Το θυμάστε αυτό το σύνθημα; Έκανε την ακουστική πρεμιέρα του στις κερκίδες του City Ground τη σεζόν 2011-'12, όταν κατέφθασε από την Αμερική και τη Real Salt Lake εκείνος ο απίθανος κοντούλης, ο Robbie Findley. Ψευτοεξτρεμάκι, μάλλον περιφερειακός επιθετικός, σβούρα, με αρκετά καλή τεχνική κατάρτιση για Αμερικανός, έγινε γρήγορα αγαπητός χάρη στις καλές πρώτες εμφανίσεις του, αλλά δεν έμελλε να πιάσει. Έμεινε μόνο δύο περιόδους, ένα μέρος της δεύτερης μάλιστα το πέρασε δανεικός στη Gillingham πριν επιστρέψει στην πατρίδα του, όπου αγωνίζεται ακόμα με τα χρώματα της Rayo Oklahoma City. Ο δεύτερος Αμερικανός, όμως, που πέρασε τις πύλες του προπονητικού κέντρου των Reds στη δεκαετία που διανύουμε, δεν αστειευόταν. Εκείνος ήρθε για να μείνει. Και φέτος, στην τέταρτη σεζόν του μαζί μας, βγήκε και Παίκτης της Χρονιάς.

Ο Eric Lichaj ήθελε πάντα να κάνει καριέρα στην Αγγλία. Μετά από ένα σύντομο ξεκίνημα στο Νέο Κόσμο με τη Chicago Fire, πέρασε τον Ατλαντικό και αποβιβάστηκε στο Birmingham και την Aston Villa. Έμεινε πέντε χρόνια (με ενδιάμεσους δανεισμούς σε Lincoln, Leyton Orient και Leeds) πριν ο Billy Davies τον φέρει στο Nottingham το καλοκαίρι του 2013. Μετά από ένα "ζέσταμα" την πρώτη χρονιά (26 συμμετοχές), καπάρωσε τη φανέλα με το "2" και τη θέση στο δεξιό άκρο της άμυνας (45 τη δεύτερη, 46 την τρίτη, 45 φέτος, δεύτερος σε συμμετοχές μετά τον Ben Osborn που είχε 49 στις 50 και από την κόπωση έβγαλε πρόβλημα στις ωμοπλάτες που τον οδηγεί εντός των ημερών στο χειρουργείο).

Ο Eric μάς ήρθε ως εν ενεργεία διεθνής με την ομάδα των ΗΠΑ, αλλά στην πορεία κάτι ο Jürgen Klinsmann που αντικατέστησε τον Bob Bradley και έδειξε να μην τον πολυεμπιστεύεται, κάτι το γεγονός ότι έπαιζε πλέον σε ομάδα δεύτερης κατηγορίας, οι διεθνείς συμμετοχές του σταμάτησαν στις 11, σε ένα φιλικό το 2016 απέναντι στο Πουέρτο Ρίκο. Δεν πτοήθηκε. Άλλωστε ένας Αμερικανός που έρχεται να παίξει μπάλα στην Ευρώπη, χωρίς μάλιστα και πολλά εφόδια εκτός από τη φιλοτιμία του, τη σκληράδα του μέσα στο παιχνίδι και τα ανεξάντλητα πνευμόνια του, οφείλει να διαθέτει και γερό στομάχι. Τώρα ξέρει ότι τον παρακολουθούν ξανά, και ένας σημαντικός λόγος γι' αυτό είναι η πρώτη θέση που κατέλαβε στην ψηφοφορία της Forest για τον Παίκτη της Χρονιάς, μπροστά από τον ακούραστο Osborn και τον αναγεννημένο David Vaughan.

Ο Lichaj είχε πετύχει πέρσι το παρθενικό του γκολ με τη φανέλα της Forest, στο City Ground, στο 1-1 απέναντι στη Burnley (αξέχαστη η στιγμή που κουκούλωσε το κεφάλι του με τη φανέλα και πανηγύριζε σαν τρελός). Φέτος πρόσθεσε στη συλλογή του άλλα δύο, πάλι εντός έδρας αμφότερα, τον Οκτώβριο εναντίον της Birmingham (ήδη υποψήφιο για Γκολ της Χρονιάς) και πριν από ένα μήνα και κάτι κόντρα στη Huddersfield. Λεπτομέρεια: και τα τρία ήταν γκολ που άνοιξαν το σκορ, τα δύο δε φετινά οδήγησαν τους Reds σε μεγάλες νίκες. Στις 27 του περασμένου Σεπτέμβρη, απόντων των αρχηγών Chris Cohen, Henri Lansbury και Matt Mills, φόρεσε για πρώτη φορά και το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο εντός 1-1 με τη Fulham. Κάπου προς το τέλος της σεζόν ακούστηκε ότι φεύγει, παρά το γεγονός ότι μετά και την περσινή ανανέωση το συμβόλαιό του λήγει το καλοκαίρι του 2018. Ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ, ακόμα και σε πρόσφατες δηλώσεις του, ότι θέλει να μείνει στο Nottingham ως τα βαθιά ποδοσφαιρικά του γεράματα, κι αν συνεχίσει έτσι είναι πιθανό να το καταφέρει, αφού είναι ένας παίκτης που κάθε μάνατζερ θα ήθελε στο ρόστερ του (με τον Mark Warburton μάλιστα να διαψεύδει έμμεσα φήμες που τον ήθελαν έτοιμο να φέρει στο City Ground τον δεξιό του μπακ στους Rangers James Tavernier).

Ο Eric, που πλέον ακούει το "U-S-A!" να δονεί τις κερκίδες του City Ground για λογαριασμό του, δήλωσε πως η κατάκτηση του βραβείου του Παίκτη της Χρονιάς είναι κάτι που θα θυμάται για όλη του τη ζωή. Ακόμα και σε μια δύσκολη σεζόν σαν τη φετινή, που άφησε το σημάδι της ακόμα και στην εν λόγω ψηφοφορία. Μόλις κάτι παραπάνω από 1.000 οπαδοί των Reds απέστειλαν μέσω email την ηλεκτρονική τους ψήφο...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.