aurier signs

Δεν ήταν μυστικό. Ο παίκτης μάλιστα είχε έρθει και στην Ελλάδα, είχε περάσει ιατρικά, είχε κατά πληροφορίες συναντηθεί με τον Βαγγέλη Μαρινάκη και η απόκτησή του ήταν θέμα ημερών. Τελικά ανακοινώθηκε απόψε, εστω και με... αστερίσκο, στην περίοδο των ελεύθερων παικτών. Γιατί ο Serge Aurier, που έφτασε πέρσι με τη Villarreal ως τα ημιτελικά του Champions League, φέτος πήρε πρώιμο… φύλλο πορείας από το "Κίτρινο Υποβρύχιο". Ας ρίξουμε μαζί μια ματιά στην καριέρα ενός παίκτη που δεν έχει πετύχει και λίγα στην καριέρα του, είναι αρχηγός της Εθνικής της πατρίδας του αλλά υπήρξε πάντα αμφιλεγόμενος χαρακτήρας…

Καταρχάς να πούμε ότι ο γεννημένος στις 24 Δεκεμβρίου 1992 στο Ouragahio της Ακτής Ελεφαντοστού δεξιός μπακ, παρ’ όλο που η οικογένειά του μετακόμισε στη Γαλλία σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής (και τελικά το μετάνιωσε πικρά) όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός, δεν διαθέτει γαλλικό διαβατήριο και η ολοκλήρωση της μεταγραφής του στη Forest έχει... έναν αστερίσκο: θα επικυρωθεί μόνο αν και όταν εγκριθεί η βίζα του. Δεν έχει πάει ακόμα στο Nottingham, εξ ου και η απουσία φωτογραφιών με τη φανέλα μας!

Αιφνιδιαστήκατε; Ας εξηγηθώ. Οι Aurier σίγουρα εύχονται να μην είχαν μεταναστεύσει ποτέ στη Γαλλία γιατί ναι μεν ο Serge έγινε εκατομμυριούχος παίζοντας μπάλα, τι σημασία όμως έχουν τα λεφτά από τη στιγμή που έχασαν τον μικρότερο γιο τους, τον Christopher, επίσης ποδοσφαιριστή αν και σε μικρότερες κατηγορίες, ο οποίος πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε το 2020, στα 26 του, έξω από ένα κλαμπ στην Toulouse; Με τη νύχτα γενικά τα δύο αδέλφια δεν τα πήγαιναν καλά… Τέσσερα χρόνια πριν, το 2016, έξω από ένα άλλο κλαμπ, στο Παρίσι αυτή τη φορά, ο Serge είχε συλληφθεί για επίθεση σε αστυνομικό. Ήταν τότε παίκτης της Paris Saint-Germain και καταδικάστηκε σε φυλάκιση δύο μηνών, αλλά άσκησε έφεση και αφέθηκε προσωρινά ελεύθερος. Λόγω της καταδίκης του οι βρετανικές αρχές δεν του χορήγησαν βίζα για το παιχνίδι με την Arsenal για το Champions League τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, αλλά το 2017, όταν η ποινή είχε μετατραπεί πια σε χρηματικό πρόστιμο, του επέτρεψαν να εργαστεί στην Αγγλία και να γίνει παίκτης της Tottenham. Λέτε να του σταθεί ξανά εμπόδιο αυτή η παλιά ιστορία;

Μεγαλώνοντας ήταν αυτό που λέμε "κολλημένος με τη μπάλα". Πιτσιρίκια, μαζί με τον Christopher, γράφτηκαν στην ακαδημία της Lens μετά από περιπλανήσεις σε αρκετές ακόμα παιδικές ομάδες. Στους "Sang et Or" υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και έπαιξε στην πρώτη ομάδα 52 φορές μεταξύ 2009 και 2012. Ήδη είχαν αρχίσει να τον γλυκοκοιτάζουν αγγλικές ομάδες, εκείνος όμως δεν ήθελε ακόμα να φύγει από τη Γαλλία και τον Ιανουάριο του 2012, αφού έβγαλε μισή χρονιά στη Ligue 2 με τη Lens που είχε υποβιβαστεί και είχε οικονομικά προβλήματα, επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία με τη φανέλα της Toulouse. Στο νότο της Γαλλίας τα πήγε εξίσου καλά με το βορρά, με γεμάτες χρονιές και 80 συμμετοχές (αυτή τη φορά και 8 γκολ, το πρώτο την πρωταπριλιά του 2012 απέναντι στη Lille, και 13 ασίστ), και έγινε "διπλοθεσίτης", αφού ο Alain Casanova τον έβαζε πότε δεξιό στόπερ σε τριάδα και πότε δεξιό μπακ-χαφ. Ειδικά η περίοδος 2013-’14 τον απογείωσε, αφού με 34 συμμετοχές και 6 γκολ στο πρωτάθλημα ήταν υποψήφιος για το βραβείο του Παίκτη της Σεζόν στο Championnat!

Το καλοκαίρι, παρ’ όλο που η Ακτή Ελεφαντοστού δεν κατάφερε να περάσει τον όμιλο στο Μουντιάλ της Βραζιλίας (αποκλείστηκε από την Εθνική μας με το πέναλτι του Γιώργου Σαμαρά στις καθυστερήσεις), ο Aurier εντυπωσίασε και οι σειρήνες από την Αγγλία ήχησαν και πάλι. Βοήθησε και ο ίδιος, που δήλωνε ότι το όνειρό του ήταν να παίξει μια μέρα στην Arsenal! Κι όμως, έμεινε στη Γαλλία και πάλι και πήγε αρχικά δανεικός στην Paris Saint-Germain για όλη τη σεζόν, πριν αποκτηθεί τελικά με κανονική μεταγραφή και περάσει άλλες δύο περιόδους στο Παρίσι (απολογισμός 81 ματς, 5 γκολ και 15 ασίστ), κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα, τρία League Cup και τρία Super Cup Γαλλίας, τους μοναδικούς του τίτλους σε συλλογικό επίπεδο. Εκεί δυστυχώς έδωσε και τα πρώτα δείγματα κακού χαρακτήρα: σε έναν αγώνα του Champions League απέναντι στην Chelsea, o Aurier έβρισε από τον πάγκο τον Ολλανδό διαιτητή Björn Kuipers και έφαγε αποκλεισμό τριών αγώνων, ενώ τον Φεβρουάριο του 2016 εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή όπου αποκάλεσε τον συμπαίκτη του Ángel Di María "κλόουν" και τον προπονητή του Laurent Blanc "αδερφή", κατηγορώντας τον για προνομιακή μεταχείριση προς τον Zlatan Ibrahimović! Όπως καταλαβαίνετε, μπήκε αμέσως στο ψυγείο και για ενάμισι μήνα προπονιόταν με την Κ23…

Τελικά το συμβάν "ξεχάστηκε", και μετά από άλλη μία σεζόν στη γαλλική πρωτεύουσα ήρθε επιτέλους η δικαίωση του αγγλικού ονείρου του. Βέβαια δεν ήταν η Arsenal αυτή που το έκανε πραγματικότητα, αλλά η… αιώνια αντίπαλός της Tottenham! Οι Spurs αποφάσισαν να πάρουν το ρίσκο με τον εκρηκτικό του χαρακτήρα και τον Αύγουστο του 2017 τον έκαναν δικό τους με μεταγραφή που έφτασε τα 23 εκατομμύρια λίρες. Αφού πέρασε τις δύο πρώτες σεζόν στο Λονδίνο μέσα στην αβεβαιότητα, βλέποντας την πλάτη αρχικά του Kieran Trippier και μετά και του νεαρού Kyle Walker-Peters (νυν παίκτη της Southampton), και παρ' όλο που συμμετείχε, τουλάχιστον ως τη φάση των "16", στη μεγαλειώδη πορεία των Spurs ως τον τελικό του Champions League το 2019, το ίδιο καλοκαίρι εξέφρασε ανοιχτά τη θέλησή του να φύγει. Τελικά παρέμεινε, αφού πίστεψε πως είχε έρθει η ώρα της καθιέρωσης με τη μεταγραφή του Trippier στην Atlético Μαδρίτης πριν το ξεκίνημα της σεζόν του… κορονοϊού (2019-’20). Εκείνη την περίεργη περίοδο είχε 42 συμμετοχές (33 στο πρωτάθλημα και 5 στο Champions League, είχε παίξει και κόντρα στον Ολυμπιακό στο 4-2 του Λονδίνου) και 2 γκολ. Όμως την επόμενη έκανε πάλι ένα βήμα πίσω (27 ματς, τα 19 στην Premier League), και η απόκτηση το καλοκαίρι του 2021 του Emerson Royal (έπαιξε πρόσφατα εναντίον μας) ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έλυσε το συμβόλαιό του κοινή συναινέσει και έφυγε μετά από 110 αγώνες, 8 γκολ και 17 ασίστ.

Επόμενος σταθμός του ήταν η Ισπανία και η Villarreal, που έχοντας κατακτήσει το Europa League θα έπαιζε στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Ούτε ενθουσίασε τον Unai Emeri, ούτε ενθουσιάστηκε ο ίδιος, παρ’ όλο που είχε κάποιες -ολιγόλεπτες ως επί το πλείστον- συμμετοχές στην πορεία ως τους "4" του Champions League, όπου το "Κίτρινο Υποβρύχιο" πέταξε έξω Juventus και Bayern πριν αποκλειστεί από τη Liverpool. Έκλεισε τη χρονιά με 24 συμμετοχές (19 στο πρωτάθλημα και 5 στην Ευρώπη) και 2 ασίστ. Κάποιοι τραυματισμοί στα πόδια σε συνδυασμό με την απουσία του λόγω της συμμετοχής του στα τελικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής τον έβαλαν πίσω από τον Αργεντινό Juan Foyth στην ιεραρχία στο δεξί άκρο της άμυνας, και τελικά η Villarreal δεν ενεργοποίησε την οψιόν στο 1+2 ετών συμβόλαιό του, αφήνοντάς τον ελεύθερο, για να γίνει τελικά η 22η φετινή μεταγραφή μας, χωρίς αυτή τη φορά να δημιουργηθεί ιδιαίτερος ντόρος γύρω από το όνομά του.

Στην Εθνική της Ακτής Ελεφαντοστού έχει καταγράψει 81 συμμετοχές και 4 γκολ και τα τέσσερα τελευταία χρόνια είναι αρχηγός της (τελευταίες εμφανίσεις του τον Ιούνιο στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής). Τον πρωτοκάλεσε το 2013 ο… Sabri Lamouchi, πριν καλά καλά συμπληρώσει τα 21, και αμέσως έγινε βασικός και αναντικατάστατος. Το 2014 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας δεν έχασε δευτερόλεπτο στα τρία ματς που έπαιξε η ομάδα του (έβγαλε μάλιστα και τις δύο ασίστ στη μοναδική της νίκη, το 2-1 επί της Ιαπωνίας). Δευτερόλεπτο δεν έχασε ούτε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015, όπου η Ακτή σήκωσε το τρόπαιο νικώντας στον τελικό τη Γκάνα στα πέναλτι (εκτέλεσε τρίτος στη σειρά και ήταν ο πρώτος που ευστόχησε για την ομάδα του!). Ήταν παρών και στις διοργανώσεις του 2017, όπου οι "Ελέφαντες" αποκλείστηκαν από τον όμιλο, του 2019, όπου έφτασαν στα προημιτελικά, και του 2022, όπου έμειναν έξω στους "16". Δεν θα πάει στο Κατάρ αφού, όπως είχαμε γράψει και στην παρουσίαση του Willy Boly, η Ακτή έμεινε εκτός στις λεπτομέρειες από το Καμερούν. Δύο ασυνήθιστες ιστορίες από την πλούσια καριέρα του στην Εθνική: Το 2016 σε αγώνα προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου απέναντι στο Μάλι έγινε Dr Jekyll και Mr Hyde, αφού πρώτα έσωσε τη ζωή του αντιπάλου του Moussa Doumbia που έπαθε κρίση επιληψίας μέσα στο παιχνίδι κρατώντας τη γλώσσα του στη θέση της και μετά πανηγύρισε το δεύτερο γκολ της ομάδας του με κίνηση σαν να έκοβε το λαιμό του (!), και φέτος, στα τελικά του Copa Africa, έπαιξε… τερματοφύλακας στα τελευταία λεπτά του αγώνα με τη Σιέρα Λεόνε όταν ο Badra Ali Sangaré τραυματίστηκε!

Τι λέτε λοιπόν; Ο τύπος μια χαρά μπάλα ξέρει, τα υπόλοιπα είναι που μας προβληματίζουν... Είναι μια καλή λύση για το δεξί άκρο της άμυνάς μας χωρίς να δώσουμε ούτε μία λίρα για να τον αποκτήσουμε, ή μια κινούμενη βόμβα στα αποδυτήριά μας; Μόνο ο χρόνος θα δείξει… Τον καλωσορίζουμε με την ευχή να είναι το Nottingham το λιμάνι που γύρευε για να αράξει και να ηρεμήσει. Έστω και πάνω σε ποτάμι…

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.