rotherham18192

Αν μη τι άλλο, αυτή η πολύ περίεργη σεζόν θα μείνει στην ιστορία για δύο πολύ μεγάλα "κατορθώματα" της ομάδας μας. Το ένα ήρθε τον Δεκέμβριο, όταν χάσαμε στο γήπεδό μας από την QPR για πρώτη φορά στην ιστορία μας. Το άλλο σήμερα, με την ήττα μας από τη Rotherham μετά από 63 χρόνια. 1956 ήταν η τελευταία ρε φίλε. Δεν ήμουν καν γεννημένος. Και το κατάφεραν κι αυτό τα παλικάρια μας. Κυρίως της αμύνης τα παιδιά, που άφησαν να μπουν δύο γκολ επιπέδου ομάδας Κ15. Αναρωτιέμαι πώς έχουμε ακόμα το θράσος να μιλάμε για πλέι-οφ και άνοδο.

Λέει, η Rotherham έπαιζε για τη σωτηρία της. Να το δεχτώ. Εμείς δηλαδή ήμασταν αδιάφοροι; Δεν κυνηγάμε (υποτίθεται) ακόμα έναν μεγάλο στόχο, τον οποίο μάλιστα θα είχαμε πλησιάσει περισσότερο με νίκη σήμερα αφού οι ανταγωνιστές μας στραβοπάτησαν σχεδόν όλοι; Καταφέραμε να χάσουμε από την ομάδα που -με όλο το σεβασμό στην προσπάθειά της- την περασμένη εβδομάδα είχε φάει 6 (!) από τη Derby και σήμερα συμπλήρωσε 14 ματς χωρίς να καταφέρει να κρατήσει την εστία της ανέπαφη. Όπως είχαμε καταφέρει πριν από δύο ματς να μη νικήσουμε ούτε την Ipswich, που έχει αράξει εδώ και καιρό στον πάτο της βαθμολογίας. Όπως έχουμε καταφέρει να μη μπορούμε να "κολλήσουμε" δύο νίκες μαζί από τον Σεπτέμβριο! Για άνοδο είμαστε; Για κλάματα είμαστε.

Δεν ήμουν υπέρ της αλλαγής στην τεχνική ηγεσία, της οποίας τα αποτελέσματα φαίνονται πλέον ξεκάθαρα. Αλλά δεν αδικώ και τον Martin O'Neill, που παρέλαβε μια ομάδα την οποία δεν είχε επιλέξει ο ίδιος. Ναι, καμιά φορά οι επιλογές του ξενίζουν. Σήμερα για να κάνει την ομάδα πιο επιθετική στο τέλος απέσυρε και τα δύο πλάγια μπακ (!). Αλλά στο κάτω κάτω, ο άνθρωπος έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν πόσο κατέχει τη δουλειά του. Το πρόβλημα για μένα είναι αλλού, και συγκεκριμένα στη συνέχιση της στελέχωσης της ομάδας με παίκτες χωρίς τσαγανό, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς επιτυχίες στην καριέρα τους, χωρίς την αύρα του νικητή. Και χωρίς συγκέντρωση στο παιχνίδι τους. 

Πέραν της χρησιμοποίησης σήμερα του παροπλισμένου για καιρό Saidy Janko εξαιτίας ενός προβλήματος της τελευταίας στιγμής για τον Tendayi Darikwa (ο Ελβετός είχε να παίξει από τον αγώνα με τη West Brom στις 12 Φεβρουαρίου κι από τότε ήταν σχεδόν πάντα εκτός 18άδας), που τη λες και ορθολογική επιλογή, ο Martin δυστυχώς φαίνεται να βλέπει κάποια ελπίδα στην ταυτόχρονη παρουσία του Lewis Grabban και του Daryl Murphy στο αρχικό σχήμα. Μια συνύπαρξη που δεν είχε βγει ούτε επί Aitor Karanka, ούτε άλλες φορές που τη δοκίμασε ο ίδιος ο Βορειοϊρλανδός. Γιατί επιμένει; Ο Grabban μπήκε στην 11άδα αντί του Ryan Yates, που δεν ήταν στην αποστολή χωρίς να έχουμε ενημερωθεί για κάποιο πρόβλημα τραυματισμού. Ο κόσμος γκρινιάζει για το παρκάρισμα του Jack Robinson στον πάγκο για να παίζει ο κατά συνθήκη αριστερός μπακ Ben Osborn. Ο O'Neill μιλάει για ντεφορμάρισμα, εμένα όμως το άρρωστο μυαλό μου πάει στην πολύ έντονη λογομαχία που είχε ο Robinson με τον Yohan Benalouane στον αγώνα με την Ipswich. Έκτοτε δεν έχει ξαναδεί χρόνο συμμετοχής. Γκρίνια υπάρχει και για τον Ben Watson, που ξεκινάει και πριν το 70' γίνεται αλλαγή, ενώ ας πούμε ο Claudio Yacob έχει παροπλιστεί. 

Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά για τους Reds αν σκόραραν μόλις στο 4' του σημερινού αγώνα, όταν σε μια στημένη φάση ο Grabban επιασε την κεφαλιά, ο Watson τη στραβοκλωτσιά, έγινε πανδαιμόνιο και ο Benalouane προσπάθησε να βάλει γκολ με τακουνάκι, αλλά έστειλε τη μπάλα στη ρίζα του δεξιού δοκαριού του Marek Rodák και στη συνέχεια παράλληλα με τη γραμμή του τέρματος, όπου δεν βρέθηκε κανείς να τη σπρώξει μέσα. "Καλά αρχίσαμε", σκεφτήκαμε οι αφελείς. Ώσπου στο 10' οι Millers κέρδισαν πλάγιο στο ύψος της περιοχής, μας, δεξιά όπως κατέβαιναν. Το χτύπησε δυνατά ο Will Vaulks, o Michael Ihiekwe κέρδισε την κεφαλιά, ο Michael Smith βγήκε αμαρκάριστος τετ α τετ με τον Costel Pantilimon και φυσικά δεν δυσκολεύτηκε να σκοράρει. Για μια ακόμα φορά φέτος η Forest έμενε πίσω, με γκολ στα πρώτα λεπτά, και μάλιστα από ένα "στημένο" (πλάγιο Vaulks) που η Rotherham χρησιμοποιεί κατά κόρον και σίγουρα είχε αναφερθεί στη μελέτη του βίντεο. Αλλά οι δικοί μας είχαν αλλού το μυαλό τους...

Τέλος πάντων, η Forest αντέδρασε, και στο 24' σε δικό της δυνατό πλάγιο από τον Matty Cash (o δεύτερος στην ομάδα που αρχίζει να ειδικεύεται σ' αυτά μετά τον Robinson) είδε τη μπάλα να καταλήγει στον Grabban, που έπιασε άτσαλα το βολέ, σημαδεύοντας παρ' όλα αυτά για δεύτερη φορά το ίδιο δοκάρι του Rodák. Κι αφού γλιτώσαμε στη φάση του 26', όταν από κεφαλιά του Smith o Jon Taylor βρέθηκε σε φοβερά πλεονεκτική θέση αλλά έστειλε το βολέ του ψηλά, ήρθε η ισοφάριση. Ο Joe Lolley έβγαλε με τακουνάκι-κάθετη μπαλιά τον Grabban, που αρχικά πλάσαρε άσχημα πάνω στον Rodák, είχε όμως την ψυχραιμία στο ριμπάουντ να κοντρολάρει, να αποφύγει τον τερματοφύλακα και πριν τον προλάβουν οι αμυντικοί να πλασάρει σε κενό τέρμα για το 17ο φετινό του γκολ. Ελάχιστα πράγματα ακόμα πρόσφεραν και οι δύο ομάδες μέχρι την ανάπαυλα, με τον Lolley να στέλνει ένα δυνατό σουτ εκτός περιοχής ακριβώς πάνω στον Rodák στο 40'.

Στο δεύτερο ημίχρονο η Rotherham, που είχε μάθει ότι η Millwall προηγείτο της West Brom, μπήκε με το μαχαίρι στα δόντια. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσαμε να την αιφνιδιάσουμε στο 53', στην καλύτερη ενέργειά μας σε όλο το ματς, όταν ο Cash βγήκε από τα δεξιά μετά από όμορφη προσπάθεια του Lolley, σέντραρε συρτά και ο Grabban έπιασε αυτό που θα ήταν το τέλειο πλασέ αν ο Rodák δεν έπεφτε καταπληκτικά στην αριστερή του γωνία για να διώξει σε κόρνερ. Μετά μας έπιασε ύπνος βαθύς. Το ξυπνητήρι χτύπησε στο 57', όταν σε σέντρα του Vaulks ο Semi Ajayi σηκώθηκε εντελώς μόνος για κεφαλιά σχεδόν στη μικρή περιοχή μας, αλλά αστόχησε. Το έγκλημα όμως θα έβρισκε την τιμωρία του τρία λεπτά αργότερα. Κόρνερ από αριστερά, πρώτη κεφαλιά του αμαρκάριστου Smith περίπου στο πέναλτι, δεύτερη του Ihiekwe από πολύ κοντά, η μπάλα στο "Γ". Γκολ τύπου βόλεϊ σε άμυνα τύπου παιδικής χαράς. "Shocking defending", δεν μάσησε τα λόγια του από το μικρόφωνο του BBC ο παλαίμαχος μπακ της ομάδας Brian Laws

O O'Neill έριξε στη μάχη πρώτα τον Pelé αντί του Watson, και ένα τέταρτο περίπου πριν το φινάλε απέσυρε τους δύο πλάγιους μπακ Janko και Osborn για να περάσουν ο João Carvalho και ο Arvin Appiah. Ο τελευταίος, στη δεύτερη μόλις συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, επρόκειτο να χάσει τη μοναδική ευκαιρία που φτιάξαμε μετά το γκολ, στο 90', όταν σε σέντρα σουτ του Cash έφτασε δέκατα του δευτερολέπτου πιο αργά απ' όσο θα έπρεπε για να σκοράρει σε άδειο τέρμα. Η Rotherham έκανε όμορφα κι ωραία τις καθυστερήσεις της, αλλά δεν παρέλειψε να μας καρδιοχτυπήσει στο 71' (κεφαλιά του Ajayi από πολύ καλή θέση πάνω στον Pantilimon) και στο 74' (ασθενής απόκρουση του Ρουμάνου σε σουτ του Taylor, με τον Molla Wagué να προλαβαίνει στο ριμπάουντ να διώξει σε κόρνερ πριν επωφεληθεί ο Smith). H Forest δυστυχώς προσπαθούσε σπασμωδικά, με μεγάλη τσαπατσουλιά ακόμα και στις κοντινές πάσες και εξαιρετική έλλειψη καθαρού μυαλού (τρεις τουλάχιστον στημένες φάσεις πρέπει να χάθηκαν εν τη γενέσει τους από σπρώξιμο του Benalouane στον προσωπικό του αντίπαλο...). Η ομάδα του Paul Warne κράτησε το 2-1 και τους τρεις πολύτιμους βαθμούς πιο εύκολα απ' όσο θα περίμενε...

Να δούμε τώρα και τι χάσαμε με την ήττα, παραμένοντας στην 9η θέση με διαφορά 5 βαθμών από την 6η Bristol City, η οποία υποχρεώθηκε σε ισοπαλία 2-2 στην έδρα της από τη Wigan. Από τις τέσσερις ομάδες που είχαμε ακριβώς από πάνω μας, και υποτίθεται ότι παλεύαμε μαζί τους για δύο θέσεις, νίκησε μόνο η Aston Villa (3-1 εκτός τη Sheffield Wednesday που αντιμετωπίζουμε την Τρίτη, επίσης στο Hillsborough), ενώ Bristol City, Derby έφεραν ισοπαλίες (οι Rams 3-3 στο Λονδίνο με τη Brentford) και η Middlesbrough συνέχισε τις αυτοκτονικές της τάσεις χάνοντας 3-1 στο Swansea. Στη βαθμολογία μάς έφτασε πάλι η Hull (3-1 εντός τη Reading), ενώ η ήδη ισόβαθμή μας Preston παρέμεινε στη θέση της χάνοντας εντός 1-0 από τη Sheffield United. Οι Blades επωφελήθηκαν έτσι από την ήττα της Leeds στο Birmingham (1-0) και ανέβηκαν ξανά στη δεύτερη θέση. Πρώτη βέβαια παραμένει η Norwich, που από το μεσημέρι είχε συντρίψει εντός με 4-0 την παραπαίουσα QPR (η οποία πριν από λίγες μέρες είχε απολύσει τον Steve McClaren). Στην ουρά η Millwall νίκησε τελικά 2-0 τη West Brom και πήρε βαθιά ανάσα, ενώ στο ντέρμπι των καταραμένων η Ipswich νίκησε 2-1 μέσα στην έδρα τής Bolton που βυθίζεται από αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά προβλήματα. Στο τελευταίο και μόνο αδιάφορο ματς: Blackburn-Stoke 0-1.

Rotherham: Rodák, Jones (Wiles 70'), Ihiekwe, Wood, Mattock (Robertson 46'), Ajayi, Vaulks, Taylor (Williams 80'), Towell, Newell, Smith.
Forest: Pantilimon, Janko (Carvalho 76'), Benalouane, Wagué, Osborn (Appiah 76'), Colback, Watson (Pelé 69'), Lolley, Cash, Grabban, Murphy. 
Σκόρερς: Smith 10', Ihiekwe 60' - Grabban 28'.
Διαιτητής: Steve Martin. Κίτρινη: Janko 42'.
Θεατές: 11.012 (Forest: 2.616).

Martin O'Neill: "Δεν αμυνθήκαμε σωστά στις στημένες φάσεις και στα δύο ημίχρονα και το πληρώσαμε. Δεν υπάρχει νόημα να κάνεις αρκετά σωστή άμυνα σε 2-3 στημένα και να μη συνεχίζεις στον ίδιο ρυθμό για το υπόλοιπο ματς. Μία τέτοια φάση σε κάθε ημίχρονο, και χάσαμε τρεις βαθμούς. Χάσαμε ευκαιρίες νωρίς, πέτυχαν το γκολ, το παλέψαμε, ισοφαρίσαμε, ο τερματοφύλακάς τους έκανε μια καλή απόκρουση στο σουτ του Grabban, λίγο αργότερα φάγαμε και το δεύτερο. Δεν χωνεύεται εύκολα αυτό. Προσπαθώντας σήμερα να ανοίξουμε το γήπεδο με τη βοήθεια των πλάγιων μπακ μας δοκιμάσαμε έναν ρόμβο στο κέντρο. Υπήρχαν περίοδοι του αγώνα όπου θεωρώ ότι είχαμε τον έλεγχο. Όταν όμως έχεις το πάνω χέρι, πρέπει και να το εκμεταλλεύεσαι. Είχαμε δύο μεγάλες ευκαιρίες, τις πετάξαμε και τελικά το πληρώσαμε και αυτό. Ο αγώνας κρίθηκε στις λεπτομέρειες, αλλά ήταν απογοητευτικό να χάσουμε και τους τρεις βαθμούς. Είμαστε απογοητευμένοι, κι εγώ, και οι παίκτες, και προφανώς και ο κόσμος".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.