"Την άνοδο θα πάρουμε με τον τσαμπουκά", για να συμπληρώσουμε τον τίτλο. Κόντρα σε όλους και σε όλα! Γιατί αυτή η ομαδα έχει... απ' αυτά που λέγαμε τις προάλλες. Πέτυχε μια φοβερή ανατροπή, παρ' όλο που έχανε 1-0 στο ημίχρονο, έχοντας απέναντί της μια ομάδα εξάδας (τρομάρα της) που επιστράτευσε κάθε βρώμικο μέσο για να της κόψει τη φόρα, κι έναν διαιτητή... Premiership (τρομάρα του κι αυτού) που της επέτρεπε να σπρώχνει, να κλωτσάει, να πέφτει με φόρα πάνω στους δικούς μας και να κατακτά σίγουρη άνοδο στο... τράβηγμα φανέλας. Τις ήθελαν πολύ τις φανέλες μας κι εμείς... τους πήραμε τα σώβρακα!

Ελπίζω να μου δικαιολογείτε το ξέσπασμα, γιατί αυτό που έπαιξε απόψε η QPR στο γλιστερό από την καταρρακτώδη βροχή χορτάρι του City Ground μόνο ποδόσφαιρο δεν ήταν. Ίσως να έφερνε λίγο σε ράγκμπι, αμερικάνικο φούτμπολ και WWE (κατς για όποιον δεν ξέρει), αλλά ποδόσφαιρο με τίποτα. Και γι' αυτό ο υπεύθυνος έχει ονοματεπώνυμο. Αγαπητέ Mark Warburton, σίγουρα δεν έφυγες από το Nottingham με τον καλύτερο τρόπο, όμως η "τακτική" που σίγουρα ζήτησες από την ομάδα σου να εφαρμόσει απόψε αγγίζει τα όρια του κόμπλεξ. Ένας άνθρωπος "αγέλαστος και τέρμα ανασφαλής", όπως τον είχε περιγράψει μετά από χρόνια ο τότε ρεπόρτερ της Forest Robin Chipperfield, σκαρφίστηκε έναν χυδαίο τρόπο για να σταματήσει μια ομάδα που πάει τρένο.

Από κοντά και ο Jon Moss (που ένας θεός ξέρει γιατί αντικατέστησε τον ορισμένο για το παιχνίδι Peter Bankes), μας έκανε να χάσουμε πάσα ιδέα για το επίπεδο της διαιτησίας (και) στην Premier League. Θα μου πείτε, πέντε κίτρινες πήρε η QPR. Βέβαια, γιατί στις συγκεκριμένες περιπτώσεις δεν τον έπαιρνε να μην τις δώσει! Όταν ο παίκτης τραβάει εμφανώς από πίσω τον αντίπαλό του που τον έχει ντριμπλάρει για να βγει στην κόντρα, ή τον αγκαλιάζει, ή τον κλαδεύει, ή πέφτει με φόρα πάνω του χωρίς καν να κρατήσει τα προσχήματα, ή δίνεις κάρτα ή πας σπιτάκι σου! Και έπρεπε οι φιλοξενούμενοι να κάνουν τουλάχιστον τρία φάουλ από αυτά που επισύρουν κάρτα για να την πάρουν τελικά. Ένας σοβαρός διαιτητής θα τους είχε κόψει το βήχα από την αρχή. Ο Moss όχι μόνο τους άφησε να κάνουν τέτοια, αλλά και τους έδινε εκνευριστικά όλα τα "σπόρια", που λέμε κι εδώ στην Ελλάδα. Κάποια στιγμή στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Dion Sanderson με το μαλλί-σφουγγαρίστρα (δεξιά στη φωτογραφία πάνω) πήρε φόρα και γκρέμισε τον Brennan Johnson με τον Moss να δίνει φάουλ (χωρίς κάρτα, φυσικά), όλο το γήπεδο ξέσπασε σε ειρωνικές ζητωκραυγές. Για τέτοια κατάσταση μιλάμε! "Horror show" και "Premier League? You're having a laugh!" ήταν δύο από τα σχόλια που έκανε στον αέρα ο συνήθως μετριοπαθής Colin Fray για τον τύπο που παρίστανε τον διαιτητή. Και πάλι καλά να λέμε που δεν έδωσε πέναλτι σε μια μεγαλοπρεπέστατη βουτιά του Moses Odubajo στην περιοχή μας! Κάρτα για θέατρο; Ελάτε τώρα, σοβαροί να είμαστε.

Κι αφού τα είπα και ξαλάφρωσα, περνάω και στους θριαμβευτές, που διατήρησαν την ψυχραιμία που όλοι οι υπόλοιποι χάσαμε και δεν το μετάνιωσαν. Κι εδώ ξεκάθαρα δουλειά προπονητή. Απόψε ο Steve Cooper πρέπει να απόλαυσε όσο ελάχιστες άλλες φορές το τελετουργικό τριπλό ύψωμα της γροθιάς του στον κόσμο, πρώτα στο Brian Clough Stand, μετά στο Trent End και τελικά στο A-Block του Peter Taylor Stand. Το απόλαυσαν και όσοι στέκονταν εκεί και δεν έλεγαν να πάνε σπίτια τους. Ο κόσμος γέμισε το City Ground μια βροχερή νύχτα Τετάρτης κι έφυγε πετώντας από τη χαρά του με όσα είχε δει. Αφού ξεκίνησε μάλλον μουδιασμένα το ματς, αφού έχασε δύο σχεδόν άχαστα γκολ και αντίθετα το δέχθηκε στο 40', η Forest στο δεύτερο ημίχρονο πάτησε την αντίπαλό της και δεν την άφησε όχι τελική να κάνει, ούτε καν να πάρει ανάσα. Δύσκολα βρίσκεις παίκτη που να μην έχεις μια καλή κουβέντα γι' αυτόν. Όπως θα δείτε, ακόμα και ο τελευταίος αναπληρωματικός (Cafú) είχε συμβολή στη νίκη. Ακόμα και οι σχετικά χειρότεροι από τους βασικούς απόψε, ο Philip Zinckernagel και ο Brennan Johnson, ήταν παρόντες σε φάσεις γκολ. Να έλειπε και ο τραυματισμός του Scott McKenna θα ήταν τέλεια... Αλλά ο Σκοτσέζος είναι πολύ γερό σκαρί, και απ' όσα είδα στη φάση της εξόδου του από το γήπεδο ελπίζω βάσιμα ότι θα είναι παρών την Κυριακή στο μεγάλο ματς με τη Liverpool!

Ο Zinckernagel βρέθηκε και πάλι στο αρχικό σχήμα, λόγω της απουσίας του τραυματία Max Lowe και τη μετακίνηση του Jack Colback στη θέση του αριστερού μπακ-χαφ (εκπληκτικό παιχνίδι από τον κοκκινομάλλη μέσο, που όποιος δεν ξέρει θα έλεγε εύκολα ότι γεννήθηκε για να παίζει εκεί) και την οπισθοχώρηση του James Garner. Αντί του Steve Cook, που όπως και ο Lowe θα λείψει δυστυχώς ενάμισι μήνα, ο Cooper έκανε το αυτονόητο και ξεκίνησε τον Tobias Figueiredo, χωρίς μάλιστα ν' αλλάξει τη διάταξη (ο Πορτογάλος πήρε θέση ανάμεσα στον McKenna και τον Joe Worrall). Φαινόταν καθαρά ότι υπήρχε ενθουσιασμός, ίσως μάλιστα παραπάνω απ' ό,τι έπρεπε, καθώς πάνω στο δεκάλεπτο ήχησε το καμπανάκι του κινδύνου. Μια μπαλιά προς τον Andre Gray, που ίσως και να έφυγε από αντικανονική θέση (τα ριπλέι σήμερα ήταν ελεεινά και τρισάθλια), κατέληξε σε χαμηλή σέντρα του δανεικού από τη Watford επιθετικού, με τον Andre Dozzell να αγγίζει απλώς τη μπάλα κι αυτή να στρώνεται στον Lee Wallace στο δεύτερο δοκάρι. Ο αρχηγός των Rangers είχε όλο το τέρμα στο έλεός του, αλλά όντας αριστεροπόδαρος σούταρε από απόσταση αναπνοής με το καλό του πόδι και έστειλε τη μπάλα πάνω στον Ethan Horvath, που πρόσθεσε στο ενεργητικό του άλλη μια σπουδαία απόκρουση, σώζοντας βέβαιο γκολ. Σκίζει ο Αμερικανός, και σίγουρα αύριο θα καρφωθεί στο ESPN για να δει αν ο Gregg Berhalter θα τον ξανακαλέσει στην Εθνική...

Η Forest συνήλθε γρήγορα, και σε δύο διαδοχικά κόρνερ στο 21' και στο 22' θα μπορούσε να είχε πάρει κεφάλι στο σκορ, κατά σύμπτωση αμφότερες με τον άνθρωπο που είχε σκοράρει σε τρία σερί ματς. Αρχικά ο Figueiredo κέρδισε την κεφαλιά, ο Zinckernagel ύψωσε και από κοντά ο Ryan Yates δοκίμασε να σκοράρει με δεύτερη κεφαλιά, αλλά ο γκολκίπερ των Λονδρέζων David Marshall απέκρουσε εντυπωσιακά σε κόρνερ, που χτύπησε ο Garner και στην εξέλιξη της φάσης πάλι ο Zinckernagel έκανε ένα πονηρό γύρισμα στην περιοχή, αλλά ο Ryan δεν πρόλαβε να βάλει το πόδι του σωστά. Οι φιλοξενούμενοι στο ημίωρο έχασαν τον Chris Willock από τραυματισμό και στο 40' ο Ilias Chair, που μπήκε στη θέση του, έφτιαξε το πρώτο γκολ του αγώνα. Ο Μαροκινός, που πάντα παίζει καλά εναντίον μας και προσωπικά μου έκανε εντύπωση που δεν τον ξεκίνησε ο Warburton, έκανε την κάθετη μπαλιά, με τον Gray, που έψαχνε συνέχεια να βγει στην πλάτη της άμυνας, να την υποδέχεται πίσω από τον Figueiredo (μεγάλη υποψία οφσάιντ εδώ, δυστυχώς το ριπλέι ήταν πάλι κακό και δεν κατάφερα να δω αν καλυπτόταν από τον Worrall) και με άψογο τελείωμα να περνάει τη μπάλα ανάμεσα στα πόδια του Horvath που έβγαινε. Ο Marshall ήταν και πάλι εκεί για την ομάδα του στην τελευταία φάση του πρώτου μέρους (44'), διώχνοντας δύσκολα ένα πολύ καλό απευθείας φάουλ του Garner μακριά από το τέρμα και πλάγια αριστερά.

Περιμέναμε όλοι στο δεύτερο ημίχρονο μια Forest έτοιμη για όλα κι αποφασισμένη να πνίξει την QPR και τις τακτικές αλάνας της. Και την είδαμε. Στο 54' ο Sam Field χρεώθηκε με κίτρινη κάρτα αφού τράβηξε (τι πρωτότυπο) τη φανέλα του Garner σε θέση πλάγια αριστερά. Ο Jimmy από το Manchester εκτέλεσε γρήγορα και με πάσα δίπλα του στον Zinckernagel, που συνέκλινε προς τον άξονα και άνοιξε στον Djed Spence. "Shoot, shoot!" ούρλιαξε η κερκίδα, κι αυτός την έφερε στο δεξί και εξαπέλυσε ένα τρομερό σουτ στο "Γ" του Marshall, που ήταν αδύνατο να αντιδράσει. Γκολ υποψήφιο για κορυφαίο της χρονιάς, δείτε το στα highlights και θα καταλάβετε. Όχι ότι ο Spence δεν ήταν καλός ως τότε, αλλά το γκολ τού έδωσε φτερά στα πόδια, δεν χαμπάριαζε πλέον από σκληρά μαρκαρίσματα, έδωσε σόου μέχρι το τέλος και δικαιότατα βγήκε Man of the Match μέσα σε αποθέωση όταν ανακοινώθηκε η απόφαση του χορηγού μας. Πέντε λεπτά αργότερα έκανε σκόνη την αριστερή πλευρά της QPR και έβγαλε μέσα στην περιοχή στον Johnson, που δυστυχώς στραβοκλώτσησε με το αριστερό και η ευκαιρία χάθηκε. 

Μόλις μετά από μία ώρα παιχνιδιού ο Warburton έκλεισε τις αλλαγές του, πράγμα που σαφώς μετάνιωσε αργότερα και -όπως θα δούμε- όχι μόνο γιατί Stefan Johansen kai Jeff Hendrick δεν βοήθησαν καθόλου να χαλαρώσει κάπως η μέγγενη που δεν άφηνε την ομάδα του να περάσει τη σέντρα. Στο 65' καταπληκτική πάσα του Garner στον Keinan Davis στην περιοχή, στροφή 180 μοιρών αλά Reading, αριστερό σουτ, αλλά... αυτή τη φορά η μπάλα πέρασε σφυρίζοντας δίπλα από το δεξί δοκάρι του Marshall. O σωματώδης σέντερ φορ ήταν και σήμερα μέσα στις φάσεις αλλά άτυχος, καθώς και στο 67' πανέμορφη σέντρα του Spence τον βρήκε αμαρκάριστο στο ύψος της μικρής περιοχής αλλά η κεφαλιά του έφυγε άουτ. Στο 69' ο Johnson με κακή τελική πάσα σπατάλησε μια ωραία κόντρα τεσσάρων εναντίον δύο που είχε ξεκινήσει πάλι από τον Davis, ενώ στο 72' σε μια ανύποπτη φάση ο Marshall έπιασε τον οπίσθιο μηριαίο του και κάθισε στο χορτάρι. Η QPR είχε κάνει και τις τρεις αλλαγές της, οπότε ο διεθνής Σκοτσέζος γκολκίπερ έσφιξε τα δόντια και συνέχισε. 

Επτά λεπτά αργότερα τον μιμήθηκε ένας συμπαίκτης του στην Εθνική, ο McKenna, που μάλλον προληπτικά έφυγε από το γήπεδο για να περάσει στη θέση του ο Joe Lolley, με το σύστημα να αλλάζει σε 4-2-3-1, αφού και ο Sam Surridge μπήκε κατά τα συνηθισμένα αντί του Davis. O λαβωμένος Marshall έκανε μια φοβερή επέμβαση στο 82', όταν οι Reds με Colback, Lolley και Johnson έκρυψαν τη μπάλα και ο Zinckernagel σούταρε δυνατά και γωνιακά, για να δει τον έμπειρο τερματοφύλακα να διώχνει με υπερένταση σε κόρνερ. Δεν μπορούσε όμως να κάνει τίποτα όταν στην εκτέλεση του Garner από δεξιά ο Yates πετάχτηκε -επίσης κατά τα συνηθισμένα!- στο πρώτο δοκάρι και με εναέριο πλασέ έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του, σηκώνοντας το City Ground στο πόδι. Για τέταρτο σερί ματς το αμυντικό μας χαφ βρίσκει δίχτυα! Σχεδόν αμέσως ο Zinckernagel άφησε το πόστο του στον Cafú, στο 86' σε σέντρα του Colback o Surridge έβαλε το πόδι του στη μικρή περιοχή αλλά η μπάλα πέρασε πάνω από το οριζόντιο δοκάρι και στο 87' η παράσταση έλαβε τέλος. Ο Lolley, εξαιρετικός στα λίγα λεπτά που έπαιξε, κέρδισε τη μπάλα στο δικό μας μισό, πέρασε τη σέντρα, άνοιξε δεξιά του στον Surridge κι αυτός με μπαλιά διαβήτη βρήκε στο δεύτερο δοκάρι τον Cafú, που από πολύ κοντά απέτυχε να νικήσει τον ηρωικό Marshall. Ο Πορτογάλος διατήρησε την ψυχραιμία του, είδε τον Johnson να μπαίνει με φόρα, του έδωσε τη μπάλα και ο νεαρός Ουαλός την κάρφωσε με δύναμη στη δεξιά γωνία, αφού ο Marshall είχε σηκωθεί με κόπο και δεν κατάφερε να πέσει, πετυχαίνοντας το 12ο φετινό του γκολ. Το μάταιο του πράγματος έκανε τον φιλότιμο Σκοτσέζο να αποχωρήσει, και αναγκαστικά η QPR ολοκλήρωσε με "υπηρεσιακό" γκολκίπερ τον Wallace. Οι δικοί μας, παρά τις παροτρύνσεις του κόσμου, δεν του έκαναν σουτ ως το τέλος, σαν να σεβάστηκαν την υπερπροσπάθεια του Marshall. Μόνο ένα πολύ μακρινό του Garner, που έφυγε απελπιστικά έξω...

Το φινάλε της 38ης αγωνιστικής βρήκε τη Forest στην 8η θέση, έναν μόλις βαθμό πίσω από την 7η Middlesbrough, που χθες νίκησε 2-0 μέσα στο Birmingham, και την 6η QPR, που έχουν από έναν αγώνα περισσότερο από μας. Δύο βαθμούς πάνω μας είναι η 5η Luton, που συνέτριψε απόψε εντός με 4-0 την Preston, επίσης με ένα ματς παραπάνω. Και τρεις βαθμούς η 4η Blackburn, που νίκησε χθες στο γήπεδό της 3-1 τη Derby, αυτή όμως με δύο επιπλέον παιχνίδια! Κακή δεν ήταν ούτε η ήττα της 3ης Huddersfield με 2-0 απόψε στο Λονδίνο από τη Millwall (οι Terriers είναι στο 5 από μας με δύο αγώνες παραπάνω). Όπως καταλαβαίνετε, οι Reds είναι μέχρι τα μπούνια στη διεκδίκηση των πλέι-οφ, και μετά τη γιορτή της Κυριακής για το FA Cup και τη διακοπή του πρωταθλήματος λόγω Εθνικών ομάδων θα ταξιδέψουν στο Blackpool για να ξεκινήσουν την τελευταία δεκάδα των αγώνων τους (οι Seasiders έφεραν απόψε 0-0 εντός με τη Sheffield United, επιτρέποντάς μας να τη βάλουμε από κάτω στη διαφορά τερμάτων). Τα υπόλοιπα ματς του διήμερου: Barnsley-Bristol City 2-0 (οι Tykes πλησίασαν πια στους δύο βαθμούς την 21η Reading, που ναι μεν έφερε 1-1 εκτός με τη 2η Bournemouth αλλά αρχίζει και ανησυχεί σοβαρά), West Brom-Fulham 1-0 (μόλις η έκτη φετινή ήττα των πρωτοπόρων), Cardiff-Stoke 2-1, Coventry-Hull 0-2 και Peterborough-Swansea 2-3.

Forest: Horvath, Worrall, Figueiredo, McKenna (Lolley 79'), Spence, Yates, Garner, Colback, Johnson, Zinckernagel (Cafú 84'), Davis (Surridge 79').
QPR: Marshall, Dunne, Dickie, Sanderson, Odubajo, Amos (Johansen 62'), Field, Dozzell (Hendrick 62'), Wallace, Willock (Chair 31'), Gray.
Σκόρερς: Spence 55', Yates 83', Johnson 87' - Gray 40'.
Διαιτητής: Jon Moss. Κίτρινες: Yates 62', Davis 77' - Dozzell 36', Dunne 43', Field 54', Wallace 60', Odubajo 80'.
Θεατές: 27.872 (Forest: 26.841).

Steve Cooper: "Καταπληκτική νίκη. Δεν ξεκινήσαμε και τόσο καλά, αλλά μετά το δεκάλεπτο πιστεύω ότι ήμασταν πολύ καλοί. Παίζαμε στο μισό των αντιπάλων μας και απειλούσαμε το τέρμα τους, δεχθήκαμε όμως ένα γκολ κόντρα στη ροή του αγώνα, πράγμα που θα μπορούσε να μας αποσυντονίσει, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στο δεύτερο ημίχρονο βγήκαμε και παίξαμε φανταστικά και με πολλή ενέργεια. Δείξαμε θάρρος στις διεκδικήσεις της μπάλας, ανεβήκαμε στο γήπεδο και ήμασταν γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Ισοφαρίσαμε χάρη στο υπέροχο γκολ του Djed, αλλά είχαμε και κάποιες εξαιρετικές φάσεις πριν και μετά απ' αυτό το γκολ. Η QPR δεν μπορούσε να περάσει τη σέντρα, δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μαζί μας. Είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε, να έχουμε δηλαδή εμείς τα ηνία του αγώνα, οπότε το δεύτερο ημίχρονο το απόλαυσα. Τα παιδιά είναι αξιέπαινα που έπαιξαν έτσι απέναντι σε μια ομάδα που κάποια στιγμή βρέθηκε και κοντά στις θέσεις τής απευθείας ανόδου. Ο McKenna δεν είναι βέβαιο ότι έχει πάθει κάτι σοβαρό, ίσως να είναι και από κούραση. Θα το δούμε το πρωί, ελπίζοντας για το καλύτερο".

* Η φωτογραφία είναι από τον επίσημο λογαριασμό του συλλόγου στο facebook.