H προπονητολογία είχε φουντώσει ξανά τις δύο τελευταίες μέρες, μέχρι να φτάσουμε σ' αυτό που μάθαμε και επίσημα πριν από λίγη ώρα. Ο Steve Cooper, ο άνθρωπος που έβαλε τέλος στη μίζερη αναμονή του θαύματος της ανόδου και μας κράτησε στην κατηγορία, ο προπονητής που δέθηκε όσο κανένας προκάτοχός του από τον Frank Clark και μετά (για να μην πω από τον Brian Clough και μετά) με τον κόσμο της ομάδας και με την πόλη, είδε την πόρτα της εξόδου, με το κατευόδιο μιας... κολακευτικής ανακοίνωσης του ιδιοκτήτη που ως Έλληνας σεβάστηκε τη λαϊκή σοφία του τόπου του: "Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλείψω μέλι".

Δεν εξεπλάγη κανείς. Όλοι το θεωρούσαμε θέμα χρόνου από τη στιγμή που ο "τρυποκάρυδος" Fabrizio Romano τιτίβισε όχι μόνο την απόλυση του Steve, αλλά και το όνομα του αντικαταστάτη του. Σήμερα-αύριο θα ανακοινωθεί ο Πορτογάλος Nuno Espírito Santo, που πέτυχε να βγάλει στην Ευρώπη τους Wolves γεμίζοντάς τους συμπατριώτες του και παίζοντας κυνικό ποδόσφαιρο (για να μην πω πολλές φορές αντιποδόσφαιρο), ακολούθως εκδιώχθηκε κακήν-κακώς από την Tottenham και τελικά κατέφυγε στη Σαουδική Αραβία και την Al-Ittihad, απ' όπου επίσης απολύθηκε πριν από ενάμιση περίπου μήνα. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω επ' αυτού, παρά μόνο ότι και οι τρεις ομάδες που πέρσι υποβιβάστηκαν από την Premier League (Leeds, Southampton, Leicester) είχαν αλλάξει προπονητή μεσούσης της περιόδου. Εύχομαι να μην έχουμε την τύχη τους. 

Είμαι εν θερμώ αυτή τη στιγμή και μου έρχονται διάφορες σκέψεις, αλλά προτιμώ να μην τις γράψω. Αυτό που θέλω οπωσδήποτε να πω είναι ότι στο δικό μου (και μόνο το δικό μου εννοείται) μυαλό η διοίκηση ζυγισε ανάμεσα στην αγάπη της κερκίδας, που στήριξε τον Cooper ακόμα και ΜΕΤΑ το 0-5 από τη Fulham, και τις καλές σχέσεις με τον... Jorge Mendes και επέλεξε το δεύτερο. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει προφανώς συμφιλιωθεί με τον Πορτογάλο superagent, που το καλοκαίρι τού ξανάφερε τον Daniel Podence στον Ολυμπιακό, και  αποφάσισε να αναθέσει και τη Forest σε μέλος του πελατολογίου του - άλλωστε μαζί έστησαν το "θαύμα" (please) των Wolves. 

Προσωπολάτρης δεν υπήρξα ποτέ μου. Σαφώς και ο Steve έκανε λάθη, που όποιος με διαβάζει ξέρει ότι επισήμαινα όποτε τα έβλεπα. Έβλεπα όμως κι έναν άνθρωπο που προσπαθούσε, που λάτρευε αυτό που έκανε και που πολύ περισσότερο ακόμα κι από τη φοβερά ευχάριστη προσωπικότητά του (και ο Billy Davies, ας πούμε, είχε κάποιες επιτυχίες με τη Forest, αλλά πάντα ήταν στρυφνός, μουτρωμένος, κι απ' όσα λένε οι κακές γλώσσες και λίγο... απατεωνίσκος) φαινόταν η αγάπη του για την ομάδα και τον κόσμο της. Ποιος άλλος που κάθισε στον πάγκο των Reds είπε ποτέ "Αυτή η δουλειά είναι για μένα ολόκληρος ο κόσμος και αν κάποτε αναγκαστώ να φύγω θα με πάρουν σηκωτό"; Τις μέρες της ευφορίας μετά την άνοδο μέχρι και την κιθάρα έπιασε και τραγούδησε σε μουσική σκηνή του Nottingham (κι έχει και καλή φωνή ο μπαγάσας). Τον είδαμε κι από κοντά στο περσινό φιλικό στο "Γ. Καραϊσκάκης". Δε μας χάλασε κανένα χατίρι. Καθ' οδόν για το πούλμαν ήταν και γύρισε πίσω να μας μιλήσει. Πόσο αντίθετα από κάποιες άλλες συμπεριφορές που επίσης δεν θα αναφέρω...

Δεν τον φοβάμαι τον Steve. Περιζήτητος θα είναι, και στην Championship, αλλά και στην Premier League (κάτι λέγεται για ενδιαφέρον της Crystal Palace), και σίγουρα στο set-up της Εθνικής Αγγλίας, όπου τους γνωρίζει και τον γνωρίζουν (μην ξεχνάμε ότι το 2017 κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ17). Εγώ τους παίκτες δεν μπορώ να καταλάβω, που έπρεπε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι μετά τη συντριβή από τη Fulham για να τον στηρίξουν - κι αυτό με τα λόγια. Τι να το κάνω; Αν τον είχαν στηρίξει προηγουμένως με τις πράξεις τους, δεν θα υπήρχε ούτε το 2-2 με τη Luton ούτε το 2-3 από τη West Ham. 

Υπό αυτή την έννοια, για μένα δεν φταίει μόνο η διοίκηση. Θεωρώ ότι οι παίκτες είναι κυρίως αυτοί πρέπει να ντρέπονται και κάποια στιγμή θα τον θυμηθούν, αλλά ίσως να είναι πια αργά. Η διοίκηση, που υποστηρίζει ότι φέτος ήθελε το κάτι παραπάνω (άγνωστο τι ακριβώς), έπαιξε το παιχνίδι της με τον τρόπο που ξέρει. Άφησε να καταλαγιάσει ο θόρυβος μετά την (άδικη σύμφωνα με την απόδοση των δύο ομάδων) ήττα από την Tottenham, μετέτρεψε 11 εκ. χρέη σε μετοχικό κεφάλαιο για να γλυκάνει τον κόσμο και προχώρησε σ' αυτό που είχε κατά νου να κάνει μετά την πανωλεθρία στο Λονδίνο. Δεν άφησε καν τον Cooper να παίξει τα ρέστα του με τη Bournemouth. Μάλλον θα τον είχε αφήσει αν ο Espírito Santo δεν είχε συμφωνήσει αμέσως. Κορόιδο ήταν όμως να μην επιστρέψει στην Premier League;

Μακάρι να πετύχει ο Πορτογάλος, γιατί η Forest είναι πάνω από πρόσωπα. Υπήρχε πάρα πολλά χρόνια πριν γεννηθούν ο Espírito Santo, ο Cooper, ο Μαρινάκης ή ο υπογράφων και θα εξακολουθήσει να υπάρχει και πολλά χρόνια μετά απ' αυτούς. Εγώ πρώτος θα βγω και θα πω ότι έκανα λάθος. Και εννοείται ότι ο νέος τεχνικός θα στηριχθεί όπως και όλοι οι προηγούμενοι...

Για την ώρα, Steve, που θυμάμαι την 29η Μαΐου 2022 και την 20ή Μαΐου 2023, όσα "Thanks for the memories" και να πω θα είναι λίγα...

Μου λείπουν ήδη οι μπουνιές σου στον αέρα...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.