fulham19201

Λίγο μετά την έναρξη του πρωταθλήματος, o θρύλος της Forest Kenny Burns έγραψε στη Nottingham Post ότι η ομάδα πρέπει να πουλήσει τον Lewis Grabban και να προσπαθήσει να αποκτήσει έναν καλύτερο επιθετικό. Ο άλλοτε σκληροτράχηλος σέντερ μπακ είχε καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα προφανώς ορμώμενος από τη συμπεριφορά του Τζαμαϊκανού, που έδειχνε φοβερά αδιάφορος στην πρεμιέρα με τη West Brom (και δεν ήταν η πρώτη φορά). Την άλλη μέρα, η δημοσιογράφος της εφημερίδας Sarah Clapson δεν μάσησε και ξιφούλκησε: "Να με συγχωρεί ο Kenny, αλλά έναν καλό φορ δεν τον διώχνεις. Τον εκμεταλλεύεσαι".

Δεν είμαι καθόλου του στυλ "οι γυναίκες δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο" (για να μην πω τα γνωστά ηλίθια περί πιάτων που συνήθως ξεστομίζουν οι Ελληνάρες), αλλά ζοριζόμουν να συμφωνήσω με τη Sarah και τασσόμουν φανερά υπέρ του Kenny, μολονότι τις περισσότερες φορές διαφωνούμε ριζικά. Και όχι μόνο εγώ, τολμώ να πω. Τέσσερις αγωνιστικές ημέρες αργότερα, είμαι έτοιμος να του ζητήσω ταπεινά συγγνώμη και να φάω με ευχαρίστηση το καπέλο μου σαν τον Ρόμπαξ, και μάλιστα είμαι βέβαιος ότι με την πείνα που έχω αυτή τη στιγμή θα έχει τουλάχιστον γεύση χάμπουργκερ! Ο Grabban έβαλε δύο ΓΚΟΛΑΡΕΣ και οδήγησε τη Forest σε θρίαμβο επί της Fulham, που κατά γενική ομολογία διαθέτει σούπερ ομάδα και είναι από τα ισχυρότερα φαβορί για την άνοδο. Και μέσα στο Λονδίνο, παρακαλώ, όπου είχαμε νικήσει μόλις μία φορά μέσα στον 21ο αιώνα, το 2014! Με δεδομένη την εικόνα των δύο ομάδων στα πρώτα ματς, και σύμφωνα με όσα διάβαζα από την Τετάρτη και μετά ύστερα από το σφυροκόπημα που φάγαμε από την Charlton, θα αποτελούσε έκπληξη αν οι Reds έφευγαν από το Craven Cottage με τον βαθμό της ισοπαλίας... 

Τελικά, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, η μόνη έκπληξη ήταν η απόφαση του Sabri Lamouchi να αφήσει στον πάγκο σε ένα ματς-φωτιά τον Aro Muric και να τοποθετήσει κάτω από τα δοκάρια τον Brice Samba (μία από τις τρεις αλλαγές που έκανε ο Γάλλος, καθώς ευτυχώς ο Joe Lolley επέστρεψε μετά τον τραυματισμό του στη θέση του Matty Cash και ο Samba Sow πήρε κι αυτός ξανά θέση στο κέντρο αντί του λίγο πεσμένου στα τελευταία ματς Alfa Semedo). Η Fulham πράγματι σε μεγάλα διαστήματα μας έκλεισε στα καρέ μας, περισσότερο όμως φώναζε για πέναλτι (τα οποία δεν ήταν ούτε κατά διάνοια, όπως έλεγαν όσοι έβλεπαν τα τηλεοπτικά ριπλέι) παρά δημιουργούσε σοβαρές φάσεις. Μέχρι ότι το αποτέλεσμα είναι δίκαιο θα τολμήσω να πω. Έτσι όπως το ένιωθα από τα συμφραζόμενα, εγκλωβισμένος σ' ένα γραφείο με τη δουλειά να έρχεται κατά κύματα...

Αυτή τη φορά η Forest δεν άφησε την αντίπαλό της να την ψαρώσει. Αντίθετα, αυτή ήταν που έβγαλε το λεγόμενο "πρώτο αίμα", και μάλιστα μετά από μια φανταστική ομαδική προσπάθεια. Ο ξεκούραστος ακόμα Lolley έκανε ένα από τα σλάλομ του στο κέντρο, άλλαξε με τον Sow, άνοιξε αριστερά στον Jack Robinson, και ο αριστερός μπακ μας έκανε την τέλεια σέντρα στο δεύτερο δοκάρι, όπου πετάχτηκε ο Grabban και με προβολή δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Marcus Bettinelli. Η παγωμάρα που έπεσε ήταν τόσο μεγάλη, που μέχρι το εικοσάλεπτο οι Reds κρατούσαν με ευκολία το προβάδισμα. Αλλά και μετά, και ως το τέλος του πρώτου μέρους, οι ευκαιρίες των Cottagers ήταν ελάχιστες. Στο 24' μετά από κακή απομάκρυνση του Lolley o Joe Bryan, ένας πολύ επικίνδυνος αριστερός μπακ, σούταρε άουτ, όπως και στο 41', αυτή τη φορά από διώξιμο του Worrall. Εμείς προσπαθήσαμε στο 35' με τον Tiago Silva (κατέβασε ωραία με το στήθος μετά από σέντρα του Lolley αλλά έστειλε το ψαλιδάκι του πολύ άουτ) και στο 45' με τον Grabban (από καλή θέση νικήθηκε μάλλον εύκολα από τον Bettinelli), παγώσαμε στο 42' όταν ο Lolley βρέθηκε κάτω πιάνοντας το πονεμένο του πόδι αλλά τελικά συνέχισε έστω κι αν δεν πατούσε πολύ καλά, και βγάλαμε το ημίχρονο αβρόχοις ποσί.

Δεν είχε προλάβει σχεδόν ν' αρχίσει το δεύτερο μέρος, και ο Aleksandar Mitrović έστελνε τη μπάλα στα δίχτυα του Samba, έχοντας κάνει όμως προηγουμένως φάουλ στον Γαλλοκονγκολέζο κίπερ, ο οποίος έδειξε στο 52' πόσο καλά αντανακλαστικά έχει αποκρούοντας μια σκαστή κεφαλιά του παλιού κακού μας δαίμονα Anthony Knockaert που πήγαινε προς τη γωνία του. Τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν άσχημα στο κέντρο, οπότε ο Lamouchi έκρινε ότι η δύναμη του Semedo χρειαζόταν περισσότερο από την τεχνική του Silva. Τρία λεπτά μετά την είσοδό του, ο Sammy Ameobi έκλεψε τη μπάλα από τον Steven Sessegnon (τον δίδυμο αδελφό του Ryan, που φέτος μεταγράφηκε από τη Fulham στην Tottenham) και τροφοδότησε τον Grabban, ο οποίος εξουδετέρωσε δύο παίκτες -είπατε κάτι;-, μπήκε στην περιοχή και με σουτ δοκάρι και μέσα έστειλε τον Bettinelli να ξαναμαζέψει τη μπάλα από τα δίχτυα του και τους πάλι κοντά 2.000 οπαδούς της Forest στα ουράνια. Οι φίλοι των Reds μέσα στα πανηγύρια τους δεν ξέχασαν τον αδικοχαμένο Junior Agogo, που έφυγε προχθές στα 40 του...

Όπως καταλαβαίνει κανείς, από κει και πέρα οι γηπεδούχοι δεν είχαν άλλη επιλογή και βγήκαν στην επίθεση κατά κύματα, σπρωγμένοι κι από τις αλλαγές του Scott Parker, που έβαλε πρώτα τον Bobby Reid και μετά τον Aboubakar Kamara προσπαθώντας για το γκολ που θα τον ξανάβαζε στο ματς. Στο 69' ο Samba είχε άλλη μια εξαιρετική επέμβαση σε σουτ του Sessegnon που πήρε περίεργη τροχιά κοντράροντας στον Robinson. H Forest έβρισκε φυσικά κι αυτή πιο πολλούς διαδρόμους πλέον, με χαρακτηριστική τη φάση του 73', όταν ο Ben Watson (άλλος ένας που εμπιστεύεται ο Lamouchi παρά τη δική μας γκρίνια) πέρασε τον προσωπικό του αντίπαλο αλλά αστόχησε στο σουτ. Ο Parker δικαιώθηκε εν μέρει στο 83' χάρη στο δολοφονικό ένστικτο του Mitrović, που από σέντρα του Kamara έπιασε δυνατό σουτ μην αφήνοντας αυτή τη φορά καμιά ευκαιρία στον Samba να αποκρούσει. Ακολούθησε ένα τέταρτο αγωνίας, καθώς ο Peter Bankes που μάλλον χαρίστηκε στον Harry Arter στο 50' δείχνοντάς του μόνο κίτρινη για πολύ σκληρό φάουλ στον Sow) έδειξε προς γενική κατάπληξη οκτώ λεπτά καθυστερήσεων! H Forest όμως δεν είχε κανέναν σκοπό να χάσει το τρίποντο. Ήδη o Albert Adomah είχε αλλάξει τον κατάκοπο Lolley και ο Cash είχε μπει στη θέση του Carl Jenkinson, που έπαθε κράμπα προφανώς από την έλλειψη σωστής προετοιμασίας, και μάλιστα στο 98' από σέντρα του Semedo o συμπαθής "θείος Albert" έχασε μεγάλη ευκαιρία να "κλειδώσει" με κεφαλιά το ματς. Λίγη σημασία έχει. Η λήξη βρήκε τους Reds να πανηγυρίζουν και την ομάδα στην 9η πλέον θέση, πέντε βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο Leeds και έναν από την εξάδα, πριν από το σούπερ ντέρμπι (γοήτρου, έστω) με τη Derby την Τρίτη.

Derby, είπαμε; Την πλάτη μας βλέπουν πια οι Rams, που έφεραν 1-1 εντός το μεσημέρι με τη West Brom, χάνοντας μάλιστα και πέναλτι. Η Leeds συνέχισε απτόητη διαλύοντας 3-0 εκτός την ουραγό Stoke και η Charlton, που λύγισε εντός 1-0 τη Brentford στο λονδρέζικο ντέρμπι, την ακολουθεί κατά πόδας. Τα υπόλοιπα αποτελέσματα της 5ης αγωνιστικής: Barnsley-Luton 1-3 (πρώτη νίκη των νεοφώτιστων), Blackburn-Cardiff 0-0, Huddersfield-Reading 0-2 (μάλλον κάτι ήξερε ο Γιώργος Δώνης που δεν πήγε στους απαράδεκτους μέχρι στιγμής Terriers), Hull-Bristol City 1-3, Middlesbrough-Millwall 1-1, Preston-Sheffield Wednesday 2-1, QPR-Wigan 3-1. H αγωνιστική ολοκληρώνεται αύριο το μεσημέρι με τον αγώνα Swansea-Birmingham.

Fulham: Bettinelli, Sessegnon (Kamara 74’), Mawson (Christie 87’), Ream, Bryan, Cairney, Arter, Johansen (Reid 46’), Knockaert, Cavaleiro, Mitrović.
Forest: Samba, Jenkinson (Cash 82’), Worrall, Dawson, Robinson, Watson, Sow, Silva (Semedo 58’), Ameobi, Lolley (Adomah 72’), Grabban.
Σκόρερς: Mitrović 83' - Grabban 4', 61'.
Διαιτητής: Peter Bankes. Κίτρινες: Arter 50', Kamara 99' - Ameobi 33', Semedo 66', Samba 77', Adomah 99'.
Θεατές: 18.186 (Forest: 1.900).

Sabri Lamouchi: "Φανταστική εμφάνιση, πολύ καλό εκτός έδρας αποτέλεσμα. Η Fulham είναι μία από τις καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος, ίσως η κορυφαία, αλλά κι εμείς παίξαμε πολύ στιβαρά, με σταθερότητα και χαρακτήρα. Σήμερα η ομάδα μου έδειξε την προσωπικότητά της. Στην αρχή τους δυσκολέψαμε πολύ, καθώς ήμασταν ιδιαίτερα συμπαγείς, επιθετικοί στη συμπεριφορά μας και κυκλοφορούσαμε τη μπάλα σωστά. Πετύχαμε ένα υπέροχο γκολ, ο Grabban τελικά έβαλε και δεύτερο και θα μπορούσε να βάλει και τρίτο. Στο τέλος, όταν οι αντίπαλοί μας έβαλαν περισσότερους επιθετικούς, αμυνθήκαμε σωστά. Ήταν μια πολύ καλή εμφάνιση και οφείλω συγχαρητήρια σε όλους τους παίκτες, όχι μόνο αυτούς που έπαιξαν αλλά όλους, γιατί διαθέτουμε ένα φανταστικό ρόστερ. Τώρα πρέπει να συγκεντρωθούμε σε έναν αγώνα ιδιαίτερα σημαντικό για τους φιλάθλους μας, και η νίκη μας επί της Fulham, πράγμα όχι εύκολο, θα μας βοηθήσει. Μετά πρέπει να ξεπεράσουμε και το εμπόδιο της Preston. Μας μένουν δύο αγώνες μέχρι τη διακοπή για τις Εθνικές ομάδες, και μετά θα πρέπει να συνέλθουμε λιγάκι γιατί οι παίκτες έχουν τρέξει πολύ. Ο Ameobi έτρεξε πολύ, ο Grabban έτρεξε πολύ, ο Sow ήταν φοβερός στο κέντρο μαζί με τον Watson. Τον Samba, τον τερματοφύλακα, τον έβαλα λόγω της εμπειρίας του κι αυτός έδωσε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην ομάδα. Όμως όλοι έπαιξαν φανταστικά και νικήσαμε, παρ' όλο που πρώτη φορά στη ζωή μου είδα να δίνονται οκτώ λεπτά καθυστερήσεων. Δείξαμε χαρακτήρα, κι αυτό είναι πολύ θετικό για τη σεζόν και το μέλλον".

* Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα της εφημερίδας Nottingham Post