watford20211

Όταν είμαστε ικανοποιημένοι που σε τέτοιο παιχνίδι δεν φάγαμε γκολ και επιτέλους πήραμε βαθμό μετά από τρεις ήττες, μάλλον ο πήχης έχει κατέβει πολύ χαμηλά. Μη βιαστείτε να βγείτε από τα ρούχα σας βάσει ονόματος και βαθμολογικής θέσης του αντιπάλου, γιατί άνετα μπορώ να υποστηρίξω ότι Coventry και Wycombe μάς ζόρισαν πολύ περισσότερο φέτος στο City Ground. H Watford μάς είχε τρομάξει το Σάββατο με το 4-1 επί της Preston, αλλά μάλλον ο Vladan Ivić άφησε εκείνη την ομάδα στα περίχωρα του Λονδίνου και κουβάλησε στο Nottingham ένα σύνολο (;) που ενδιαφερόταν μόνο για να πάρει το 0-0 και να μας σακατέψει.

Ούτε κατά διάνοια δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι οι φιλοξενούμενοι είναι τόσο ψηλά στη βαθμολογία από την εικόνα του παιχνιδιού, και πραγματικά απόρησα από τα στατιστικά που έβγαζαν κατοχή 40-60% στο τέλος, αφού η Forest, αυτή η Forest, η ακίνδυνη επιθετικά που όταν έφτανε η ώρα της τελικής πάσας σημάδευε σχεδόν πάντα αντίπαλο, που είχε μια μανία να δίνει τη μπάλα πίσω από τον συμπαίκτη, που έκανε 13 τελικές χωρίς καμιά να κατευθυνθεί προς το τέρμα του Ben Foster, ήταν καλύτερη στο (πολύ) μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και υποχρέωσε τους Hornets να τρέχουν και να μαρκάρουν συνέχεια, επιστρατεύοντας μετά το 65' και πολύ σκληρά μαρκαρίσματα με την ανοχή του εντελώς ανίκανου στον πειθαρχικό έλεγχο David Webb. Μέσα σε πέντε λεπτά ο Nathaniel Chalobah (θυμάστε που κάποτε πέρασε και δεν άγγιξε από το City Ground ως δανεικός από την Chelsea;) και ο Domingos Quina έκαναν τρία τάκλιν από αυτά που οι Άγγλοι αποκαλούν "shocking". Ο πρώτος πήρε κίτρινη με τη δεύτερη... προσπάθεια, όσο για τον δεύτερο έχουμε δει στην Championship να αποβάλλονται παίκτες για μαρκαρίσματα που φαντάζουν πταίσματα μπροστά σε αυτό που έκανε στον Joe Lolley. O Ivić έβγαλε σχεδόν αμέσως τον Quina για να τον προστατέψει, αλλά ο Chalobah έμεινε και στο 84' πάτησε με δύναμη από πίσω τον Harry Arter, με αποτέλεσμα να πάρει... κίτρινη ο Ιρλανδός χαφ της Forest για διαμαρτυρία!

Το ματς, κατά τα άλλα, αυτό το κρύο βράδυ στο Nottingham, ήταν από εκείνα που αν είσαι ουδέτερος πας να κοιμηθείς αμέσως μετά και το πρωί τα έχεις ξεχάσει. Με το ζόρι μάζεψα μερικές φάσεις για να γράψω ένα report της προκοπής. Ο Chris Hughton έκανε τέσσερις αλλαγές σε σχέση με τον αγώνα της Κυριακής με τη Swansea, τις δύο αναγκαστικά γιατί ο Jack Colback δεν συνήλθε ακόμα από τον τραυματισμό σε εκείνο το παιχνίδι και δυστυχώς χτύπησε και ο Scott McKenna στην προπόνηση. Ως αμυντικός χαφ πήρε θέση ο Arter, ενώ ως παρτενέρ του Tobias Figueiredo στο κέντρο της άμυνας επανεμφανίστηκε μετά από πολύ καιρό (και συγκεκριμένα μετά τον δεύτερο αγώνα του πρωταθλήματος απέναντι στην Cardiff) o Joe Worrall, με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο (στον δε πάγκο επέστρεψε ο Michael Dawson, μετά από αντίστοιχα μεγάλη απουσία από τις αποστολές, ενώ ακόμα δεν έχει αγωνιστεί φέτος). Οι άλλες δύο αλλαγές αφορούσαν τον Lolley αντί του Sammy Ameobi και τον πρωτάρη στο αρχικό σχήμα Cafú στη θέση του Miguel Ángel Guerrero, σε μια επιλογή-έκπληξη που ταυτόχρονα έδωσε έναν πιο συντηρητικό χαρακτήρα στην παράταξή μας. Και οι τέσσερις τα πήγαν τηρουμένων των αναλογιών αρκετά ως πολύ καλά, συμπεριλαμβανομένου και του Lolley που στις αρχές του ματς δεν μπορούσε να σταυρώσει πάσα για πάσα, αλλά ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο βελτιώθηκε πολύ και ήταν μέσα σε κάθε σοβαρή επιθετική μας προσπάθεια. Για να ακριβολογούμε, ο Hughton μάλλον έμεινε τόσο ικανοποιημένος από την ενδεκάδα που κατέβασε που έκανε την πρώτη και μοναδική αλλαγή του στο 88'! Ο Ameobi πήρε τη θέση του Lolley, σε μια κίνηση που έμοιαζε περισσότερο με καψόνι στον Αγγλονιγηριανό εξτρέμ για τη νωχέλεια που έδειξε στο γκολ της Swansea...

Από τη μία λοιπόν η Forest που είχε διάθεση να βγει μπροστά αλλά δεν μπορούσε να τροφοδοτήσει σωστά τον Lyle Taylor (ο Lolley όπως είπαμε άργησε να πάρει μπρος, ενώ από την άλλη πλευρά ο Anthony Knockaert πολύ φοβάμαι ότι αν δεν γίνει πιο απλός στο παιχνίδι του στο τέλος θα εξαντλήσει και την υπομονή του Hughton, παρά την αδυναμία που του έχει ο μάνατζερ, και θα γυρίσει στη Fulham για να ζεσταίνει πάγκο ή εξέδρα), από την άλλη η Watford που για να δημιουργήσει έστω κάτι η μπάλα έπρεπε οπωσδήποτε να περάσει από τα πόδια του εμβληματικού αρχηγού της Troy Deeney, ο οποίος αν και στα 32 του πια και με αρκετά παραπανίσια κιλά εξακολουθεί να της είναι πολύτιμος. Οι Hornets στο πρώτο ημίχρονο φάνηκαν επιθετικά μόνο στο 19', όταν ο Brice Samba χρειάστηκε να επέμβει δύο φορές στην ίδια φάση, πρώτα για να διώξει με δυσκολία μια επικίνδυνη σέντρα του Quina από αριστερά και μετά για να σταματήσει τον João Pedro που επιχείρησε να σκοράρει στο ριμπάουντ. Στο ίδιο διάστημα οι Reds είχαν στο 17' έναν ωραίο συνδυασμό του Lolley με τον Yuri Ribeiro και το γύρισμα του Πορτογάλου προς το "D", όπου ο Arter έπιασε ένα πολύ κακό σουτ σε σχέση με τις προϋποθέσεις που υπήρχαν (ο Taylor προσπάθησε να βάλει το κεφάλι του στην πορεία της μπάλας αλλά τη βρήκε ελάχιστα), και στο 37' τον Cafú να πατάει περιοχή μετά από άνοιγμα του Knockaert και να βγάζει συρτά στο δεύτερο δοκάρι για τον Lolley, που σούταρε αλλά κοντραρίστηκε σε κόρνερ από τον Jeremy Ngakia.

Αλλά και στην επανάληψη οι δύο ομάδες λες και πάθαιναν πανικό μπροστά από το τέρμα και απέφευγαν έστω και να το πλησιάζουν. Στο 50', σε σέντρα του Cyrus Christie στην περιοχή, ο Ngakia δεν κοντρόλαρε σωστά και ο Lolley έκλεψε, ακολούθησε ένα μαρκάρισμα που έριξε τον Joe κάτω (με τον Webb να μένει -μάλλον σωστά- απαθής) και ο Taylor πιεζόμενος και από δύσκολη θέση έστειλε τη μπάλα ψηλά άουτ. Ο Lyle ήταν πρωταγωνιστής και στις φάσεις του 58' (δύσκολη κεφαλιά άουτ από σέντρα του Ribeiro), του 62' (η σέντρα-σουτ του έφυγε μακριά από το δεξί δοκάρι του Foster χωρίς να καταφέρει ο Cafú να βρεθεί στην πορεία της μπάλας) και του 63' (σε ωραία ψηλή μπαλιά στην περιοχή του Knockaert από αριστερά άπλωσε το πόδι χωρίς να καταφέρει να βρει τη μπάλα και ο Christian Kabasele έδιωξε μπροστά από τον Worrall που καραδοκούσε). Η φωτογραφία επάνω είναι ενδεικτική της απογοήτευσής του, αφού δεν ξέρει πλέον ούτε ο ίδιος τι να κάνει για να βρεθεί μία φορά στην περιοχή με καλές προϋποθέσεις για να σκοράρει και όχι πάντα υπό ασφυκτική πίεση. Ακολούθησε η κλωτσοπατινάδα των φιλοξενουμένων, που μας εκνεύρισε αφάνταστα, και τα πρώτα σημάδια κούρασης άρχισαν να φαίνονται, με τον Figueiredo, που έχει ακούσει πολλά αλλά απόψε ήταν μακράν ο κορυφαίος της άμυνάς μας, να κοντράρει την κατάλληλη στιγμή τους João Pedro (66') και Ismaïla Sarr (71'), ενώ στο 84' ο Deeney μετά από σέντρα και κακή απόκρουση της άμυνάς μας σούταρε άστοχα από το ύψος της περιοχής. Τη φτωχή συγκομιδή φάσεων ολοκλήρωσε στο 93' ένα απευθείας βολέ του Cafú, με αμυντικό κολλημένο πάνω του και άστοχο, μετά από μία ακόμα σέντρα του Ribeiro.

"Τουλάχιστον δεν πάθαμε και τίποτα"; Ναι, οκέι, κρατήσαμε την εστία μας ανέπαφη μόλις για τρίτη φορά φέτος σε 16 παιχνίδια, βάλαμε βαθμό στο σακούλι μετά από τρεις σερί ήττες, μείναμε όμως για τέταρτο συνεχόμενο ματς χωρίς νίκη και χωρίς γκολ και εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στην τελευταία θέση πάνω από την επικίνδυνη ζώνη, ευγνώμονες που οι από κάτω έχουν τσακωθεί όπως και εμείς με τη νίκη: η Derby χθες το βράδυ ισοφαρίστηκε στο 91' εντός από την Coventry (1-1), ενώ απόψε η Wycombe έχασε 1-0 στην έδρα της από τη Stoke και η Sheffield Wednesday κατόρθωσε παίζοντας για μία ώρα περίπου με δέκα παίκτες να κρατήσει στο 1-1 στο Hillsborough τη Reading, την οποία θα αντιμετωπίσουμε το Σάββατο το μεσημέρι στο Madejski. Oι Royals ήταν μία από τις πέντε ομάδες της κορυφής που στραβοπάτησαν, αφού χθες η Bournemouth ηττήθηκε μέσα στο Dean's Court από την Preston (2-3) και απόψε η πρωτοπόρος Norwich έχασε 3-1 στο Luton και η Swansea 2-1 στο Middlesbrough. Κερδισμένες ήταν η Brentford και η Bristol City, που χθες πέτυχαν σπουδαίες εκτός έδρας νίκες (η πρώτη 2-0 τη Rotherham, η δεύτερη 2-1 την QPR). Στα υπόλοιπα ματς της 15ης αγωνιστικής, χθες Cardiff-Huddersfield 3-0 και Birmingham-Barnsley 1-2 και απόψε Blackburn-Millwall 2-1.

Forest: Samba, Christie, Figueiredo, Worrall, Ribeiro, Yates, Arter, Cafú, Lolley (Ameobi 88'), Knockaert, L. Taylor.
Watford: Foster, Ngakia, Kabasele, Cathcart (Wilmot 92'), Femenía, Chalobah, Garner, Quina (Perica 75'), Sarr, João Pedro, Deeney.
Διαιτητής: David Webb. Κίτρινες: Lolley 23', Knockaert 54', Arter 84' - Chalobah 69', Quina 71'.
Θεατές: -

Chris Hughton: "Ήταν σίγουρα ένα αμφίρροπο παιχνίδι απέναντι σε μια πολύ καλή επιθετικά ομάδα. Έπρεπε να είμαστε πολύ πειθαρχημένοι σε ό,τι κάναμε, και δεν νομίζω οποιοσδήποτε είδε το ματς να μπορεί να μας κατηγορήσει για έλλειψη ενθουσιασμού ή εργατικότητας από πλευράς παικτών. Πιστεύω πως δουλέψαμε πολύ σκληρά και τα θετικά στοιχεία είναι ότι κρατήσαμε την εστία μας ανέπαφη απέναντι σε μια καλή ομάδα ενώ δύο παίκτες, ο Worrall και ο Cafú, αγωνίστηκαν μετά από καιρό. Θεωρώ ότι παίξαμε αρκετά καλά και μπορούσαμε να πάρουμε ακόμα περισσότερα από το ματς, και το μόνο αρνητικό ήταν ότι και πάλι δεν δημιουργήσαμε πολλές ευκαιρίες. Κατορθώσαμε να μεταφέρουμε τη μπάλα σε κάποια πολύ καλά σημεία και θέσεις για σέντρες, και αυτό ήταν καλό, αλλά πρέπει να φροντίσουμε να κάνουμε κάτι παραπάνω όταν βρισκόμαστε σε τέτοιες θέσεις. Απόψε ήταν σημαντικό να μη λυγίσουμε και να μη δεχθούμε γκολ. Η Watford είναι μια πολύ καλή ομάδα που έχει μάλλον παραπάνω επιθετικές επιλογές στη διάθεσή της από εμάς, οπότε μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί σκοράρει πολύ και βρίσκεται στην κορυφή. Εμείς δουλέψαμε όλοι πολύ και ήταν ευχάριστο για μένα που είδα κάποιους καινούργιους συνδυασμούς ανάμεσα στους παίκτες μας. Ο Worrall τα πήγε μια χαρά. Δεν υπάρχουν και πολλοί παίκτες που να έχουν λείψει τόσο καιρό, να ξαναμπαίνουν κατευθείαν στην ενδεκάδα και να παίζουν τόσο καλά όσο αυτός απόψε. Εγώ τον γνωρίζω μόνο δύο μήνες ενώ όλοι εδώ αρκετά χρόνια, αλλά είμαι πολύ ικανοποιημένος από τον χαρακτήρα του και την αποψινή απόδοσή του. Ο Cafú μάλλον θα ήθελε να παίζει περισσότερο, αλλά είναι αξιέπαινος γιατί προπονείται πολύ καλά κάθε μέρα και έχει καταφέρει να τον έχω στα υπόψη μου. Αυτό που φοβόμασταν ήταν αν θα μπορούσε να βγάλει όλο το 90λεπτο, αλλά όποιος είδε πώς έτρεχε στο τέλος του αγώνα κατάλαβε πόσο καλά δουλεύει καθημερινά".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post.