Στις 20 Αυγούστου 1977, μια νεοφώτιστη ομάδα πατούσε το χορτάρι του Goodison Park με μόνη προσδοκία να πάρει ένα θετικό αποτέλεσμα και να ξεκινήσει με το δεξί την προσπάθειά της να μείνει στην (τότε) Division I, Την κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας, δηλαδή. Μετά τον αγώνα, στα αποδυτήριά της γινόταν γλέντι. Είχε επικρατήσει με 3-1 σε μια πολύ δύσκολη έδρα, με γκολ των Peter Withe, John Robertson και Martin O'Neill. Τη συνέχεια την ξέρετε όλοι. Η νεοφώτιστη ομάδα εξέπληξε τους πάντες, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια και στο καπάκι κατέκτησε και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών. Τότε βέβαια δεν υπήρχε Premier League...

Τότε οι παίκτες ήταν τα παιδιά της διπλανής πόρτας. Έβγαζαν βέβαια περισσότερα λεφτά από την εργατιά που τους υποστήριζε κάθε Σάββατο από την κερκίδα, αλλά δεν είχαν πέντε σπίτια και δέκα αυτοκίνητα ο καθένας, και κάθε τόσο πήγαιναν στην παμπ και τα έπιναν παρέα με τους οπαδούς. Η τηλεόραση έδειχνε το πολύ ένα ζωντανό ματς την εβδομάδα, ή και κανένα (και όλοι την Κυριακή στρώνονταν στην τηλεόραση για να δουν τα καλύτερα στιγμιότυπα από 2-3 παιχνίδια στην εκπομπή The Big Match με τον Brian Moore). Δεν υπήρχαν απίστευτα τηλεοπτικά συμβόλαια, δεν υπήρχαν καραβιές ξένων παικτών και προπονητών, κανείς δεν είχε βαφτίσει το αγγλικό πρωτάθλημα "το καλύτερο του κόσμου" (παρ' όλο που ΗΤΑΝ - τρανή απόδειξη οι επιτυχίες των αγγλικών συλλόγων στην Ευρώπη). Και φυσικά δεν υπήρχε VAR. Η -και καλά- πιο επαναστατική τομή στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, που σιγά σιγά δείχνει για ποιους λόγους βγήκε στην επιφάνεια.

Στην ίδια ομάδα που ξεκίνησε τότε τη θριαμβευτική πορεία της από το Goodison Park, σήμερα, στο ίδιο γήπεδο, το κατεστημένο τής ίσως τελικά πιο διεφθαρμένης Λίγκας στον κόσμο είπε κατάμουτρα ότι "δεν την παίζει". Μας είπαν ότι δεν μας θέλουν στην κατηγορία χωρίς να μας πουν ότι δεν μας θέλουν στην κατηγορία. Άλλες φορές θα ήμουν έξαλλος βλέποντας την ομάδα που λατρεύω από μικρό παιδί να βγάζει αμέσως μετά τη λήξη μια ανακοίνωση που μου θύμιζε τις ηρωικές εποχές του Χρήστου Πανόπουλου της Ξάνθης: "Τρεις εξαιρετικά κακές αποφάσεις -τρία πέναλτι που δεν δόθηκαν- είναι κάτι που απλώς δεν μπορούμε να δεχτούμε. Είχαμε προειδοποιήσει την PGMOL (σ.σ. την "ΚΕΔ" της Premier League) πριν τον αγώνα ότι ο VAR είναι οπαδός της Luton, αλλά δεν τον άλλαξε. Η υπομονή μας έχει δοκιμαστεί πολλές φορές. Τώρα η Nottingham Forest θα σκεφτεί τις επιλογές που της δίνονται". Δεν ξέρω αν ο Stuart Attwell είναι οπαδός της Luton, είναι σίγουρα όμως ο διαιτητής που έδωσε το γελοίο πέναλτι με το οποίο μας νίκησε η Manchester United τον περασμένο Αύγουστο ενώ ήδη μας είχε αφήσει με δέκα με μια εξίσου γελοία κόκκινη στον Joe Worrall. Και σήμερα κατάπιε τρεις καραμπινάτες περιπτώσεις πέναλτι, όλες από τον ίδιο παίκτη που απόψε θα κοκορεύεται στα φιλαράκια του ότι έκανε ό,τι γούσταρε χωρίς να τιμωρηθεί ποτέ! Να τον χαίρονται!

Έκανε η Forest κανένα εκπληκτικό παιχνίδι; Όχι! Αλλά το πλανο της δούλεψε μια χαρά, ήταν κυρίαρχη στο γήπεδο και καλύτερη από την αντίπαλό της, που έκανε δύο σουτ στο τέρμα και ευτύχησε να περάσουν και τα δύο από την τρύπα της βελόνας, και μάλιστα από παίκτες που σκοράρουν σπάνια! Ναι, χρειάζεται και η τύχη στο ποδόσφαιρο, αλλά για να έρθουμε λίγο στη θέση ενός παίκτη που του αρνούνται τρία καταφανέστατα πέναλτι (ειδικά το δεύτερο μόνο τυφλός δεν θα το έβλεπε), κι από πάνω να βλέπει και δύο σουτ-προσευχές να πηγαίνουν μέσα, κι ας μπούμε στην ψυχολογία του... Δεν φτάνει δηλαδή που η τύχη έχει γυρίσει την πλάτη στη Forest, την κυνηγάει και η διαιτησία απροκάλυπτα πλέον, λες και απαγορεύεται για οποιονδήποτε λόγο να πάρει πέναλτι! Από το 2-3 με τη Brighton στις 25 Νοεμβρίου και μετά, οι Reds δεν έχουν στήσει ποτέ τη μπάλα στην άσπρη βούλα κι ας έχουν γίνει καραμπινάτα πέναλτι υπέρ τους που δεν δόθηκαν!

Ψάξτε τις φάσεις που θα γράψω παρακάτω και δείτε ότι δεν φαίνεται καν ποιος ήταν ο γηπεδούχος και ποιος ο φιλοξενούμενος! Μπορεί η Everton να καιγόταν εξίσου με μας για βαθμούς, αλλά κάποια στιγμή στο δεύτερη ημίχρονο η κατοχή ήταν 22-78%! Γι' αυτό τρελαίνομαι με τα αρνητικά σχόλια για τον Nuno Espírito Santo, που κατέβασε την ομάδα φουλ επιθετικά, με Morgan Gibbs-White και Gio Reyna μαζί (και μόνες άλλες αλλαγές τον Nico Domínguez στη θέση του Ryan Yates και τον Moussa Niakhaté αντί του Andrew Omobamidele). Οι Reds ήταν αυτοί που έδιναν τον ρυθμό του αγώνα από την αρχή, από το 5' κιόλας που έβγαλαν την κόντρα και από την πάσα του Reyna o Neco Williams σούταρε για να αποκρούσει δύσκολα ο Jordan Pickford, μέχρι να έρθει στο 76' το δεύτερο γκολ και να τους κόψει τα πόδια και να τελειώσει ουσιαστικά το ματς εκεί, αφού μέχρι το... 110' που ο Anthony Taylor (άλλο μπουμπούκι κι αυτός) έβαλε για τελευταία φορά τη σφυρίχτρα στο στόμα δεν υπήρχε φάση ούτε για δείγμα...

Η Everton έκανε απλώς ένα καλό διάστημα, από το 5' ως το 20', κέρδισε κάποια κόρνερ, αλλά δεν απείλησε ποτέ. Ίσα ίσα που η ομάδα του Sean Dyche (σήμερα κατάλαβα τι είδους άστρο έχει αυτός ο τύπος και πώς γλίτωσε και την Everton πέρσι και τη Burnley παλιότερα) έπρεπε να είχε στηθεί στα 11 βήματα στο 23', όταν ο Ashley Young κλώτσησε από πίσω τον Reyna μέσα στην περιοχή και ο Attwell δεν κάλεσε καν τον Taylor να δει τη φάση ενώ τα ριπλέι της τηλεόρασης τούς ξεφτίλιζαν και τους δύο! Κατά τα άλλα, μια άψυχη κεφαλιά του Dominic Calvert-Lewin στο 27' σε σέντρα του Dwight McNeil σαν προπόνηση για τον Matz Sels, κι αμέσως μετά η απάντησή μας από τον ωραίο συνδυασμό του Danilo με τον Chris Wood για να πάρει τη μπάλα ο Callum Hudson-Odoi, να κάνει τη γνωστή του κίνηση από τα αριστερά και να σουτάρει με το δεξί για να μπλοκάρει σε δύο δόσεις ο Pickford. Και ήρθε το πρώτο άγγιγμα της τύχης, στο 27', όταν σε μια σέντρα του Vitaliy Mykolenko o Ola Aina απέκρουσε με κεφαλιά, η μπάλα βγήκε μακριά από την περιοχή, ο Idrissa Gueye κοντρόλαρε και πριν τον κλείσει ο Danilo σούταρε με το δεξί για να διαγράψει πραγματικά η μπάλα μια απίστευτη πορεία και να πάει κατευθείαν εκεί που ο Sels δεν μπορούσε να την προλάβει, δίπλα στο δεξί του δοκάρι!

Είναι πάντα κακό για την ψυχολογία να τρως γκολ όταν είσαι καλύτερος, και μάλιστα από ένα αναπάντεχο μακρινό σουτ ενός παίκτη που είχε ξανασκοράρει φέτος μόνο μία φορά. Ούτε ο ίδιος δεν το πίστευε! Οι Reds όμως δεν το έβαλαν κάτω, συνέχισαν να επιτίθενται και στο 40' ξαναμίλησε το άστρο του Dyche. Σε κόντρα των αμυντικών σε σουτ του Gibbs-White η μπάλα πήρε ύψος και στρώθηκε στον Wood, που στη μικρή περιοχή και αριστερά πλάσαρε κατευθείαν για γκολ, για να τη βρει ο Pickford πάνω στην κίνηση και να κάνει την απόκρουση του αγώνα, αν όχι της χρονιάς, για την Everton! Στη συνέχεια βρήκε και στο χέρι του James Tarkowski, αλλά μη φοβάστε, δεν είναι αυτό το δεύτερο πέναλτι για το οποίο θα μιλήσουμε σήμερα. Αυτό έγινε στο 44', όταν σε γύρισμα του Hudson-Odoi από αριστερά στην περιοχή ΠΑΛΙ ο Young άπλωσε το χέρι και απέκρουσε και φυσικά μετά το μάζεψε αμέσως, δίνοντας σε Taylor και Attwell το άλλοθι ότι "πήγαινε να το μαζέψει" και βάζοντας ακόμα μεγαλύτερη φωτιά στην κόκκινη κερκίδα, που άρχισε να μυρίζεται ότι σήμερα δεν θα μας άφηναν να νικήσουμε! (Ο αργόμισθος Mark Clattenburg παρακολουθούσε απαθής στην κερκίδα και ο Jamie Carragher στο Sky χαρακτήρισε την ανακοίνωση της Forest στο Twitter "αντίδραση οπαδού σε παμπ". Ο Jamie o Carragher. Άσε μας ρε μάστορα να χαρείς. Δε μας ενδιαφέρει η άποψή σου, ούτε του Gary Neville. Δε νιώσατε ποτέ στο πετσί σας τέτοια επαναλαμβανόμενη αδικία. Σταματήστε λοιπόν να μας σκοτίζετε.)

Από τα πρώτα λεπτά της επανάληψης (53') ο Nuno έκανε την πρώτη του κίνηση, με τον Anthony Elanga στη θέση του Reyna, αλλά ο Σουηδός ήταν φανερά επηρεασμένος από την απραξία και δεν βοήθησε αρκετά. Καταλάβαμε για τελευταία φορά ότι έπαιζε και η Everton στο ματς στο 54', όταν σε κόρνερ του McNeil από δεξιά ο Tarkowski έπιασε την κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι και ο Calvert-Lewin μέσα από τη μικρή περιοχή σούταρε άστοχα. Οι Toffees όχι απλώς δεν έκαναν άλλη κλασική ευκαιρία, δεν μας ανησύχησαν καθόλου! Ένα λεπτό αργότερα, μια βαθιά μπαλιά του Gibbs-White έβγαλε τον Hudson-Odoi να εφορμά προς την εστία του Pickford και να μπαίνει στην περιοχή. Ο 38χρονος Young που ήταν πίσω του και δεν είχε την παραμικρή ελπίδα να τον προλάβει πρέπει να σκέφτηκε: "Δεν τον σωριάζω κάτω; Αφού δύο φορές τη γλίτωσα, γιατί να μην τη γλιτώσω και τρίτη;" Και ω του θαύματος, αυτό ακριβώς συνέβη! Και πάλι ο Attwell ούτε καν κάλεσε τον Taylor να ξαναδεί τη φάση που όλοι είδαμε και μας έφυγαν τα μαλλιά!

Ο Murillo στο 60' δοκίμασε κι αυτός με βαθιά μπαλιά απέναντι στο πούλμαν της Everton, o Tarkowski απέκρουσε λάθος με το κεφάλι προς τα πίσω και ο Gibbs-White βρέθηκε λίγο αριστερά στην περιοχή με το τέρμα απέναντί του. Το καθαρό μυαλό το είχαν στερέψει πλέον τα πνιγμένα πέναλτι, και ο MGW πλάσαρε έξω από το αριστερό δοκάρι του Pickford. Μία ακόμα μεγάλη ευκαιρία, μεγαλύτερη από οτιδήποτε δημιούργησε η Everton σε όλο το ματς, είχε πετάξει. Και ήρθε στο 76' η πιο σκληρή (και άδικη) τιμωρία, με το αριστερό σουτ του McNeil, πάλι από μακριά, που πέρασε κάτω από το σώμα του Danilo που έπεσε να το κόψει, χτύπησε στο αριστερό δοκάρι του Sels και μπήκε μέσα. Πραγματικά αν έχεις τύχει διάβαινε. Ο McNeil, ένας πολύ καλός παίκτης που πολύ θα ήθελα στο City Ground, έχει βάλει τρία γκολ φέτος. Τα δύο απέναντί μας... Η Everton είχε ξορκίσει πια τα φαντάσματα του 0-6 από την Chelsea την προηγούμενη αγωνιστική, είχε φύγει τέσσερις βαθμούς από εμάς και πέντε από τη Luton και πλέον έκανε συντήρηση. Οι αλλαγές του Nuno (Yates, Rodrigo Ribeiro και Divock Origi αντί Domínguez, Danilo και Hudson-Odoi) δεν έφεραν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο Taylor φρόντισε στα λεπτά που απέμεναν να επιβεβαιώσει τη φήμη του "καρτάκια" βγάζοντας κίτρινες άνευ λόγου και αιτίας και έκανε ό,τι κάνουν οι διαιτητές που έχουν τινάξει ένα ματς στον αέρα και δίνουν στον αδικημένο κάποια "χαριστικά" σφυρίγματα: αηδία σκέτη... Το πιο ενδιαφέρον ως το τέλος, αλλά για λάθος λόγο, ήταν μια εναέρια σύγκρουση του MGW με τον Beto, που είχε πάρει τη θέση του Calvert-Lewin, με αποτέλεσμα να μείνει ο Πορτογάλος δέκα λεπτά κάτω και να αποχωρήσει με φορείο, ευτυχώς έχοντας τις αισθήσεις του όσο προλάβαμε να δούμε...

Η ήττα μάς εμπόδισε να επωφεληθούμε από τη χτεσινή συντριβή της Luton μέσα στο Kenilworth Road από την αδιάφορη Brentford (1-5), που έκανε ζημιά και στη διαφορά τερμάτων της, την πλησίασε όμως στους δύο (κι εμάς στους τρεις) η Burnley, νικήτρια με 4-1 στο Sheffield επί της United. Οι Clarets θα μας υποδεχθούν την τελευταία αγωνιστική, μέχρι τότε όμως θα έχουν αντιμετωπίσει διαδοχικά Manchester United, Newcastle και Tottenham... Χτες η Arsenal βρέθηκε έστω για λίγο ξανά στην κορυφή νικώντας 2-0 στο Molineux τους Wolves (αντιπάλους της Luton το Σάββατο στο ίδιο γήπεδο), ενώ σήμερα είχαμε ακόμα Aston Villa-Bournemouth 3-1, Crystal Palace-West Ham 5-2 (εντυπωσιακό πράγματι από μια ομάδα που μέχρι πρότινος δεν ήξερε πού είναι το τέρμα) και Fulham-Liverpool 1-3, σε μια κουτσουρεμένη λόγω των ημιτελικών του FA Cup 34η αγωνιστική. Στον πρώτο από αυτούς, η Manchester City (νίκησε 1-0 στο τέλος την Chelsea) κατάφερε να μη γεμίσει την κερκίδα της στο Wembley! Πράγμα που έκανε ακόμα και η Coventry της Championship στον σημερινό ημιτελικό, όπου (και μπράβο της) με αντίπαλο τη Manchester United γύρισε από το 0-3 (3-3), έβαλε στο 121' τέταρτο γκολ που ακυρώθηκε μέσω VAR και τελικά έχασε 4-2 στα στα πέναλτι...

Everton: Pickford, Young, Tarkowski, Branthwaite, Mykolenko, Harrison, Gueye, Gomes (Garner 67'), McNeil, Doucouré, Calvert-Lewin (Beto 67', Chermiti 100').
Forest: Sels, Williams, Niakhaté, Murillo, Aina, Domínguez (Yates 80'), Danilo (Ribeiro 80'), Reyna (Elanga 53'), Gibbs-White, Hudson-Odoi (Origi 80'), Wood. 
Σκόρερς: Gueye 29', McNeil 76'.
Διαιτητής: Anthony Taylor. Κίτρινες: Doucouré 74', Branthwaite 81', Harrison 83', Chermiti 106' - Yates 80', Murillo 101'.
Θεατές: 39.239 (Forest: περίπου 3.000).

Nuno Espírito Santo: "Ξεκινήσαμε καλά, είχαμε τις πρώτες καλές στιγμές του αγώνα, αλλά δεν πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Παλέψαμε, αλλά δεν παίξαμε αρκετά καλά. Διαχειριστήκαμε το επιθετικό παιχνίδι της Everton, η οποία όμως κατάφερε να σκοράρει με δύο σουτ εκτός περιοχής. Γνωρίζω για τη διαμαρτυρία του συλλόγου, όπως και ότι έστειλε μήνυμα για τον VAR αλλά η PGMOL αποφάσισε διαφορετικά. Εμένα δεν με πειράζει αν είναι οπαδός άλλης ομάδας. O VAR κάθεται σε μια καρέκλα και έχει όλο το χρόνο να βλέπει με κάθε λεπτομέρεια τις φάσεις. Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να είμαστε πάντα εμείς θύματα κακών διαιτητικών αποφάσεων. Πάμε στα αποδυτήρια, βλέπουμε το βίντεο και είναι τόσο πεντακάθαρο που δεν καταλαβαίνεις γιατί δεν μας δόθηκαν αυτά τα πέναλτι. Φυσικά και έχω τα ίδια συναισθήματα με τη διοίκηση, γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Εδώ και καιρό παίρνονται κακές αποφάσεις εναντίον μας. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τη δουλειά που κάνουν οι διαιτητές. Δεν μπορώ να απαντήσω αν η δημοσίευση της διοίκησης είναι γνωστή ή όχι, αλλά το συναίσθημα το καταλαβαίνω. Είναι μια προσπάθεια να μην ξαναγίνουν αυτά που έγιναν σήμερα και να μην προκαλούνται υποψίες και σκέψεις που κανένας δεν θέλει. Για πρόληψη μιλάμε. Είμαστε απογοητευμένοι γιατί νιώθουμε ότι τιμωρούμαστε συνέχεια κι αυτό είναι δύσκολο να ελεγχθεί, ειδικά από τους παίκτες. Αισθάνονται ότι δουλεύουν σκληρά και δεν τους δίνονται αυτά που αξίζουν, ειδικά από τους διαιτητές".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Daily Mail.