hughton

Όπως και στην αντικατάσταση του Martin O'Neill από τον Sabri Lamouchi το καλοκαίρι του 2019, δεν περιμέναμε ούτε μια ώρα για να μάθουμε τον νέο "εκλεκτό" της διοίκησης της Forest για τον πάγκο-ηλεκτρική καρέκλα της ομάδας. Ο Chris Hughton γίνεται αισίως ο 11ος προπονητής μας (χώρια φυσικά οι υπηρεσιακοί) από το ξεκίνημα της περιόδου 2012-'13 και μετά, από τότε δηλαδή που ο σύλλογος πέρασε σε ξένα, πιο ανυπόμονα χέρια που ξοδεύουν περισσότερο και θέλουν αποτελέσματα πιο γρήγορα (χωρίς αυτό να αποτελεί μομφή). Θα του ευχόμασταν να μακροημερεύσει αν δεν έμοιαζε πια ανέκδοτο...

Σταθερότητα. Αυτό ζητάμε, και πάνω που νομίζαμε ότι την είχαμε βρει την ξαναχάσαμε. Ο Lamouchi ήταν ο πρώτος προπονητής από την πρώτη θητεία του Billy Davies (2009-'11) και μετά που άρχιζε και τελείωνε μια σεζόν στον πάγκο μας. Το λέμε σαν να αποτελεί κατόρθωμα κάτι που σε άλλες εποχές (και σε άλλες ομάδες σήμερα) είναι αυτονόητο. Αλλά η θητεία του Hughton δεν πρέπει να αρχίσει με γκρίνια, και αυτή η ιστοσελίδα έχει στηρίξει οποιονδήποτε προπονητή έχει καθίσει στον πάγκο της Forest όσο υπάρχει και είναι περήφανη γι' αυτό. Άλλωστε ό,τι και να πούμε εμείς, το βιογραφικό του μας αποστομώνει. Δεν είναι και λίγο να έχεις ανεβεί από την Championship με δύο διαφορετικές ομάδες...

Ο Christopher William Gerard Hughton γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1958 σε μια περιοχή του ανατολικού Λονδίνου που κατά διαβολική σύμπτωση ονομάζεται... Forest Gate! Ως παίκτης δεν έφυγε ποτέ από την πρωτεύουσα (εντυπωσιακό) και από τη θέση του αριστερού μπακ διακρίθηκε περισσότερο με τα χρώματα της Tottenham, όπου πέρασε δεκατρία επαγγελματικά χρόνια (χώρια αυτά στις ακαδημίες) και κατέκτησε δύο σερί FA Cup, το 1981 και το 1982. Ήταν μέλος της ομάδας που θριάμβευσε το 1984 στο Κύπελλο UEFA, παίρνοντας κατά κάποιο τρόπο εκδίκηση και για μας, αφού οι παλαιότεροι θυμούνται το -αποδεδειγμένα και ομολογημένα πια- στημένο παιχνίδι των Βρυξελλών όπου η Anderlecht μας απέκλεισε στα ημιτελικά. Το 1990, όταν έφυγε από τους Spurs μετά από σχεδόν 400 συμμετοχές, πήγε για δύο σεζόν στη West Ham και έκλεισε την καριέρα του το 1993, βοηθώντας τη Brentford να ανεβεί από την τρίτη στη δεύτερη κατηγορία.

Ο πατέρας του, ταχυδρόμος στο επάγγελμα, είχε καταγωγή από τη Γκάνα και η μητέρα του από την Ιρλανδία, και έτσι επέλεξε την Εθνική ομάδα του Eire. Την ίδια εποχή που ο δικός μας Viv Anderson γινόταν ο πρώτος μαύρος παίκτης που αγωνιζόταν στην Εθνική Αγγλίας, ο Hughton γινόταν ο πρώτος μιγάς που φορούσε τα πράσινα της Ιρλανδίας. Έπαιξε 51 φορές με το τριφύλλι στο στήθος, σκόραρε και μία (εναντίον της Κύπρου) και πρόλαβε να πάει στα τελικά του Euro 1988 και να ζήσει από μέσα τον ιστορικό θρίαμβο επί της Αγγλίας ως βασικός. Το 1990 ήταν και στην αποστολή της Ιρλανδίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας, αλλά ήταν πια στα 32 και ο Jack Charlton προτιμούσε τον νεότερο Steve Staunton, οπότε είδε όλα τα ματς από τον πάγκο... 

Ως προπονητής κάθισε αρχικά στον πάγκο της Tottenham, αρχικά στην Κ21 και τις ρεζέρβες και μετά βοηθός έντεκα συνολικά μάνατζερ που πέρασαν από το White Hart Lane (στις εποχές των αλλαγών ανέλαβε και υπηρεσιακός δύο φορές), όπως βοηθός υπήρξε και για δύο χρόνια στην Εθνική Ιρλανδίας (του Brian Kerr) και στη Newcastle (του Kevin Keegan). Στους Magpies έγινε και πάλι υπηρεσιακός, έχοντας μάλιστα παίκτη τον Shola Ameobi, αδελφό του δικού μας Sammy, και καθώς δεν τα πήγε διόλου άσχημα και η ομάδα ήταν... προς πώληση είπαν ότι δεν έχαναν τίποτα να τον δοκιμάσουν και σε μόνιμη βάση. Στην πρώτη του κιόλας χρονιά (2009-'10) η Newcastle ανέβηκε στην Premiership, κάνοντας το καλύτερο ξεκίνημα στο πρωτάθλημα στην ιστορία της και μένοντας αήττητη στο γήπεδό της, ενώ και ο ίδιος βγήκε Μάνατζερ του Μήνα τρεις φορές! Φαινόταν σαν η αρχή μιας λαμπρής καριέρας. Και ήταν. 

Η ηρεμία του, η αξιοπρέπειά του και ο σεβασμός που ενέπνεε στον πάγκο τον έκαναν αγαπητό σε παίκτες και κόσμο, οι οποίοι αντέδρασαν έντονα όταν ο σύλλογος τον απέλυσε στα μέσα περίπου της επόμενης περιόδου μετά από κάποια ατυχή αποτελέσματα. Ακόμα και ο βετεράνος Sol Campbell πρόταξε τα στήθη του, λέγοντας ανοιχτά ότι η απόφαση της διοίκησης ήταν "παράλογη". Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο Alan Shearer. Μέχρι και διαδήλωση έγινε για να μείνει, αλλά η διοίκηση ήθελε "κάποιον πιο έμπειρο" για την ομάδα (αυτός ήταν τελικά ο Alan Pardew, που κατάφερε να τη σώσει). Το καλοκαίρι του 2011 ο Hughton ανέλαβε τη Birmingham, που παρ' ότι έπαιζε στην Championship είχε πάρει το League Cup και είχε βγει στην Ευρώπη! Την πήγε στους ομίλους του Europa League και την έφερε στην τέταρτη θέση της Championship και στα πλέι-οφ, όπου αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τη Blackpool.

Τα κατορθώματα του Hughton τράβηξαν το ενδιαφέρον της Norwich, που έψαχνε για μάνατζερ. Η Birmingham του έδωσε τη συγκατάθεσή της και τα "καναρίνια" τα κλειδιά. Η επιστροφή του στην Premiership ήταν τραυματική, με τη Norwich να συντρίβεται με 5-0 από τη Fulham. O Hughton, πάντως, ήρεμος τύπος και φιλοσοφημένος, δεν "μάσησε", και ακολούθησαν μεγάλες νίκες απέναντι στην Arsenal και τη Manchester United και τελικά η σωτηρία με τον τερματισμό στην 11η θέση χάρη σε άλλη μια τεράστια νίκη επί της Manchester City την τελευταία αγωνιστική. Όμως την επόμενη περίοδο τα πράγματα δεν πήγαν και τόσο καλά και ο Hughton απολύθηκε τον Απρίλιο του 2014, με την ομάδα στη 17η θέση. Θα απέρριπτε αρκετές προτάσεις από ομάδες της μεγάλης κατηγορίας πριν... επιστρέψει τελικά στην Championship την τελευταία μέρα του ίδιου χρόνου, ως μάνατζερ της Brighton.

Παρ' όλο που οι Seagulls είχαν ρίξει χρήμα, είχαν ήδη τρία χρόνια στο ολοκαίνουργιο Amex Stadium και πρωταγωνιστούσαν, χρειάστηκε να περιμένουν ως το 2017 για να πραγματοποιηθεί το όνειρο της μεγάλης επιστροφής τους στην Premiership. Εξασφάλισαν την άνοδο τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, αλλά ο ενθουσιασμός ήταν τόσο μεγάλος που τελικά... έχασαν το πρωτάθλημα από τη Newcastle την τελευταία αγωνιστική και ανέβηκαν απευθείας ως δεύτεροι. Στις 9 Μαρτίου του 2018 ο Hughton έγινε ο πρώτος μη λευκός που κέρδισε το βραβείο του Μάνατζερ του Μήνα στην Premier League. H Brighton έκανε πάλι αυτό που έπρεπε στα παιχνίδια που έπρεπε: χάρη σε μια νίκη 1-0 επί της Manchester United τερμάτισε 15η και σώθηκε. Αλλά την επόμενη χρονιά και πάλι τον έφαγε η 17η θέση, στην οποία βρέθηκαν οι Seagulls μετά από ένα σερί 23 αγώνων με τρεις μόνο νίκες. Ήταν 13 Μαΐου του 2019, και μετά από σχεδόν 17 μήνες χαλάρωσης και αποτοξίνωσης ο Hughton επιστρέφει στους πάγκους για λογαριασμό της Forest.

Η παροιμιώδης ηρεμία του στον πάγκο είναι το δυνατό του στοιχείο, και ταυτόχρονα κάτι απαραίτητο στη δική μας ομάδα (του έχει χαρίσει μάλιστα και τον σεβασμό των διαιτητών, πράγμα επίσης σημαντικό με τόσες αδικίες σε βάρος μας τα τελευταία χρόνια). Το στυλ ποδοσφαίρου του δεν διακρίνεται ιδιαίτερα για την ομορφιά ή τη δημιουργικότητά του, θεωρείται όμως εξπέρ στο να χτίζει γερές άμυνες (ως αμυντικός και ο ίδιος και αμυντικός κόουτς στη Newcastle πριν... προβιβαστεί) και να παίρνει αποτελέσματα, και αυτό ίσως τον κάνει ιδιαίτερα συμπαθή... Μα πάνω από όλα η πρόσληψη του Hughton είναι η ξεκάθαρη απόδειξη ότι η Forest αλλάζει εκ βάθρων στρατηγική, σταματάει τα "πειράματα" και απευθύνεται σε έναν βετεράνο Βρετανό προπονητή με βαθιά γνώση της κατηγορίας (αλλά και της... παραπάνω κατηγορίας), που μπορεί να φέρει ηρεμία και σεβασμό στα μάλλον κακομαθημένα αποδυτήριά μας (θυμηθείτε πώς έφυγε ο O'Neill, που ήταν έμπειρος αλλά δεν άρεσε στους παίκτες το απότομο καμιά φορά στυλ του). Το είχαμε υποψιαστεί από την πρόσφατη στροφή και στις μεταγραφές (βλέπε Harry Arter, Scott McKenna, Cyrus Christie) και προσωπικά ήμουν βέβαιος ότι αν απολυόταν ο Lamouchi, ο αντικαταστάτης του θα ήταν ντόπιος...

Καλή τύχη, Chris. Θα τη χρειαστείς. Μακάρι να τα ξαναλέμε του χρόνου τέτοια εποχή, και πιο ψηλά, συζητώντας την τάδε ή τη δείνα απόφασή σου μέσα σε κάποιο ματς... 

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.