Είναι μία από εκείνες τις μέρες που λες ότι άφησες πίσω σου. Προέρχεσαι από νίκη με την εστία σου απαραβίαστη και τους αμυντικούς σου να κάνουν φοβερό ματς, λες "τουλάχιστον πίσω είμαι πια καλυμμένος". Και έρχεται αυτό. Όπου όλοι συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα κάνει το πιο χοντρό λάθος. Ακόμα και παίκτες για τους οποίους ένιωθες σίγουρος, που τους παίνευαν όλοι και... έβαζαν υποψηφιότητα για μεγάλες μεταγραφές! Τίποτα απ' όλα αυτά. Η παιδική χαρά ξαναγύρισε στην άμυνα της Forest και επέτρεψε στην Aston Villa να βάλει τέσσερα γκολ με τις μηχανές σβηστές. Όλα τ' άλλα είναι να 'χαμε να λέγαμε...

Όταν λέω "όλα τ' άλλα", μη φανταστεί κανείς ότι θα βγάλω τον Nuno Espírito Santo εκτός κάδρου. Ο Πορτογάλος, με δεδομένη την απουσία του Nuno Tavares από την αποστολή (στη συνέντευξη Τύπου δεν τον ανέφερε μεταξύ των τραυματιών - αν και βεβαίωσε, ας πούμε, ότι οι τρεις του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής γύρισαν όλοι με τραυματισμούς και κανένας τους δεν ήταν διαθέσιμος για σήμερα, ενώ μετά τον αγώνα μάθαμε ότι είναι τραυματίας), είχε την ατυχέστατη έμπνευση να μη δώσει τη θέση του στον καθαρόαιμο αριστερό μπακ που είχε διαθέσιμο (Harry Toffolo), αλλά να τοποθετήσει εκεί τον Moussa Niakhaté, με συνέπεια ο κοντύτερος και πολύ γρήγορος Leon Bailey να κάνει πάρτι από την πλευρά του. Φάγαμε στο πρώτο ημίχρονο τρία γκολ από τα αριστερά μας, το ένα πιο γελοίο από το άλλο. Τι άλλο να πει κανείς; Για πολλοστή φορά φέτος η Forest πέτυχε δύο γκολ (και μάλιστα εκτός, απέναντι σε μια ομάδα που διεκδικεί έξοδο στο Champions League) και δεν πήρε τίποτα απολύτως.

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Ο Nuno δεν έπεσε να πεθάνει. Το αντίθετο μάλιστα, παραδέχθηκε με θάρρος το λάθος του διορθώνοντας την ίδια του την ανορθογραφία και, αν οι μπροστινοί μας ήταν πιο προσεκτικοί, θα φεύγαμε από το Villa Park με αποτέλεσμα. Το λέω και το πιστεύω! O κόουτς της Forest τόλμησε τρεις αλλαγές μονορούφι στο ημίχρονο, έφερε ξανά σε χρόνο dt το ματς στην κόψη του ξυραφιού και θα μπορούσε να είχε ολοκληρώσει την ανατροπή αν είχαμε καλύτερα τελειώματα, για να προδοθεί τελικά από έναν παίκτη που μέχρι σήμερα ήταν αλάνθαστος. Βάλτε και τον παράγοντα τύχη, που έπαιξε ρόλο τουλάχιστον σε δύο από τα γκολ των Villans, και έχετε την όλη εικόνα. Τούτου δοθέντος, θα μας επιτρέψει ο Nuno να εκφράσουμε κάποια ερωτηματικά και στις αλλαγές που έκανε ΜΕΣΑ στο δεύτερο ημίχρονο. Θα τα πούμε όλα με τη σειρά όμως.

Όταν οι παίκτες του έβγαιναν στο χορτάρι του Villa Park για να ξεκινήσει το παιχνίδι, ο προπονητής μας δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί ότι θα έβλεπε το (μακράν) χειρότερο πρώτο ημίχρονο της Forest από τότε που την ανέλαβε. Με εξαίρεση την απουσία του Tavares, άλλωστε, κατέβασε αμιγή την ενδεκάδα που είχε εξαφανίσει από το γήπεδο τη West Ham (τη θέση του Πορτογάλου στην 20άδα πήρε ο Gonzalo Montiel, που επέστρεψε από τον τραυματισμό του). Και τι να δει; Μόλις στο 4' ο Bailey ξέφυγε από την επιτήρηση του Niakhaté σε μια κάθετη που επιχείρησε ο Ollie Watkins. O Murillo βγήκε να τον κόψει κοντά στην τελική γραμμή και φάνηκε ότι θα έφτανε στη μπάλα πρώτος, αλλά ανεξήγητα ο Τζαμαϊκανός κέρδισε την κόντρα και τον άφησε πίσω. Ο Felipe, που έτρεξε να βοηθήσει αφήνοντας λογικά χώρο ακάλυπτο πίσω του, έπεσε πολύ νωρίς για το τάκλιν, με συνέπεια ο Bailey να περάσει τη μπάλα κάτω τα πόδια του και μπροστά από τον Matz Sels, που δεν είχε και πολλά περιθώρια να επέμβει, και ο Watkins, που είχε ακολουθήσει τη φάση, σκόραρε σε κενό τέρμα.

Όταν τρως τέτοιο γκολ τόσο νωρίς, λογικό είναι να σου κόβονται τα πόδια, και οι Reds κόντεψαν να φάνε και δεύτερο πάνω στο δεκάλεπτο, όταν σε γύρισμα του Jacob Ramsey (εξαιρετικός ο νεαρός, συμπαίκτης τού Morgan Gibbs-White στην περσινή πρωταθλήτρια Ευρώπης Εθνική Αγγλίας Κ21, που είχε λείψει από τον αγώνα του City Ground) ο Watkins πλάσαρε και με εξουδετερωμένο τον Sels ο Niakhaté απέκρουσε πριν η μπάλα περάσει τη γραμμή. Στο 20' ο Bailey ξέφυγε πάλι από τον Σενεγαλέζο, που ήταν εντελώς εκτεθειμένος με τόσο κοντύτερο και πιο γρήγορο αντίπαλο, επέλεξε όμως να σουτάρει από πλάγια στην κλειστή γωνία του Sels που απέκρουσε σε κόρνερ. Στο 29' όμως ήρθε και το δεύτερο γκολ, στο οποίο όλη η άμυνα μηδενός εξαιρουμένου εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς οι Villans άλλαξαν τρεις πάσες από το αριστερό άκρο της περιοχής μας μέχρι το πέναλτι: από τον Matty Cash (τον οποίο επίσης έχασε ο Niakhaté) στον Ramsey και από εκεί στον Douglas Luiz, που ήταν μόνος και είχε πανεύκολο έργο. 

Τελειώσαμε εκεί; Όχι βέβαια. H Villa χαμήλωσε το ρυθμό, ευχαριστημένη από την εξέλιξη και έκανε πασούλες στο κέντρο μέχρι... να της χαρίσουμε και το τρίτο (39'). Σε ένα κόρνερ ο Nico Domínguez έδιωξε άτσαλα με το κεφάλι και η μπάλα κατέληξε δεξιά στον John McGinn. Ο αρχηγός της Villa και υπαρχηγός της Εθνικής Σκοτίας, τον οποίο κάποτε τα μεγάλα μυαλά της ομάδας μας (τελειώματα εποχής Fawaz Al-Hasawi) απέρριψαν γιατί προερχόταν από την... ταπεινή Hibernian, βλέποντας τέσσερις (!) συμπαίκτες του μεταξύ πέναλτι και μικρής περιοχής μας έβγαλε μια πανέμορφη σέντρα, ο Murillo (για πολλοστή φορά φέτος - μήπως να το δουλέψει λιγάκι πριν μιλήσουμε για πανάκριβες μεταγραφές και άλλα γραφικά;) απέτυχε να πιάσει την κεφαλιά και ο Douglas Luiz και πάλι πανεύκολα κεραυνοβόλησε τον Sels, που ούτε εδώ φυσικά είχε ευθύνη. Γλιτώσαμε μάλιστα και τέταρτο στο 42', όταν ο Watkins έβγαλε κάθετα (στα δεξιά μας αυτή τη φορά) στον Ramsey, που έκανε κάτι μεταξύ σέντρας και σουτ και η μπάλα έφυγε έξω από την απέναντι πλευρά. Στην κερκίδα ο Mark Clattenburg παρακολουθούσε με βλέμμα όλο νόημα...

Τι κάναμε εμείς όλη αυτή την ώρα; Προσπαθούσαμε δυστυχώς περισσότερο με δυνατά πλάγια του Niakhaté... Καμιά τύχη. Ο Taiwo Awoniyi ήταν πολύ βαρύς και φαινόταν ότι έπαιζε με το ζόρι (ας θυμηθούμε τον τραυματισμό του με τη West Ham), o Callum Hudson-Odoi εντελώς εκτός παιχνιδιού, ο Anthony Elanga ελάχιστα επιδραστικός. Κάναμε το πρώτο μας σουτ στο 45+4' (από τον Domínguez στα πουλιά του Birmingham με αγάπη), και παρ' όλη την οικτρή εμφάνιση μειώσαμε στο πέμπτο λεπτό των καθυστερήσεων (κοντεύει να γίνει ειδικότητά μας το σκοράρισμα στις τελευταίες στιγμές του πρώτου μέρους). Ο Gibbs-White εκτέλεσε ένα κόρνερ από δεξιά αντίθετα με ό,τι συνηθίζει στο δεύτερο και όχι στο πρώτο δοκάρι, ο Awoniyi έπιασε την κεφαλιά και ο Niakhaté μέσα από τη μικρή περιοχή έσπρωξε απλώς τη μπάλα μέσα με το στήθος, πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ με τη Forest. Ένα σωσίβιο που δεν αξίζαμε, αλλά ευτυχώς το αρπάξαμε.

Ο Nuno, όπως είπαμε, έσπευσε να διορθώσει το λάθος του. Άφησε τον Niakhaté μέσα αλλά επιτέλους στη θέση του (μετά το Copa Africa ήταν η πρώτη φορά που τον χρησιμοποιούσε εκεί στο πρωτάθλημα, και όχι δεξί στόπερ ή αριστερό μπακ), έβαλε τον Toffolo αριστερά, έβγαλε και τους δύο σέντερ μπακ που είχαν χρεωθεί και με κάρτες και τον Awoniyi και πέρασε στον αγώνα τον Andrew Omobamidele και τον Divock Origi. Μάλλον μπερδεύτηκαν οι γηπεδούχοι, αφού μάλιστα o Unai Emery είχε κάνει κι αυτός ένα ρεκτιφιέ στην άμυνά του (με τον Calum Chambers αντί του Pau Torres), και πολύ γρήγορα το ματσάκι βρέθηκε να ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί. Στο 48' ο Origi, ένας Origi σοβαρός όσο ποτέ που μπήκε για να κάνει διαφορά, πέρασε μια εκ-πληκ-τι-κή κάθετη στον Gibbs-White, που βγήκε πίσω από την άμυνα και πλάσαρε ιδανικά τον Emi Martínez στην έξοδο για το 3-2. 

Και στο 50' έγινε η φάση που θα μπορούσε να τ' αλλάξει όλα. Προτού συνέλθει καλά καλά η άμυνα των γηπεδούχων, πάλι ο Origi, που μας προέκυψε και... πασέρ, έβγαλε τον Elanga απέναντι στον Αργεντίνο πρωταθλητή κόσμου. Ο Σουηδός είναι... έρωτας, αλλά τα τελειώματά του στο τετ α τετ χρειάζονται πολλή δουλειά. Πλάσαρε και... είδε τον Martínez να ξεφυσάει από ανακούφιση καθώς η μπάλα κατέληγε άουτ. Αν είχε γίνει εκεί το 3-3, αν δηλαδή είχαμε ανατρέψει διαφορά τριών γκολ σε έξι λεπτά, ποιος ξέρει τι θα επακολουθούσε...

Η Villa κατάλαβε ότι οι πασίτσες δε θα τη γλίτωναν, και μοιραία αποφάσισε να βγει πάλι μπροστά. Στο 53' μάλιστα θα μπορούσε να κάνει το 4-2, με τον Àlex Moreno να ξεφεύγει από τον Neco Williams (που ήταν πολύ φιλότιμος μπροστά αλλά όχι εξίσου αποτελεσματικός πίσω) και να βγάζει στο πέναλτι στον Youri Tielemans, που πλάσαρε με τη μία σημαδεύοντας το δεξί δοκάρι του εξουδετερωμένου και πάλι Sels. Ένα λεπτό αργότερα ο Danilo, που έκανε κακό παιχνίδι (ειδικά στο πρώτο μέρος δεν του έβγαινε τίποτα, μα τίποτα) και προσωπικά αναρωτιέμαι πώς έμεινε στον αγώνα μέχρι το τέλος, βρέθηκε στη γωνία της αντίπαλης περιοχής από τη δεξιά πλευρά της επίθεσής μας και σούταρε με το αριστερό με φάλτσο, αλλά και με πολλή δύναμη και η μπάλα πέρασε ψηλά. Και στο 61' ήρθε το sucker punch, που λένε στην Αγγλία, από ένα λάθος ενός παίκτη που διακρινόταν μέχρι σήμερα για την ψυχραιμία του: η Villa πίεζε ψηλά και ο Omobamidele αντί να διώξει πάσαρε... στον Tielemans. O Βέλγος έβγαλε τον Watkins αριστερά στην περιοχή με τον γκολκίπερ μας, ο Sels απέκρουσε, αλλά για κακή του τύχη η μπάλα πήγε κατευθείαν στα πόδια του Bailey, που είχε μπροστά του ένα κενό τέρμα.

Άλλο ένα χαρισμένο γκολ, και το ψυχολογικό ρεζερβουάρ των Reds έδειχνε να έχει αδειάσει πια. Δεν έπαψαν πάντως να προσπαθούν. Μια επέλαση και συρτή σέντρα του Williams στο 63' βρήκε τον Hudson-Odoi ολομόναχο στο πέναλτι, αυτός όμως γλίστρησε και σούταρε με τη μία αποτελειώνοντας και τα πουλιά που είχε αφήσει ζωντανά ο Domínguez. Προσπάθησε ο CHO, που βελτιώθηκε στο δεύτερο μέρος, να επανορθώσει στο 67', κάνοντας τη γνωστή του κίνηση σύγκλισης και αποφεύγοντας έναν αντίπαλό του, το δυνατό σουτ του όμως πήγε κατευθείαν πάνω στον Martínez. Και θα μπορούσε η Forest να ξαναμπεί στο παιχνίδι στο 75', όταν μια πολύ έξυπνη "σκαφτή" εκτέλεση φάουλ από τον άξονα o Gibbs-White βρήκε τον Ryan Yates, που είχε πάρει λίγο νωρίτερα τη θέση του Domínguez -και όχι του Danilo- δύο λεπτά νωρίτερα. Ο αρχηγός της ομάδας (μετά την αποχώρηση του Joe Worrall) πετάχτηκε, έβαλε το αριστερό του πόδι, αλλά η μπάλα δεν του έκανε το χατίρι, φεύγοντας ελάχιστα έξω από το δεξί δοκάρι του Martínez που απλώς κοιτούσε...

Τι έγινε μετά το μαντεύετε. Η Forest δεν άντεχε άλλο ψυχολογικά, η Villa ξανάρχισε τις πασίτσες (σέβομαι τον Emery και τα πολλά που έχει πετύχει στη σπουδαία καριέρα του, αλλά γενικά σιχαίνομαι τους Ισπανούς προπονητές όταν προσπαθούν έτσι να σβήσουν εντελώς το ρυθμό του παιχνιδιού), ο Nuno με παραξένεψε πάλι αφήνοντας μέσα στον Danilo και βγάζοντας τον MGW για να μπει ο Gio Reyna (να κάνει τι άραγε τόσο αργά, όταν ο Βραζιλιάνος από το πρώτο ημίχρονο "φώναζε" για αντικατάσταση και ο Αμερικανός ήταν η ιδανική λύση), στο 86' από λάθος του απογοητευμένου Elanga o Watkins σούταρε πολύ άστοχα, ο Emery έκανε δύο αλλαγές... στο 92' και αυτοί που μπήκαν (ο Morgan Rogers, κάποτε συμπαίκτης του Brennan Johnson στη Lincoln και μεταγραφικός στόχος της Forest αν θυμάστε, και ο Moussa Diaby) παρά λίγο να κάνουν και το 5-2 στο 94', το σουτ όμως του δεύτερου από την πάσα του πρώτου έβγαλε o Toffolo μπροστά από τον Sels.

Μ' όλα αυτά, παραμείναμε στη 16η θέση και μάλλον πρέπει να ευχαριστούμε όχι τόσο τη Liverpool, που παρά τις ελλείψεις της νίκησε 4-1 εντός τη Luton με ανατροπή (έπαιξε την Τετάρτη καθώς αντιμετωπίζει αύριο την Chelsea στον τελικό του League Cup, άλλωστε γι' αυτό αναβλήθηκε και το Chelsea-Tottenham), όσο τη Brighton που σήμερα με δέκα παίκτες κατόρθωσε να ισοφαρίσει στο 96' την Everton στο AMEX (1-1) και φυσικά τη Manchester City, που στο βραδινό παιχνίδι κράτησε το 1-0 στο Dean Court απέναντι σε μια καταπληκτική Bournemouth και τη διατήρησε σε κοντινή απόσταση από εμάς: στους τέσσερις βαθμούς, όσους απέχει πλέον και η Crystal Palace, που στο Λονδίνο καθάρισε εύκολα την επίσης αγωνιζόμενη με παίκτη λιγότερο Burnley (3-0). H Forest επανέρχεται στο City Ground την Τετάρτη για να αντιμετωπίσει για τον πέμπτο γύρο του FA Cup τη Manchester United, η οποία σήμερα δέχθηκε... buzzer beater μέσα στο Old Trafford από τη Fulham (1-2) και δεν θα μας έρθει με το υψηλότερο των ηθικών. Αργότερα απόψε παίζουν Arsenal-Newcastle, ενώ η 26η αγωνιστική συνεχίζεται αύριο (Wolves-Sheffield United) και ολοκληρώνεται τη Δευτέρα (West Ham-Brentford, εννοείται ότι θα θέλαμε να ξαναγυρίσουν στις νίκες οι Hammers). 

Aston Villa: Martínez, Cash, Lenglet, Torres (Chambers 46'), Moreno (Digne 59'), McGinn, Douglas Luiz, Bailey (Diaby 92'), Tielemans (Zaniolo 81'), Ramsey, Watkins (Rogers 92').
Forest: Sels, Williams, Felipe (Omobamidele 46'), Murillo (Toffolo 46'), Niakhaté, Domínguez (Yates 73'), Danilo, Elanga, Gibbs-White (Reyna 81'), Hudson-Odoi, Awoniyi (Origi 46').
Σκόρερς: Watkins 4', Douglas Luiz 29', 39', Bailey 61' - Niakhaté 45+5', Gibbs-White 48'.
Διαιτητής: Samuel Barrott. Κίτρινες: Moreno 57' - Murillo 15', Felipe 45'.
Θεατές: 42.422 (Forest: περίπου 3.000)

Nuno Espírito Santo: "Ξεκινήσαμε πολύ άσχημα και δεχθήκαμε γκολ πολύ εύκολα. Είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να βελτιώσουμε. Είναι δική μας ευθύνη να λύσουμε το πρόβλημα. Πάντα αναλύουμε κάθε αγώνα για να διορθώνουμε τα λάθη μας και να βελτιωνόμαστε. Οι αντίπαλοί μας σκόραραν υπερβολικά εύκολα. Είμαστε πάντα ικανοί να σκοράρουμε κι εμείς, οπότε πρέπει να ισορροπήσουμε αυτές τις δύο πλευρές του παιχνιδιού. Όταν μειώσαμε σε 3-2 αισθανθήκαμε ότι μπορούσαμε να διεκδικήσουμε το ματς. Είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία να ισοφαρίσουμε, και αν γινόταν το 3-3 θα μπορούσαμε μέχρι και να νικήσουμε. Όταν όμως δεχθήκαμε και τέταρτο γκολ όλα τελείωσαν. Γενικά, ήταν μια άσχημη εμφάνιση. Έβαλα τον Niakhaté στα αριστερά γιατί πίστευα ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις ένας εναντίον ενός με τον Bailey, ενώ είχαμε και τον Toffolo στον πάγκο. Ο Tavares τραυματίστηκε στον αγώνα με τη West Ham και θα λείψει για κάποιο διάστημα (σ.σ. τι κρίμα να μην είναι διαθέσιμος ο Ola Aina). Στο ημίχρονο έβγαλα τους κεντρικούς αμυντικούς γιατί είχαν και οι δύο κίτρινη κάρτα και θέλαμε να κάνουμε μια προσπάθεια να ξαναμπούμε στο ματς, να πρεσάρουμε ψηλά και να μπούμε σε δυνατές μονομαχίες, όπου παίκτες με κίτρινες κάρτες δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν όσο θέλαμε". 

* H φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.