wycombe20211

Μετά τη νίκη επί της Coventry οι πάντα χιουμορίστες Άγγλοι έκαναν πάρτι στα social media. "Πότε νικήσαμε για τελευταία φορά στο City Ground, θυμάστε;" Άλλος απαντούσε την εποχή του William Shakespeare, άλλος τον καιρό των Σταυροφοριών και πάει λέγοντας. Φαντάζομαι ότι σήμερα, που κάναμε δεύτερη σερί νίκη, θα φτάσουμε κάπου μεταξύ μαμούθ και δεινοσαύρων. Τι σημασία έχει; Αυτό που μετράει είναι ότι πάμε στη διακοπή με το ηθικό ψηλά, καθώς η σημερινή νίκη δεν είχε τίποτα από το άγχος της Τετάρτης. Αντίθετα, αυτή τη φορά αρκετοί παίκτες βρέθηκαν σε καλή μέρα και ειδικά από τους νέους, για τους οποίους ανησυχούσαμε... 

Πάρτε για παράδειγμα τον Jack Colback. H Nottingham Post χθες είχε φτάσει στο σημείο να... προτείνει στον Chris Hughton να τον ξεκουράσει, και μάλιστα είχε υποδείξει τον Harry Arter ως αντικαταστάτη του στο αρχικό σχήμα (δεν κάνω πλάκα). Ο Jack όχι μόνο ξεκίνησε και πάλι με το περιβραχιόνιο στο χέρι, αλλά επιτέλους θύμισε τον παίκτη που είχαμε θαυμάσει στην πρώτη του θητεία. Βρισκόταν παντού και βούλωνε τρύπες, έχοντας τη σιγουριά ότι τον κάλυπταν στο πρώτο ημίχρονο ο Samba Sow και στο δεύτερο ο Ryan Yates. Πάρτε τον Cyrus Christie. Πέραν του ότι από την πλευρά του δεν κινδυνέψαμε στιγμή, βρέθηκε πολλές φορές στην επίθεση, σέντραρε υποδειγματικά στο πρώτο γκολ και δημιούργησε και άλλες επικίνδυνες καταστάσεις, όπως θα δείτε παρακάτω. Για τον Lyle Taylor δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Τα δύο γκολ και η δουλειά που έκανε μπροστά μιλάνε από μόνα τους.

Θέλετε κι άλλα; Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γράφω κι εγώ (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) και είχαν μαλλιάσει... τα δάχτυλά μου να λέω ότι πρέπει επιτέλους να εμπιστευτεί κάποια στιγμή ο Hughton τον Miguel Ángel Guerrero στη βασική ενδεκάδα αλλά όχι μόνο του - παρέα με τον Lewis Grabban ή τον Lyle Taylor. Σήμερα έγινε, και είδαμε όλοι πόσο πιο απελευθερωμένος ήταν ο Lyle. Εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε την ικανότητα του Ισπανού να υποδέχεται τη μπάλα από τα χαφ και να τη "σπάει" δεξιά κι αριστερά, όπως και να κάνει τη βρώμικη δουλειά για να αναδεικνύεται ο παρτενέρ του στην επίθεση. Ο ρόλος του Guerrero σήμερα ήταν "κάτι σαν δεκάρι", με την αγγλική έννοια που περιγράφει τον παίκτη πίσω από τον σέντερ φορ και με επιθετικές περισσότερο παρά δημιουργικές τάσεις. Τα κατάφερε μια χαρά, και όταν αντικαταστάθηκε από τον Arter (εν μέρει γιατί είχε χρεωθεί και με κάρτα) πήρε δίκαια τα εύσημα του προπονητή του.

Ο Guerrero (στη θέση του Joe Lolley) ήταν η μία από τις δύο αλλαγές του Hughton σε σχέση με το ματς της Τετάρτης. Η δεύτερη -και εν πολλοίς αναμενόμενη- ήταν η παρουσία του Sammy Ameobi αντί του Luke Freeman, που ήταν εντελώς έξω από τα νερά του απέναντι στην Coventry. O Sammy δεν έβγαλε μάτια, αλλά ήταν σταθερός, κράτησε πολύ καλά τη θέση του, συνεργάστηκε αρμονικά με τον Yuri Ribeiro, έκανε αρκετές θεαματικές ενέργειες και επίσης έφυγε από το ματς στο 68' για να μπει ο Lolley με την αίσθηση ότι είχε κάνει το καθήκον του. 

Ίσως να βοήθησε και το γεγονός ότι η συμπαθέστατη Wycombe με τη φανέλα-σκακιέρα δεν είναι και πολύ μεγάλων δυνατοτήτων (παρά τα όσα κολακευτικά είπε για τους Chairboys o Hughton, εμένα δεν με εντυπωσίασαν) και εμφάνισε πολλές αφέλειες στον τρόπο παιχνιδιού της, αλλά φαίνεται πως το τρίποντο της Τετάρτης, έστω και με τον τρόπο που ήρθε, πρόσθεσε κάποιους πόντους στη χαμηλή αυτοπεποίθηση των Reds. Αφού οι δύο ομάδες με τις χαρακτηριστικές παπαρούνες στις φανέλες τους προς τιμή των πεσόντων των πολέμων σχημάτισαν στη σέντρα το γνωστό αγκάλιασμα σε τόξο (ενώ στον ηλεκτρονικό πίνακα ένας 13χρονος έπαιζε στην τρομπέτα του το πένθιμο σάλπισμα), η Forest μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένη να κυριαρχήσει. Στο 8' ο Guerrero άνοιξε ωραία στον Taylor που σούταρε δυνατά, αλλά πάνω στον Ryan Allsop στο τέρμα των φιλοξενουμένων. Στο 15' από κόρνερ του Knockaert και αναταραχή στην περιοχή των φιλοξενουμένων το σουτ του Ameobi έξω από την περιοχή κοντραρίστηκε ίσα ίσα για να περάσει κόρνερ δίπλα στο αριστερό δοκάρι. Στο 18' ακυρώθηκε σωστά γκολ του Taylor με κεφαλιά, αφού ο Ameobi τού είχε γυρίσει τη μπάλα έξω από την τελική γραμμή, και ένα λεπτό αργότερα ο Αλβανός Anis Mehmeti σούταρε επικίνδυνα έξω από την περιοχή μας, αλλά κοντραρίστηκε κι αυτός σε κόρνερ. 

Περίπου στην ίδια στιγμή που είχαμε ανοίξει το σκορ και με την Coventry, στο 28', το πετύχαμε και πάλι. Ο Anthony Knockaert (επίσης πιο ουσιαστικός από ό,τι την Τετάρτη) κέρδισε τη μπάλα στα δεξιά κοντά στη γραμμή του άουτ, γύρισε στον Christie και αυτός με σέντρα απόλυτης ακρίβειας στο δεύτερο δοκάρι (μισό γκολ στην κυριολεξία) κρέμασε τον Allsop και έδωσε την ευκαιρία στον Taylor να σκοράρει με εύκολη κεφαλιά. Το γκολ περισσότερο αφύπνισε τη Wycombe παρά μάς έδωσε ώθηση για δεύτερο, και έτσι στο 39' ο Joe Jacobson χτύπησε πονηρά με λόμπα πάνω από το τείχος ένα φάουλ εκτός περιοχής και ο Scott Kashket έπιασε την κεφαλιά προς τα πίσω ευτυχώς κατευθείαν πάνω στον Brice Samba, ενώ στο 43' την ίδια κατάληξη είχε και μια κεφαλιά του Anthony Stewart από κόρνερ και πάλι του Jacobsen.

Στην ανάπαυλα ο Hughton άλλαξε Sow (με Yates όπως είπαμε) και.. τακτική. Υποπτευόμενος ότι οι φιλοξενούμενοι θα έβγαιναν με αρκετούς παίκτες μπροστά για την ισοφάριση, έδωσε εντολή να τους περιμένουμε και να χτυπάμε στην κόντρα. Περάσαμε κάποιες ανησυχητικές στιγμές, αλλά τελικά το κόλπο έπιασε. Η Wycombe έγινε αρκετά πιο απειλητική μετά τη διπλή αλλαγή της στο 56'. Τότε πέρασαν στο ματς η... ατραξιόν της φετινής Championship, o Adebayo Akinfenwa με τον τεράστιο όγκο και τα πολλά κιλά, και ο παλιόφιλος Garath McCleary, αγνώριστος με μακρύ ράστα μαλλί και μουσάκι. Ο Garath δεν είχε ποτέ ως σπεσιαλιτέ τις κεφαλιές, αλλά μια δική του στο 65' από νέο στημένο του Jacobsen ευτυχώς βρήκε τον Samba σε ετοιμότητα. Αντίθετα, οι πλαγιοκοπήσεις ήταν πάντα το αγαπημένο του παιχνίδι, και είναι γεγονός ότι ταλαιπώρησε αρκετές φορές τον Ribeiro στο αριστερό μας άκρο. Όσο για τον Akinfenwa, τον ανέλαβε ο γεροδεμένος Scott McKenna, με τον οποίο αντάλλαξε θερμό εναγκαλισμό στο τέλος, όμως η καρδιά του Σκοτσέζου το ξέρει τι τράβηξε από τον πληθωρικό γίγαντα, τον οποίο έψαχναν διαρκώς με ψηλές μπαλιές οι συμπαίκτες του. Ο Akinfenwa έκανε την άμυνά μας να τον νιώσει και εμάς που βλέπαμε να ιδρώσουμε στο 71' (σε σέντρα του McCleary στο δεύτερο δοκάρι έπιασε κεφαλιά αντίθετη με τον βηματισμό του Samba στέλνοντας τη μπάλα κάπου ενάμισι μέτρο άουτ), στο 80' (μετά από κόρνερ από απόκρουση του Samba σε σουτ του Alex Samuel, στην εξέλιξη της φάσης ο McCleary σέντραρε πάλι και χρειάστηκε ο Lolley να αποκρούσει πάνω στη γραμμή την κεφαλιά του "Aki") και στο 91' (νέα κεφαλιά από σέντρα αυτή τη φορά του Jack Grimmer μπλόκαρε με σωστή τοποθέτηση ο Samba).

Μα τι μας λες τώρα, θα μου πείτε, εδώ μας είχαν σε πολιορκία. Όχι βέβαια! Γιατί οι Reds αμύνθηκαν βέβαια πολύ και σωστά, αλλά όποτε έκλεβαν τη μπάλα και έβγαιναν μπροστά ήταν πολύ πιο επικίνδυνοι. Στο 67' ο Guerrero έδειξε και στους Άγγλους την ικανότητά του στις εκτελέσεις φάουλ που εμείς εδώ βέβαια ήδη γνωρίζαμε, αστοχώντας ελάχιστα από τα αριστερά της μεγάλης περιοχής. Στο 74', στην πρώτη σοβαρή κόντρα, έγινε το 2-0. Ο Guerrero έκλεψε και πέρασε ωραία στον Knockaert, που προσπάθησε να παίξει το "1-2" με τον Taylor. Ο τελευταίος, βλέποντας ότι η μπάλα "κόλλησε" σε αντίπαλο, συνέχισε μόνος του την προσπάθεια, έκανε ωραία κούρσα μισού γηπέδου, μπήκε στην περιοχή και ενώ ο Jacobsen προσπαθούσε να τον πιάσει από... το σβέρκο (πάλι δεν αστειεύομαι, υπάρχουν και σχετικές φωτογραφίες) σούταρε δυνατά, νίκησε τον Allsop και πανηγύρισε το τέταρτο φετινό του γκολ. Πλάκα πλάκα, στο ίδιο σημείο της περσινής περιόδου ο Grabban είχε πέντε!

Στον ίδιο ρυθμό, οι Reds βγήκαν πάλι στο ανοιχτό γήπεδο στο 82', με τον Arter να βγάζει στον Knockaert και αυτός στον εφορμούντα Christie, που από δύσκολη θέση στα δεξιά της περιοχής πέτυχε τα δίχτυα από την έξω πλευρά. Στο 84' ο Taylor ξεχύθηκε από αριστερά και την κατάλληλη στιγμή γύρισε στον Arter που έμπαινε σαν σέντερ φορ. Το αριστερό σουτ του Ιρλανδού, που θα ενισχύσει όπως και ο McKenna τη Σκοτία (και ο Tendayi Darikwa τη Ζιμπάμπουε!) την Εθνική της χώρας του στη διάρκεια της διακοπής, ήταν δυνατό, φαλτσαριστό και δύσκολο, αλλά ο Allsop άπλωσε το αριστερό του χέρι και κατάφερε να διώξει. Όμως την πιο σπουδαία ευκαιρία την έχασε στο 94' ο Knockaert, που από πάσα του Lolley με σπάσιμο της μέσης άφησε τον αντίπαλό του καρφωμένο στη θέση του και βγήκε απέναντι από τον Allsop, o οποίος πάλι κατάφερε να αποκρούσει και στο ριμπάουντ από πολύ δύσκολη θέση ο Arter δεν κατάφερε να στείλει τη μπάλα στο άδειο τέρμα.

Όλα αυτά δεν αντανακλώνται καθόλου στη στατιστική, που δείχνει 13-12 σουτ, 5-6 στο τέρμα και 6-9 κόρνερ, αλλά όπως είδατε δεν λέει όλη την αλήθεια. Η διακοπή έρχεται σε σωστό σημείο, για να δουλευτεί λίγο περισσότερο η ομάδα από τον Hughton πριν πάει μετά τη διακοπή για δεύτερη φορά φέτος στο Oakwell για να αντιμετωπίσει τη γνωστή Barnsley, που κοντεύει να γίνει ο κακός μας δαίμονας και σήμερα μας έδωσε μεγάλη... χαρά, περνώντας μέσα από το Pride Park με 2-0! Η "αγαπημένη μας" Derby, χωρίς τον Phillip Cocu στον πάγκο της λόγω Covid, αναμένει να την αγοράσει ο σεΐχης στον οποίο δεν επιτράπηκε να πάρει τη Liverpool και τη Newcastle, αλλά αγωνιστικά εξακολουθεί να πηγαίνει κατά διαόλου και τα τριξίματα στην καρέκλα του Ολλανδού ξυπνάνε πια και πεθαμένο... H Forest παρέμεινε στην 20ή θέση, πέντε βαθμούς όμως πια πάνω από την επικίνδυνη ζώνη. Στην κορυφή η φούσκα της Reading έσκασε μάλλον για τα καλά, αφού έχασε το μεσημέρι με 3-0 στην έδρα της από τη Stoke με αποτέλεσμα Watford (3-2 εντός την Coventry) και Norwich (1-0 εντός στο ντέρμπι τη Swansea) να την πλησιάσουν στον πόντο, ενώ σε απόσταση δύο βαθμών βρίσκονται Bournemouth (3-1 εκτός τη Birmingham) και Bristol City (1-0 χθες το βράδυ μέσα στο Cardiff). Τα υπόλοιπα αποτελέσματα της 11ης αγωνιστικής: Blackburn-QPR 3-1, Brentford-Middlesbrough 0-0, Huddersfield-Luton 1-1, Rotherham-Preston 2-1 και Sheffield Wednesday-Millwall 0-0 (ναι, σωστά μαντέψατε, η Derby είναι πλέον ουραγός). 

Forest: Samba, Christie, Figuereido, McKenna, Ribeiro, Sow (Yates 46'), Colback, Knockaert, Ameobi (Lolley 68'), Guerrero (Arter 76'), L. Taylor.
Wycombe: Allsop, Grimmer, Knight, Stewart, Jacobson, Thompson, Wheeler (Akinfenwa 56'), Onyedinma, Horgan, Kashket (McCleary 56'), Mehmeti (Samuel 78').
Σκόρερ: L. Taylor 28', 74'.
Διαιτητής: Matt Donohue. Κίτρινες: Guerrero 13' - Thompson 67', Grimmer 93'.
Θεατές: -

Chris Hughton: "Ήταν μια καλή νίκη. Το παιχνίδι ήταν δύσκολο, και όποιος δεν γνωρίζει αυτό το πρωτάθλημα αρκεί απλώς να ρίξει μια ματιά στα αποτελέσματα αυτής και της προηγούμενης εβδομάδας. Η Wycombe είναι μια ομάδα που παίζει χωρίς πολλές μπαλιές και βγαίνει κατευθείαν μπροστά, και μάλιστα το κάνει αυτό καλά. Ήρθε εδώ μετά από κάποια πολύ καλά αποτελέσματα και νομίζω πως αυτό φάνηκε σήμερα. Αντιμετωπίσαμε μια σκληροτράχηλη ομάδα - έπρεπε να δουλέψουμε πολύ, να αμυνθούμε καλά και να περιμένουμε τις ευκαιρίες μας. Τελικά μείναμε πολύ ευχαριστημένοι, αφού δεν μπορείς να υποτιμάς την ποιότητα του αντιπάλου και το πόσο σκληρά δουλεύεις για να φέρεις το αποτέλεσμα. Το μόνο που με απογοήτευσε ήταν ότι στο 2-0 οι αντίπαλοι βγήκαν μπροστά και εμείς χάσαμε δυο-τρεις καλές ευκαιρίες να μεγαλώσουμε το προβάδισμά μας. Ο τερματοφύλακάς τους έκανε μια υπέροχη απόκρουση στο σουτ του Arter και βρεθήκαμε επίσης άλλες δύο φορές σε θέσεις όπου θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει κάτι περισσότερο. Γενικά όμως είμαι πολύ ευχαριστημένος με την απόδοσή μας. Από τους δύο επιθετικούς μας είμαι μάλλον πιο χαρούμενος για τον Guerrero. Τον Taylor τον γνωρίζαμε και έχει ήδη παίξει αρκετά, αλλά για τον Guerrero δεν ξέρουμε και πολλά και ακόμα προσαρμόζεται στην ομάδα. Ήταν η σωστή στιγμή να του δοθεί μια ευκαιρία, και έτσι βάλαμε στο γήπεδο δύο επιθετικούς που δεν έχουν παίξει και πολλά 90λεπτα τους τελευταίους μήνες. Έχουν ακόμα πολλά να μας δώσουν και αυτό είναι ένα 'συν' για μας, ειδικά τώρα που ζητάμε κάτι παραπάνω ως ομάδα στην επίθεση".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.