bournemouth20211

Η μόνη σχέση των Πυξ Λαξ με το Dean Court είναι ο αριθμός των συλλαβών. Γιατί το θυμήθηκα το τραγούδι; Γιατί απόψε ξεγυμνώθηκε μπροστά μας η αλήθεια. Είχαμε πέρσι στα χέρια μας μια ομάδα στρωμένη, που έπαιζε δύο στα τρία παιχνίδια μπάλα που μας άρεσε, που έπαιζε ο ένας για τον άλλο. Έκανε τη μεγάλη γκέλα της μετά την καραντίνα, η άνοδος χάθηκε, εύκολο θύμα ο Sabri Lamouchi, τον φάγαμε κι αυτόν όπως θα φάμε -θα το δείτε- και τον Chris Hughton αν συνεχιστεί αυτή η εικόνα. Έχουμε καταντήσει τόσο φοβικοί, που έχουμε χάσει κάθε σεβασμό από αντιπάλους, λίγκα και -φυσικά-διαιτητές.

Είμαστε μια ομάδα που βασίζεται στον οίστρο κάποιων παικτών. Όταν δεν τους βγαίνει, χάνουμε. Τόσο απλά. Είμαστε μια ομάδα που τη μεσοεπιθετική της γραμμή τη ζηλεύουν πολλές στην κατηγορία. Αλλά από εκεί και πίσω παίρνουμε πλέον κάτω από τη βάση. Η επίθεση έχει χάσει τη σύνδεσή της με την άμυνα, κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να βγάλει την ομάδα μπροστά. Ποιος να μας το έλεγε ότι θα νοσταλγούσαμε τόσο τον 36χρονο Ben Watson, που τουλάχιστον όταν δεν είχε κανέναν γύρω του να τον απειλεί έψαχνε τον Lewis Grabban και του είχε βγάλει και δυο-τρεις φοβερές κάθετες. Ο Ryan Yates είναι φιλότιμος, αλλά είναι άδικο να του χρεώνουμε πράγματα που δεν έκανε ποτέ του. Δυστυχώς η μεγάλη απογοήτευση φέτος λέγεται Jack Colback. Ο οποίος κάνει συνεχώς την αυτοκριτική του στον Τύπο, αλλά μέσα στο γήπεδο απέχει έτη φωτός από τον παίκτη που όλοι θαυμάζαμε πρόπερσι. Και όταν η μπάλα βρίσκεται είτε στα δικά του πόδια, είτε στου Yates, πάει εννιάμισι φορές στις δέκα πίσω. Αντιπαραγωγικά, παθητικά, εκνευριστικά.

Το κέντρο ήταν και το σημερινό ζητούμενο. Καμιά έκπληξη εδώ - μέσα στο άντρο της κάργα φορμαρισμένης Bournemouth έπρεπε να ενισχυθεί. Γι' αυτό, υποτίθεται, τη θέση του Miguel Ángel Guerrero πήρε ο Harry Arter. Ήταν όμως άραγε η σωστή σκέψη; Ο άνθρωπος ήταν ακόμα ανέτοιμος, φάνηκε όταν τελικά βγήκε πόσο κουρασμένος ήταν. Μόνο και μόνο επειδή πέρασε πολλά χρόνια στο συγκεκριμένο γήπεδο ως παίκτης των Cherries; Επιτρέψτε μου, αλλά αυτοί είναι λόγοι της δεκαετίας του 1980, όχι σημερινοί. Άλλωστε ο Harry όλη την περσινή σεζόν την πέρασε στη Fulham και την προπέρσινη στην Cardiff! Η παρουσία του μας έκανε ακόμα πιο συντηρητικούς από ό,τι συνήθως, και πάλι χρειαζόταν να πάρουν πρωτοβουλίες ο Joe Lolley, o Sammy Ameobi που πήρε τη θέση του Anthony Knockaert στο αρχικό σχήμα και μετά ο ίδιος ο Γάλλος όταν πέρασε στο ματς, αλλιώς τίποτα δεν λειτουργούσε στο επιθετικό μας τρίτο. Τον ρόλο του Guerrero, που υποδεχόταν μπάλα από αμυντικά χαφ και μπακ με πλάτη στο αντίπαλο τέρμα και την "έσπαγε" δεξιά και αριστερά για να εκδηλωθεί επίθεση δεν τον είχε κανένας. Έβλεπα με απελπισία τον Scott McKenna να βάζει το σκοτσέζικο θάρρος-θράσος-αποκοτιά του και να κουβαλάει ο ίδιος τη μπάλα μπροστά, χάνοντάς την (κάθε φορά) και εκθέτοντας την ομάδα σε κίνδυνο. Δεν τραβάει το κέντρο. Και όταν δεν τραβάει το κέντρο, μπαίνουν στο παιχνίδι οι Πυξ Λαξ και το "έπαψες ομάδα να θυμίζεις" (γιατί αγάπη είναι και θα είναι πάντα).

Από το ζέσταμα φάνηκε ότι θα στράβωνε η βραδιά, όταν τραυματίστηκε ο Gaëtan Bong, που είχε πάρει στην ενδεκάδα τη θέση του Yuri Ribeiro, ενός παίκτη που φέτος είναι εντελώς σκιά του περσινού εαυτού του. Περιμέναμε να κάτσει ο Πορτογάλος στον πάγκο, δεδομένης και της εμφάνισής του το Σάββατο στο Barnsley, προσωπικά όμως τρελάθηκα όταν τον είδα να παίρνει τη θέση του Bong ενώ στην αποστολή υπήρχε και ο Νικόλας Ιωάννου, βασικός πριν αποβληθεί στο Luton. (Παρεμπιπτόντως, στην 20άδα συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην καριέρα του και ο Will Swan, ο 20χρονος επιθετικός που έχει φέτος σκοράρει οκτώ φορές με την Κ23, δεδομένου ότι όχι μόνο ο Grabban, αλλά και ο Alex Mighten είναι τραυματίες, και αποκλείστηκε ο Luke Freeman για λόγους που δεν έχω μάθει ακόμα.) Μπήκε λοιπόν ο Ribeiro και φυσικά τράβηξε των παθών του τον τάραχο από τον David Brooks, τον 23χρονο συμπαίκτη του Brennan Johnson στην Εθνική Ουαλίας, που έκανε ό,τι ήθελε, και όταν βγήκε ολόκληρη η Bournemouth κατέβασε ταχύτητα. Άλλο ένα σημείο των καιρών, ότι μας έπαιξαν τόσο-όσο, βέβαιοι ότι στο 2-0 δεν θα τους απειλούσαμε πια. Το λες και κατάντια...

Η ειρωνεία είναι ότι στο πρώτο γκολ, που το φάγαμε από τα αποδυτήρια κατά την παραδοσιακή μας έλλειψη συγκέντρωσης στο ξεκίνημα του ματς (3'), δεν έφταιγε ο Ribeiro. Η μακρινή μπαλιά του Brooks, από το δεξί άκρο της γραμμής της σέντρας, ήταν καταπληκτική και έβγαλε τον Junior Stanislas στην πλάτη του Tobias Figueiredo και απέναντι στον Brice Samba. Το πλασέ ήταν εύκολο, η ευκαιρία δεν χανόταν: 1-0 και να το βουνό μπροστά μας πριν καν ξεκινήσουμε. Εκεί που είναι να τρελαίνεσαι όμως είναι ότι εκτός από δύο φάσεις ακόμα στο πρώτο ημίχρονο, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Brooks, ως το τέλος ουσιαστικά δεν κινδυνέψαμε ξανά! Το τόσο-όσο που λέγαμε... Ήταν το 27', όταν ο Ουαλός χώθηκε ανάμεσα στα σέντερ μπακ μας και από το ύψος της περιοχής ευτυχώς σούταρε άστοχα, και το δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων, με τον Brooks να περνάει με τρομερή ευκολία τον Ribeiro και να γυρίζει προς το πέναλτι, τον Stanislas να σουτάρει, Cyrus Christie και Samba να κοντράρουν, τη μπάλα να τους φεύγει και να κατευθύνεται σαδιστικά στα δίχτυα και τον McKenna να τη διώχνει τελευταία στιγμή πριν περάσει τη γραμμή. Εμείς είχαμε μία αλλά καλή ευκαιρία στο 14', με τον Christie να σεντράρει και τον Lyle Taylor υπό την πίεση του Chris Mepham να πιάνει την κεφαλιά πολύ ψηλά απέναντι από τον Asmir Begović.

Καλά, και πώς φάγαμε και δεύτερο αφού δεν απειληθήκαμε; Έλα ντε! Αφού στο 47' μετά από κακή πάσα του McKenna ο Brooks μάς βασάνισε πάλι και σέρβιρε στον Stanislas που από το "D" σούταρε εντελώς άστοχα, ήρθε η φοβερή φάση του 49', με τον Colback να κυνηγάει τον Dominic Solanke στο ύψος της περιοχής μας και τον ελπιδοφόρο -τρομάρα του- Άγγλο σέντερ φορ να πέφτει θεαματικά μόλις έβαλε ένα πόδι μέσα στο "κουτί". ΟΥΤΕ ανατροπή, ΟΥΤΕ εντός περιοχής, ακόμα και οι σχολιαστές του Sky που σε όλο το ματς παίνευαν τη Bournemouth το παραδέχτηκαν. Όμως ο Simon Hooper ελαφρά τη καρδία έβαλε τη σφυρίχτρα στο στόμα και έδειξε την άσπρη βούλα, κάνοντάς μας όλους όχι απλώς να τον βρίζουμε, αλλά και να εκφράζουμε για άλλη μια φορά την ανυπομονησία μας να μπει επιτέλους ο VAR και στα γήπεδα της Championship. Μετά από πολλές και δίκαιες διαμαρτυρίες των δικών μας, ο Stanislas ξεγέλασε τον Samba και πέτυχε για πρώτη φορά στην επαγγελματική του πορεία δύο γκολ σε ένα ματς. 

Από κει και πέρα ό,τι έγινε στο παιχνίδι ανήκε στη Forest, που μάλλον άργησε να πάρει εγωιστικά την έλλειψη σεβασμού από αντίπαλο (ο Solanke έκανε τα ίδια καραγκιοζιλίκια και προς το τέλος, αυτή τη φορά όμως χωρίς αποτέλεσμα) και διαιτητή. Δεν βγάλαμε μάτια, αλλά κερδίσαμε πολλά κόρνερ και είχαμε και τις απειλητικές στιγμές μας, ειδικά μετά την είσοδο του Knockaert στον αγώνα. (Ανοίγω μια παρένθεση: Ο σχολιαστής είπε και μια ιστορία που δεν ήξερα και κρίνω σκόπιμο να μοιραστώ από εδώ. Ο Γάλλος έχει μεγάλο ψυχικό δέσιμο με τον Chris Hughton, ο οποίος όταν πέθανε ο πατέρας του Knockaert πήρε μαζί του όλη την ομάδα της Brighton και πέταξε στη Γαλλία για να συμπαρασταθεί στον παίκτη του. Δείγμα μεγάλης ανθρωπιάς από τον σημερινό μάνατζερ της Forest, και σίγουρα άξιο αναφοράς.)

Ο Knockaert πήρε τη θέση του Lolley στο 61'. Ως τότε είχαμε μια όμορφη κυκλοφορία της μπάλας στην αριστερή πτέρυγα, η οποία κατέληξε σε δυνατό σουτ του Yates έξω στην περιοχή για να μπλοκάρει με δυσκολία ο Begović (56'). Ο γκολκίπερ της Εθνικής Βοσνίας σίγουρα αισθάνθηκε τυχερός στη φάση του 65', όταν το σουτ του Ameobi κόντραρε στον Mepham και τον ξεγέλασε, αλλά έφυγε κόρνερ δίπλα από το δεξί δοκάρι του, και έδειξε τα προσόντα και την εμπειρία του στο 70', όταν απογειώθηκε για να βγάλει κόρνερ έναν κεραυνό του Sammy. Από το κόρνερ η μπάλα κατέληξε δεξιά στον Knockaert, που μετά από "1-2" με τον Christie ελίχθηκε και σέντραρε στο δεύτερο δοκάρι, όπου για τρίτη φορά φέτος (αν θυμάμαι καλά) ο Yates αστόχησε σε κεφαλιά με άδειο τέρμα μέσα από τη μικρή περιοχή... Τη φάση του 80', με τον Knockaert να εκτελεί φάουλ από δεξιά, τον Yates να πιάνει κεφαλιά και τον Ameobi να αστοχεί -και πάλι από απόσταση αναπνοής- μάλλον δεν θα την ανέφερα καθόλου αν έμπαινε γκολ, καθώς ο Αγγλονιγηριανός εξτρέμ μας ήταν καθαρά οφσάιντ και ο επόπτης μάλλον θα το είχε ακυρώσει αντί να αφήσει τους γηπεδούχους να εκτελέσουν ελεύθερο. 

Χάσαμε λοιπόν ΕΥΚΟΛΑ. Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο. Προσφέρουμε φτηνά γκολ και δεν μπορούμε να σκοράρουμε ούτε με αίτηση. Και δυστυχώς τα δύσκολα συνεχίζονται με την επίσκεψη της Swansea το μεσημέρι της Κυριακής στο City Ground. Οι αντίπαλοί μας θα παίξουν αύριο, άρα έχουμε μια μέρα παραπάνω για ξεκούραση και ηρεμία (μισοαστεία-μισοσοβαρά αυτό το τελευταίο). Απόψε τη νίκη της βραδιάς πέτυχε η πρωτοπόρος Norwich, που νίκησε εκτός έδρας με 3-2 τη φορμαρισμένη Stoke, ενώ προηγήθηκε και με 3-0. Είχαμε ακόμα Luton-Birmingham 1-1, QPR-Rotherham 3-2, Wycombe-Huddersfield 0-0, Barnsley-Brentford 0-1 και Preston-Blackburn 0-3. Η 13η αγωνιστική ολοκληρώνεται αύριο το βράδυ με τους αγώνες Middlesbrough-Derby, Millwall-Reading, Bristol City-Watford, Coventry-Cardiff και Swansea-Sheffield Wednesday.

Bournemouth: Begović, Smith, Mepham, S.Cook, Kelly, Lerma (Rico 79’), L.Cook, Stanislas, Brooks (Gosling 71’), Danjuma (Riquelme 91’), Solanke.
Forest:
Samba, Christie, Figueiredo, McKenna, Ribeiro, Yates, Colback, Ameobi, Arter (Guerrero 76’), Lolley (Knockaert 61’), L. Taylor.
Σκόρερ: Stanislas 3', 51' (πέναλτι).
Διαιτητής: Simon Hooper. Κίτρινες: Gosling 80', L. Cook 86'.
Θεατές: -

Chris Hughton: "Ήταν μια δύσκολη βραδιά, που έγινε ακόμα δυσκολότερη από τις χρονικές στιγμές που μπήκαν τα γκολ, και ειδικά το πρώτο, από τη στιγμή που ξέραμε ότι παίζαμε απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα που είναι καλή με τη μπάλα στα πόδια σε τέτοιο γήπεδο και έχει μεγάλη ευχέρεια μπροστά στο τέρμα. Τελικά δεν πέσαμε αμαχητί αλλά πάλι χρειάστηκε να κυνηγάμε, αφού μείναμε τόσο νωρίς πίσω στο σκορ. Κανένα από τα δύο γκολ δεν ήταν κάτι σπουδαίο. Θα τα αναλύσουμε, αλλά το γεγονός ότι δεχθήκαμε το πρώτο τόσο νωρίς μάς πλήγωσε, τσάκισε την αυτοπεποίθησή μας - αν και νομίζω πως συνήλθαμε με επιτυχία. Κάναμε καλό παιχνίδι αλλά με τόσο καλή ομάδα απέναντί μας, για πολλούς φαβορί για την άνοδο. Τους αρέσει να παίζουν σε τέτοιο γήπεδο (σ.σ. μάλλον εννοεί μικρό σε διαστάσεις), έχουν το δικό τους στυλ με τους παίκτες που διαθέτουν και έπρεπε να επιστρέψουμε στο ματς όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε. Πιστεύω ότι το κάναμε, αλλά δεν δημιουργήσαμε ευκαιρίες ανάλογες με την κατοχή που είχαμε, και το δεύτερο γκολ μάς σκότωσε".

* Εντελώς πληροφοριακά για όσους πρόσεξαν ότι από τη φανέλα μας έλειπε ο συνήθης χορηγός Football Index και αναγράφονταν τα αρχικά YGAM, να αναφέρω ότι πρόκειται για έναν φιλανθρωπικό οργανισμό που προσπαθεί να αποτρέπει κυρίως εφήβους από τον εθισμό στον τζόγο και με τον οποίο ο σύλλογος προφανώς προχώρησε σε μια συνεργασία που περιελάμβανε και τη διαφήμισή του σε κάποιον αγώνα.

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.