hull19201

Μη φαντάζεστε ότι προσπαθώ να υπεκφύγω. Ούτε ότι δεν είδα πόσο κακή ήταν απόψε η ομάδα, ειδικά στην άμυνα. Αλλά αυτή η φαρσοκωμωδία με την αντιμετώπισή της από τους (έτσι κι αλλιώς ανεπαρκείς στην πλειοψηφία τους) διαιτητές της Championship δεν έχει πια πλάκα. Για τα δικά μας "κατορθώματα" στο ματς, τα οποία έφεραν τη δεύτερη σερί ήττα, το γκρέμισμα στην 8η θέση και την επιβεβαίωση της παράδοσης που κρατάει από το... 1955 και θέλει τη Hull να μη χάνει τρίτο σερί ματς από τη Forest (πέρσι τους νικήσαμε 2-0 έξω και 3-0 μέσα) θα διαβάσετε με κάθε λεπτομέρεια και χωρίς φόβο και πάθος παρακάτω...

Είμαστε λοιπόν στο 66', η κάκιστη ως το 50' Forest έχει κατορθώσει να μειώσει, μια βαθιά μπαλιά μέσα στην καταρρακτώδη βροχή που έπεφτε στο City Ground ξεγελάει τον Reece Burke, ο Sammy Ameobi κοντρολάρει, μπαίνει στην περιοχή, βγαίνει απέναντι από τον George Long και εκεί ο Eric Lichaj, που τον έχει ήδη τραβήξει μία φορά από τη φανέλα εντός περιοχής, καταφέρνει να τον τραβήξει και δεύτερη και να τον ξαπλώσει κάτω, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία. Ο ορισμός του πέναλτι, με το μομέντουμ σαφώς υπέρ των Reds και το γήπεδο να έχει αρχίσει να γέρνει. Η φάση πιάτο για τον διαιτητή Oliver Langford και τον βοηθό του. Η αντίδρασή τους: παίζετε! Ο Ameobi σηκώνεται έξαλλος (προφανώς ενθυμούμενος και ότι ο ίδιος διαιτητής τού έχει αρνηθεί ένα ακόμα ξεκάθαρο πέναλτι στο ματς με την Charlton στο Λονδίνο), στον πάγκο ο Sabri Lamouchi φλερτάρει και με δεύτερη κίτρινη μετά από αυτή της Κυριακής, αλλά η απόφαση δεν αλλάζει. Δύο λεπτά αργότερα, ο Langford δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια σε εγκληματική κλωτσιά του Josh Magennis στον Ben Watson και τον αποβάλλει με απευθείας κόκκινη, η ζημιά όμως έχει γίνει. Η Forest έχει χάσει το μυαλό της, δεν μπορεί να επιτεθεί ορθόδοξα, η στατιστική της στο τέλος του αγώνα καταγράφει 44 σέντρες (αν είναι δυνατόν!) και δεν καταφέρνει να λυγίσει έναν αντίπαλο με αριθμητικό μειονέκτημα. 

Κάτι λείπει από την ομάδα από τότε που γύρισε από τη διακοπή. Και δεν είναι μόνο ο Samba Sow και η πληθωρική του παρουσία στον νευραλγικό χώρο του κέντρου (όπως και του Alfa Semedo με τα παρόμοια χαρακτηριστικά, που επίσης είναι ακόμα τραυματίας). Οι πάσες τείνουν να είναι απρόσεκτες, οι σέντρες τυφλές, και πάνω απ' όλα η άμυνα έχει αρχίσει να μπάζει. Και στα δύο γκολ της Hull υπάρχει σαφώς κακή αμυντική αντίδραση, όπως και γενικά στην καταφανέστατη τακτική των αντεπιθέσεων που ακολούθησαν οι Tigers. Ένα γκολ βάλαμε, κι αυτό με ηρωική προσπάθεια του και πάλι συγκινητικού (υπάρχει λόγος που χρησιμοποιώ το ίδιο επίθετο) Matty Cash, που προσπαθούσε σκληρά μπας και περισώσει κάτι. Λείπει ο ορθολογισμός. Κάπου η ομάδα ζαλίστηκε μάλλον από το ύψος, καθώς έχει χρόνια να βρεθεί εκεί ψηλά. Εδώ που τα λέμε, και τώρα τέσσερις βαθμούς απέχει από την κορυφή και έχει και δεύτερο σερί ματς στο City Ground το Σάββατο με τη Reading, μια ακόμα ευκαιρία δηλαδή να διατηρηθεί ψηλά μετά από μια αγωνιστική όπου, όπως θα δούμε στη συνέχεια, όλοι σχεδόν οι πρωτοπόροι απώλεσαν βαθμούς.  

Ο Lamouchi επέλεξε την επιστροφή στην -ας το πούμε έτσι- κανονικότητα, αφήνοντας τους Rafa Mir, Yuri Ribeiro και Tobias Figueiredo στον πάγκο και τον απογοητευτικό την Κυριακή John Bostock στην κερκίδα, επαναφέροντας στο αρχικό σχήμα τους Lewis Grabban, João Carvalho, Tiago Silva και Chema. Οι περισσότεροι δεν τον δικαίωσαν - ίσως με εξαίρεση τον Silva, που έδωσε μάχες και είχε καλά "στημένα". O Carvalho, για παράδειγμα, είχε το πρώτο καλό σουτ μας στο 5' και είδε τη μπάλα να κοντράρεται σε κόρνερ, αλλά πολύ γρήγορα εξαφανίστηκε και έγινε αλλαγή πρώτος πρώτος. Απέναντι, ο Grant McCann είχε τον παλιόφιλο Lichaj αρχηγό και δύο κάποτε μεταγραφικούς στόχους μας, τον πρόσφατο Kamil Grosicki και τον παλιότερο Jackson Irvine, στο αρχικό σχήμα, όπου βρέθηκε και ο Jon Toral για πρώτη φορά μετά από 17 μήνες και ήταν τόσο ενθουσιασμένος που έφτιαξε και τα δύο γκολ πριν αντικατασταθεί...

Από το ξεκίνημα κιόλας η Hull έδειξε ότι είχε κατεβεί για τη νίκη, και ήταν η πρώτη που ανάγκασε τον αντίπαλο τερματοφύλακα να δουλέψει, με τον Brice Samba να αποκρούει θεαματικά μεν, μάλλον εύκολα δε το σουτ του Toral στο 19'. Πολύ πιο δύσκολη για τον Κονγκολέζο ήταν η φάση του 30', όταν ο Jarrod Bowen, ο κατά τεκμήριο πιο επικίνδυνος παίκιτης της Hull φέτος, βγήκε τετ α τετ μετά από υπέροχο άνοιγμα του Grosicki και ο Samba τον νίκησε στο πλασέ που επιχείρησε. H Forest, που είχε δύο υποτυπώδεις ευκαιρίες με τον Grabban στο 21' (δύσκολο σουτ από το ύψος της περιοχής άουτ) και στο 32' (επίσης δύσκολη και άστοχη κεφαλιά από σέντρα του Joe Lolley), προφανώς δεν άκουσε το καμπανάκι και το πλήρωσε στο 38'. Ένας πολύ ωραίος συνδυασμός του Grosicki, του Leonardo Da Silva και του Callum Elder έφερε τον Toral σε θέση βολής, αυτός σούταρε, η μπάλα κάπου βρήκε και ο Magennis με προβολή την έστειλε στα δίχτυα. Σαν οφσάιντ να μου φάνηκε (το ίδιο πίστεψε και ο Samba), αλλά όρκο δεν παίρνω. Οι Reds μούδιασαν, έδειξαν να αιφνιδιάζονται παρά το γεγονός ότι το γκολ κάθε άλλο παρά ενάντια στη ροή του αγώνα ήταν, και δεν απείλησαν ως το ημίχρονο παρά μόνο με ένα δυνατό σουτ του Lolley στο 40', το οποίο ο Long έδιωξε με διπλή προσπάθεια πριν επωφεληθεί ο Grabban.

Και εκεί που όλοι περιμέναμε να μπει η Forest δυνατά στο δεύτερο ημίχρονο για την ισοφάριση, έγινε το εντελώς αντίθετο. Ο Samba κατάφερε και πάλι να βγάλει το φίδι από την τρύπα στο 46' σε σουτ του Bowen, αλλά δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο στην υποδειγματική κόντρα των Tigers στο 48', όταν ο Toral ξέφυγε από τα ανεβασμένα σέντερ μπακ μας και την κατάλληλη στιγμή πάσαρε στον Bowen που αυτή τη φορά μόνος με τον τερματοφύλακά μας ήταν μάλλον δύσκολο να αστοχήσει. Πιστέψαμε ότι έρχονταν ακόμα χειρότερα, αλλά ευτυχώς ο Cash είχε διαφορετική γνώμη. Τέσσερα λεπτά μετά το 0-2, ξεκίνησε λίγο κάτω από το κέντρο, απέφυγε με σλάλομ όποιον έβρισκε μπροστά του, μπήκε στην περιοχή και με το "κακό" του αριστερό σφήνωσε τη μπάλα στην αριστερή γωνία του Long. Ο κόσμος αναθάρρησε, ο Lamouchi έδωσε στον πλήρως αποθεραπευμένο Ryan Yates τη θέση τού... Sow στο κέντρο βγάζοντας τον Carvalho και δίνοντας τη μπαγκέτα στον Silva. Έπειτα ήρθε το πέναλτι που δεν δόθηκε ποτέ, έπειτα η δίκαιη αποβολή του Magennis, και μετά οι ατέλειωτες σέντρες. Σε μια τέτοια στο 72' από τον Lolley ο Silva, που δεν φημίζεται γι' αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού του, αστόχησε. Μέχρι το 80' φάση δεν υπήρχε, o Adomah αντικατέστησε τον Ameobi και ο Mir τον Jack Robinson με κάθε ρίσκο που αυτό συνεπαγόταν (αφού έμενε ορφανή η πλευρά του Bowen και ήταν αναγκασμένος να καλύπτει ο Watson). Στο 81' ο Silva με ωραίο φάουλ από πλάγια αριστερά πήγε να πιάσει στον ύπνο τον Long, αλλά εκείνος απέκρουσε σε κόρνερ -ίσως να έβαλε και ο Mir το κεφάλι του, αλλά δεν ήταν ξεκάθαρο-, από το οποίο ο Chema δεν κατάφερε να σκοράρει με κεφαλιά. Ένα σουτ του Cash με καλές προϋποθέσεις εκτός περιοχής στο 86' δεν βρήκε στόχο, οι φιλοξενούμενοι όπως αναμενόταν πήραν δύο κάρτες σε ένα λεπτό για καθυστερήσεις (μία πήρε και ο Samba που προσπαθούσε να βγάλει έξω τον Norbert Balogh, ο οποίος παρίστανε τον τραυματία ένα μέτρο από την πλάγια γραμμή), ο Da Silva έβαλε το κεφάλι του και έδιωξε κόρνερ το σουτ του Lolley που πήγαινε στο "Γ" στο 93' και εκεί τελείωσαν όλα.

Εννοείται πως δεν θα τα βάψουμε μαύρα από τόσο νωρίς, όμως πλέον η νίκη το Σάββατο καθίσταται σημαντικότατη για λόγους ψυχολογίας και σιγουριάς ότι το νέο σύστημα λειτουργεί και είναι σε θέση να μας κάνει διεκδικητές της ανόδου, απέναντι σε μια Reading που αν και 20ή προέρχεται από δύο πολύ καλά αποτελέσματα (το Σάββατο 1-0 εντός την Preston και χθες 2-2 στο Λονδίνο με την QPR). Η 13η αγωνιστική, όπως είπαμε, ήταν γρουσούζικη για τους περισσότερους πρωτοπόρους. Χθες η West Brom μετά βίας κατάφερε να κάνει 2-2 το 0-2 με την ουραγό Barnsley στο γήπεδό της και να διατηρηθεί στην πρώτη θέση, η Leeds ανέβηκε ξανά δεύτερη με το 1-1 στο Deepdale απέναντι στην Preston, η Swansea υποχρεώθηκε σε ήττα-σοκ εντός από τη Brentford (0-3), οπότε επωφελήθηκαν η Sheffield Wednesday (1-0 εντός τη Stoke και 3η), η Bristol City (2-1 εντός την Charlton απόψε και 4η) και η Fulham (δύσκολα 3-2 τη Luton απόψε και 7η). Τα υπόλοιπα αποτελέσματα χθες και σήμερα: Birmingham-Blackburn 1-0, Millwall-Cardiff 2-2, Derby-Wigan 1-0, Huddersfield-Middlesbrough 0-0.

Forest: Samba, Cash, Worrall, Chema, Robinson (Mir 80'), Watson, Silva, Carvalho (Yates 61'), Lolley, Ameobi (Adomah 73'), Grabban. 
Hull: Long, Lichaj, de Wijs (Tafazolli 65’), Burke, Elder, Da Silva, Irvine, Bowen, Grosicki (Balogh 73’), Toral (Honeyman 73’), Magennis.
Σκόρερς: Cash 52' - Magennis 38', Bowen 48'. 
Διαιτητής: Oliver Langford. Κίτρινες: Silva 15', Robinson 40', Samba 96' - Bowen 88', Long 89'. Κόκκινη: Magennis 68' (απευθείας).
Θεατές: 27.624 (Forest: 26.934).

Sabri Lamouchi: "Φυσικά και είμαι απογοητευμένος μετά από μια εντός έδρας ήττα. Πριν τον αγώνα μιλήσαμε και είπαμε ότι θέλαμε ένα καλύτερο αποτέλεσμα από της Κυριακής. Ήταν τεράστια ευκαιρία για μας απόψε να ξαναβρεθούμε στην κορυφή και τη χάσαμε. Αφήσαμε τη Hull να παίξει όπως ήθελε, και περίμενε πώς και πώς να παίξει στην κόντρα με τους τόσο καλούς εξτρέμ που έχει, τον Bowen και τον Grosicki. Τη βοήθησαν τα δικά μας λάθη. Στο δεύτερο ημίχρονο ρισκάραμε περισσότερο και δεν έχω παράπονο για το τελευταίο ημίωρο αφού προσπαθήσαμε να κάνουμε κάποια πράγματα με τον δικό μας τρόπο, αλλά δεν ήμασταν αρκετά επιθετικοί μέσα στην περιοχή τους. Πρέπει να επιστρέψουμε με τρεις βαθμούς, γιατί περνάμε μια δύσκολη φάση, και στις δύσκολες φάσεις οφείλουμε να μένουμε ενωμένοι και να παίζουμε πιο απλά και πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Πρέπει να βρούμε τη λύση γρήγορα, και με το 'γρήγορα' εννοώ το Σάββατο. Μου άρεσε που είδα το γήπεδο γεμάτο απόψε, και ελπίζω να είναι έτσι και στο επόμενο ματς και να προσπαθήσουμε για ένα αποτέλεσμα καλύτερο από το αποψινό". 

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.