοντας αριστερά τον Osborn να οργώνει την πλευρά μόνος, αλλά καθώς είχε έναν πιο ελεύθερο ρόλο βρισκόταν τακτικά και σε αρκετές ακόμα περιοχές του γηπέδου.

Τι πετύχαμε μ' αυτό; Όχι και πολλά πράγματα, για να πούμε τη μαύρη αλήθεια. Η Forest ξεκίνησε ορεξάτη με δύο άστοχα σουτ στο δεκάλεπτο, αμφότερα από... αμυντικούς (Yohan Benalouane και Tendayi Darikwa), αλλά οι φιλοξενούμενοι δεν άργησαν να ισορροπήσουν και στο 18' ο Benalouane χρειάστηκε να βάλει τα δυνατά του για να κοντράρει τον Jarrod Bowen, τον πρώτο σκόρερ της Hull, o οποίος λίγο αργότερα έκανε και προβολή σε αδύναμο σουτ του Kamil Grosickiστέλνοντας τη μπάλα λίγο άουτ. Ο Grosicki είχε ακόμα μια μικροευκαιρία στο 35', όταν απέφυγε τον Alex Milošević και σούταρε δυνατά στην κλειστή γωνία του Costel Pantilimon, που μπλόκαρε με δυσκολία. Από την πλευρά μας δεν είχαμε να αντιτάξουμε πιο σπουδαίες ευκαιρίες: στο 26' ένα γυριστό σουτ του Bonatini κοντραρίστηκε σε κόρνερ από τον Reece Burke, στο 29' από κεφαλιά-πάσα του Βραζιλιάνου ο Lolley κόπηκε πάνω στο σουτ και στο 43' πάλι ο Lolley έγινε αποδέκτης της μπάλας σε κεφαλιά του Yates στο ύψος του πέναλτι, είχε αρκετό χρόνο για κοντρόλ και σουτ, αλλά αποφάσισε να πιάσει μια κεφαλιά που δεν είχε ποτέ τύχη και πέρασε πάνω από τα δοκάρια.

Σχεδόν με το ξεκίνημα της επανάληψης, στο 50', ο Milošević έπιασε την κεφαλιά σε κόρνερ του Lolley, η μπάλα άλλαξε πορεία χτυπώντας σε πόδι αμυντικού, αλλά ο David Marshall απέκρουσε. Ο Adkins μυρίστηκε ευκαιρία να κλέψει το ματς και έκανε διπλή αλλαγή με τους Fraizer Campbell και Evandro να παίρνουν θέση στο γήπεδο. Ειδικά ο πρώτος, ένα πραγματικό μηχανάκι αν και επιθετικός, ταλαιπώρησε την άμυνά μας πολύ περισσότερο από τον στατικό Chris Martin. Μέχρι το 65' περίπου, η Hull έδειχνε ότι μπορούσε να φύγει με θετικό αποτέλεσμα από το City Ground, έστω και χωρίς να δημιουργεί κλασικές ευκαιρίες (ο Grosicki ίσα που πήγε να απειλήσει ξανά στο 59', αλλά τον πρόλαβε ο Milošević). Ήταν η σειρά του O'Neill να ανακατέψει την τράπουλα, να ξαναμοιράσει και... να τραβήξει δύο φορές άσο, βάζοντας τους ξεχασμένους Karim Ansarifard (αντί του Bonatini) και João Carvalho (στη θέση του Murphy που ήταν κουρασμένος και ελάχιστα ουσιαστικός). Σχεδόν αμέσως μετά τη δεύτερη αλλαγή (69') ο Yates βρέθηκε σε θέση βολής αν και από αρκετά πλάγια, και το σουτ του σχεδόν έγλειψε το απέναντι δοκάρι του Marshall βγαίνοντας άουτ (ο ίδιος ζήτησε βέβαια έντονα κόρνερ).

Ο γόρδιος δεσμός λύθηκε τελικά στο 72'. Σε σέντρα του Darikwa από δεξιά, ο Ansarifard έβγαλε τη μπάλα στον Carvalho που περίμενε έξω από την περιοχή. Στο απευθείας σουτ του Πορτογάλου νεαρού μπήκε θαρρείς όλη του η τσαντίλα που είχε καταντήσει από βασικός παγκίτης. Η μπάλα έφυγε σαν πύραυλος από το πόδι του και χτύπησε πρώτα στο αριστερό δοκάρι του Marshall πριν αναπαυθεί στα δίχτυα του. Και τέσσερα λεπτά αργότερα ο Ansarifard πρόσθετε και γκολ στην ασίστ του, το πρώτο του με τη φανέλα της Forest μετά από ένα περίπου εξάμηνο παραμονής του στην ομάδα. Ο Lolley ελίχθηκε από τα αριστερά, έπιασε ένα φαρμακερό σουτ με το δεξί στέλνοντας τη μπάλα στη ρίζα του αριστερού δοκαριού, και ο Ιρανός, που πάντα, όπως θυμόμαστε κι από τη θητεία του στην Ελλάδα, ξέρει να πιάνει την κατάλληλη θέση, ήταν εκεί που έπρεπε για να σκοράρει σε κενό τέρμα. Τα βάσανα της Hull δεν είχαν τελειώσει όμως, και όταν στο 82' ο Markus Henriksen ανέτρεψε τον Colback στην περιοχή μετά από ωραία πάσα του Carvalho, o Lolley έστειλε τον Marshall στην αντίθετη γωνία ευστοχώντας στο πέναλτι και ολοκληρώνοντας το σούπερ δεκάλεπτο των Reds. H Hull ήταν τόσο απογοητευμένη, που έχασε και το γκολ της τιμής στο 92', όταν ο Bowen βρέθηκε μόνος απέναντι στον Pantilimon αλλά ο Ρουμάνος τον νίκησε αποκρούοντας με το γόνατο...

Λϊγο πριν το τέλος του ματς, τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν ότι ο τίτλος του Man of the Match πήγαινε στον Osborn. Σίγουρα ο "Super Ben" έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι, παίζοντας ολόκληρη την αριστερή πλευρά μας όπου παρεμπιπτόντως δραστηριοποιείτο και ο επικίνδυνος Bowen, βάζοντας ένα σωρό πετυχημένα τάκλιν και βγαίνοντας μπροστά όποτε έβρισκε ευκαιρία. Όμως εμένα θα μπυ επιτρέψετε να σταθώ πιο πολύ στην εμφάνιση του Lolley στο δεύτερο ημίχρονο, και πάνω απ' όλα σε αυτή του Pelé. Μπαίνοντας για πρώτη φορά σε συνθήκες αγώνα (πριν από λίγες μέρες είχε παίξει με την Κ23!), ο μυστηριώδης ως σήμερα δανεικός από τη Monaco δεν φάνηκε καθόλου, μα καθόλου ψαρωμένος. Τρομερός και στον αέρα και κάτω, με τη μπάλα κολλημένη στα πόδια του ακόμα και όταν είχε δύο ή τρεις αντιπάλους γύρω του, λίγο αργός στο ρυθμό αλλά πάντα βέβαιος για τον εαυτό του, προς το τέλος επιχείρησε να χρισθεί και σκόρερ με κατά μέτωπο διείσδυση αλλά κόπηκε πριν προλάβει να σουτάρει. Ήταν μακράν η αποκάλυψη, αυτός, που μέχρι χθες αναρωτιόμασταν όλοι "γιατί τον πήραμε".

Ακολουθεί, λοιπόν, η Aston Villa, και προσωπική μου εκτίμηση -βλέποντας σε τι κατάσταση βρίσκονται η Bristol City (έχασε σήμερα 1-0 γηπεδούχος από τη Leeds) και η Derby (1-1 εντός με τη Sheffield Wednesday), αλλά και η Middlesbrough, που ηττήθηκε με ανατροπή 1-2 στο Riverside από τη Brentford- είναι ότι με νίκη την Τετάρτη και το Σάββατο εκτός απέναντι στην ουραγό Ipswich (η οποία πάντως σήμερα κράτησε εκτός τη West Brom στο 1-1 και οδήγησε τον Darren Moore σε απόλυση) θα είμαστε πλέον και με τη βούλα εντός εξάδας. Στα υπόλοιπα αποτελέσματα της αγωνιστικής, και οι τρεις πρωτοπόροι νίκησαν, αφού εκτός της Leeds και η Norwich μετά από μέτρια εμφάνιση νίκησε χθες εντός 1-0 τη Swansea, και η Sheffield United σήμερα το μεσημέρι δεν είχε πρόβλημα στο Bramall Lane απέναντι στη Rotherham (2-0). Εν αναμονή του αυριανού ντέρμπι του St. Andrew's (Birmingham-Aston Villa), που φυσικά και μας ενδιαφέρει αφού οι Blues είναι τρεις βαθμούς πίσω μας και οι Villans επόμενοι αντίπαλοί μας, είχαμε ακόμα σήμερα: Blackburn-Preston 0-1, Bolton-Millwall 2-1, QPR-Stoke 0-0 και Reading-Wigan 3-2.

Forest: Pantilimon, Darikwa, Milošević, Benalouane, Osborn, Yates, Pelé, Colback, Lolley (Gonçalves 87'), Bonatini (Ansarifard 59'), Murphy (Carvalho 68').
Hull: Marshall, Kane, Burke, De Wijs, Lichaj, Bowen, Henriksen, Irvine, Gorsicki, Pugh (Evandro 54'), Martin (Campbell 54').
Σκόρερς: Carvalho 72', Ansarifard 76', Lolley 82' (πέναλτι).
Διαιτητής: James Linington. Κίτρινες: Yates 45', Ansarifard 67' - Irvine 58'.
Θεατές: 29.397 (Forest: 27.434).

Martin O'Neill: "Πολύ ωραία ήταν. Προφανώς και είμαστε ευτυχείς που νικήσαμε. Νιώθαμε πως ο αγώνας μας ξέφευγε και χρειαζόμασταν μια σπίθα. Αυτήν πρόσφερε ο João με το υπέροχο γκολ του. Μ' αυτό πήραμε μπρος, και μετά ο Lolley έκανε μια όμορφη κούρσα, σημάδεψε το δοκάρι, ο Karim σκόραρε από κοντά και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Το πρώτο ημίχρονο ήταν σκληρό, και είπα στους παίκτες πως όταν ένα ματς εξελίσσεται έτσι και πάει να κριθεί στις λεπτομέρειες, καλύτερα να το κερδίζουμε παρά να το χάνουμε. Αυτό έγινε, με τους αναπληρωματικούς να παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο. Ειδικά με το γκολ του João είμαι κατενθουσιασμένος, κι εκείνος το ίδιο. Μεγάλη ώθηση για την αυτοπεποίθησή του. Με το γκολ του Karim ουσιαστικά καθαρίσαμε το ματς. Και παρ' όλο που όντως κρίθηκε σε λεπτομέρειες, υπήρχαν κάποιες πολύ καλές ατομικές εμφανίσεις. Στον πρώτο του αγώνα με την ομάδα μας ο Pelé ήταν απίστευτος, ο δε Darikwa έκανε μάλλον το καλύτερό του παιχνίδι από τότε που ήρθα εδώ. Ο Osborn επίσης τα πήγε περίφημα - όσο για τον Lolley, το ταλέντο του ξεχωρίζει".

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.