Όπως είχαμε προαναγγείλει κι από χθες, ανακοινώθηκε σήμερα και επίσημα η... επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος - αυτό σημαίνει στα πορτογαλικά το επώνυμο του νέου προπονητή της Forest Nuno Espírito Santo. Βρισκόταν άλλωστε ήδη στην Αγγλία με τον εκπρόσωπό του όταν έγινε γνωστό το διαζύγιο με τον Steve Cooper, και περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να ανεβεί ο λευκός καπνός από το City Ground (ή τέλος πάντων από τα γραφεία της εταιρείας του Βαγγέλη Μαρινάκη στο Λονδίνο, όπου φαντάζομαι ότι έγιναν οι τελευταίες και τυπικές συζητήσεις, αφού η διοίκηση της Forest είχε προσεγγίσει τον Πορτογάλο από καιρό).

Πριν γράψω οτιδήποτε άλλο, θεωρώ απαραίτητο να διευκρινίσω κάτι. Ναι, πιστεύω ότι η αποπομπή του Cooper ήταν άδικη, πιστεύω ότι η διοίκηση πετάει ελαφρώς στα σύννεφα υποστηρίζοντας ότι ήθελε μεγάλη βελτίωση σε σχέση με πέρσι (πράγμα που αποδεικνύει και την άγνοιά της για το τι εστί Premier League, όμως ελπίζω ότι η ομάδα θα μείνει αρκετά ώστε και εκείνη να συσσωρεύσει αρκετή εμπειρία), αλλά και: α) δεν παραγνωρίζω όσα έχει κάνει η συγκεκριμένη διοίκηση προκειμένου να αναπνεύσει κάποια στιγμή ο σύλλογος από τον βραχνά των χρεών που συσσώρευσαν οι προηγούμενες και β) αντιλαμβάνομαι ότι καλώς ή κακώς (για μένα κακώς) οι σύλλογοι στην Αγγλία και ειδικά στην Premier- δεν είναι εταιρείες λαϊκής βάσης, αλλά έχουν μετατοπιστεί εδώ και χρόνια προς το μοντέλο του "καπετάν ενός", με τον "λεφτά" από την Αραβία, την Άπω Ανατολή, τις ΗΠΑ ή... την Ελλάδα να κινεί λογικά τα νήματα αφού εκείνος βάζει τα χρήματα. Συνεπώς δεν αμφισβητώ στη διοίκηση το δικαίωμα να απολύσει τον κάθε Cooper όταν κρίνει ότι δεν είναι ο κατάλληλος για να πετύχει τους στόχους που η ίδια έχει θέσει, ανεξάρτητα αν προσωπικά τους βρίσκω εφικτούς ή ανεδαφικούς. Πλην όμως, όπως ο Cooper κρίθηκε εκ του αποτελέσματος και απολύθηκε, με τον ίδιο τρόπο θα κριθεί αν η διοίκησή μας έπραξε σωστά, καταρχάς με την αποπομπή του και κατά δεύτερο λόγο με την πρόσληψη του Nuno. 

Πάμε λοιπόν να δούμε ποιος είναι ο νέος head coach της Forest για τα επόμενα 2,5 χρόνια (καλώς εχόντων των πραγμάτων!), τον οποίο φυσικά και στηρίζουμε απόλυτα ως ιστότοπος, όπως συνέβη άλλωστε και τα προηγούμενα χρόνια με τους Mark Warburton, Aitor Karanka, Martin O'Neill, Sabri Lamouchi, Chris Hughton και φυσικά τον Cooper - όποιος δεν το πιστεύει ας ανατρέξει στα δημοσιεύματά μας από το 2016 που βγήκαμε στον αέρα του διαδικτύου. Ο γεννημένος στην πρώην πορτογαλική αποικία τού Αγίου Θωμά και Πρίγκιπα Nuno, ο οποίος αν και... μεγαλοδείχνει θα κλείσει τα 50 στις 25 Ιανουαρίου, υπήρξε ως ποδοσφαιριστής ένας αρκετά καλός τερματοφύλακας, που ξεκίνησε από τη Vitória Guimarães και αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στη Deportivo La Coruña (την εποχή της δόξας της), την Porto και τη Dynamo Μόσχας, φτάνοντας μέχρι την αποστολή της Εθνικής Πορτογαλίας για το Euro του 2008, αφού ο Quim της Benfica τραυματίστηκε και δεν ταξίδεψε σε Αυστρία και Ελβετία. Δεν κατέγραψε ούτε μία συμμετοχή (έπαιξε στην Ολυμπιακή ομάδα που πήρε την τέταρτη θέση στην Atlanta το 1996), αλλά ήταν από τους τερματοφύλακες που έχαιραν εκτίμησης στη χώρα του, μεταξύ άλλων κι από τον José Mourinho, που πλήρωσε κάπου 3 εκατομμύρια ευρώ για να τον φέρει πίσω στην Πορτογαλία από τη Deportivo για λογαριασμό της Porto. Στην τροπαιοθήκη του υπάρχουν μεταξύ άλλων τα μετάλλια του κατόχου του Champions League (2004), του πρωταθλητή Πορτογαλίας (2003, 2004, 2008, 2009), του κυπελλούχου Πορτογαλίας (2003, 2009), του κατόχου του Κυπέλλου UEFA (2003) και του Διηπειρωτικού Κυπέλλου (2004), έστω κι αν στα περισσότερα από αυτά βρισκόταν στη σκιά του μεγάλου Vítor Baía (τον οποίο πάντως αντικατέστησε στην παράταση του τελικού του Διηπειρωτικού και η Porto νίκησε στα πέναλτι) ή του Βραζιλιάνου Helton, με συνέπεια να του κολλήσουν το παρατσούκλι "O Substituto" (ο αναπληρωματικός). Με τη Deportivo είχε πάρει ήδη το 2002 το πρώτο του τρόπαιο, το Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey), και μάλιστα ως βασικός σε όλη τη διοργάνωση εκτός από... τον τελικό, όπου ο Javier Irureta είχε εμπιστευτεί τον Νο1 γκολκίπερ της ομάδας José Francisco Molina. 

Κρέμασε τα γάντια του το 2010 και ξεκίνησε αμέσως την καριέρα του στους πάγκους, ως βοηθός του Jesualdo Ferreira και προπονητής τερματοφυλάκων πρώτα στη Málaga και μετά -οπως σίγουρα λίγοι θα θυμούνται- στον Παναθηναϊκό! Πρώτος προπονητής έγινε το 2012, στη Rio Ave (κατά σύμπτωση νέα ομάδα του ομίλου του ιδιοκτήτη μας), την οποία το 2014 οδήγησε στην πρώτη της ευρωπαϊκή έξοδο, στο Europa League, ως φιναλίστ του Κυπέλλου Πορτογαλίας (την ίδια χρονιά έφτασε στον τελικό και του League Cup της χώρας). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το φλερτ με τη Valencia, που κατέληξε σε "γάμο" το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Στην πρώτη του σεζόν η ομάδα τερμάτισε στην τέταρτη θέση της La Liga, χωρίς μάλιστα να χάσει από τη Real Μαδρίτης (2-1 στο Mestalla, 2-2 εκτός). Ενθουσιασμένη η διοίκηση των "Νυχτερίδων" τού ανανέωσε πρόωρα το συμβόλαιο ως το 2018, όμως έφτανε ένα άσχημο ξεκίνημα περιόδου σε Ισπανία και Ευρώπη και ένα κακό αποτέλεσμα, η εκτός έδρας ήττα από τη Σεβίλλη τον Νοέμβριο του 2015, για να δει την πόρτα της εξόδου. Βεβαίως οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι για όλα έφταιγε η σχέση του Nuno με τον Jorge Mendes, τον οποίο είχε γνωρίσει χρόνια πριν ως ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου στο Porto και όταν ο Mendes έγινε ατζέντης παικτών είχε γίνει ο πρώτος του πελάτης. Γραφόταν, λοιπόν, ότι ο Nuno έφερνε συνέχεια στη Valencia πελάτες του Mendes και καρπωνόταν "μίζες" από τις υπέρογκες προμήθειές του. Μπροστά δεν ήμουν και δεν ξέρω, ενώ είναι γνωστό και ότι οι Ισπανοί δημοσιογράφοι έχουν μια τάση προς την υπερβολή, οπότε δεν θα βιαστώ να πω ότι "όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά".

Ο επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Porto, όπου αντικατέστησε έναν άλλο γνωστό μας από τον Παναθηναϊκό, τον José Peseiro, νυν προπονητή των Taiwo Awoniyi και Ola Aina στην Εθνική Νιγηρίας. Εκεί κάθισε μόνο μία σεζόν, καθώς επί των ημερών του οι "Δράκοι" δεν κατέκτησαν κανένα τρόπαιο και τερμάτισαν πρόωρα τη συνεργασία τους μαζί του. Έμεινε άνεργος μόλις... εννέα μέρες, καθώς στις 31 Μαΐου 2017 ο "κολλητός" του Mendes μεσολάβησε για να πάει στους Wolves, που τότε αγωνίζονταν στην Championship, και να ξεκινήσουν μαζί το γνωστό πλέον σε όλους project. Με πλήθος Πορτογάλους πελάτες του "Superagent" Mendes, που είχε πια στο πελατολόγιό του μεταξύ άλλων τους Mourinho και Cristiano Ronaldo, να συρρέουν στο Molineux, πήρε το πρωτάθλημα περίπου... περπατώντας και οδήγησε τους "Λύκους" στην Premier League μετά από έξι χρόνια απουσίας, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Στην πρώτη τους σεζόν στη μεγάλη κατηγορία οι Wolves κατέκτησαν την υψηλότερη θέση τους από την δημιουργία τής Premier και μετά (και τη δεύτερη υψηλότερη γενικά μετά την 6η του 1979-'80), τερματίζοντας 7οι και κερδίζοντας ευρωπαϊκό εισιτήριο για πρώτη φορά μετά την κατάκτηση του League Cup το 1980 (θα θυμάστε την πορεία τους την πρώτη σεζόν του κορονοϊού, όταν είχαν αποκλείσει και τον Ολυμπιακό και είχαν φτάσει στους "8" του Europa League). Ο ίδιος ο Nuno, δύο φορές Μάνατζερ του Μήνα εκείνη την περίοδο, εννοείται ότι αντιμετωπιζόταν περίπου σαν... θεός στο Wolverhampton, το συμβόλαιό του ανανεώθηκε ως το 2023 και του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα από το πανεπιστήμιο της πόλης!

Η δεύτερη σεζόν του στο Molineux, παρ' όλο που ξεκίνησε καλά (Μάνατζερ του Μήνα τον Οκτώβριο), δεν ήταν το ίδιο εντυπωσιακή -κάθε άλλο μάλιστα (13οι οι Wolves)- και στο τέλος της το συμβόλαιό του λύθηκε κοινή συναινέσει (κάποιοι μίλησαν και για διάσταση απόψεων με τον Κινέζο πρόεδρο Jeff Shi), για να τον "αρπάξει" αμέσως η Tottenham. To 2021-'22 ξεκίνησε εξαιρετικά για τους Spurs, που στην πρεμιέρα νίκησαν 1-0 την πρωταθλήτρια Manchester City και συνέχισαν με δύο ακόμα νίκες, με συνέπεια να αναδειχθεί ο Nuno Μάνατζερ του Μήνα για τέταρτη φορά τον Αύγουστο. Όμως η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη: η Tottenham γνώρισε πέντε ήττες σε επτά ματς και η διοίκηση έπιασε το τσεκούρι, απολύοντάς τον μετά από λιγότερο από τέσσερις μήνες στο τιμόνι και αντικαθιστώντας τον με τον Antonio Conte. Ήταν μάλλον η μεγαλύτερη απογοήτευση της καριέρας του. Το διάστημα από τότε ως την πρόσληψή του από τη Forest το πέρασε στη Σαουδική Αραβία, ως προπονητής της Al-Ittihad, την οποία οδήγησε στον πρώτο της τίτλο πρωταθλήτριας μετά από 14 χρόνια. Ενδιάμεσα οι Wolves θέλησαν να τους αναλάβει ξανά όταν δεν τους "βγήκε" ο Bruno Lage, αλλά τελικά παρέμεινε στην Αραβία ως τις 8 του περασμένου Νοεμβρίου, όταν πλήρωσε το "μάρμαρο" του αποκλεισμού στο ασιατικό Champions League από την ιρακινή Al-Quwa Al-Jawiya.

Το ποδόσφαιρο που παίζει ο Nuno δεν ήταν ποτέ θεαματικό. Πρόκειται για έναν "κυνικό" προπονητή, που στοχεύει πάντα στο αποτέλεσμα και -όπως διαπιστώσατε από τα παραπάνω- είτε το πετυχαίνει και αποθεώνεται, είτε δεν το πετυχαίνει και απολύεται, είτε -το πιο σύνηθες- συμβαίνουν και τα δύο στην ίδια ομάδα! Είναι η συγκεκριμένη τακτική του κυνισμού αυτό που χρειάζεται αυτή τη στιγμή η Forest για να σωθεί; Πιθανότατα. Είναι ο Nuno εκείνος που θα την ανεβάσει επίπεδο; Δεν παίρνω όρκο. Ένα από τα "αγκάθια" αναμένεται να είναι και η κατά πληροφορίες κακή σχέση του με τον Morgan Gibbs-White, παρ' όλο που ο MGW στις τελευταίες μέρες της θητείας του Nuno, μετά από έναν πεντάμηνο δανεισμό στη Swansea του... Cooper, πέτυχε το μοναδικό του γκολ στην Premier League πριν υπογράψει σε μας (9 Μαΐου 2021, με αντίπαλο τη Brighton). Μακάρι να έχουν αλλάξει από τότε τα πράγματα...

Ο Nuno ξεκίνησε από σήμερα κιόλας προπονήσεις με την ομάδα και θα καθίσει στον πάγκο της το Σάββατο, στο κρίσιμο ματς με τη Bournemouth στο City Ground. Με τις ευχές, πιστεύω, όλων μας να είναι αυτό το ντεμπούτο νικηφόρο και να δούμε τον Nuno της Rio Ave, της Valencia και των Wolves και όχι αυτόν της Porto και της Tottenham...

* Η φωτογραφία είναι από την επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου.