Πανευτυχείς, ο Willy Boly και ο Ibrahim Sangaré ποζάρουν με το τρόπαιο του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής... Απίστευτο κι όμως αληθινό: η Ακτή Ελεφαντοστού είναι πρωταθλήτρια της ηπείρου της μετά από εννέα χρόνια και για τρίτη φορά στην ιστορία της. Γιατί απίστευτο, θα ρωτήσετε, αφού οι τελικοί έγιναν στην έδρα της; Απίστευτο των απιστεύτων, θα υπερθεματίσω. Ίσως κάποτε να γίνει ταινία η ιστορία μιας ομάδας που έφτασε τόσο κοντά στον (πολύ) πρόωρο αποκλεισμό και τελικά κατάφερε να στείλει τον κόσμο της στον έβδομο ουρανό κατακτώντας το τρόπαιο εκεί που ελάχιστοι το περίμεναν...

Όχι από τα σαράντα, από τα τέσσερις χιλιάδες κύματα πέρασε η Ακτή μέχρι να φτάσει στον τελικό. Όλοι στην Εθνική το καταλάβαιναν ότι η ομάδα απείχε πολύ από την αντίστοιχη της χρυσής εποχής του Didier Drogba (ο κορυφαίος ίσως Ιβοριανός ποδσφαιριστής όλων των εποχών ήταν παρών στον τελικό και τρέλανε κόσμο με τους έξαλλους πανηγυρισμούς του) και επέλεξαν να καταλήξει η προετοιμασία της σ' ένα φιλικό με την αδύναμη Σιέρα Λεόνε (5-1) μπας και ανυψωθεί κάπως το ηθικό των παικτών. Όταν ξεκίνησαν οι επίσημοι αγώνες, ήταν φανερό ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα, όπως άλλωστε διαπιστώσατε κι εσείς παρακολουθώντας από εδώ την πορεία των διεθνών μας στη διοργάνωση. Πρεμιέρα με νίκη απέναντι στη χειρότερη ομάδα του ομίλου, τη Γουινέα-Μπισάου (2-0), ήττα στη συνέχεια από τη Νιγηρία που έμελλε να είναι αντίπαλός της στον τελικό (0-1) και τέλος συντριβή από την καταπληκτική Ισημερινή Γουινέα (0-4). Η ομοσπονδία θύμωσε, ο Jean-Louis Gasset απολύθηκε αμέσως από την τεχνική ηγεσία, ανέλαβε ως υπηρεσιακός ο βοηθός του Emerse Fae και όλη η χώρα έτρωγε τα νύχια της με αγωνία, καθώς οι πιθανότητες να προκριθεί στους "16" ως μία από τις καλύτερες τρίτες ήταν πλέον ελάχιστες!

Και δεν θα προκρινόταν, αν η ταπεινή Μοζαμβίκη δεν κατόρθωνε, χωρίς κανένα απολύτως βαθμολογικό αντίκρισμα για την ίδια καθώς τερμάτισε έτσι κι αλλιώς τέταρτη στον όμιλό της αλλά παίζοντας μόνο για την περηφάνια της, να μετατρέψει το 0-2 από τη Γκάνα στο 91' στο τελικό 2-2 και να πετάξει έξω την αντίπαλό της, μια χώρα με τεράστια παράδοση στον θεσμό, επιτρέποντας στην Ακτή να περάσει δια πυρός και σιδήρου στον επόμενο γύρο! Εκεί οι "Ελέφαντες" βρήκαν μπροστά τους την πολύ καλή Σενεγάλη των Moussa Niakhaté και Cheikhou Kouyaté, που είχε εντυπωσιάσει μέχρι τότε με τη σταθερότητά της, ήταν η μόνη ομάδα με τρεις νίκες σε ισάριθμα ματς και έδειχνε πανέτοιμη να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Οι Σενεγαλέζοι προηγήθηκαν νωρίς-νωρίς, έχασαν ένα τσουβάλι ευκαιρίες και όλα πήγαιναν καλά γι' αυτούς μέχρι να υποπέσουν σε πέναλτι -το οποίο αρχικά δεν υποδείχθηκε και αργότερα δόθηκε μέσω VAR- και να ισοφαριστούν στο 86'. Οι οικοδεσπότες πήραν απάνω τους και κατάφεραν να φτάσουν το ματς στα πέναλτι, όπου προκρίθηκαν εξαιτίας της αστοχίας του Niakhaté που έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι! ("Μία φορά το χάνω, δεύτερη ποτέ", είπε λίγες μέρες αργότερα ο Moussa στον Nuno Espírito Santo και ευστόχησε στην εκτέλεσή του απέναντι στη Bristol City.)

Ακολούθησε ο προημιτελικός με το Μάλι, που αρχικά έχασε πέναλτι και σκόραρε είκοσι λεπτά πριν τη λήξη, για να ισοφαρίσουν πάλι οι εφτάψυχοι "Ελέφαντες", που έπαιζαν από το πρώτο ημίχρονο με δέκα παίκτες, στο 90' σε μια επίθεση της απελπισίας όπου ευνοήθηκαν από τις κόντρες, και να καταφέρουν να πάρουν τη νίκη στις καθυστερήσεις της παράτασης με γκολ με τακουνάκι! Είπαμε, απίστευτα πράγματα, όσο περνούσε όμως ο καιρός η ομάδα έπαιρνε δύναμη από την έδρα και θεωρούσε πια ότι ήταν περίπου αδύνατο να χάσει έχοντας υπερνικήσει τόσες αναποδιές. Έτσι στον ημιτελικό με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (που πήρε τελικά την τρίτη θέση νικώντας τη Νότια Αφρική στα πέναλτι) δεν υπήρχε καθόλου δράμα, και ένα γκολ στα μισά του δεύτερου μέρους από τον Sébastien Haller της Borussia Dortmund ήταν αρκετό. Συγκρατήστε το όνομα (αν και αρκετοί σίγουρα γνωρίζετε τον παίκτη που νίκησε τον καρκίνο), θα το ξαναβρούμε παρακάτω...

Αντίπαλος στον τελικό ήταν η Νιγηρία του δικού μας Ola Aina, αήττητη ως τότε αν και χωρίς να πείθει ιδιαίτερα με την απόδοσή της. Οι Super Eagles του κάποτε προπονητή του Παναθηναϊκού José Peseiro είχαν περάσει ως δεύτεροι στον κοινό τους όμιλο με την Ακτή, πίσω από την Ισημερινή Γουινέα με την οποία έφεραν ισοπαλία (1-1), ενώ νίκησαν πολύ δύσκολα τη Γουινέα-Μπισάου (1-0). Βλέπετε η μεγάλη τους βεντέτα, ο Victor Osimhen της Napoli με τη χαρακτηριστική μάσκα μετά από το κάταγμα που έπαθε στο κρανίο πολύ κοντά στο μάτι (!), ήταν πολύ μόνος στην επίθεση καθώς μεγάλα ονόματα όπως ο Umar Sadiq της Real Sociedad, o Victor Boniface της εκπληκτικής Bayer Leverkusen και ο δικός μας Taiwo Awoniyi αντιμετώπιζαν προβλήματα τραυματισμών και δεν μπορούσαν να δώσουν το "παρών". Κατά συνέπεια η Νιγηρία δεν σκόραρε ποτέ πάνω από μία φορά εκτός από τον αγώνα τον "16", όπου νίκησε 2-0 το Καμερούν (σκιά κι αυτό του παλιού εαυτού του). Στα προημιτελικά πέρασε με 1-0 την Ανγκόλα και στα ημιτελικά, μετά το 1-1 του κανονικού αγώνα (όπου ισοφαρίστηκε λίγο πριν το τέλος), κατέβαλε στα πέναλτι τη Νότια Αφρική, με ήρωα τον γκολκίπερ της... νοτιοαφρικανικής Chippa United Stanley Nwabili, που απέκρουσε δύο...

Γνωστός Έλληνας δημοσιογράφος το πρωί του Σαββάτου στο ραδιόφωνο είπε ότι στον τελικό του Σταδίου "Alassane Ouattara" της πρωτεύουσας Abidjan (έχει το όνομα του εν ενεργεία Προέδρου της χώρας, που ήταν παρών στον αγώνα!) είχαν φτάσει δύο κακές ομάδες. Είχε δίκιο. Η Σενεγάλη και το Μαρόκο, ας πούμε, είχαν δώσει πολύ καλύτερα δείγματα γραφής αλλά σκόνταψαν... Στις αρχικές ενδεκάδες ο Aina ήταν όπως πάντα παρών, ο Sangaré στον πάγκο και ο βασικός στον ημιτελικό Boly στην εξέδρα! Δεν καταφέραμε να μάθουμε κάτι, μυρίζει όμως δυστυχώς τραυματισμό στην προπόνηση... Η Νιγηρία στήθηκε εντελώς παθητικά, προσπαθώντας κυρίως να αναχαιτίσει την ορμή που δεδομένα θα είχαν οι γηπεδούχοι και να ψάξει την αντεπίθεση. Εντελώς κόντρα στη ροή του ματς, στο πρώτο κόρνερ που κέρδισε η ομάδα του Peseiro (38') έγινε μια αναστάτωση στην περιοχή, η μπάλα πήρε ύψος και ο αρχηγός της Νιγηρίας William Troost-Ekong πήδησε πιο ψηλά από τον εμφανώς κοντύτερό του και πρώην -πλέον- Red Serge Aurier και με κεφαλιά έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα. Ήταν το τρίτο γκολ (και το πρώτο που δεν ήταν από πέναλτι) του στόπερ που στον ΠΑΟΚ δεν έχει πιάσει καθόλου, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να ανακηρυχθεί πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης!

Και φυσικά όλοι όσοι είχαν παρακολουθήσει το τουρνουά έκαναν την ίδια σκέψη: "Μην ξεγράφετε την Ακτή". Ήταν σωστή. Στο 62', σε κόρνερ που χτυπήθηκε στο ίδιο τέρμα και από την ίδια πλευρά, ο Franck Kessié της Al-Ahly ισοφάρισε με κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι. Το γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι κι από εκείνη τη στιγμή η Νιγηρία έπαψε να υπάρχει επιθετικά, ψάχνοντας μόνο με βααθιές μπαλιές τον Osimhen χωρίς να καταφέρνει να τον βρει. Ο Aina είχε πολλούς μπελάδες στο δεξί άκρο της νιγηριανής άμυνας με αντίπαλο τον σούπερ φορμαρισμένο εξτρέμ της Brighton Simon Adingra, που τελικά έκανε στην ομάδα του τη ζημιά. Στο 81' κατάφερε να τον περάσει στο σπριντ και να βγάλει τη σέντρα σε μέσο ύψος στην περιοχή, όπου στο πρώτο δοκάρι αυτή τη φορά πετάχτηκε ο Haller μπροστά από τον Troost-Ekong και ακούμπησε τη μπάλα με το μυτάκι του παπουτσιού του όσο έπρεπε για να τη στείλει στην απέναντι γωνία του Nwabili. Χαμός στο γήπεδο φυσικά, με τον Πρόεδρο Ouattara, ντυμένο με παραδοσιακή φορεσιά, να πανηγυρίζει (όχι βέβαια τόσο έξαλλα όσο ο Drogba). Τα πάντα ήταν πλέον θέμα διαχείρισης για την Ακτή. Εκεί έδωσε μια μικρή βοήθεια και ο Sangaré, που πήρε στο 88' τη θέση του παθιασμένου Seko Fofana της Al-Nassr (βγήκε και ανέλαβε να ξεσηκώσει τον κόσμο). Ο απελπισμένος και κατάκοπος Aina χρεώθηκε με κίτρινη κάρτα στο 90' προσπαθώντας να σταματήσει μια αντεπίθεση, τα επτά λεπτά των καθυστερήσεων πέρασαν χωρίς πρόβλημα και η Ακτή σήκωσε το τρόπαιο μέσα σε πανδαιμόνιο.

Ο Sangaré, που με αυτή τη συμμετοχή έφτασε τις 42 στην Εθνική, ήταν αναντικατάστατος μέχρι και τη φάση των "16". Στον προημιτελικό ήταν ελαφρά τραυματίας και μετά άρχισε να έρχεται από τον πάγκο. Έπαιξε σε έξι ματς, συνολικά 330 λεπτά. Τα αντίστοιχα στατιστικά των υπόλοιπων διεθνών μας, που δεν μας χάρισαν βέβαια κάποιο γκολ αλλά αυτό ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο αφού όλοι είναι αμυντικογενείς:
- Ο Boly έπαιξε σε τέσσερις αγώνες, συνολικά 261 λεπτά, και έφτασε τις 21 διεθνείς συμμετοχές.
- Ο μεγάλος χαμένος του τελικού Aina ήταν παρών και στα επτά παιχνίδια που έδωσε η ομάδα του και έχασε μόλις εννέα λεπτά (σύνολο 651). Η συμμετοχή του στον τελικό ήταν η 40ή. Η παρουσία του στο τουρνουά ήταν τόσο καλή που συμπεριλήφθηκε στην κορυφαία ενδεκάδα!
- Ο Niakhaté έπαιξε μόνο σε δύο αγώνες, συνολικά 201 λεπτά, αλλά φαινόταν ότι αν συνέχιζε η Σενεγάλη θα ήταν βασικός. Στον άτυχο αγώνα με την Ακτή έγινε "διψήφιος" σε αριθμό διεθνών συμμετοχών. 
- Ο Kouyaté, που έμαθε στη διάρκεια του τουρνουά ότι έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του και πέταξε στη Σενεγάλη για την κηδεία, έπαιξε μόνο 19 λεπτά απέναντι στη Γουινέα όταν επέστρεψε. Ήταν η 90ή δική του συμμετοχή.
- Και βέβαια ο Aurier, που πλέον ανήκει στη Galatasaray, όσο ήταν ακόμα παίκτης της Forest αγωνίστηκε σε τρία ματς, δύο βασικός και ένα ως αλλαγή, συνολικά 232 λεπτά, φτάνοντας τις 91 διεθνείς συμμετοχές (ήδη με τον τελικό τις ανέβασε στις 93, του ευχόμαστε να τις εκατοστήσει).

Συγχαρητήρια στους δύο πρωταθλητές μας, τους περιμένουμε πίσω μαζί με τον "βιονικό" Ola. 

* Οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη σελίδα του συλλόγου στο Facebook.